Keane - Strangeland (2012)

Erg op veilig spelend vierde album, met veel single-kandidaten. Qua sound keert de band meer terug naar het tot nu toe onovertroffen debuut, maar dan helaas wel met kwalitatief minder songmateriaal. Alles klinkt aangenaam genoeg en de hele plaat luistert lekker weg, maar echt memorabel zijn de meeste songs niet. Voorganger Perfect Symmetry sloeg wellicht een beetje door qua electronische effecten, maar daar werd tenminste nog een beetje geëxperimenteerd. Ditmaal is het voorspelbaarheid en degelijkheid troef.

Het mooiste nummer van deze cd staat alleen op de expanded edition en is het titelnummer genaamd strangeland.

Geen probleem, ik plaats het morgen nog een keer

Ik vind m aardig. Ik had 4 jaar gewacht op deze plaat en m'n eerste luisterbeurt was verre van positief, ergerde me zelfs zó dat ik de laatste twee nummers niet eens geluisterd had. Ik vond het idee dat ik 4 jaar voor niets heb gewacht, om te huilen.
Heb dit album nu denk ik drie luisterbeurten gegeven en begin hem elke keer steeds beter te vinden. Valt me op dat het album toch wel het meeste weg heeft van Under the Iron Sea. Waarom? De stijl, het gevoel doet me het meest aan dat album denken. Anders weet ik het niet uit te leggen.
Vind de begintrack tot track 7 erg goed (behalve "Watch How You Go") (grappig, dat iedereen de begintrack zo slecht vindt) daarna komt het voor mij iets zwakkere "Black Rain", maar heeft toch wel weer een heel mooi refrein. "Neon River" vind ik ook wat aan de zwakkere kant. "Day Will Come": voldeed niet aan mijn volwachtingen die ik gekregen had toen ik een video zag van Keane in de studio en ze aan dat nummer werkten. Ik vind het nummer niet slecht, maar had er wel meer van verwacht. En de laatste twee nummers vind ik ook maar matig. Ik weet het... ik klink als een ouwe zeik, maar ik had toch echt beter verwacht. Maar ik denk dat ik toch wel "Sovereign Light Café" het allerbeste nummer van het album vind.
De bonustracks heb ik nog niet gehoord, behalve "Strangeland" en die vind ik toch echt geweldig. Net zo geweldig vind ik "Myth", misschien nog wel beter. Echt jammer dat die de tracklisting van Strangeland niet gehaald heeft en dat het slechts de B-side is geworden van "Silenced by the Night".
Voorlopig houd ik het op *3,5.

@Even Flow het mooiste nummer is Myth!

staat alleen niet op de cd KKoppi...

Ja was mij ook al eerder opgevallen, bedoel je niet Myth van Beach House toevallig?

Myth staat erop bij de US release meen ik. In ieder geval is het de b-side van Silenced.

Hmmm heerlijk. Lekker terug naar Hopes & Fears. Het is toch knap dat er geen enkel nummer op staat dat niet is mee te zingen.
Ik ben bang dat ik dit album de hele zomer ga meeblèren.

Er stond wel een leuk bericht in de Spits (of Metro?) van gisteren.

De drank- en drugsverslaving van Tom is bekend. Deze ving Rice-Oxley in Under the Iron Sea. Nadat het allemaal goed ging met Tom waren ze zo blij dat ze daarna nog bij elkaar waren dat ze zich in de studio te veel hebben laten gaan met effectjes en geëxperimenteer. Iets wat Perfect Symmetry geworden was. Ze vonden het leuk om te doen, maar ze geven toe zichzelf te veel hebben te laten gaan en daardoor de "Keane-sound" te hebben verloochend. Ook live bleken nummers niet de juiste ziel te hebben.

Na een lange pauze zijn ze dus weer voor een album bij elkaar gekomen (deze dus) en alle neuzen bleken nog steeds dezelfde kant op te staan. De experimenten met de productie hebben ze meer afwezig gelaten en ze zijn meer voor de emotionele, directe nummers gegaan. Ze omschrijven het zelf als een soort samenvatting van hun eerste drie albums.
(Naar eigen geheugen uit de Spits (of Metro )).

En nu dus nu met een extra lid, Jesse Quin. Hoewel hij er uiteraard ook al bij was bij het vorige album (dat ik inmiddels vergeten ben ).

Het is duidelijk geen tweede Hopes and Fears, daar zijn er te weinig hoogstaande nummers voor en voelen de nummers niet echt als een eenheid, maar het is wel een enorm fris album. Nou maar hopen dat het ook een blijvertje is (of beter gezegd: wordt).

Misschien niet de klasse van Hopes & Fears maar inderdaad wel die ongecompliceerde frisheid

Erg goed nieuw album van Keane. Natuurlijk is de frisheid van Hopes & Fears en de verrassing van de geweldige tweede The Iron Sea weg, maar dit is gewoon een collectie van degelijke, catchy popsongs.

