menu

Yes - Going for the One (1977)

mijn stem
3,80 (250)
250 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Going for the One (5:32)
  2. Turn of the Century (7:54)
  3. Parallels (5:54)
  4. Wonderous Stories (3:50)
  5. Awaken (15:26)
  6. Montreux's Theme * (2:38)
  7. Vevey (Revisited) * (4:46)
  8. Amazing Grace * (2:36)
  9. Going for the One (Rehearsal) * (5:10)
  10. Parallels (Rehearsal) * (6:21)
  11. Turn of the Century (Rehearsal) * (6:58)
  12. Eastern Number [Early Version of "Awaken"] * (12:16)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 38:36 (1:19:21)
zoeken in:
avatar van vigil
3,0
Flipper schreef:
(quote)


Nee, wat ik ook al eens bij 'Close to the Edge' heb aangegeven, heb al vrij snel de CD versies gekocht. Ik ben zeker NIET van plan om nu alle nieuwe versies te kopen, ook al zijn ze zo goedkoop. Dan geef ik mijn geld liever uit aan hedendaags prog muziek. Zo probeer ik mee te gaan met de tijd.


kijk dit is nou weer een ouderwetse verstandige opmerking

avatar van Flipper
5,0
vigil schreef:

kijk dit is nou weer een ouderwetse verstandige opmerking


Alweer een streling van mijn ego, nu moet je eens ophouden

avatar van vigil
3,0
Flipper schreef:
(quote)


Alweer een streling van mijn ego, nu moet je eens ophouden


ik zal erop letten


avatar van sqounk
5,0
Meesterlijk die album.

Ik herinner mij de dag dat ik deze plaat in huis haalde en opzetten. verbijsterd was ik. 5 sterren

Awaken is een wondermooie symphosong. Zo song zou bij andere, mindere symphorock groepen bombastisch en wezenloos klinken (Marilion) Yes kan zo'n complexe song aan, het raakte me aan, onverwachts in mijn hart

(TIP)Turn of the century is een topper. Moet er wel ff bij zetten dat dit nummerdat later nog eens opgenomen is door Annie Haslam (van renaisance) en de Yes gitarist Steve Howe fantastisch is.

Zou ik hem in mijn persoonlijke top tien zetten?

5 sterren dat zeker.

avatar van Hans Brouwer
sqounk schreef:
Zou ik hem in mijn persoonlijke top tien zetten?
Ofschoon het een heel goed album is wist "Going for the One" de Hans Brouwer Persoonlijke Album Top 10 niet te halen. Bleef ergens steken op nummertje 20 of zo .

avatar van meyer
4,5
Weer een prachtig album, maar het heeft me wat luisterbeurten gekost om dat te beseffen.
Het hoogtepunt Awaken, alleen de zang van jon anderson moet je wat gewoon worden maar na een tijd begin je die ook te apprecieren. En wat een prachtig orgelgepiel van wakeman

EVANSHEWSON
Het is de elpee waarmee ik destijds Yes - weliswaar met enkele jaren vertraging toen - heb ontdekt.
Kende de single Wonderous Stories en was meteen verkocht. Maar Awaken is bloedmooi. Héél de plaat trouwens. Heb dankzij deze plaat ook eerdere elpees gekocht en ontdekt zoals Close to the Edge en Yessongs, maar ben behalve die paar andere platen nooit een grote fan van de groep geworden. Deze elpee vind ik prima, maar wat ze daarna nog uitspookten, heb ik niet meer gevolgd. Vond wel hun latere hitsingle Owner of A Lonely Heart zéér geslaagd, maar méér dan de vernoemde platen ken ik niet van ze. Vrees dat ze tegenover Pink Floyd voor de rest van hun carrière nogal licht uitvallen, maar ik ben dan ook een fervente Floydfan.
Deze plaat mag van mij gerust 4.5 sterren hebben !!

