David Bowie - Diamond Dogs (1974)

"As they pulled you out of the oxygen tent, you asked for the latest party..." De decadentie van de haves versus het geweld van de have-nots, dat is voor mij een beetje de sfeer die uit deze plaat spreekt. (Gek genoeg moet ik er nu opeens aan denken dat dat conflict ook een motief is in H.G. Wells' The time machine uit 1895, ruim een halve eeuw vóór Orwells roman die een inspiratie voor dit album was). En de muziek op deze plaat vormt daar de perfecte soundtrack van, met aan de ene kant Stones-achtige gitaarriffs op het titelnummer en Rebel rebel en disco en funk op 1984, maar aan de andere kant een unieke duistere soundscape, vooral te bewonderen in het drieluik Sweet thing / Candidate / Sweet thing (reprise). Dat begint rustig maar creepy met backward-tape en een eng gitaarloopje, en als de vervormde stem van Bowie dan invalt met "It's safe in the city / To love in a doorway" is meteen de onheilspellende toon gezet. "I'm glad that you're older than me / Makes me feel important and free" met pseudo-Chinees pianoriedeltje brengt een glimlach, het is allemaal niet zo erg als het lijkt, maar de wanhoop groeit en groeit, met de hele tijd die dansende piano van Mike Garson tegenover die vervormde gitaar en die incidentele sax. Het nummer lijkt bijna jubelend te eindigen, of is dat eerder het geluid van een samengeperste mensenmassa?
        Dan opent Canidate met die nare sax die klinkt alsof hij teennagels wil gaan uittrekken, en plotseling is daar de arrogante contactpersoon, of is het een ondervrager bij een marteling? "I'll make you a deal..." Het tempo gaat omhoog en de wanhoop neemt toe, en zelfs Mike Garson dreigt ondergesneeuwd te worden. Bowie zet hier een sfeer neer die ik moeilijk kan duiden maar waar de dreiging aan alle kanten uit de poriën druipt. En tegen de tijd dat de reprise van Sweet thing begint (weer met zo'n onbetrouwbare sax) zit de wanhoop er al goed in ("Hope is a cheap thing"), en wanneer de zanger zegt dat "it's all I ever wanted" lijkt hijzelf de enige te zijn die nog in een goede afloop gelooft. Volgt een proto-industrial-slot dat de adem afsnijdt... Nogmaals, wat Bowie hier muzikaal doet kan ik bijna niet duiden, maar voor mij is dit het hart van deze plaat, en het beste bewijs dat Bowie ook zonder Ronson en de andere Spiders uitstekend in staat blijkt om zijn unieke visie in pakkende muziek te vertalen. (Rebel rebel is na dit drieluik toch een lichte teleurstelling. Ieder z'n eigen voorkeuren, maar ik vind het echt een domper dat het bij de Favorieten bovenaan staat.)
        Op kant 2 heeft We are the dead dezelfde sfeer, met die prachtige elektrische piano en die sombere drums, en vanaf het refrein (als je dat zo mag noemen: "We feel that we are paper, choking on you nightly") worden de beelden van desillusie en decadentie steeds sterker: "We're breaking in the new boys", "defecating ecstasy", "We're today's scrambled creatures, locked in tomorrow's diouble feature", "my hands have all but withered..." En dat alles gebracht met die expressieve stem die aan elke lettergreep de juiste emotionele waarde geeft, ver verwijderd van de ademloze hit-and-run van Ziggy Stardust. De personages van Winston en Julia uit 1984 mocht Bowie dan misschien niet gebruiken, maar het treffende citaat dat hij als titel van dit nummer gebruikt spreekt boekdelen.
        Om de een of andere reden herinner ik me nog dat ik op de dag dat ik mijn eerste CD-speler kocht (1988?) meteen ook vier CD's kocht: twee voor mijn toenmalige vriendin, en voor mezelf Unknown pleasures en dít album, nog in de allereerste versie (RCA, copyright 1981, met zo'n wit ruggetje met bovenaan vier blauwe balkjes en als titel daarop BOWIE – DIAMOND DOGS), en daarop geen 11 maar slechts 8 tracks, want Sweet thing / Candidate / Sweet thing (reprise) staat daar als één track op, en de laatste twee nummers eveneens. Sindsdien door diverse nieuwe versies ingehaald, maar mijn ouwetje doet het nog best, en de muziek erop is wat mij betreft onsterfelijk.

Eén van Bowie's beste is vandaag exact 50 jaar oud geworden. Stop de tijd!

Duidelijk het beste nummer van de plaat. Veel beter dan 1984 heeft hij ze niet gemaakt.
Ik vind dit album te wisselvallig. Sweet thing is geweldig, 1984 ook, maar nummers als Rebel Rebel en Diamond Dogs zijn aan mij niet besteed.

1984 was voor mij al een voorbode richting Young Americans. Sweet Thing/Candidate/Reprise vind ik één van de beste nummers van Bowie. Rebel Rebel is een fantastisch nummer met een legendarische riff. Kortom ik vind Diamond Dogs een fantastische plaat

Vond deze LP vroeger nogal wat nummers op staan die niet bij mijn leeftijd hoorde toen.
Maar door de tijd ging ik hem beter snappen.
Favorieten ,We are the dead, 1984, uiteraard Titelsong en Rebel Rebel.
Wat een historische uitstraling toen nog bij toppop , lapje voor zijn oog meen ik.

Diamantroof in Brussel: geen rebelse hondenstreek maar een georchestreerde misdaad.

Een verplichte afspraak op een ambassade nabij het Jubelpark, leek me het perfecte excuus voor een gezinsuitje naar Brussel. Tussen 2000 en 2002 was de hoofdstad mijn biotoop. Mijn eerste loonbriefjes en afgedankte LP’s, die in tweedehandswinkels lagen te rotten – soms letterlijk – maakten me destijds verliefd op deze Hellhole. De afgelopen kwarteeuw is de tijd ook hier niet blijven stilstaan. Een belangrijke Noord-Zuid-as is er getransformeerd in een hippe wandelpromenade. Maar met het drukke verkeer zijn ook de wat schimm(el)ige boeken- en platenzaken verdwenen uit die Dirty Boulevard. Wat rest, zijn gelikte verkooppunten met veel nieuw en weinig gebruikt materiaal in de aanbieding. Al slaat dat commercieel begrip niet langer op de weggeefprijsjes van weleer.

