Yes - Tormato (1978)

Ik begrijp de vrij lage rating, maar ik hou er gewoon nog steeds van. Het is allemaal wat zenuwachtig en ijl, maar het zijn wel echte songs van begin tot eind. Het pakt je, of juist niet en wie bepaald wat goed of slecht is
Dus 1x per jaar knalt hij lekker op vol volume door mijn speakers.

Steve Howe vindt er zelf ook maar niks aan. Het 'rocked' niet, zegt hij. Daarom vindt hij Drama veel beter. Hmm, of het met Rock te maken heeft weet ik niet maar de laatste keer dat ik Tormato heb opgezet deed het me eigenlijk gewoon denken aan een Jon Anderson solo album. Niet het geweldige Olias Of Sunhillow natuurlijk maar het zou één van z'n daaropvolgende albums kunnen zijn.

Tormato en het eveneens verguisde Union horen bij de Yes-albums die ik het liefste luister. Toen ik Tormato voor het eerst hoorde had ik geen idee van andere Yes-albums, en wist ook niks van de omstandigheden achter de schermen en de aversie van sommige fans jegens Tormato. Heb indertijd de lp grijsgedraaid en een jaar geleden maar een nieuw exemplaar gehaald. Die buitenaardse sounds, de kermis-achtige nachtmerriesfeer, dan ineens zoiets moois als Onward, dit is zo'n tussen-wal-en-schip-lp die in mijn brein gegrift staat.

Ik kan je helemaal volgen.
Classic line up en alleraardigste vindingen.

On the silent wings of freedom een echte Yes klassieker.

Ik heb Arriving UFO ook als favoriet maar die gaat sommigen waarschijnlijk te ver

Tormato is een beetje vreemd, maar bij vlagen best lekker aangenaam.

Met lood in mijn schoenen begin ik aan dit stukje. Tormato kende ik niet, dus toch maar aangeschaft. Wel in een goedkoop boxje. Volgens velen begon hier het einde van Yes. Lage waarderingen, geen al te best album. Toch merk ik ook dat het album nu na veel jaren toch weer wat anders beoordeeld wordt. Zelf hou ik ervan om het ook in de tijd te plaatsen.

1978 , de punk rookwolken zijn nog lang niet weg, maar wat is populair in deze tijd. Disco, denk aan Grease, BeeGees en Donna Summer. En aan de andere kant zal punk langzaam transformeren in new wave. En wat doe je dan als symfonische rockgroep ? Natuurlijk , niet alle fans lopen weg, maar het is toch wel een andere tijd. Bij 'Going for the one' had men al 'concessies' gedaan (mag je dat zo wel noemen ?) kortere nummers, wat begrijpelijkere teksten en het hippie imago wat afschudden. Andere producer (Brian Lane) en het resultaat was prima. Verfrissend, maar nog echt Yes. Na het album volgde een uitgebreide toer en toen moest men nog beginnen aan dit album, wat eigenlijk 'Tor' zou heten. Weer in Zwitserland, want dat was prima bevallen, uiteindelijk werd het toch Londen. En de bedoeling was om opnieuw korte nummers te maken, liefst een paar singles en ook de onderwerpen van de songs moesten toch dicht bij de realiteit liggen.
En zo ging men aan de slag. Zowel Rick Wakeman als Chris Squire experimenteerden met nieuwe instrumenten. Rick Wakeman had een biotroon en een bepaalde moog. Chris Squire een andere bas. Brian Lane was opnieuw de producer.
Met 'Future Times' en Rejoice is niks mee. 'Don't kill the wave' werd de single en vreemd om zo'n onderwerp bij Yes te horen. Waar waren alle ideeënover religie, science fiction gebleven ? Op zich is er verder niet veel mis met het nummer, maar het past niet echt bij Yes.
'Madrigal' vind ik op zich een mooi nummer, een beetje Jon/Vangelis achtig.
'Release, release' is stevig en dan ook nog een drumsolo van Alan White, je moet maar durven. Wel vind ik de productie wat iel, zeker de keys en bas hadden wat meer power kunnen gebruiken. 'Arrival UFO' wordt meestal redelijk afgekraakt, maar zo slecht vind ik dat toch niet. Daar horen we weer de vertrouwde bas van Chris Squire, alleen waarom niet meer naar de voorgrond gebracht ? Maar tot nu toe zeker niet door een ondergrens heen gezakt.
Dan komt 'circus of heaven' , men vindt over het algemeen dat dit nummer prima op een solo album van Jon Anderson had gepast, maar niet echt op een Yes album. Met het nummer zelf is niet zo veel mis, maar ik snap wel dat sommigen het minder vonden passen. Op zich erger ik me er niet aan.
'Onward' is geschreven door Chris Squire en bij dat nummer hoorde je dezelfde kritiek. Leuk op een solo album van Chris Squire, maar is het wel passend op een Yes album. De productie van dit nummer vind ik wel wat zwak, daar had meer uitgehaald kunnen worden. Maar er zitten wel mooie stukken tussen.
En uiteindelijk toch nog een wat langer nummer als slot. Want Yes blijft natuurlijk toch wel Yes.

