Keane - Strangeland (2012)

Perfect Symmetry was een stijlbreuk die wisselvallig werd ontvangen, maar was wat mij betreft een topplaat. Hier gaat Keane back to basic en Strangeland is de vierde uitstekende plaat van de mannen geworden. Strangeland houdt stylistisch gesproken wat mij betreft het midden tussen de eerste twee platen.

Strangeland geeft een synthese van de bekende Keane-elementen: frisheid, luchtigheid en melancholie. Ik vind wel dat het geheel net iets te glad en zoet is. Keane heeft nog wel eens laten zien dat ze kunnen 'rocken' en dan denk ik aan een nummer als Is It Any Wonder.

De plaat is tegelijkertijd constant, maar hier en daar iets te overbekend. Het gros van de nummers draagt een fraai refrein en is er een ideale afwisseling van tempi en sfeer. Alleen Black Rain, Day Will Come en In Your Own Time zijn me echt iets te saai. Absolute hoogtepunt vind ik dus moeilijk te zeggen, maar ik nijg naar Neon River.

Ik kan het album bij wijze van spreken altijd opzetten, maar doordat er te veel op safe is gespeeld kom ik niet zoals bij de twee voorgangers tot 4,5 sterren.

Erg op veilig spelend vierde album, met veel single-kandidaten. Qua sound keert de band meer terug naar het tot nu toe onovertroffen debuut, maar dan helaas wel met kwalitatief minder songmateriaal. Alles klinkt aangenaam genoeg en de hele plaat luistert lekker weg, maar echt memorabel zijn de meeste songs niet. Voorganger Perfect Symmetry sloeg wellicht een beetje door qua electronische effecten, maar daar werd tenminste nog een beetje geëxperimenteerd. Ditmaal is het voorspelbaarheid en degelijkheid troef.

Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit een volledig album van Keane beluisterd. Ik ken wel de hitjes zoals Somewhere Only We Know (imo het beste nummer van Keane), Everybody's Changing, Crystal Ball en The Lovers Are Losing, maar meer dan dat heb ik nog niet gehoord. Ik zal dat ooit wel eens doen, maar Keane is voor mij geen prioriteit. Vat dit niet verkeerd op, ik vind Keane een goede band, maar momenteel hebben degene die de muziekwereld op zijn kop hebben gezet voorrang. Iets dat Keane nog nooit gedaan heeft en ooit zal kunnen doen.

Bij het horen van de single Silenced by the Night kreeg ik wel zin in het nieuwe album en mijn eerste volledig album die ik beluisterd heb van Keane. Schiet me nu niet af met wat ik nu ga zeggen, maar ik dacht eerst dat Silenced by the Night door U2 werd gemaakt. Vooral de stem van Tom Chaplin deed me denken aan de stem van Bono. Nu heb ik weinig met U2 en ondertussen weet heel Mume dat wel, dus dat anderen die link niet kunnen leggen is waarschijnlijk meer mogelijk.

Silenced by the Night vind ik dan een goed nummer, maar ik zal hem zeker niet iedere dag afspelen. Bij zulke nummers heb ik meestal de neiging om na een tijdje plots van mening te veranderen en hem te willen vermijden en er niet geassocieerd mee willen worden. Dus we spelen op safe met dit nummer. De rest van het album klinkt prima, maar het identieke niveau als van Silenced by the Night wordt nooit meer bereikt op dit album. Iets wat ik heel jammer vind, maar tegenwoordig wordt het beste nummer als single uitgebracht en valt de rest lichtjes tegen.

Lichtjes tegen vallen is wat overdreven, maar ik vind het wel teleurstellend dat Silenced by the Night het enig nummer is die met kop en schouders uitsteekt. Het album zelf is niet teleurstellend. Wat me vooral opvalt bij het beluisteren van het album is dat het weer zo groot klinkt. En dat kan wel eens gevaarlijk zijn bij het subjectief beoordelen van een album. Op de één of andere manier synchroniseren mijn hersenen zich met de grootheid van de nummers en door dat is er een deeltje in mij die zulke nummers wel kan waarderen en er liefst een vijf op wil plakken. Gelukkig is dat andere deel een stuk groter en heeft het haar op zijn tanden om zich niet te laten lijden door deze veel gebruikte eigenschap in zulke commerciële muziek.

En omdat dit muziek is die zich richt op de commercieel gerichte mensen en mensen die houden van simpele doch doeltreffende muziek zit het weer vol met catchy hooks en refreinen en zoals Don Cappuccino al heel goed opmerkte is het oo-hoo gehalte inderdaad heel erg hoog. Ook wordt dit album vergeleken met Coldplay, maar het enige nummer die neigde naar de Coldplay was Sea Fog en enkel omdat dit het enige nummer is die wordt gedreven door een piano.