In de nabije Zuidstraat is nog wat authenticiteit en nostalgie te vinden, maar ook hier worden aanslagen gepleegd op je kredietkaart. Vinyl is nu blijkbaar wat de cd ooit was, en de tweedehands-cd is het nieuwe afdankertje. Mijn buit: de cd’s 1. Outside (€8) en The Next Day (€10) en de 50th Anniversary-LP van Diamond Dogs (€45, plus een droge 5'er voor de katoenen draagtas).

Na anderhalve luisterbeurt en versnipperde lectuur over de kunstmoord op een pubermeisje, wou ik mijn oren wat ontlasten met een meervoudige blootstelling aan Diamond Dogs. Maar die veelbelovende ervaring draaide uit op een pijnlijke stoelgang. Op de A-kant van het vinyl zit een onwrikbare vlek nabij het label. Ik vrees dat het een restspoor van lijm betreft en helaas niet van iemands opwinding. Naar verluidt is zo'n natuurproduct wel eenvoudig te verwijderen (heb ik van een vriend). 'Rebel Rebel' krijgt hierdoor extra drumslagen die, ondanks hun regelmaat, totaal out of rhythm zijn.

Het kan nog erger: de hele plaat klinkt alsof er karton voor de speakers staat. Of maandverband in mijn koptelefoon. Da's een beetje het resultaat van mijn koppigheid. Ja, ik krijg het serieus op mijn heupen van pseudo-techneuten met hun 'fijn in de mid-range' mumbo-jumbo. Op YouTube zag ik iemand in Neder-Engels veertien minuten lang afgeven op de ondermaatse geluidskwaliteit van deze half-speed recording. Ik vond hem nogal aanstellerig met een halve uitspraak als "You can definitely hear that eh ...". De daaropvolgende aarzeling haalde zijn zelfzeker empirisme nogal definitief onderuit. Had ik die beterweter maar meer krediet gegeven dan de inhalerige platenboer in de Rue du Midi.

Visueel kwam ik gelukkig meer aan mijn trekken. De achterkant toont de beruchte hondengenitaliën – al zie ik er eerder een oog in. Na vijftig jaar mag de destijds gecensureerde hoes eindelijk open en bloot. Voor liefhebbers van een totaalproduct is dit een aankoopargument met flink wat potentie. Om de rug zit een losse wikkel die ook de voor- en achterkant deels bedekt. In Nerdland noemt men dat blijkbaar een Obi-strip. Rare jongens, die nerds. Hierop staat wat info over de 192 kHz-opname (geeuw...) en voorts exact hetzelfde wat bedekt wordt. Deze wikkel toont dus ook dat 'derde hondenoog'. Voorwaar een gemiste kans: de geborstelde versie op de afneembare wikkel zou een interactieve meerwaarde toevoegen aan het ontwerp van Brusselsaar Guy Peellaert. Edele delen are forever of toch niet, zo iets. ”Uncover slowly and see...” zou er Warholiaans aan toegevoegd kunnen worden. Zelf zou ik gaan voor extra couleur locale met de Magritte-variant "These ain’t genitals".

Conclusie: na enkele pijnlijke luisterbeurten ben ik eerder geneigd tot een zevenvoudige moord dan tot een puur inhoudelijke recensie. Sterker nog: ik laat nieuwe persingen voortaan links liggen. Mijn remedie? Binnenkort lekker ouderwets naar de bib om thuis de cd te kopiëren. Dan kan ik tijdens een minder analoge luisterbeurt de ingekaderde platenhoes bewonderen... of vervloeken. En daarna schrijf ik misschien de lovende recensie die dit album verdient. Maar dat geldt niet voor de versie die ik nu in huis heb. Dit is geen verminking, dit is een georchestreerde genocide! Onder het alziende oog van Big Brother wordt elke frequentie die van de middelmaat afwijkt, genadeloos de mond gesnoerd. De reproductie van steriel bordkarton maakt overuren. Bij elke miskoop ervan klinkt op de fancy rooftop van Manhattan Chase het spottend gelach van de platenbonzen. Maar Jack en z’n rebelse kornuiten zijn al lang nowhere to be seen. Uitgegomd als rauwe kloten en collectief uit het straatbeeld verdwenen als authentieke winkels. Die nieuwe realiteit hakt er even diep in als de rituele moordenaar in Oxford, N.J.

To be continued...or not.

Wat een afschuwelijke ervaring! Nu het eindelijk zover was dat je je ongegeneerd over kon geven aan de superieure klanken van deze bijzondere hoogstaande productie word je getrakteerd op een vreselijk exemplaar die je je trommelvliezen graag zou besparen…..

Hopelijk komt er snel een 'beter' aan-hoorbare versie in je cd-lade.

Heel soms heb ik spijt dat ik het overgrootte deel van mijn vinyl al 10 jaar geleden van de hand heb gedaan, maar als ik dan zo'n bovenstaand relaas lees dan ben ik toch weer blij met mijn cd's.

Overigens heb ik al mijn LP-darlings nog wel behouden, waaronder veel Bowie's

Wens je succes met je jacht op de Diamond Dogs!

Dank hierboven. Laten we het houden op een teleurstelling. Volgens mij kan je in Brussel en daarbuiten ervaringen beleven die nog net iets meer traumatiserend zijn. Indien tekstueel overdrijven van zelfbeklag een lucratieve kunstvorm was, had ik al lang de vijf resterende originele maar lege platenhoezen gekocht. En dan mocht Roxy6 er gratis eentje komen ophalen in Antwerpen.

Maar in de echte wereld mag om het even welk forumlid mij een dienst bewijzen. Welke digitale versie is aan te raden? De lokale bib heeft DD niet in de cd-bakken. Ik mag het hier niet melden, maar dan wordt het voor mij misschien onbetaald megabites van het net plukken. Ook een stukje nostalgie. Ik zal thematisch passend een rebels ooglapje dragen.