avatar van Hans Brouwer
EVANSHEWSON schreef:
Heb dankzij deze plaat ook eerdere elpees gekocht en ontdekt zoals Close to the Edge en Yessongs, maar ben behalve die paar andere platen nooit een grote fan van de groep geworden. Deze elpee vind ik prima, maar wat ze daarna nog uitspookten, heb ik niet meer gevolgd. Vond wel hun latere hitsingle Owner of A Lonely Heart zéér geslaagd, maar méér dan de vernoemde platen ken ik niet van ze. Vrees dat ze tegenover Pink Floyd voor de rest van hun carrière nogal licht uitvallen, maar ik ben dan ook een fervente Floydfan!
Beste EVANSHEWSON , naast Deep Purple fan ben ik tevens een hartstochtelijk Yes fanaat. (Bijna) alles van Yes vind ik allemachtig prachtig !! Echter, het gevoel dat jij hebt met Yes en waar ik mij wel iets bij kan voorstellen, heb ik dus met Pink Floyd. Een paar waanzinnig mooie albums zoals "The Dark Side of the Moon", "Wish you were here" en UITERAARD "The Wall". En voor de rest.......... vind ik Pink Floyd een aardige band maar ook niet meer dan dat .

avatar van sqounk
5,0
Hans Brouwer schreef:
(quote)
Beste EVANSHEWSON , naast Deep Purple fan ben ik tevens een hartstochtelijk Yes fanaat. (Bijna) alles van Yes vind ik allemachtig prachtig !! Echter, het gevoel dat jij hebt met Yes en waar ik mij wel iets bij kan voorstellen, heb ik dus met Pink Floyd. Een paar waanzinnig mooie albums zoals "The Dark Side of the Moon", "Wish you were here" en UITERAARD "The Wall". En voor de rest.......... vind ik Pink Floyd een aardige band maar ook niet meer dan dat .


Je noemt Animals niet?

avatar van Hans Brouwer
sqounk schreef:
(quote)
Je noemt Animals niet?
Excuus, "Animals" hoort ook zeker in dat rijtje thuis.... Even recapituleren: alle albums van Pink Floyd van "Dark Side of the Moon" tot en met "The Wall" zijn zeer de moeite waard . Met de overige albums van Pink Floyd heb ik niet zoveel op .

Maar wat brabbel ik nou : we moeten het hier hebben over "Going for the One (1977)" van Yes. Nou dat is één van mijn favoriete Yes albums waarbij wat mij betreft het nummer "Awaken" met kop en schouders boven de andere nummers uitsteekt. Hoewel...... "Wonderous Stories" is toch ook wel een juweel van een nummer .

avatar van sq
4,5
sq
.. en dat zijn ook precies mijn 2 favorieten, op dit tevens mijn favoriete Yes-album.

Mephistory
Awaken: 12:48

Need i say more?

Heaven....

avatar van Gert P
4,5
Ook weer zo'n mooi album en ook hier geen een slecht nummer op al blijft Awaken natuurlijk het nummer.

avatar van tormato
5,0
perfect das alles wat ik kan zeggen.

avatar van blunnie
4,5
De 4.5 ster van dit album zijn al gegeven,maar toch nog even een toelichting.Ken dat gevoel van thuiskomen met de"nieuwe" van YES en overmeesterd zijn door de schoonheid van het geheel,met name uitschieters:turn of the century en awaken.

Wammel
Op Going for the One staat een van hun mooiste nummers. Awaken! Prachtig uitgevoerd met het toetsenwerk van Wakeman en het karakteristieke ijle stemgeluid van Jon Anderson. Hier waan je je in een andere wereld.
Maar ook het fragiele Turn of the Century is een geweldig nummer.
Dit was mijn eerste Yes elpee. Wel even anders dan de Yes die ik van de Yessongs kende maar… toch niet te versmaden. Enige nummer waar ik niet zoveel mee heb is de titelsong.
Heb je het over Yes dan hoor je al heel snel de titels Yessongs, The Yesalbum, Close to the Edge, Fragile en Relayer voorbij komen. Maar Yes bewijst hier, ik denk toch mede door de terugkeer van Rick Wakeman, met dit album één van hun betere albums te hebben afgeleverd.

bikkel
Yes weer met Rick Wakeman in de gelederen.De groep klinkt hier wat meer Down To Earth en dat levert als geheel hun sterkste plaat sinds Fragille op.Het titelnummer en opener hakt er gelijk lekker in.Een lyrische rocker met Steve Howe in een hoofdrol.Turn Of The century,heeft een beetje dezelfde sfeer als And You And i van Close To The Edge.Mooi sfeervol nummer.Parallels is een Chris Squire nummer en rockt echt de pan uit.Wonderous Story is mooi door de acoustische benadering.Het slotstuk Awaken is Yes op zijn best.Een prachtig ritmisch stuk,waar de band in positief opzicht alle kanten opvliegt,maar geen moment verveeld.Echt 1 van hun sterkste lange stukken.Uiteindelijk is deze plaat een mix van opvallend sterke rock en sfeervolle symforock.Dit is nog steeds 1 van hun beste platen.Geluidstechnisch mag ie wat mij betreft opgekrikt worden,want dat valt jammerlijk een beetje tegen.

