Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Nee inderdaad, Telegraph Road had nog langer moeten duren. Die fade-out klinkt nergens naar: in tien seconden is ineens alles voorbij.

Aan de andere kant maakt het natuurlijk zo wel goed plaats voor de 6 minuut 46 van het BESTE nummer aller tijden

Prima album van Mark Knopfler euh, ik bedoel de Dire Straits. Met de evergreen Telegraph Road en Top 100 allertijden klassieker Private Investigations.
Daarmee heb je de helft van het album al gehad en moet de rest nog komen. Is het kruit dan al verschoten. Nee, dat niet, maar het is dan ook bijna godsonmogelijk om na zo'n opening het nog te overtreffen. Dat gebeurt dan ook niet, maar goed vrede op aarde ook niet, dat wil nog niet zeggen, dat de wereld een hel is.
Dus nog genoeg moois te beleven hierna met o.a Love over Gold.

Bijna de gehele cyclus van De Dire Straits liggen voor een prikkie bij de platenboer, ik denk dat ik die deze maand maar eens van mij laat worden.

Ah dit is al een heel stuk minder zoetjes dan Brothers in Arms. De lange nummers boeien hier ook gewoon helemaal.

Redelijke plaat ,met als uitschieter Telegraph Road.Voor de rest is het beluisterbaar maar ook niet meer dan dat.De stem van Knopfler is nou niet bepaald het uithangbord van Dire Straits maar gelukkig is de muzikale invulling wel voldoende.

Love over Gold is mijn all time favourite.
Fantastisch album, mijn eerste echte kennismaking met de muziek van Dire Straits en met de betere pop/rock muziek. Daarna alles van Dire Straits verzameld, maar dit blijft mijn favoriet.
Hoogtepunt is het hele mooie en lange Telegraph Road, waarin de muziek precies de opkomst en ondergang van deze weg weergeeft. Andere muzikaal wonderschone nummers zijn Love over Gold en Private Investigations.

Eindelijk iemand die dit album op de juiste waarde schat.

Mooier dan deze heeft Dire Straits ze niet meer gemaakt , incl. de soloavonturen van Mark K.

Komt doordat hier het beste nummer allertijden opstaat en dat nooit meer wordt overtroffen.

Klopt, dit is Industrial Disease. Ik ben er alleen nog steeds niet uit of Mark Knopfler het van Urbanus heeft gepikt of dat Urbanus het van Knopfler heeft.

Mark Knopfler is de stem van Dylan en de gitaar van JJ Cale samengevoegd tot één geheel. Knap gedaan maar verre van orgineel. De plaat wordt duidelijk gedragen door de eerste twee nummers, die zonder meer tot hun beste behoren, de andere drie klinken duf en futloos en staan in vreemd contrast tegenover de klasse van de eerste twee nummers.

Je zult me vaak 'Brothers in Arms' horen noemen wanneer ik de beste plaat van de Dire Straits zou moeten noemen. Ik weet zelf echter dat ik dit de beste vind. Waarom ik deze vaak vergeet weet ik niet, jammer is het wel.
De plaat heeft maar 5 nummers, wat toch een beetje uniek is voor de Dire Straits, denk ik dan. Ik heb ook altijd het gevoel dat dit een plaat is van een andere Dire Straits. In de zin van: je hebt die andere platen, en deze. Niet dat die andere platen allemaal iets voorstellen, maar deze is gewoon anders.
Dat geeft misschien ook wel de klasse aan van deze plaat. Hij stijgt boven alle anderen uit, juist omdat hij zo anders is.


Telegraph Road is het langste nummers dat de Dire Straits ooit gemaakt hebben, maar ook meteen het mooiste. Het nummer verveeld geen moment en blijft intrigerend.
Private Investigations is ook werkelijk prachtig. De heerlijke rust die van het nummer straalt, doet mij beseffen dat ik de plaat alweer veel te lang niet geluisterd heb. Prachtig om naar die voortkabbelende gitaar te luisteren, en helemaal weg te dromen in de muziek.

Daarna komt het up-tempo Industrial Disease. Weer heel anders, beetje funky zou ik het zelfs wel willen noemen. Hoewel het minder is dan de vorige nummers, blijft het een lekker vrolijk nummer. De plaats waar het nummer op de plaat staat, doet het nummer denk ik wel goed. Het nummer valt zo in ieder geval wel op. Ook verschijnt er altijd wel een glimlach op mijn gezicht, bij het luisteren naar de tekst.