Ik ben ook al semi-afgehaakt als het gaat om de aanschaf van nieuwe LP's (ik blijf LP's zeggen in plaats van vinyl, al voel ik me daarmee wel eens de laatste der Mohikanen). Ook ik heb mijn oude platen nooit weggedaan en prijs me nog altijd gelukkig met dat besluit en de daaruit voortvloeiende uitgebreide collectie 'originals'.

Toen vinyl (vooruit dan maar... ) ergens rond 2010 weer 'in' begon te raken, heb ik nog wel eens wat titels aangeschaft ter aanvulling en completering. In die tijd waren a) de prijzen nog redelijk betaalbaar, en b) was de kwaliteit over het algemeen heel behoorlijk. In die dagen werd er ook nog niet zo heel veel vinyl bijgeperst.
Maar met de stijgende populariteit van het medium heb ik sterk de indruk dat de platenperserijen overuren draaien en dat het met de kwaliteitscontrole niet zo nauw meer wordt genomen. Volgens mij laten ze versgeperste platen soms niet eens meer goed afkoelen. Persingen met restmateriaal in de groeven of ronduit kromme, gebogen platen begonnen op een gegeven moment meer regel dan uitzondering te worden. Dit komt echt veel vaker voor dan vroeger, in het eerste 'platoceen' (zeg maar de periode tot circa 1992).

Want naast de kwaliteit van de persingen krijg ik ook het idee dat er veel minder zorg wordt besteed aan de mastering en de geluidskwaliteit. Het gaat tegenwoordig vooral om de kleurtjes en de uitstraling. De geluidskwaliteit is daaraan ondergeschikt gemaakt, uitzonderingen daargelaten.
Tel daarbij op dat een x-aantal jaren geleden de prijzen opeens fors omhoog gingen en de conclusie is voor mij wel duidelijk: geen nieuw vinyl meer, tenzij recensies mij overtuigen van een degelijke kwaliteit. En dan moet de prijs ook nog eens op een acceptabel niveau liggen. Tegenwoordig schaf ik veel vaker een CD'tje aan of degelijke tweedehandsjes.

Helaas kan ik je voor wat betreft Diamond Dogs niet echt aan goed advies helpen. Ik heb alleen de CD-versie van EMI uit 1999 en dat vind ik ook niet bepaald een aanrader. Veel te veel compressie, te schel en een dichtgesmeerd geluid. Die moet je dus in elk geval mijden. De originele RCA-cd wordt op fora wel aangeraden, maar die schijnt inmiddels stervensduur te zijn. Van sommige Bowie-albums heb ik nog wel de Ryko-versies van circa 1990, en die klinken acceptabel, maar ook niet fantastisch.

Ik zie dat er nog wel een recente CD-reissue van het album is, uit 2023. Geen idee of die beter klinkt. Ik vind er online weinig over terug, hooguit lees ik hier wat terug in de commentaren. De CD-versie wordt sowieso niet genoemd in dat artikel. Ook daaraan merk je dat de CD het nieuwe stiefkindje van de muziekindustrie is. Ten onrechte wat mij betreft, maar dat is wat het is.

Op LP-gebied ben ik wél tevreden over de klank van de originele RCA-albums die ik van Bowie heb, maar Diamond Dogs bezit ik helaas zelf niet. Misschien kan Roxy6 daar wat over zeggen?

Zojuist even de man cave ingedoken om onderzoek te verrichten.

Mijn Bowie LP Diamond Dogs is de RCA CPLI-0576 versie, die ik als kostbaar porselein behandeld heb, klinkt dus nog heel erg goed, goede persing.

Mijn eerste cd versie is al lang geleden naar mijn broer gegaan, toen ik in 1990 de Ryko versie kocht. daar staan extra bonus tracks op:
- Dodo 2:25 (previously unreleased track recorded in 1973)
- Candidate 5:05 (demo version uit 1973)

Bijzonder aan de Ryko versie is ook de hoes, uitvouw gatefold, met aan de binnenkant een andere tekening van Guy Peelleart, namelijk Bowie zittend met hoed op een stoel op een plat dak met muur dat uitkijkt op Manhattan, naast hem een opspringende agressieve hond met de genitaliën goed zichtbaar. Naast hem op de grond een opengevouwen boek waarvan ik de titel niet goed kan lezen.

Op mijn installatie (Denom - B&W) klinkt de cd heel goed.

Tenslotte heb ik ook de Diamond Dog versie uit de Era - boxset (de tweede set, Where Can I Be Now, die Bowie's rock-funk-soul periode behandeld)
Deze versie is geremasterd in 2016 en is een golden cd, zoals al de cd's uit de era boxsets.
Klinkt ook erg goed!

Ten slotte in 1975 heeft Bowie een versie opgenomen van Bruce Springsteen's:
It's Hard To Be A Saint In The City. Deze versie had naar mijn idee zo naadloos tussen de nummers van Diamond Dogs gepast, qua sfeer, zang en instrumentatie.

Deze versie is enkel verschenen op de Driedelige cd -set Sound & Vision, die geleverd werd in een LP formaat doos met daarin de drie cd's met meerdere outtakes van Bowie uit de diverse periodes en met een mooi boekwerkje erbij)

Nabrander:

Zojuist keek ik even op de plato site, daar staan LP en CD nog op voorraad, gezien de huidige vinyl ellende zou ik voor de cd gaan

Samen met Unknown pleasures de allereerste CD die ik kocht, in of omstreeks 1987. Als ik de verhalen over geluidsproblemen en beschikbaarheid zo lees zal ik hem maar goed bewaren.

Even meerdere punten afkaarten:

1. Earlyspencer: het is idd onbeschoft hoe veel platenmaatschappijen onder druk van de markt nieuwe lp's afleveren die - strikt genomen - niet de toets van een goede QA zouden doorstaan: gesealde lp's die bij opening van de hoes stof, gruis en ander vuil (lijm) in de groeven bevatten. Het advies op fora voor vinylliefhebbers is dan ook eerst de platen door de wasser te halen alvorens ze op te leggen.