Father McKenzie
Eén van de sterkste en leukste platen die ze maakten, naar mijn gevoel. Ik heb zowat alle platen tot en met deze, wat ze hierna maakten kon me minder bekoren. Vond wel de single later; Owner of A Lonely Heart van grote wereldklasse.
Maar Awaken is volgens mij nooit meer geëvenaard, dat is bloedmooi, zoals de meeste nummers op dit tijdloos album.

avatar van royh
4,0
Going for the one vind ik een goed album, maar Awaken en in mindere mate Wonderous Stories springen er toch wel uit.
Als geheel vind ik Close to the edge overigens wat sterker.

avatar van musician
4,0
Geluidstechnisch was Going for the one sowieso een hele stap vooruit. Pas bij de geremasterde versies van de oude, klassieke Yes klinkt het oude werk wat beter, maar als je in 1977 moest oordelen over de LP Going for the one, was dat opeens een lust voor het oor. En dat werkte door in de beoordeling van de plaat. Ook het feit dat de voorganger van GFTO Relayer was (de slechtste cd van de band ooit), zorgde voor extra positieve kritieken. Yes heeft ook inderdaad als band nooit meer kunnen tippen aan wat Going for the one heeft gebracht. Alleen Keys of Ascenscion studio, waarin qua bezetting dezelfde muzikanten figureren als bij Going for the one, heeft bij vlagen stukken die ouderwets meer dan de moeite waard zijn. 20 jaar na Going for the one, wel te verstaan. Ik hou het op 4 sterren. Minpunten namelijk voor het titelstuk en Wonderous stories. Pluspunten uiteraard voor Awaken, dat vindt iedereen, maar ook voor Parallels en dat nummer zie ik helaas weinigen noemen.

4,0
Naast Awaken vind ik eigenlijk Wonderous Stories een gewldig nummer, mar dat komt misschien aan de leuke herinneringen uit de tijd dat ie uitkwam. Dat nummer zingt al heel lang door mijn hoofd

wijsneus
Waarom heb ik deze 25 jaar geleden verkocht voor 3 piek ??

Gelukkig weer terug op vinyl; met zo'n prachtige klaphoes !

Want kant 2 is toch wel errug goed zeg !
Vroeger stoorde ik me aan de stem van Jon Anderson, maar daar ben ik overheen gelukkig.

Gewoon **** .

Father McKenzie
Ad Brouwers schreef:
Naast Awaken vind ik eigenlijk Wonderous Stories een gewldig nummer, mar dat komt misschien aan de leuke herinneringen uit de tijd dat ie uitkwam. Dat nummer zingt al heel lang door mijn hoofd

Je noemt gelijk mijn 2 favorieten op, ik hou van deze plaat!

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
Wonderous Stories vind ik eigenlijk maar een mierzoet niemendalletje. Het titelnummer is ook niet om aan te horen.

Daar staat wel het wonderschone Turn of the Century tegenover en een geslaagd stukje bombast in Parallels. Awaken levert kippenvel op, maar ook momenten van ergernis.

Drie sterren voelt wat streng, maar door de minpunten verdient deze plaat eigenlijk niet meer.

avatar van kaztor
5,0
Het titelnummer vind ik juist weer zeer sterk, samen met Awaken en Parallels. Goede come-back met Rick Wakeman, maar ik vind de plaat nogal overroepen wanneer het vergeleken wordt met Relayer. Dat niveau haalt het m.i. bij lange na niet, laten we eerlijk wezen.

De hoes vind ik trouwens spuuglelijk.

avatar van Casartelli
4,0
Casartelli (moderator)
kaztor schreef:
maar ik vind de plaat nogal overroepen wanneer het vergeleken wordt met Relayer. Dat niveau haalt het m.i. bij lange na niet, laten we eerlijk wezen.

ja, daar kunnen we het zonder verdere discussie over eens zijn

de hoes vind ik in elk geval wel 'apart'... laat best wat Roger Dean creaties achter zich

wijsneus
Casartelli schreef:


de hoes vind ik in elk geval wel 'apart'... laat best wat Roger Dean creaties achter zich


Idd, weer eens wat anders, en vooral de binnenkant is mooi !