Elk nummer is sterk (vooral de eerste 7 zijn erg goed) en nummers zoals 'Silenced by the Night', 'Disconnected', 'Sovereign Light Café', 'Day Will Come' en het wonderschone 'The Starting Line' overstijgen ruim de concurrentie.

Het nieuwe album Strangeland, ik ben er blij mee !

Overigens opvallend dat ze een 4e bandlid erbij hebben, nota bene een gitarist, maar dat deze plaat een duidelijke terugkeer is naar het pianogeluid van Hopes & Fears.

Lekkere CD van Keane, echte 'Keane" geluid is er weer! Voor mij een dikke voldoende.

Daar hoef je niet bang voor te zijn, want dat is precies de bedoeling Meezingmuziek pur sang. En gelukkig ben ik daar best gevoelig voor.

Wáát?! Is Sea Fog het enige nummers zonder voorkeursstemmen? Dat had ik niet zien aankomen. Ik heb het nummer zelf dan wel niet aangevinkt, maar ik vind het toch echt een prachtig nummer. Uitermate geschikt als afsluiter ook en bovendien niet zo 'binnen de lijntjes' als het gros van dit album. Ik dacht dat dat wel een hoop mensen zou aanspreken. Niet dus, want er wordt massaal op de potentiële hitlijstenbestormers gestemd. (Silenced by the Night, Disconnected en Sovereign Light Café)

Paar keer geluisterd: aardig album, vind hem beter dan Perfect Symmetry maar minder dan de eerste 2 albums.
Vind de nummers prima aan te horen behalve Neon River, In Your Own Time en Silence by the Night vind ik ook wat matig.
Favs zijn Sovereign Light Cafe en Watch how you Go, Sea Fog (mooi dat vocale).
Tis wel veel van hetzelfde steeds, wat meer nieuwe originaliteit mocht wel, maar het stoort niet echt, misschien ook wat vaker luisteren. Ben ik wel van plan.

Om eerlijk te zijn heb ik nog nooit een volledig album van Keane beluisterd. Ik ken wel de hitjes zoals Somewhere Only We Know (imo het beste nummer van Keane), Everybody's Changing, Crystal Ball en The Lovers Are Losing, maar meer dan dat heb ik nog niet gehoord. Ik zal dat ooit wel eens doen, maar Keane is voor mij geen prioriteit. Vat dit niet verkeerd op, ik vind Keane een goede band, maar momenteel hebben degene die de muziekwereld op zijn kop hebben gezet voorrang. Iets dat Keane nog nooit gedaan heeft en ooit zal kunnen doen.

Bij het horen van de single Silenced by the Night kreeg ik wel zin in het nieuwe album en mijn eerste volledig album die ik beluisterd heb van Keane. Schiet me nu niet af met wat ik nu ga zeggen, maar ik dacht eerst dat Silenced by the Night door U2 werd gemaakt. Vooral de stem van Tom Chaplin deed me denken aan de stem van Bono. Nu heb ik weinig met U2 en ondertussen weet heel Mume dat wel, dus dat anderen die link niet kunnen leggen is waarschijnlijk meer mogelijk.

Silenced by the Night vind ik dan een goed nummer, maar ik zal hem zeker niet iedere dag afspelen. Bij zulke nummers heb ik meestal de neiging om na een tijdje plots van mening te veranderen en hem te willen vermijden en er niet geassocieerd mee willen worden. Dus we spelen op safe met dit nummer. De rest van het album klinkt prima, maar het identieke niveau als van Silenced by the Night wordt nooit meer bereikt op dit album. Iets wat ik heel jammer vind, maar tegenwoordig wordt het beste nummer als single uitgebracht en valt de rest lichtjes tegen.

Lichtjes tegen vallen is wat overdreven, maar ik vind het wel teleurstellend dat Silenced by the Night het enig nummer is die met kop en schouders uitsteekt. Het album zelf is niet teleurstellend. Wat me vooral opvalt bij het beluisteren van het album is dat het weer zo groot klinkt. En dat kan wel eens gevaarlijk zijn bij het subjectief beoordelen van een album. Op de één of andere manier synchroniseren mijn hersenen zich met de grootheid van de nummers en door dat is er een deeltje in mij die zulke nummers wel kan waarderen en er liefst een vijf op wil plakken. Gelukkig is dat andere deel een stuk groter en heeft het haar op zijn tanden om zich niet te laten lijden door deze veel gebruikte eigenschap in zulke commerciële muziek.

En omdat dit muziek is die zich richt op de commercieel gerichte mensen en mensen die houden van simpele doch doeltreffende muziek zit het weer vol met catchy hooks en refreinen en zoals Don Cappuccino al heel goed opmerkte is het oo-hoo gehalte inderdaad heel erg hoog. Ook wordt dit album vergeleken met Coldplay, maar het enige nummer die neigde naar de Coldplay was Sea Fog en enkel omdat dit het enige nummer is die wordt gedreven door een piano.