Ik moet zeggen, het negatieve beeld wat wel heerst over dit album deel ik niet geheel. Het is niet het beste wat Yes heeft gemaakt. Maar hoe om te gaan met de tijdsgeest om nog wel serieus genomen te worden. Lastig, iedere prog groep worstelde daarmee.
Je mist het concept wel wat sommige platen veel meer hadden.
Aan de andere kant kan ik me ook voorstellen dat de creativiteit soms wat minder is, na zoveel jaren. Toch kent de plaat voldoende momenten die best wel sterk zijn. Jammer ook dat de productie middelmatig is. Ik weet niet of Steven Wilson deze plaat ook onder handen heeft genomen en hoe deze dan klinkt. Maar nu anno 2025 moet ik zeggen, zo slecht is het zeker niet. Het is een degelijke plaat geworden, wel minder dan "going for the one' . En net als bij die plaat heeft Hipgnosis voor de hoes gezorgd.
Hij krijgt 3,5 ster van mij. En nu moet ik me gaan opmaken voor de volgende plaat, zonder Jon Anderson en Rick Wakeman, volgens velen een plaat met een zeer toepasselijke naam 'Drama'. Ik laat me graag verrassen !!

Als doorgewinterde Yes liefhebber wil ik "Tormato" nog net geen drama noemen maar veel soeps is het niet. Het nummer "Onward" vind ik heel mooi maar voor de rest: mwah! En ja, ik weet het: pak 'm beet 20 jaar geleden liet ik positiever geluiden horen. Maar ja, dat is zo heel, heel lang geleden .
Onze leraar hier gaat nu het Yes album "Drama" proberen. Ik kan er kort over zijn: "Drama" is alles behalve een dramatisch slecht Yes album, wel anders dan wat we van Yes gewend zijn.

In 1980 op elpee gekocht, afgeprijsd met een knipje in de hoes. Zal geen verkoopsucces geweest zijn en na de mooie driedubbelaar Yessongs - je ziet; ik sloeg er een paar over - voor mij destijds een lichte teleurstelling. Mooi is wel de hoes (haha), die overeenkomsten vertoont met 10cc - Bloody Tourists uit datzelfde, door disco geplaagde jaar: 1978.
Mijn bezwaar bij Tormato is de kille sfeer, de technocratische composities, maar goed gespeeld en gezongen is het zeker wel.

Tegenvallend inderdaad. Paar goede nummers. Wakeman, die ik normaal hoog heb zitten, irriteert met zijn sounds hier. Productie is ook wat aan de iele kant
Tales of a Topographic Ocean, ook door mij laag beoordeeld, vind ik te veel van het goede, maar daar is de band wel enigzins geïnspireerd. Hier hoor ik dat maar mondjesmaat.

Tormato is een aardig album maar m.i. voor dit gezelschap toch ietwat onder de maat. Inderdaad een wat koude productie maar vooral de kwaliteit van de nummers kan niet tippen aan bijvoorbeeld azijn voorganger. Onward en Don’t Kill The Whale doen het voor mij.
Met alle respect voor bikkel2. (Die ik normaliter hoog heb zitten in zijn reacties) is de vergelijking met het voor mij fenomenale Tales ietwat misplaatst. Dat is, samen met Edge en Going for the One, van buitencategorie.

Respect is zeker wederzijds beste vanwijk, maar het in jou beleving fenomenale 'Tales' is het voor mij niet.
Het was ook niet zozeer bedoeld om de vergelijking met Tormato aan te geven, (2 in opzet nogal verschillende albums) maar eigenlijk de enige 2 70's albums die ik als onvoldoende beoordeel.
Wat ik al aangaf, ik hoor wel een band die gepassioneerd en geïnspireerd te werk gaat op Tales, maar het is mij teveel van het goede. Ik vind dat ze teveel doordraven. Ik kan er moeilijk naar luisteren en genieten.
Tormato vind ik niet geslaagd op meerdere fronten dus.
Productie is niet goed, de sounds van met name Wakeman zijn nieuw. Hij speelde op een nieuwe moog en andere keys dan voorheen en ik vind het niet mooi wat hij hier brengt. Steve Howe gaf later ook toe dat Wakeman's nieuwe sounds niet lekker gingen met zijn gitaarspel. Wakeman gaf ook toe dat hij het anders had moeten doen.
Omdat Eddie Offord halverwege afhaakte, is de band zelf gaan producen met behulp van twee engineers.
Dat scheen ook niet helemaal goed uit te pakken. Irritatie alom en dat is er duidelijk van af te horen.
Als je dan als band ook niet echt het beste songmateriaal tot je beschikking hebt wordt het een moeilijk verhaal.
Yes heeft ook niet echt veel live gespeeld van Tormato.

beetje cheesy die keyboards, maar ze bevallen me beter dan toen ik Tormato als fan van het vroegere Yes werk voor het eerst hoorde.