Keane - Strangeland (2012)

Toch wel een aardig album van de heren van Keane.
Die wat geluid betreft het dichtst bij hun eerste album staat.
De composities zijn goed alleen wel wat minder van kwaliteit dun hun eerste 2 albums.
Ook had er best wat meer afwisseling in de sound mogen zitten.
Na een nummer of 8 begint het allemaal toch wel veel op elkaar te lijken.
Maar dat neemt niet weg dat ik dit toch een goed album vind, met de nummers 2, 3 en 5 als meest positieve uitschieters.

De clichés druipen er vanaf. Dat staat als een paal boven water. Maar de clichés die Keane laat horen op deze plaat zijn beter dan het elektronische gepiel dat ik de afgelopen jaren hoorde op Perfect Symmetry en de EP Night Train waar er zelfs een rapper bij werd gesleept. Strangeland heeft echter weer wat van de kwaliteit die op het debuut, en in mindere mate, op het tweede album aanwezig was. Keane gaat weer terug naar hoe ze begonnen, als een band die wedijverde met Coldplay.

Als ik dit ga vergelijken met het debuut dan komt deze plaat er zeer slecht vanaf, dat moet ik toegeven. De originaliteit is ver te zoeken namelijk. Er staan echter wel hele degelijke, catchy popliedjes op. De singles Silenced by the Night en Disconnected scoren zelfs een ruim voldoende tot goed. Op de radio is het simpelweg weer een verademing om de nieuwe single van Keane te horen. En dat dames en heren, is lang geleden.

Perfect Symmetry was van een hele andere orde. Geëxperimenteer werd belangrijker dan kwaliteit. Het was misschien origineel vanuit de optiek van Keane, maar de band was niet goed genoeg om het ook echt succesvol en kwalitatief goed te maken. De elektronica past deze band niet zo goed. Ze moeten het laten bij kleinere popliedjes. This is the Last Time van Hopes & Fears bijvoorbeeld, was in één woord een fantastische single, Spiralling van Perfect Symmetry, was een verschrikking.

Terug naar deze plaat. Zoals ik al zei, ook de singles van dit album hebben moeite het vroegere niveau te halen, maar het is weer een zet in de goede richting. Ik kan de CD weer in een keer uitluisteren en hoef niet in het midden even een kwaliteitspauze - in de vorm van andere muziek - in te lassen. Nee, Keane lijkt zelf ook te beseffen dat wat ze de afgelopen jaren voortgebracht hebben niet in de smaak viel. Strangeland krijgt van mij weer een voldoende, maar dan met name omdat het weer goed in het gehoor ligt en dat dat op bepaalde dagen een ware verademing is.

klik

Na het debuutalbum liep elk album van Keane bij mij uit op een teleurstelling. Het debuutalbum was erg sterk, en ondanks best een paar leuke nummers haalde ze het niveau van het eerste album niet.

Na de eerste paar luisterbeuren had ik dat zelfde gevoel bij dit album. Maar nu ik het album wat vaker heb gehoord begin ik 'm steeds meer te waarderen. De nummers beginnen langzaam door te drinken en vind ze steeds sterker worden.
Het album mist (vind ik) wel wat echte uitschieters. Ik verwacht niet dat er grote hits vanaf zullen komen, maar wat mij betreft is dit album weer een stap in de goede richting

Prima album, nu 2 keer gedraaid en het klinkt lekker, en ik wordt hier meteen blij van.
Beter ook als Mylo Xyloto van de vrienden van Coldplay. Natuurlijk is dit commercieel maar nummers zijn minder " gemaakt ", dan voorgenoemd album.
Erg aanstekelijk , lekkere nummers zeer zeker een 4 stemmen album.

Dat idee heb ik ook wel een beetje. Dat dit album zo aanstekelijk (en oppervlakkig/simpel) is, komt niet doordat Keane zich op commercieel succes focust, maar gewoon omdat ze dit goede nummers vinden en zelf graag deze meer poppy kant opwillen.

Van de ene kant vind ik dat jammer (net zoals heel veel andere mensen...), omdat Keane meer in hun mars heeft dan wat ze hier laten horen. Maar in tegenstelling tot al die andere mensen neem ík dit album gewoon zoals het is en geniet ik van de aanstekelijke songs van Strangeland. De tijd van Hopes and Fears en Under the Iron Sea is voorbij. Get over it!

Zou het misschien zo kunnen zijn dat 'al die andere mensen' het album ook nemen zoals het is, maar het gewoon minder goed vinden?

Hoe kun je het verschil horen/weten?

Zou inderdaad kunnen, smaken verschillen. Maar 1* geven voor dit album gaat natuurlijk nergens over. Kun je nog geen 3 goede nummers vinden op dit heerlijke album ?