Die tijdsdruk is mede ontstaan doordat vinylfetisjisten, gevoelig voor gekleurd, of zwaarder vinyl of 1 lp oversijpelen naar 2- ik heb de lakmoesttest doorstaan en werd (alhoewel besmet met het H3-virus) niet als zodanig geïdentificeerd - en ander volk met 'brass in da pocket' zorgden voor prijsopdrijving.

2. Verder - dit is niet een van mijn fave Bowie-albums, dus het zit qua klank niet echt in mijn hoofd, ik heb zowel de lp, een vroege Duitse persing, als de 'remaster' op cd die in de box Who Can I Be Now zit. Eerlijk gezegd is de lp me niet opgevallen als slecht klinkend en hetzelfde vwb de cd uit die box; zal binnenkort eens vergelijken en mijn bevindingen geven.

Je kunt ook eens kijken wat er over het album en de verschillende versies is geschreven op het forum van Steve Hoffman. Bijv voor Pink Floyd eens gekeken en toen bleek dat m.n. de oudere persingen vaak de beste waren. Kwaliteit wordt ook beïnvloed door het aantal platen dat m.b.v. één matrijs wordt geperst. Niet overal wordt een max. van 10.000 exemplaren gehanteerd. Audiofiele labels haneteren soms nog een lager aantal (2500 - 5000 per matrijs). De hamvraag is natuurlijk wat gebeurt er met die afgedankte matrijzen?

Op Youtube staan nog andere filmpjes dan platenbesprekingen. De zoektermen "Bowie", "Dogs", "remastered" en "HQ" leverde een erg bruikbaar resultaat op. Tot mijn verbazing had ik nog brandbaar materiaal in huis en ook softwarematig functioneerde alles nog naar behoren. Voor het eerst in ruim twintig jaar heb ik een eigen cd'tje samengesteld op basis van de 2016 remastered versie en alle vindbare bonustracks. 'Growin Up' had ik al op PinUps dus die heb ik vervangen door 'It's Hard to Be a Saint in the City'. Dank voor die gouden tip!

Het resultaat klinkt kristalhelder (Denon versterker en Yamaha speakers maar vraag mij geen nerdy nummertjes). Als ik de cd synchroon afwissel met de plaat verhoudt het volume zich als 5 (cd) tot 2 (lp) zonder dat ik ergens aan een knopje draai. Ik had dat verschil kleiner ingeschat. Kleine bummer: ondanks de aangevinkte brand-functie 'geen pauze tussen de songs' is er telkens een minimale stilte. Op beide kanten van dit album en ook bij het bekendste werkt van Pink Floyd kan dat wel storend overkomen. Maar het is veel minder erg dan het geluidwerend karton en de repetiteive hapering doorheen Rebel Rebel op die vijftigjarige verminking.

De moderator mag dit bericht gerust verwijderen als het tegen (juridische) principes indruist. Ik wil niet aanzetten tot illigale praktijken. Maar ik ben momenteel zo pro-cd dat ik voor de drie grootste hiaten in m'n Bowie-catalogus dit knutsel-procédé wel eens zou kunnen herhalen. Iedereen die hier mee leest, weet wie de echte schuldigen zijn. Advies over meer officiële alternatieven van Americans, Station en Monsters zijn zeer welkom.

Ik ben het met je eens, hoor. Waar er geen echt alternatief is, verliest de muziekindustrie zijn rechten. Althans wat mij betreft, maar juridisch zal dat wel weer een stuk ingewikkelder liggen.
Ik heb zelf ook aardig wat gebrande CD’s. Al zijn dat wel vaak mijn eigen vinylrips uit eigen collectie, zowel van albums als singles die nooit op cd of anderszins digitaal verschenen zijn. Volgens mij heb ik daar dan ook de rechten voor betaald omdat ik de muziek ooit fysiek heb aangeschaft. En zolang dat voor eigen gebruik gebeurt, kan het volgens mij.

Overigens breng ik nieuwe langspeelplaten die niet deugen gewoon terug naar de platenboer. Bij aantoonbare defecten wordt daar over het algemeen niet moeilijk over gedaan. Ik vind het vervelend voor de platenboer, want ik heb geen idee of die uiteindelijk opdraait voor de kosten. Als dat zo is, is het natuurlijk unfair, omdat hij natuurlijk ook niets kan doen aan persfouten en andere oneffenheden. Ik hoop dan altijd maar dat ze daar afspraken over hebben gemaakt met de dienstdoende platenmaatschappijen. Gezien de winstmarges van die maatschappijen zou dat wel mogen, vind ik.

Overigens begrijp ik dat dat in jouw geval, met een uitstapje naar Brussel, geen optie was.

die winstmarges zullen vandaag de dag wel meevallen hoor. Millionsellers zijn er haast niet meer, het is geen massaproductie meer maar een niche. Verder zijn platen niet duurder en eerder zelfs goedkoper dan dat ze in de jaren 70 vd vorige eeuw waren als we gaan omrekenen en inflatie in acht nemen. 25 gulden was toen vrij normaal voor een LP, en dat staat gelijk aan nu 49,62 euro.

In zijn totaliteit, als aandeel in de totale omzet van de muziekindustrie, zijn de inkomsten uit LP’s natuurlijk geen vetpot. Maar ik heb, zeker sinds die enorme prijsverhogingen van enkele jaren geleden, wel de de indruk dat ze de melkkoe tot op de bodem proberen uit te melken.

En dat argument van het prijspeil van de jaren 70 hoor ik vaker. In mijn herinnering betaalde je toen overigens geen 25 gulden voor een gemiddelde plaat, eerder 19 à 20. In de jaren 80 steeg het prijspeil wel door naar 23 tot 25 gulden, dat klopt wel.

Maar afgezien daarvan, als je terugrekent zou het impliceren dat alles vier keer zo duur geworden is sindsdien. Kan zijn, maar ik ben in vergelijking met die tijd niet vier keer zoveel gaan verdienen. Jij wel?