Helaas ken ik dit album niet helemaal - Awaken en Turn of the Century zijn nog niet binnen en dat lijkt me toch wel essentieel voor een beoordeling.
Aan het titelnummer Going for the One vallen me twee dingen op. Anderson's stem is verbeterd; hij knijpt niet meer met de hoogste tonen. Bovendien klinkt er plezier door in zijn zang en dat vind ik een verademing na zijn klinische benadering van de jaren er voor. De hele band vloeit trouwens over van het spelplezier en dat heeft er mi mee te maken dat ze virtuoze fratsen achterwege laten. Ze spelen nog steeds uitstekend, wanneer niet. Yes rockt! Wakeman laat alle vertoon van virtuositeit achterwege en speelt heel gepast als een pianist van een rokerige bar (Musician, dit is een compliment). Natuurlijk laat hij zijn gehele niet geringe technisch kunnen er op los, maar doet dit op zo bescheiden wijze dat het in eerste instantie niet opvalt. Bv vanaf minuut vier, als Howe in competitie met Anderson zeer humoristisch zijn gitaar laat jengelen (evenzeer complimenteus bedoeld), dan speelt Wakeman een behoorlijk ingewikkelde partij, maar steeds in dienst van de compositie. Ik heb nooit geweten dat rock'n'roll/boogie zo kon klinken.
Aan zoete ballads als Wonderous Stories heb ik eigenlijk een hekel. Yes slaagt er in mij te overtuigen dat het genre toch levensvatbaar is. Het arrangement is ingenieus, houdt de aandacht continu vast en vermijdt het grootste gevaar van allemaal: de misselijkmakende sentimentaliteit die zo vaak aan het genre verbonden is. Zo niet Wonderous Stories. Het commentaar van Howe's gitaar op Anderson's zang is daar zeker verantwoordelijk voor, maar Wakeman overtreft alles wat ik tot dusver van hem gehoord: Zijn subtiele, smaakvolle en nooit opdringerige tierelantijntjes laten horen hoe het moet. Iedereen die de volgende drie decennia kwijlmuziek heeft gemaakt moet als boetedoening tien keer achter elkaar naar Wonderous Stories luisteren.
Parallels is slechts gradueel minder. Het quasi-kerkorgel thema kan me niet zo bekoren, maar binnen een paar seconden vallen de andere drie instrumenten in. De kern van het nummer is een eenvoudig thema dat niet gemakkelijk blijft hangen. De wijze waarop alle instrumenten dit thema zoveel mogelijk te variëren is echter subliem. Let ook op de meerwaarde van de begeleidende zang.
De drie nummers laten zich het beste samenvatten als schijnbare eenvoud. Met vier virtuozen kan men verwachten dat alle mogelijkheden van deze eenvoudige thema's tot het uiterste benut worden. Voeg daar de verbeterde zang van Anderson aan toe en het resultaat kan alleen maar uitstekend zijn.
Kleine waarschuwing: deze muziek vereist training in het luisteren naar meerstemmingheid wil de luisteraar er alles uit kunnen halen.
Wordt vervolgd.

avatar van ChrisX
M.Nieuweboer schreef:
Parallels is slechts gradueel minder. Het quasi-kerkorgel thema kan me niet zo bekoren, maar binnen een paar seconden vallen de andere drie instrumenten in.


Euh quasi-kerkorgel??? Dat is gewoon een rete-echt orgel opgenomen in een kerk in de buurt van Montreux. Het is wat mij betreft ook het beste voorbeeld van gebruik van een kerkorgel in rockmuziek, samen met die fantastische opbouw die er halverwege in Awaken zit.

beaster1256
awaken is één van de beste nummers van yes , heb de toernee nog gezien met donovan in het voorprogramma in het sportpaleis antwerpen , fenomenaal concert met iedereen in goede doen , maar awaken is zo mooi met rick dat mijn haar er recht van komt

grote klasse

Gast
geplaatst: vandaag om 01:31 uur

geplaatst: vandaag om 01:31 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.