Love Over Gold is dan weer een rustiger nummer. Aan dit nummer moet ik altijd even wennen. Net op het moment dat ik zoiets heb van: 'Nee, dit is niet leuk', pakt het me toch. Feit blijft echter dat ik het het minste nummer van het album vind. Bij dit nummer begin ik altijd weer even te denken aan die andere albums, en voor mij is dat negatief.

It Never Rains is dan de afsluiter, en is zeer aardig. Het is volgens mij altijd een beetje het buitenbeentje, maar ik vind hem werkelijk prachtig
Een waardige afsluiter!

Al met al een plaat die zeer goed is dus, maar die voor mij zeker niet tussen de andere Dire Straits-platen past. Maar ach, we beoordelen dan ook gelukkig platen en geen discografieën

4,5*

Dire Straits zijn altijd al een band geweest van verkeerde tijd, verkeerde plaats. Toen in 1982 Love Over Gold verscheen was het niet anders.

Waar de lang uitgesponnen, symfonische composities uit de jaren '70 al lang verdrongen waren door snelle, korte, puntige punkliedjes leverden de mannen van Knopfler een album met vijf nummers met een totale lengte van drie kwartier en waarvan openingstrack Telegraph Road met dik 15 minuten de kroon spant. Hoezo uit de mode.

En toch liep de wereld warm voor dit album. De personeelswisselingen binnen de groep hadden een raak effect. Mark Knopfler's jongere broertje David (slaggitaar) had de band verlaten en was vervangen door Hal Lindes en met de virtuoze Alan Clark op toetsen werd er een sterk element aan de muziek toegevoegd. Het samenspel van Knopfler en Clark is fantastisch.

In Private Investigations en titelsong Love Over Gold smelten klassieke gitaar en piano op hemelse wijze samen. Als oefenstof voor klassieke gitaarintro’s kreeg Stairway To Heaven met het briljante Private Investigations een serieuze concurrent.

Dire Straits klinken op dit album als een echte groep, niet als de begeleidingsband van Mark Knopfler. It Never Rains is zo'n nummer waarin alle registers opengaan en iedereen excelleert, maar het beste voorbeeld is Telegraph Road: een fantastische epic met een gitaarsolo die iedere andere solo overbodig maakt.

Wel jammer van het ietwat gezapige Industrial Love (single in de USA), maar Love Over Gold blijft een mooie plaat. Eentje die nu nog even mooi klinkt als in 1982.

Nee , david Knopfler had de band `n album hiervoor al verlaten .
David speelde alleen op de eerste 2 albums mee en hield het toen voor gezien .

Ik vind Industrial Disease wel een behoorlijk zwart schaap hier. Niet écht een slecht nummer, maar het past niet.

Dat heb ik ook wel wat; aan de ander kant zorgt het wel voor wat afwisseling, maar echt sterk vind ik het ook niet; het is voldoende wat mij betreft, maar ik kan me voorstellen dat sommigen dat niet vinden.

Daar ben ik het niet mee eens. Knopfler heeft geen bijzondere stem, maar ik heb hem nog niet betrapt op vals zingen. En ik heb wel eens concertregistraties van Dylan gezien... Ik vind Dylan een fatastische songwriter maar een heel matige zanger. Knopfler zingt echt een stuk beter. Ik vind ook dat zijn stem past bij zijn muziek. Zijn stem stoort mij absoluut niet, integendeel, het past.

En zijn gitaarwerk. Hij doet denken aan JJ Cale. Maar de techniek van Knopfler is zo goed, ook beter dan die van JJ Cale. En hij varieert ook meer in zijn stijl.
Ik vind Knopfler technisch zelfs de beste gitarist allertijden, maar ik weet dat niet iedereen die mening deelt.

Over dit album: na het onderschatte Communique is dit toch absoluut Dire Straits' beste album. Zeer goed. Vijf nummers, maar ze zijn prachtig. Vooral Telegraph Road is schitterend. Ik heb hem op 4 sterren gezet, maar ik denk dat ik hem maar eens ga verhogen naar 4,5.

En weer terug naar 4 sterren. Ik ben het eens met andnino dat Industrial Disease een behoorljk zwart schaap is. Ik vind het zelfs een smet op het album. 2 fantastische en 2 hele goede nummers, maar Industrial Disease vind ik niet goed. Past niet, is niet mooi (mijn mening), jammer.

Voor de rest, uitstekend album. Ik vind overigens Telegraph Road en Private Investigations live nog veel beter.