Ik was 10 midden jaren 70. Kreeg toen alleen zakgeld. Ik heb wel nog lps hier staan uit die tijd met nog prijsstickers erop..en ja sommige zijn 19,90, of 22, 90 en sommige zelfs 25 gulden. En ja, 20 gulden toen is 39.70 euro nu, dus daarmee blijft mijn verhaal staan. Verder zijn we in NL allemaal echt wel een stuk rijker als we midden jaren 70 waren. En het modaal inkomen lag in 1975 op 23k in guldens, 10.437 in euros. Modaal inkomen in 2025 was 46,500 euro. Dus dat is idd ruim 4x zoveel.

Ik heb van de detaillisten ook zelf vernomen dat ze sommige Vinyl prijzen exorbitant hoog vinden. En dan vooral van materiaal waar al diverse keren heel grote omzetten mee zijn gemaakt.
(Dire Straits, Beatles, Bowie etc.)

Ik moet wel zeggen dat ik de grote hoezen en tekstvellen mis bij het muziek luisteren, maar het art-work bij cd's heb ik dan zelf nog liever dan te gaan streamen.

Jongere generaties nemen ook niet meer de moeite om hele albums af te luisteren maar hoppen van song naar song.

On topic; door de gesprekken bij deze geweldige Bowie plaat deze vanmiddag weer een keer opgezet, en het blijft een kroon juweel. Echt super...

Afijn dit gaat niet over Bowie, maar ik ervaar als verbazingwekkend hoe simpel en monoperspectivistisch hier over prijsontwikkeling van albums wordt geschreven.

Nooit gehoord van prijselasticiteit of een multivariabel gestuurde omgeving, of de verandering van "specialty good" in "consumer good"?

Het veranderend gedrag van de mediaconsument in de jaren 1975 - 2000 heeft zijn uitwerking niet gemist. Verwijs graag (nogmaals) naar het rapport van het SCP, uit 2004 - boeiend leesvoer voor mensen met een lange adem: https://www.researchgate.net/publication/273118970_Achter_de_schermen_Een_kwart_eeuw_lezen_luisteren_kijken_en_internetten

Een van de conclusies: de piek van cd-verkoop lag in '91 met een tweede (iets lagere) in '97 en voor begin deze eeuw was het gedrag van de mediaconsument al zodanig veranderd, dat de dalende verkoopcijfers niet meer te stoppen waren
Terecht merkt gaucho op dat wat de platenindustrie nu doet niets anders is dan bleeding the cow - oftewel het koetje uitmelken, mede door de upswing in het tweede decennium in de vinyl-verkoop.

Eigenlijk zou een massale kopersstaking een gepast protest zijn - menig platenverkoper met een beetje geweten zal er toch wel een been in zien aan een 17-jarig meiske een special album van Taylor Swift te verkopen voor 55,-

Tuurlijk ook ik heb ik de 60's en 70;s wel platen gekocht voor 10 florijnen (m.n. van NL bands) en 20 (van elders), maar het is bezopen om de ontwikkeling van de friet-met-prijs (in euro's van 0,11 naar 4,0) of die van de huizenprijs (in 30 jaar van 100 naar 500) te projecteren op die van de prijs van lp's.

Opvallend is wel de 'move' van albums van specialty good naar consumer good. Al kun je al die 'very special releases' met een hoop poeha gepresenteerd wel duiden als de intentie om albums weer als "specialty good" neer te zetten.

Oja en dat gejeremieer over "de geringe marge" slaat helemaal nergens op. In de platenbranche en in de boekenbranche zijn de marges ongeveer 30-35% en daar moet je de business van (kunnen) runnen; iedereen weet dat. De grote concerns kunnen soms iets grotere kortingen bedingen. Enige verschillen: de boekhandel werkt met vaste prijzen en heeft recht van retour. Soms kunnen boekhandels - die niet lid zijn van de vereniging met de lange naam - lagere prijzen hanteren door parallelle import. In de platenbusiness is dat ook geprobeerd, zonder succes.

De opzet van de bedrijfskolom zorgt er regelmatig voor dat lp's duur(der) worden. Het effect van "cutting out the middleman" door rechtstreek te bestellen kan dan een financieel voordeel opleveren. Ooit via Amazon een lp van R.E.M. thuisgestuurd gekregen tegen een prijs die lag onder de inkoopprijs van de NL detaillist.

Ik heb op zich geen probleem met 45 euro voor een speciale editie. Ik ben vooral pissed off omdat het aangekocht object meer ergernis dan genot teweegbrengt en mijn vertrouwen in de hele business ondermijnt. Hoeveel 45 euro precies zou zijn, omgerekend naar 1974, doet er voor mij weinig toe. Anno nu - zeg maar gerust al sinds Californication of zo - is het aanbod verse platen dat me aanspreekt quasi nihil. In de 70's zou ik me blauw betaald hebben louter omwille van de enorme hoeveelheid klasse-materiaal dat non-stop werd uitgebracht.

Ik ben er iets te jong voor, maar van mijn scoutsleiders weet ik dat muzikale vrienden met opzet niet dezelfde albums kochten of kado kregen. Peter kocht album A waarna Jef, Sandra, Wouter en Yves er elk een kopie van op audiocasette zetten. Daarna kocht of kreeg Jef plaat B die in dezelfde vriendenkring analoog werd gedeeld. Of vroeger alles beter was ...? Als je toen aan die lui had gezegd dat vanuit de sofa enkele clicks op een soort rekenmachientje zou volstaan voor gratis glashelder geluid door de huiskamerspeakers, en dat van om het even welke plaat ... Dat zou hen als utopische muziek in de oren hebben geklonken.

Beloofd: binnenkort ga ik hier 100% on topic over de muzikale inhoud.

Daar kijk ik naar uit Earlyspencer!

Zeg ’ns Aaaa ...

Spoken word op een muziekalbum ... Jim Morrison bevlekte met een pretentieus gedicht de tweede en misschien wel meest sfeervolle studioplaat van The Doors, Strange Days. In de zomer van 2001 bracht Bowie-volgeling Marc Almond The End of New York uit: een boekje en cd waarop hij eigen poëzie over de Big Apple voorleest. Qua timing was dit een ongewilde meesterzet die Nostradamus deed verbleken. Maar inhoudelijk boeit het me zo weinig dat op het hebbeding bij mij thuis ondertussen evenveel stof is neergedaald als destijds op heel ground zero. Toegegeven, dat is misschien een wat oneerbiedige vergelijking. Sorry, poetsvrouw. Maar laat het duidelijk zijn: wijsjes en versjes opdreunen vind ik meer op zijn plaats in het basisonderwijs.