Dit gaat waarschijnlijk weer worden gezien als een recensie en ik zal hem waarschijnlijk ook als mening aanvinken, maar het was eigenlijk niet de bedoeling om nu al een uitgerekte mening te schrijven. Dit album mag dan nu wel goed klinken, hoeveel kracht gaat dit album inboeten binnen enkele maanden ? Een hele belangrijke vraag, want het antwoord op die vraag kan best wel eens de toekomst van mijn (vriendschappelijke) relatie met dit album veranderen. Wat zijn de betere nummers ? Dat ik de single zal nemen is heel erg duidelijk als je mijn tekst hebt gelezen. Maar ook Neon River en Day Will Come mogen in mijn belevenis zich scharen onder de betere nummers. Vooral die intro van Day Will Come vind ik best wel iets hebben.

Het cijfer die ik hier op zal plakken zal een drie en een half zijn. Mijn helft die houdt van groot klinkende nummers zal waarschijnlijk nu heel boos zijn, maar mijn ander helft heeft er voor gezorgd dat ik heel wat waanzinnig goede bands heb leren waarderen.

De clichés druipen er vanaf. Dat staat als een paal boven water. Maar de clichés die Keane laat horen op deze plaat zijn beter dan het elektronische gepiel dat ik de afgelopen jaren hoorde op Perfect Symmetry en de EP Night Train waar er zelfs een rapper bij werd gesleept. Strangeland heeft echter weer wat van de kwaliteit die op het debuut, en in mindere mate, op het tweede album aanwezig was. Keane gaat weer terug naar hoe ze begonnen, als een band die wedijverde met Coldplay.

Als ik dit ga vergelijken met het debuut dan komt deze plaat er zeer slecht vanaf, dat moet ik toegeven. De originaliteit is ver te zoeken namelijk. Er staan echter wel hele degelijke, catchy popliedjes op. De singles Silenced by the Night en Disconnected scoren zelfs een ruim voldoende tot goed. Op de radio is het simpelweg weer een verademing om de nieuwe single van Keane te horen. En dat dames en heren, is lang geleden.

Perfect Symmetry was van een hele andere orde. Geëxperimenteer werd belangrijker dan kwaliteit. Het was misschien origineel vanuit de optiek van Keane, maar de band was niet goed genoeg om het ook echt succesvol en kwalitatief goed te maken. De elektronica past deze band niet zo goed. Ze moeten het laten bij kleinere popliedjes. This is the Last Time van Hopes & Fears bijvoorbeeld, was in één woord een fantastische single, Spiralling van Perfect Symmetry, was een verschrikking.

Terug naar deze plaat. Zoals ik al zei, ook de singles van dit album hebben moeite het vroegere niveau te halen, maar het is weer een zet in de goede richting. Ik kan de CD weer in een keer uitluisteren en hoef niet in het midden even een kwaliteitspauze - in de vorm van andere muziek - in te lassen. Nee, Keane lijkt zelf ook te beseffen dat wat ze de afgelopen jaren voortgebracht hebben niet in de smaak viel. Strangeland krijgt van mij weer een voldoende, maar dan met name omdat het weer goed in het gehoor ligt en dat dat op bepaalde dagen een ware verademing is.

klik

Weer een leuk album met 2 grote verrassingen: Silenced by the Night en Sovereign Light Café. Eindelijk weer 2 nummers die aan het niveau van 't Hopes and Fears album kunnen tippen.
De 2 uitblinkers + voor de rest allemaal wel leuke tracks.

Tja, dat ze het hoge niveau van hun debuut Hopes & Fears niet meer zouden halen, dat kan natuurlijk prima. Ook deze plaat ermee vergelijken is niet echt eerlijk. Maar Keane zorgt daar zelf voor. Ze gaan terug naar de sound van die plaat (en zijn opvolger) en het levert een soort van 'surrogaat H&F' op. Vrijwel alles is een stuk minder van niveau: belangrijkste natuurlijk de songkwaliteit, daarnaast de soms tenenkrommende teksten die mij eerder aan Guus Meeuwis rijmelaarij doen denken, maar dan op zijn Engels. Niet alles is even matig, er staat af en toe best een aardige popsong op. Maar overall valt dit Strangeland mij toch echt tegen.