Ik weet niet of het zo is, is gewoon een gevoel. Maar uit het feit dat Coldplay veel meer toegankelijke electronica gebruikt, veel meer ooooh's en aaah's gebruikt dan vroeger en zelfs Rihanna erbij sleept valt dat toch wel een beetje af te leiden.

Nee. met 'al die andere mensen' doel ik op de mensen die hier alleen maar lopen te zaniken dat dit totaal niet meer op Hopes and Fears lijkt en dat Keane niet meer is wat ze geweest zijn. Muziek is constant in ontwikeling en ook bands veranderen mee. Wat geweest is is geweest en als mensen dit album lopen af te kraken met dát als voornaamste reden, dan erger ik me daar een beetje aan. Maar dat was waarschijnlijk al wel duidelijk

Nu heb ik toevallig het gevoel dat Chris Martin de tijd van zijn leven heeft op Mylo Xyloto. Ik denk dat je er rustig vanuit kan gaan dat een band van die status gewoon doet waar die zin in heeft.

Dat kan. Maar net als DjFrankie vind ik Mylo Xyloto wat meer 'gemaakt' overkomen dan Strangeland. En dat is helemaal geen waardeoordeel, want MX vind ik (bijna) net zo'n leuk album als dit.

Maar goed: Het blijft natuurlijk gewoon een gevoelskwestie en daar valt eigenlijk niet over te discussiëren.

Waarom zou je dit album niet mogen vergelijken met de voorgangers? Een ontwikkeling kan ook negatief zijn. Persoonlijk vind ik ieder nieuw album van Keane steeds een stapje achteruit. Where's the problem? Voor mij is het vervelender dan voor anderen.

Bovendien is het vergelijken met de voorgangers een stuk logischer dan het vergelijken met Coldplay of Sesamstraat.

Natuurlijk mag je dit album vergelijken met zijn voorgangers! Ik snap best dat mensen de ontwikkeling die Keane doormaakt als negatief zien en dan mogen ze dit album zonder probleem een lage beoordeling geven.
Het punt wat ik wil maken is dat veel mensen dit album een lage beoordeling geven met als verklaring: "Hopes and Fears was veel beter, dat niveau halen ze nooit meer" of "Sinds Perfect Symmetry was Keane al niks meer".
Ik geloof best dat een hoop mensen daar een betere onderbouwing voor hebben, maar die wil ik dan graag een keer lezen. Strangeland meteen afschrijven omdat het niet als H&F klinkt is me veel te makkelijk.

Het kan aan mij liggen, maar ik vind Strangeland juist een draai richting Hopes and Fears. Verder mag ik hopen dat mensen de nummers op dit album op zichzelf beoordelen en dat nostalgische frustratie een kleine rol speelt.

Ik vond Perfect Symmetry gaaf, maar ik denk dat de tegenstanders van die Keane-invalshoek verheugd zouden moeten zijn met Strangeland, alhoewel de kwaliteit dan nog niet gegarandeerd kan zijn natuurlijk.

Na het mij behoorlijk teleurstellende ''Perfect Symmetry'' met invloeden die mijn hooggespannen verwachtingen destijds compleet om zeep hielpen ben ik erg blij dat Keane weer op haar oude schreden is teruggekeerd met het vertrouwde geluid. Een degelijk album dat wel wat op gladjes en veilig speelt maar zoveel luisterplezier verschaft dat je er geen moment bij stilstaat. Dat de prachtige titeltrack met 3 bonusnummers in een @#$%&* kartonversie wordt uitgebracht en uitgerekend de goedkope in een fatsoenlijke jewelcase zit vind ik dan wel weer merkwaardig.

Na de behoorlijk slechte EP Night Train (maar wel met een van de mooiste hoezen ooit) uit 2010 keert Keane terug naar een mix van het geluid van de eerste twee albums. Minder dan naar het jaren 80 geluid van Perfect Symmetry in ieder geval. Eigenlijk klinkt dit album zoals de opvolger van Hopes and Fears had moeten klinken (al ben ik blij dat ze de moed hadden om dat niet te doen). Maar het is allemaal wel een stuk minder intens en nog gepolijster dan het al was. En ik blijf erbij dat sindsTom Chaplin van de drank en drugs af is het allemaal heel wat minder klinkt.
Ik draai dit album al een paar dagen een paar keer per dag en het weet me nog steeds niet te pakken. Individueel klinken de meeste nummers best wel goed, maar als geheel werkt het niet helemaal. Nou ja, wie weet komt dat nog. Keane is een leuk bandje. Geen flauw idee of ze gaan toeren, maar live zeer aan te raden.

