Keane - Strangeland (2012)

Ik vind het maar een vaag bericht. Kun je misschien uitleggen wat je hier onverwacht aan vind en vooral wat dit in hemelsnaam met The Killers te maken heeft? Deze pianopop van Keane is toch op geen enkele manier te vergelijken met een rockband als The Killers?

Ik vind het geen gek bericht, vraag me niet waarom maar toen ik Silenced by the night (uitstekende single) hoorde dacht ik ook even een Killers of solo nummers van Flowers te horen. Er moet dus wel een gelijkenis zijn.

Killers vind ik echt uitgesloten. dit album heeft een eigen sound sowieso.

Nu een eerste maal beluisterd en dit zou voor mij toch wel eens de ontgoocheling van het jaar kunnen worden. Wat - buiten de 2 singles - een kleffe boel. De muziek kan zo van Enrique Iglesias' ballades genomen worden en de zang heeft soms iets op het zeurderige af. Het is muziek zonder weerhaken, die zomaar van je afglijdt.
Omdat de vorige albums mij zo konden bekoren, wil ik dit echter nog een kans geven, ik hoop dat het een album is dat wat meer tijd nodig heeft, maar heb mijn twijfels...

Dit album is momenteel (met een gemiddelde van 3,65) het best beoordeelde Keane-album op MuMe. En je kunt me veel wijsmaken, maar niet dat dit hun beste werk is. Ik heb me nooit eerder gerealiseerd dat die beoordelingen voor hun andere albums zó laag waren.
Maar goed, dit gemiddelde zal nog wel wat bijtrekken.

Nog te weinig stemmen om daar een oordeel uit te vellen vind ik. Eerst stemmen de 'fans' en later komt de rest meestal. Het zou overigens best kunnen dat deze wat minder wind zal gaan vangen ten opzichte van de andere albums.

Ik zal het gemiddelde waarschijnlijk ook op gaan krikken, de eerste twee luisterbeurten zijn goed bevallen (Ik denk aan 4*).

@JXL laat Enrique Iglesias maar komen met nummers als Black Rain of Sea Fog.

Leuk album! Disconnected is m'n favoriete nummer op deze plaat.

Onverwacht omdat ik na Perfect Symmetry (en in iets mindere mate ook Under The Iron Sea) het idee had dat Keane een eendagsvlieg zou zijn. En omdat ze hier een heel ander geluid laten horen dan de twee voorgaande albums...


Ik zeg niet dat het iets met The Killers te maken heeft, het doet me af en toe wel wat aan The Killers denken. Ik weet dat ik me daarmee op glad ijs bevind maar toch is het zo. Het maakt trouwens niet echt uit dat dat Keane een 'pianopop' band is en The Killers een 'rockband', toch? Ook de stem van Tom Chaplin doet me ook soms denken aan de stem van Brandon Flowers. Ach, het zal wel aan mij liggen !

@KKOPI Uiteraard is dit met enige zin voor overdrijving, ik wil er gewoon mee zeggen dat ik heel wat nummers te plat en te glad vind.

Dat lijkt me wel. Hoe meer de genres van elkaar verschillen, des te minder gelijkenissen er meestal zijn. Daarom vroeg ik ook om opheldering The Killers heb ik als band ook erg hoog zitten, dus daarom vond ik dit een interessante opmerkling. En eigenlijk begrijp ik die nu nog steeds niet...

Ik kan het op dit moment ook niet echt onder woorden brengen waarom, maar ik kan me volledig vinden in bovenstaande quote van Man of Sorrows... Zoals ik al zei, het zal wel aan mij liggen !

Jammer, ik was wel benieuwd eigenlijk. Maar ik snap het heel goed. Ik hoor op dit album soms een stukje Coldplay terug, maar dat kan ik ook niet onder woorden brengen.

Dit is voor mij een verzameling zeer gemiddelde popsongs, die bij gebrek aan verrassing het ene oor in en 'n rechte lijn het andere weer verlaten. Nergens kwam de behoefte om een liedje nogmaals te horen. Op de matige voorganger had ik dat nog wel.
Ze zijn mijlen ver verwijderd van Hopes and Fears.

Blur8 ouwe zuurpruim, het is gewoon een lekker plaatje. niets meer niets minder. hopes & fears was op zichzelf ook niet zo'n wereldplaat met wel 5 a 6 aardige tot goede nummers en een gemiddelde hier op musicmeter van 3,56 punten.

Met die definitie doe je Hopes and Fears weer te kort. Het gemiddelde zegt weinig, omdat veel mensen het debuut 0,5* hebben gegeven vanwege de hype die destijds ontstond. Ik verwacht nu minder haatstemmen. H&F was wel degelijk een topplaat van een constant hoog niveau (geen 5 of 6 nummers die kwalitatief afsteken bij de rest), het is maar de vraag of Strangeland die status op de langere termijn ook zal behalen en behouden.

Het bekende keane recept, elke album een paar heerlijke tracks en de rest van de nummers hebben dezelfde songstructuur maar zijn gewoon niet goed.