Voor ’Future Legend’ maak ik graag een uitzondering. Als opener van Diamond Dogs maakt Bowie hier voor de allereerste keer volgend statement: deze plaat is geen verzameling liedjes. Ik behoor immers tot de strekking die The Rise and Fall… geen allesomvattend concept eh … toedicht. Nog meer functionaliteit: een vertellement aan het begin is een efficiënte modus operandi om een complexe beginsituatie te schetsen. “Net als in de film, ik wil het,” moet Bowie gedacht hebben. We zijn jaren vooruit in Hunger City beland, een soort Gotham waar geen mensen wonen maar gemuteerde peoploids. Ik ben dol op de geur van neologismen in de ochtend. In mijn stad, bevolkt door Antwerpselen, is dat een modus vivendi. Van de Koekenstad terug naar Hongerstad. Onder een alziend en oppermachtig oog wemelen ondervoede vliegen, ratten, katten en honden. Altijd iemands predator, altijd iemands prooi. Helaas, de grootste dreiging gaat uit van een overdosis duur klinkende woordenbrij, een ergernis die ook al in het album The Man Who Sold the World bij momenten de kop op stak. Gelukkig duurt gedichtendag op Diamond Dogs nauwelijks langer dan één minuut. Net geen onoverkomelijke aanslag op de herhalingswaarde van het album.

Het beginapplaus van ’Diamond Dogs’ suggereert een live-opname. Maar de song werd blijkbaar volledig in de studio ingeblikt als betrof het Pedigree. Het gejoel werd gejat van een liveplaat van The Faces. Een bekend gezicht destijds: ene Ronnie Wood. Deze schaamteloze schurkenstreek werd uitgevoerd in opdracht van Halloween Jack, de rebellenleider die verdacht veel op Ziggy Stardust met kwispelstaart lijkt. En op Jack Sparrow, een fictiefiguur uit de echte toekomst, geboetseerd naar het beeld van Keith Richards. Bowies ultieme ode aan / imitatie van / overval op (schrappen wat niet past) Keef from the Reef volgt in een later nummer. Op ’Diamond Dogs’ schippert Bowies gitaarspel tussen de scherpe rotsranden van de Stones en de eindeloze draaikolken van Mick Ronson. Dat die laatste nu niet eens wordt gemist, onderstreept de vaak onderschatte virtuositeit van de muzikant Bowie. Geestelijk veel prominenter aanwezig is de opper-Stooge die graag ieders hondje wil zijn. Van de zuurstoftent linea recta naar de feesttent, het contrast met de dystopische opener kon niet groter zijn. Is Halloween Jack wel de verlosser? Of eerder een losgeslagen ijdeltuit die losbandigheid cultiveert alsof de hele planeet binnen pakweg vijf jaar zal vergaan? De mythe rond Bowie stelt dat hij in die tijd zulke dilemma’s op zichzelf projecteerde. Met erfelijke schizofrenie in de familie en een toenemende afhankelijkheid aan neuspoeder, was de ondergang inderdaad dreigend nabij. Maar dat de schurende titeltrack een hit zou worden, stond bij voorbaat met sterrenstof geschreven.

Als je de wijziging van Bowies begeleidingsband even buiten beschouwing laat, is er nog niet veel veranderd op muzikaal gebied sinds de man zijn haar liet knippen en rood liet verven. Daar maakt het trio ’Sweet Thing – Candidate – Sweet Thing (reprise)’ drievoudig komaf mee. Ziggy pleegt geen theatrale zelfmoord maar het euthanasie-proces is nu duidelijk in gang gezet. De cracked actor lijkt van z’n woede-aanvallen verlost. En guess what, de comateuze Bowie klinkt opeens muzikaal zo veel rijker. In de achteruitkijkspiegel zien we hem meerdere inhaalbewegingen maken. Hij zingt bewust een toontje lager, naar het voorbeeld van bepaalde soulzangers. Van Young Americans ken ik enkel de twee hits. Deze medley maakt me hongerig naar meer plastic soul. En voor het eerst speelt hij geen saxofoon ter wille van de melodie. We krijgen een smaakvol voorproefje op de B-kant van Low, waar hij wanhoopsklanken de ijle lucht in blaast. Naar de fauna in Hunger City wordt niet meer verwezen. Hunger City bevindt zich in de eerste plaats onder elke bevroren hersenpan. De ”snowstorm” en het verlangen naar een ”street with a deal” laten geen twijfel toe over de verdovende substantie. Voeg daar nog een dagelijkse injectie macht- en mediamanipulatie aan toe en we zijn akelig dichter bij 2026 dan 1984. De enige vluchtweg van deze geleidelijke aftakeling is hand in hand de rivier inspringen. Waar is da feestje?

Op het einde van de A-kant, klaarblijkelijk. De luisteraar wordt danig in het ootje genomen met ’Rebel Rebel’. Dit is natuurlijk de song met de onversneden Keith-riff. Tekstueel geeft Bowie een androgyne twist aan partyknaller nummer twee van dit album. Zo zijn we opnieuw bij Ziggy aanbeland en blijkt Halloween Jack maar een schuilnaam. Dit ontkracht een beetje het concept van het hele album. Nogal wat Bowie-fans maakten hierboven kenbaar dat ’Rebel Rebel’ (daarom?) de zwakste schakel van de hele plaat is. Maar op de Werchterse wei, net voor de grootmeester zou gaan optreden, bekende ik aan een omstaander dat 'Rebel Rebel’ mijn favoriete Bowienummer was. Voor mij was Bowie anno 1996 nog hoofdzakelijk een hitmachine, zoals de Stones en Springsteen. Laatstgenoemde speelde in 2016 niet toevallig dit nummer als hommage. Blijkbaar beschikken The Boss en ik over een paar fijn afgestelde oren.

to B(!) continued

Ook ’Rock ’n Roll with Me’ is niet vernieuwend en ain’t rock and roll at all. De piano-aanzet voelt comfortabel aan als een rubberen zool. Maar het optimisme van ’Let it Be’ en ’Lean on Me’ verdwijnt snel wanneer de gitaar wordt aangescherpt en Bowie ten dans uitnodigt. Geen vluggertje à la ’Let’s Dance’ maar een perpetuum mobile uitgevoerd door twee individuen. Thematisch vind ik dat dansen tot je er bij doodvalt te universeel om helemaal meegezogen te worden in de dystopische wereld van Hunger City. Het doembeeld leunt misschien dichter aan bij een wereld waarin men nog maar vijf jaar te leven heeft. En voor wie niks heeft met fatalistische fictie: Leonard Cohen bezong later dezelfde dramatiek, geïnspireerd door het onwezenlijke lot van muzikanten in de vernietigingskampen. In Nederland componeerden twee mannen (broers?) in zulke hallucinante omstandigheden een serenade waar me nu even de naam van ontglipt.