Geef hem toch wel 4*. Als geheel wat minder dan Under the iron Sea (4*), maar beter dan Perfect Symmetry (3,5*).

Weer een leuk album met 2 grote verrassingen: Silenced by the Night en Sovereign Light Café. Eindelijk weer 2 nummers die aan het niveau van 't Hopes and Fears album kunnen tippen.
De 2 uitblinkers + voor de rest allemaal wel leuke tracks.

Keane doet z'n uiterste best, maar de formule werkt voor mij helaas niet meer. Het wordt allemaal toch wat te gewoontjes en hierdoor boeit het album mij totaal niet.

Ik kan mij helemaal vinden in bovenstaande quotes, en begrijp er ook niks van dat mensen die de eerste twee albums van Keane goed vonden, hier niks aan vinden. Alle nummers (inclusief bonustracks) zitten goed in elkaar en gaan qua geluid terug naar de 'oude' Keane. Waarschijnlijk zit het 'm in het feit dat elk nummer hitpotentie heeft. Een vies iets bij velen hier op MuMe.

Toch kan me niet aan de indruk onttrekken dat hetzelfde ook het geval was bij de eerste 2 platen, of zijn nummers als Bend and Break, This Is the Last Time, Everybody's Changing, Nothing in My Way of Crystal Ball niet gemaakt om een hit te scoren dan ??

Sommige lijken wel automatische piloot maar wanneer je bepaalde nummers nog een keer beluistert zijn ze toch beter dan je dacht.

Ik vraag me ook af wat degene die dit album vinden tegenvallen dan verwacht hadden.
Het ligt in grote lijnen op het niveau van Hopes and Fears, ok er staan geen monsterhits op die iedereen naar 1 keer luisteren al geweldig vind.
Als je eerdere albums van Keane goed tot zeer goed vond (5 sterren) ga je naar mijn mening nu geen 1,0 geven (wat complete bagger betekend)

Na laaaang luisteren kom ik erachter dat elk nummer wel lekker wegluistert en mij kan bekoren (wat ik hier ook al eerder las).
Echte uitschieters kent dit album niet, het is gewoon een lekker album met hitjes.
Toch maar ff +1

Helemaal met deze post eens, ik begrijp daar ook helemaal niks van.

Ik kan het van mijn kant wel proberen uit te leggen, want ik ben zo'n iemand die Hopes & Fears bijna een meesterwerk zou noemen. Instrumentaal ligt het misschien redelijk in dezelfde lijn van Hopes & Fears (hoewel: veel en veel poppy-er), maar het niveau wordt absoluut nooit gehaald, vind ik. Hopes & Fears is een intiem album dat bestaat uit 11 nummers die zich allen weten te onderscheiden van elkaar, maar stuk voor stuk even mooi zijn; na een paar luisterbeurten al blijven die nummers hangen en weet je ze te onderscheiden van elkaar. Instrumentaal is het ook dik in orde. Het zijn nummers waar veel gevoel in zit en bovendien vormt het een prima geheel.

Het is een mooi, gevoelig album. Strangeland, daarentegen, ervaar ik als een commerciële plaat met daarop 12 overgeproduceerde nummers waarin geen greintje emotie meer te bekennen is - het spijt me - en bovendien zijn er nauwelijks nummers bijgebleven na een paar luisterbeurten. Dat vind ik veelzeggend. Ja, naast de single misschien ééntje dan: Sovereign Light Cafe, maar niet omdat het zo'n goed nummer is, maar meer vanwege dat vreselijke refrein dat m'n kop niet meer uitgaat.

Ik begrijp je gevoel Jav-, en dit album is ook zeker geen H&F of UTIS, maar het af te doen als 12 overgeproduceerde nummers waarin geen greintje emotie meer te bekennen is vind ik te ver gaan. Inderdaad is de productie iets 'commercieler', maar ik vind de nummers nog steeds beklijven.
En zit in een nummer als The Starting Line geen emotie ??

Dat vind ik de beste van dit album, heerlijk nummer

Sovereign Light Cafe is een erg mooi nummer,maar Neon River vind ik nog beter. Niet verassend maar gewoon een erg goed en sollide album van Keane. De score op MM valt me wel erg tegen: dit album is zeer zeker geen all-time classic, maar 3.3 is mi underrated.

Allemaal netjes binnen de lijnen. En is het niet zo dat muziek er boven uit steekt als het schuurt, verrast en spannend is? Dat mis ik toch bij de muziek van Keane. Het eerste album kende in zijn stijl nog wel een paar kippenvelmomenten, maar dat hoor ik hier ook niet meer. En dan resteert aangenaam voorbij glijdende popmuziek, waarvan er wel dertien in een dozijn gaan. Drie ***