Grappig, zeker m.b.t. Private Investigations ben ik dat absoluut niet met je eens: dat is voor mij echt zo'n nummer waar je in je eentje, in stilte naar moet luisteren, zonder dat handjegeklap van een Alchemy. En ik schijn het trouwens eerder andersom te hebben gezegd, maar de versie van het nummer Love over Gold vind ik live nu juist wél beter dan de studioversie met dat gepriegel aan het eind.
Maar voor de rest zeker een uitstekend album, natuurlijk vooral door die buitengewoon sterke A-kant (beste A-kant aller tijden? Voor mij wel waarschijnlijk).

Slechts 5 nummers, maar 5 prachtige nummers. 'Private Investigations' is natuurlijk bekend: lang, mooi nummer met diepere betekenis en prachtige instrumentale stukken. Ook 'Telegraph Road' vind ik een klassieker: 14 minuten maar hij blijft dan ook 14 minuten boeien. 'Industrial Disease' is vooral een grappig nummertje, 'Love Over Gold' is een mooi liefdesnummers en 'It Never Rains' is íets gevoeliger.

Als niet al te grote Dire Straits fan, moet ik toch nageven dat er een buitengewoon goede sfeer wordt neergezet, goed wordt gemusiceerd met de ijzersterke composities Telegraph road en Private investigations.

Het is erg spijtig, dat Mark Knopfler niet nog even heeft gewacht op aanvullende inspiratie, want (de oude) kant 2 begint met een ware anti-climax, Industrial disease. Bij Love over gold wordt het dan weer wat beter om goed te eindigen met It never rains.

Jammer van nummers als Industrial disease, net zoiets als de (Goddank op deze cd ontbrekende) opvolger van Private investigations, Twisting by the poole.

Het is een tenenkrommende poging van Knopfler om een soort van rock-and-roll-voor-dire straits te maken. Iets dat hij op alle studio-cd's van Dire straits heeft geprobeerd, maar altijd met een slechte afloop.

1. Telegraph road 5,0
2. Private investigations 5,0
3. Industrial disease 2,5
4. Love over gold 4,0
5. It never rains 4,5

Industrial Disease doorbreekt een beetje de wat zware sfeer op dit album . Het heeft mij nooit in de weg gezeten . Het klopt dat dit het minste nummer is van de plaat , maar het cynische ondertoontje vind ik wel geslaagd . Dat orgeltje heeft trouwens wel iets aanstekelijks . Ik vind het in ieder geval beter dan Walk Of Life , dat wel erg naar een flauwe kant neigt .

Industrial Disease vind ik ook het minste nummer hier.
Volgens mij is dit in de US nog op single uitgebracht (dat zal rudiger wel weten).
In Amerika hebben ze zeker een andere smaak.

Het werd daar ook niet bepaald een grote hit hoor(nummer 75 in Billboard, wel 9 in de Mainstream Rock Chart)

Dire Straits zijn vaste gasten in de Top 100 aller tijden, de Hemelse Honderd etc etc.

Maar het verbaast me dat Telegraph Road nooit in die lijstjes voorkomt. Of ik moet me sterk vergissen.

Zo'n weergaloos mooi nummer!

Ik weet wel dat Industrial Disease in Canada in de top 10 heeft gestaan.
Geweldig nummer trouwens en ik draai hem nog regelmatig.

Private Invesegations vind ik veruit het allerbeste nummer van dit album. Vooral in de sfeer van dat nummer zit het hem. Hetzelfde heb ik met het nummer Brothers In Arms, ook zo'n geweldig nummer.

Fantastisch Dire Straits album. Alle 5 geweldige nummers. Enige minpuntje is Industrial Disease; grappig nummer, maar duurt te lang en begint te irriteren na een tijdje. Voor de rest topper!

4,5*

Gebruiker sebas verbaast zich op 29 september jl. over het feit dat "Telegraph Road" nooit in de Top 100 allertijden of enig andere hitlijst is te vinden. Dat kan. Ik zelf verbaas mij altijd waarom "It Never Rains" zo weinig wordt genoemd. "It Never Rains" is wat mij betreft HET ultieme Dire Straits nummer. Krijg na al die jaren nog steeds kippevel als ik dat nummer hoor.

Iedereen heeft zowel zijn eigen persoonlijke topper op iedere plaat, dat maakt het voor mijn part echt mooi...

Bij mij is dat trouwens hier ook Telegraph Road

In de top 2000-editie van 2007 stond Telegraph Road nog op 85. Ook bij de Arrow Rock 500 heeft het nummer de afgelopen vijf jaar de top 100 gehaald... straks maar weer even luisteren.

Aha...zo hoort het.
Samen met Communique vind ik dit het beste Dire Straits album.