Voor vrolijke noten zorgt ook Bowie hier niet, maar het grandiose samenspel tussen de snedige maar zuinige gitaar, de dragende piano en de hartstochtelijke zangpartijen maakt het geheel wel stukken draaglijker. Al klinkt het ook wat buitenaards. Elke vergelijking met ’Life on Mars’ is een ondankbaar compliment, maar ’Rock and Roll with Me’ doorstaat de beproeving zonder kleerscheuren. Of het nummer daardoor beter tot haar recht zou komen op Hunky Dory of The Rise and Fall … durf ik niet te stellen. Deze sing-along is overduidelijk het product van een gestrand musical-project en werkt zo aanstekelijk dat die op meerdere albums niet zou misstaan. Mijn enige bekommernis: die hardnekkige Ziggy is nog altijd niet dood, wat de verhaallijn niet ten goede komt.

Dan komt een lied met als titel ’We Are the Dead’ natuurlijk als geroepen. Je kan de tekst lezen als angst voor een scheiding of de medogenloosheid van de pers, bedrieglijke managers en inhalige bankdirecteurs. Allemaal omstandigheden gegrepen uit Bowies toenmalig bestaan. Maar er is ruimte voor ruimere interpretatie. Dit lied is een eerloze overgave aan het allesbepalende Systeem. En zo zijn we met de vier poten opnieuw op de nasmeulende grond van Hunger City beland. Want waar elders wordt je verweten te dansen in de aanwezigheid van ontbindende honden die klaarkomen tijdens het draaien van hun allerlaatste drol? Dit moet de donkerste tekst zijn die Bowie tot dan toe geschreven had. Brel meets Cave meets Poe meets Bataille (of Brusselmmans, voor wie zich daar comfortabeler bij zou voelen).

En dan is er nog de omnipresente Orwell om het macabere gezelschap compleet te maken. Zijn weduwe verleende Bowie geen gebruiksrecht van ’s mans 1984 maar laten we daar vooral niet rouwig om zijn. Want wie komt er als kolenzwarte l*l uit de mijnschacht gekropen? Graaf maar eens diep. Het is warempel de geverfde relnicht die eenmaal gewassen en ontschminkt vervelt tot de albinobroer van Isaac Hayes. Met funk- en musical-ingrediënten bereidt de schier transparante meesterkok een overheerlijk gerechje (sic). Fijnproevers kunnen het extra op smaak brengen met chocoladesaus en extracten uit een koppel gepekelde hondentestikels. Dystopie klonk nog nooit zo verrukkelijk. Een ode ook aan Oscar Wilde: we gaan allemaal onherroepelijk naar de kloten, maar de gelukkigen onder ons doen dat tenminste met zicht op de sterrenhemel of met een funky beat in de oren. Who cares dan nog dat onze hersens worden vervangen door verse lucht en we zonder garantie op een volgende dag ten oorlog worden gestuurd?

Met onderdanige devotie wendt Bowie zich in ‘Big Brother’ tot een verlosser. Maar laat de laatste hoop maar vallen: de aanbeden verlosser is Big Brother himself. De overgave is volledig, collectief en voltooid.
Someone to claim us, someone to follow
Someone to shame us, some brave Apollo
Someone to fool us, someone like you
We want you, Big Brother.
Dit is misschien niet Bowies allerscherpste stukje songtekst, maar nooit voorheen en nooit achteraf hoorde ik hem met meer overgave zingen. Grootse arrangementen en een akoestisch intermezzo scheppen hier een goddelijke dynamiek. Ondanks de zelfdestructieve wanhoop weet men het geheel voldoende melodisch te houden. Alleen de sax mag af en toe toepasselijk dissoneren. Ongetwijfeld zocht Bowie toen ook een vorm van verlossing in zijn echte leven — voor zover zijn leven toen echt was, natuurlijk. Ik ben blij om in dit emotioneel epicentrum mijn favoriete Bowie-nummer te hebben ontdekt. By far!

Laat je niet in de luren leggen: het venijn zit ’em in de staart. Want ’Chant of the Ever Circling Skeletal Family’ met door die distortion-gitaar, de hoge noten uit de achtergrond en die haast inhoudsloze songtekst Bowies song met het hoogste glamrock-gehalte. De laatste stuiptrekking van Ziggy / Jack, zal ik maar denken. De opzettelijk repetitieve outro klinkt alsof m’n inferieure plaat of gebrande cd hapert. Het evoceert ook futuristische leegte. Geen toeval dat deze audio-gimmick decennia later veelvuldig gebruikt zou worden door zielloze techneuten.

Een review in twee delen en de ontdekking van een nieuwe favoriete song. Ik hoef m’n vijf sterren voor Diamond Dogs eigenlijk niet verder toe te lichten. Maar Big Bowie heeft mijn wil in zijn macht. Hij dicteert me hier te verkondigen dat zijn metamorfoses niet zozeer plaatsvonden tussen de albums, maar wel OP twee bepaalde sleutelalbums. Diamond Dogs is de eerste. En ik geniet het voorrecht om de tweede nog te mogen ontdekken en reviewen. Minder in het algemeen belang: Diamond Dogs moet op staande voet in m’n top 10.

O ja, de bonustracks over dodo’s en zo op de 2016-editie kan ik enorm smaken. Zo heb het nadeel van m’n kartonnen miskoop alsnog z’n voordeel.