Dit gaat waarschijnlijk weer worden gezien als een recensie en ik zal hem waarschijnlijk ook als mening aanvinken, maar het was eigenlijk niet de bedoeling om nu al een uitgerekte mening te schrijven. Dit album mag dan nu wel goed klinken, hoeveel kracht gaat dit album inboeten binnen enkele maanden ? Een hele belangrijke vraag, want het antwoord op die vraag kan best wel eens de toekomst van mijn (vriendschappelijke) relatie met dit album veranderen. Wat zijn de betere nummers ? Dat ik de single zal nemen is heel erg duidelijk als je mijn tekst hebt gelezen. Maar ook Neon River en Day Will Come mogen in mijn belevenis zich scharen onder de betere nummers. Vooral die intro van Day Will Come vind ik best wel iets hebben.

Het cijfer die ik hier op zal plakken zal een drie en een half zijn. Mijn helft die houdt van groot klinkende nummers zal waarschijnlijk nu heel boos zijn, maar mijn ander helft heeft er voor gezorgd dat ik heel wat waanzinnig goede bands heb leren waarderen.

Deluxe Edition: Strangeland Zang is zijdezacht. Complete instrumentatie op dit album is "glad", erg? nee! Komt goed "binnen" bij mij.

Benieuwd ... Ga straks voor de eerste keer luisteren. "Silenced by the Night" vond ik eerst een leuk nummer, maar na enkele weken compleet beu gehoord. Normaal gezien heb ik het meer voor singles die met de tijd groeien. "Silenced by the Night" heeft net iets te hoog Q-Music-gehalte voor mij. Een beetje te voorspelbaar, en dan die vreselijke jaren '80 "Oh oh-s" die tegenwoordig in iedere popplaat moeten zitten sinds Coldplay's "Viva La Vida" en dan hebben we het nog niet over de auto-tunes "Oh's"-gehad in hedendaagse popdance en commerciële r&b. Vreselijk.

Bij "Silenced by the Night" valt het al bij al nog mee. Dat veel mensen hem met "Under the Iron Sea" (mijn favoriete Keane-album) vergelijken stemt me dan weer hoopvol.

Niets meer dan een 2. Een mislukte poging om "back to basic" te gaan, komt nooit in de buurt van die eerste 2 albums. Haalt nooit het niveau van de eerste 3 platen. Zware teleurstelling.

Ben het met die conclusie niet eens. Dat kan en dat mag. Ik ben héél benieuwd hoe er over een aantal maanden over dit album gestemd gaat worden, want ik ben er van overtuigd dat dit een groeiplaat is en tevens een blijver. Het is echt een kwestie van dit album op je in laten werken. En Sea Fog; ik blijf er kippenvel van krijgen

Dit is geen mislukte poging, dit is in mijn ogen überhaupt geen poging om back to basic te gaan. Strangeland is duidelijk een album met een eigen geluid en lijkt in de verste verte niet op Hopes and Fears.

Knap dat je dat nu al weet.

Het mag, maar je haalt je geloofwaardigheid erg naar beneden door dergelijke uitspraken te doen en jezelf daarna eigenlijk gelijk weer te ontkrachten.

Ook dit is een uitspraak die ik, met alle respect, moeilijk serieus kan nemen als je Silenced by the Night op U2 vind lijken.

Overigens heeft men zo te zien goed door dat Sovereign Light Café de echte topper is. Mark my words, dat zal de klapper blijken van dit album!

Noem dit wat je wilt behalve een back to basics. de sfeer is heel anders dan op de andere albums en met name het eerste.

hahaha

Niet alleen de gitaar was verboden op dit album, ook de spanning, het lef, de visie, de nummers die eruit schieten. Hopes & Fears blijven we opzetten, maar dit is het equivalent van een natte scheet.

Sja, wat moet je hierover toch zeggen. Productie is volledig gladgestreken met als resultaat dat in geen van de nummers een sprankje van emotie te bekennen is. Te veilig, te saai. Alle nummers klinken hetzelfde, het zijn allemaal generic pop songs. Als gevolg totaal niet spannend.

Stuk voor stuk nummers die leuk zijn voor het hoofdmenu van een voetbalspelletje ofzo, maar voor de liefhebbers lijkt me dit toch niet interessant.

Waar heb ik dan mijn uitspraak ontkracht ?


En waarom kan je dit niet serieus nemen ? En op het eerste gehoor vond ik dat Chaplin klonk als Bono, maar alsof dat zo een drama is. Dit kun eigenlijk ook gewoon zien als een compliment voor beide heren. De één klinkt als iemand die al heel wat heeft bereikt en (onterecht in mijn opinie) wordt gezien als de betere artiest, de ander als een jongeling met ook veel talent.

Hoe kun je nou een nummer van een band/artiest het beste noemen als je de rest van de band/artiest niet gehoord hebt?

IllumSphere noemde ook nog Everybody's Changing, Crystal Ball en The Lovers Are Losing, maar die kopieerde chevy93 niet in z'n post.