Heerlijk album om in de auto op te zetten. Niet alle nummers zijn even goed, maar kom op zeg, welk album van een vergelijkbare band ken je waar dat wel echt zo is. Ik moet wel zeggen dat dit album eigenlijk maar 7 nummers zou moeten hebben, namelijk de eerste 7. De nummers daarna zijn gewoon echt niet de moeite waard, met Black Rain, Neon River en Sea Fog als dieptepunt. Ik kan wel echt genieten van The Starting Line, wat een heerlijk, krachtig nummer is dit. Daarnaast vind ik Silenced by the Night en Sovereign Light Cafe ook topnummers. Watch How You Go is misschien iets deprimerender, maar zeker niet minder mooi.

Als dit inderdaad een poging is om terug te keren naar de songs en het geluid van de eerste twee Keane-platen, zoals blijkens de Engelse Wikipedia-pagina de bedoeling van Chaplin en Rice-Oxley was, dan zijn ze daar aardig in geslaagd, want met name de eerste zeven nummers hebben weer alle ingrediënten van hun klassieke ballades: knappe melodieën, zang uit volle borst, een heldere hamerpiano, nummers die allemaal redelijk kort zijn (slechts een tweetal boven de 4 minuten) en daardoor lekker puntig, en een mooie tekstuele onderstroom van nostalgie en melancholie om emotionele verwijdering en gemiste kansen. Jammer dat het niveau niet helemaal volgehouden wordt tijdens de laatste vijf nummers, want dan zou er wellicht nog een hogere score hebben ingezeten, maar zoals de plaat nu is ben ik er toch ook dik tevreden mee. Mij persoonlijk hebben hun albums in ieder geval nog nimmer teleurgesteld. (En zoals hierboven al wordt gesteld is het bizar dat het titelnummer niet op het reguliere album staat, want qua thematiek hoort het er helemaal bij, en qua niveau zou het de tweede helft van de plaat wat mij betreft een stukje ophalen.)

Voor mij de beste plaat van Keane sinds het debuut. Nu heb ik Under the Iron Sea ook hoog zitten en zelfs Perfect Symmetry (naar mijn mening de minste van het stel) vond ik lekker wegluisteren, maar beide albums hadden gemeen dat ik de kwaliteit van de nummers niet altijd even dicht bij elkaar vond liggen; iets dat ze op Hopes and Fears grotendeels wél voor elkaar wisten te krijgen.

Strangeland vind ik waarschijnlijk nog altijd wat minder dan Hopes and Fears, maar het scheelt niet veel. Dit album voelt daadwerkelijk als een album doordat de nummers goed in elkaar overlopen en qua thema's overeenkomen. Tijdens het luisteren moet ik telkens denken aan een klein stadje vlakbij zee. Dat komt waarschijnlijk door nummers als Sovereign Light Café (inclusief videoclip), Neon River en Sea Fog. Heeft verder weinig met de kwaliteit van de plaat te maken, maar het is wel fijn dat het album een soort sfeer op me weet over te brengen. Volgens mij het perfecte album om te luisteren tijdens een strandwandeling.

Tekstueel is het niet altijd even luchtig. Je hoort veel leed, met name op een prachtig nummer als Watch How You Go. Daar speelt Keane heel klein, terwijl ze op nummers als Silenced By the Night, Disconnected en On the Road juist heel erg uitpakken. Wat ze ook doen: ze klinken gewoon goed. Tom Chaplin zingt fantastisch (onnavolgbaar zelfs) en ook de andere drie bandleden krijgen alle ruimte om van zich te laten horen, waarbij met name het mooie pianowerk van Tim Rice-Oxley telkens weer opvalt. Het enige nummer van Strangeland waar ik momenteel nog niet veel mee kan is Black Rain. Even dacht ik dat met dat nummer de vrije val werd ingezet, maar niets blijkt minder waar, want met Neon River weten de heren zich weer moeiteloos te herpakken en mijn aandacht tot en met het einde vast te houden. Sea Fog is tevens een erg goede, ietwat onheilspellende afsluiter. Vaak heeft deze band niet veel meer nodig dan de stem van Chaplin en een fijn pianoarrangement om binnen te komen.

Ik vind het lastig om de beste nummers aan te wijzen, omdat het qua niveau dicht bij elkaar ligt en ieder nummer wel weer iets anders heeft dat het mooi maakt. Ik lees toch veelal dat Strangeland als een teleurstelling ervaren werd, maar naar mijn mening is het een prachtalbum. Ik voel absoluut een klik met deze nummers en weet zeker dat ik het album nog vaak met plezier zal beluisteren. Benieuwd of het met hun nieuwste creatie, Cause and Effect, opnieuw raak zal zijn.

4,5*