Mooie recensie Earlyspencer, ik had ook niet anders verwacht dan dat je dit Grand Cru Bowie zou vinden.
Hij circuleert altijd lijm mijn hoogste regionen.

Ik heb de plaat dan ook wel duizenden keer gedraaid in de afgelopen jaren.
Snap je nu dat ik It's hard To Be A Saint in The City, hier qua sfeer goed tussen vind passen.

Ik kan niet kiezen welke kant ik beter vind, ze vullen elkaar feilloos aan.
Altijd blij wanneer ik aan het begin de honden hoor janken en het spoken word vind ik hier echt zo op zijn plaats.

Sweet Things is ook zo emotioneel gezongen, dat sluit wat mij betreft aan bij Big Brother.

Dit album verveelt nooit en is naar mijn mening door veel Bowie fans zwaar onderschat.
Persoonlijk vind ik dit vele malen veter dan 1. Outside, dat ik te fragmentarisch en rommelig vind.
Hier zit een prachtige opbouw in, om te koesteren…...

Het is toch niet te vatten dat één mens tussen 1970 en 1974 vijf meesterwerken en een hoogwaardige coverplaat heeft uitgebracht. Stuk voor stuk intellectueel gelaagde albums waar meestal ook nog wel wat hits voor de massa op staan. En tussendoor speelde Bowie producer en songsmid voor Hoople, Pop en Reed. Hij werd in diezelfde periode vader en reisde veelvuldig de wereld rond voor intense tournees. En dan was hij volgens verdedigbare opinies nog niet eens op zijn atristiek hoogtepunt. Die moet toen straf spul genomen hebben ...

Maar die gejaagde hectiek hoor ik nergens: geen enkel nummer lijkt onvoorbereid ingespeeld of half z'n gat ingeblikt. En toch wringt er iets bij mij ... ik herken op geen enkele van Bowies albums een totaalconcept. Diamond Dogs was daar ongetwijfeld het dichtst bij. Maar ik word veel minder in het thema gezogen dan op Wish You Were Here, Animals of The Wall. Extra luistrerbeurten van Diamond Dogs gaan daar niet veel aan veranderen, denk ik. Op zich doet dat niks af van de kwaliteit van het album. Maar wie met zo'n verkeerd verwachtingspatroon Diamond Dogs gaat verkennen, kan misschien ontgoocheld worden en afhaken. Dat zou zonde zijn.

En ik begrijp donders goed de mensen die de twee hits op deze plaat - de intro plakt men dan gemakshalve aan de titeltrack - de zwakste momenten van het hele album noemen. Zeker wanneer men de plaat als een verzameling afzonderlijke songs beschouwt, is de kans groot dat die twee hits voor overkill zorgen. Op andere platen zoals Heroes bieden de hits misschien de nodige houvast. Dat dit op Diamond Dogs niet het geval is, verklaar ik door de hoge kwaliteit en diversiteit van alle songs. Het is niet makkelijk om hier maar twee favorieten aan te duiden naast 'Big Brother', zeker wanneer ik nummertjes 3, 4 en 5 als aparte songs moet beschouwen. Een keuze voor de beste kant vind ik op deze plaat minder aan de orde dan bijvoorbeeld op Low.

Reviews over Heroes, Stage, Aladdin Sane, Tonight en Reality zitten al een tijdje onder m'n opengebroken cranium. Dat die allemaal moesten wijken voor Diamond Dogs zegt ook wel iets over het overdonderdend karakter van dit hondenplaatje.

In elk geval: merci voor de aansporingen, Roxy6. Die vijftig euro (inclusief de draagtas) naar de kloten neem ik er met ondertussen een smaragdgroene glimlacht bij. En ja, die Springsteen-cover over de heilige in de stad past mooi op m'n versgebrand illegaaltje. Daar heb ik twintig tracks op gezet, ik ben ze nu voor de zevende keer aan integraal aan het beluisteren. Nu nog de disc-at-once knop vinden bij een volgende brandsessie, want die ongewenste stiltes doen me nog te veel denken aan m'n kartonnen miskoop.

Ik ben blij dat je er weer een monumentaal album bij hebt in je toch al illustere rij.

De periode in '74 toen het album uitkwam -ik was nog erg jong- maar kan het mij nog goed herinneren.
Volgens mij is een deel van Diamond Dogs nog in Nederland opgenomen als ik het mij goed herinner. Wat ik wel heel zeker weet is dat Bowie met Angie en Zowie in zijn kielzog, in het Amsterdamse Amstel hotel een persconferentie gaf. Bowie had een oogontsteking, vandaar dat jij dat zwarte ooglapje droeg, het werd een soort gimmick voor Rebel Rebel. Hij kwam toen ook in die out fit in Top Pop.

Kort na de release vetrok Bowie naar de States voor een uitgebreide tournee, Er was een hele stage-productie gemaakt voor de show, die was nog te zien op de grote Bowie tentoonstelling Bowie IS (die na enige maanden in het Londense V&A museum, naar Groningen kwam). was indrukwekkend om te zien.

Uiteindelijk is de toen dacht ik maar voor een dele uitgevoerd. Bowie stond helemaal stijf van zijn cocaïne verslaving, in de gedraaide documentaire uit die tijd, five years, is te zien hoe vel over been hij is…
Ook bijna van de wereld. In zijn hoofd was hij toen al weer bezig met zijn nieuwe project Young Americans.
Met Fame was hij toen de eerste blanke artiest die een spetterend optreden gaf in de befaamde Soul Train.
Enfin een nieuwe ronde…..

Het is wat jij ook aangeeft Earlyspencer: onvoorstelbaar wat een enorme productie Bowie in die periode heeft verzorgd, ik heb dat Rin het verleden al over geschreven, ieder jaar een album, alleen in 1978 geen regulier album maar het dubbelalbum Stage. Al die tours er bij, het is beyond imagination..

Maar dat gold voor menig groot act uit de seventies : Roxy Music, Supertramp en diverse anderen presteerden op hoog niveau.

Er valt nog veel moois te ontdekken aan het Bowiefront! Enjoy