Binnen de lijntjes kleuren. Dat is de eerste wat in mij opkomt als ik Strangeland opzet. Als je van makkelijke popmuziek houdt is dit zeker je ding. Zelf vind ik het een beetje te veilig en het oo-hoo gehalte is ook best hoog. Hopes And Fears vind ik nog steeds het beste album. Ik geef hier geen beoordeling.

Een openingsbod van 3.5 hier, het album nu eenmaal gehoord zonder er echt veel bij stil te staan. Zeker niet slecht.

@strangeways: Hopes & Fears is in jouw ogen misschien een topplaat, maar als ik naar je top-10 kijk snap ik dat je niet echt veel verstand van goede muziek hebt.

H&F was een prima plaat met 5 a 6 bovengemiddelde nummers, maar laten we nou ajb niet van een meesterwerk spreken zeg..

Strangeland zal de zogenaamde status van H&F zeker niet gaan halen, maar om nou te zeggen dat ze mijlenver verwijderd zijn van H&F gaat me wat te ver.

Nogmaals, strangeland is een gewoon een lekker voortkabbelend plaatje, niets meer, niets minder.

Erg jammer, zo'n opmerking. Ik zal verder maar geen aandacht meer aan jou besteden.

Dit album is in ieder geval een stap vooruit vergeleken met de EP Night Train, dat vond ik toch wel een draak van jewelste, vooral dat nummer met B´Naan. Het Keane-geluid is hier duidelijk te horen maar ik vind het erg glad klinken. Ik vind het niet erg als ik dit op de radio zou horen maar zelf zou ik het niet meer opzetten.

Perfect Symmetry was een stijlbreuk die wisselvallig werd ontvangen, maar was wat mij betreft een topplaat. Hier gaat Keane back to basic en Strangeland is de vierde uitstekende plaat van de mannen geworden. Strangeland houdt stylistisch gesproken wat mij betreft het midden tussen de eerste twee platen.

Strangeland geeft een synthese van de bekende Keane-elementen: frisheid, luchtigheid en melancholie. Ik vind wel dat het geheel net iets te glad en zoet is. Keane heeft nog wel eens laten zien dat ze kunnen 'rocken' en dan denk ik aan een nummer als Is It Any Wonder.

De plaat is tegelijkertijd constant, maar hier en daar iets te overbekend. Het gros van de nummers draagt een fraai refrein en is er een ideale afwisseling van tempi en sfeer. Alleen Black Rain, Day Will Come en In Your Own Time zijn me echt iets te saai. Absolute hoogtepunt vind ik dus moeilijk te zeggen, maar ik nijg naar Neon River.

Ik kan het album bij wijze van spreken altijd opzetten, maar doordat er te veel op safe is gespeeld kom ik niet zoals bij de twee voorgangers tot 4,5 sterren.

Reacties omtrent een paar flauwe posts van iemand verwijderd.

Nu ik het album meerdere keren beluisterd heb, moet ik zeggen dat het me tegenvalt. Ik ben Keane fan vanaf hun debuutalbum en zal Keane ook na dit album blijven volgen, al wordt mijn interesse dan gewekt door hun oudere werk en niet hun laatste album. Ik heb in voorgaande reacties de beoordeling 'erg binnen de lijntjes' meerdere keren voorbij zien komen en kan me hier goed in vinden. Wat ik ook jammer vind is dat rustige emotionele liedjes ( YouTube - Keane - Sovereign Light Café PROSHOT live in Barcelona ) zijn opgeblazen tot feestnummers waarbij je het idee krijgt dat je enthousiast mee moet klappen. Het album mist wat mij betreft authenticiteit.

Toch zou ik het ontzettend leuk vinden als een van de nummers op dit album een nummer 1 hit wordt. Naar mijn idee zijn Sovereign Light Café, Disconnected en You Are Young kansmakers. Silenced By The Night vond ik geen sterke single en het verbaast mij dan ook niet dat het tot op heden niet zo'n groot succes heeft. Wat het wel heeft is een prachtige B-side genaamd Myth, dat wat mij betreft de teleurstelling weer goedmaakt. Ik neem dit prachtige liedje niet in de beoordeling van het album mee en daarom geef ik het 3 sterren. (H&F 5; UTIS 4,5; PS 3,5)

Is daar wat wat mis mee dan? Kan toch af en toe ook gewoon leuk zijn?

Had ook een bericht over het album geplaatst maar goed

Binnen de lijntjes kleuren... ik vind het maar een vreemde uitdrukking. Alsof het doel is zo opvallend mogelijke muziek te maken en dat je daar maar denkbeeldige lijntjes voor bedenkt.

Excuus Sam, collateral damage ben ik bang. Hopelijk wil je hem opnieuw plaatsen, ik kan het bericht helaas niet terughalen.

Ik zeg toch ook nergens dat daar iets mis mee is? Soms kan het voor erg goede muziek zorgen maar bij Keane wordt het gezapig en saai. Op dit album dan, Hopes And Fears vind ik wel een heel goed album.