menu

Storm Corrosion - Storm Corrosion (2012)

mijn stem
3,68 (154)
154 stemmen

Verenigd Koninkrijk / Zweden
Rock / Folk
Label: Roadrunner

  1. Drag Ropes (9:52)
  2. Storm Corrosion (10:12)
  3. Hag (6:28)
  4. Happy (4:23)
  5. Lock Howl (6:09)
  6. Ljudet Innan (10:20)
  7. Drag Ropes [Instrumental] * (9:50)
  8. Storm Corrosion [Instrumental] * (10:12)
  9. Hag [Instrumental] * (6:24)
  10. Happy [Instrumental] * (4:52)
  11. Ljudet Innan [Instrumental] * (10:15)
  12. Drag Ropes [Demo] * (9:50)
  13. Hag [Demo] * (8:32)
toon 7 bonustracks
totale tijdsduur: 47:24 (1:47:19)
zoeken in:
avatar van Don Cappuccino
4,0
Storm Corrosion is een erg goed album maar op sommige momenten wordt er iets te lang over gedaan om de spanning op te bouwen. Dan zweeft alles maar wat in het rond zonder enige functie. Ljudet Innan is met afstand mijn favoriet, dat is echt hemels. Ik gooi er een halfje af, 4 sterren.

avatar van rafke pafke
IllumSphere schreef:
Naar het schijnt zingen Steven Wilson en Mikael Åkerfeldt beiden, maar ik hoor echt maar één iemand.


Tsja, dat zegt dan meer over jou dan over dit album

avatar van IllumSphere
2,5
Nee, dit wordt 'm niet. Ik heb deze plaat al diverse keren beluisterd, maar op de één of andere manier kan ik maar geen waardering krijgen voor deze plaat. Iedere luisterbeurt werd een aaneenschakeling van teleurstelling en hoe vaker ik de plaat beluisterde, hoe vaker de gebreken pijnlijk duidelijk werden. Gebrekkige en vervelende vocalen en nietszeggende en niet zo boeiende composities waren de dooddoeners van deze plaat. Daardoor kon ik ook niet echt genieten en keek ik vaker dan lief naar hoelang het nog zou duren. Gelukkig trok het laatste nummer het niveau nog wat naar boven, maar kon de al gemaakte schade niet goedmaken. Een beetje jammer, want ik kan niet ontkennen dat dit potentie had.

avatar van Kronos
4,0
Ik denk dat Steven Wilson en Mikael Åkerfeldt te veel fan van mekaar zijn om in een samenwerking als deze kritisch genoeg te zijn voor de ideeën van de ander en waarschijnlijk hebben ze de grote inspiratie voor hun eigen werk gebruikt, want wat ze onder eigen naam hebben uitgebracht de laatste jaren is beduidend sterker dan deze saaie zemelplaat.

Straf eigenlijk dat dit hier nog een gemiddelde van 3,70* haalt...

avatar van Kronos
4,0
Gisteren weer eens beluisterd en genomen voor wat het is, de aanvankelijk hoge verwachtingen zo goed als mogelijk acherwege latend, vond ik het toch niet helemaal beroerd. Ik ontdekte zelfs hier en daar enige spanning. En sfeer is ook alom aanwezig. Voor mij nu een plaat die maar op zeldzame momenten tot z'n recht komt en dan toch wel net de moeite is.

avatar van ChrisX
Gisteravond dit album in 5.1 gehoord en dat was best een ervaring. Ik snap dus echt niet dat mensen zeggen dat hier geen spanning in zit, het maar vlakjes is enz. Het album krijgt juist in die laatste track een echte climax maar het is er wel een van het subtiele soort.

avatar van herre48
5,0
Een juwelendoos die zich tergend langzaam prijsgeeft. Vergeet Opeth of Porcupine Tree en treed binnen in de muzikale tegenhanger van de wondere wereld van Tim Burton in de vorm van donkere ondertonen, lugubere klanktapijten en bezwerende samenzang. De schijf is als het ware een minutieus in elkaar gezette stopmotion film met veel ambacht , liefde en geduld gefabriceerd. Niet gesmaakt door iedereen, weinig hapklaar met echter nieuwe ontdekkingen bij elke draaibeurt. Genreoverschrijdend, vernieuwend en gebeiteld in een muzikale traditie tegelijk, twee moderne troubadours met de vinger aan de pols, essentieel en uniek.

Mijn schijf van 2012...

avatar van Mindscapes
4,0
v de beste, korte, recensie die ik sinds lang gelezen heb, straf! En correct, wat mij betreft!

Jav-
Kronos schreef:
Ik denk dat Steven Wilson en Mikael Åkerfeldt te veel fan van mekaar zijn om in een samenwerking als deze kritisch genoeg te zijn voor de ideeën van de ander en waarschijnlijk hebben ze de grote inspiratie voor hun eigen werk gebruikt, want wat ze onder eigen naam hebben uitgebracht de laatste jaren is beduidend sterker dan deze saaie zemelplaat.

Straf eigenlijk dat dit hier nog een gemiddelde van 3,70* haalt...
In de interviews geven ze juist aan dat ze totaal geen moeite hadden om elkaars ideeën af te wijzen.

avatar van Kronos
4,0
Ik schreef ook niet dat ze daar moeite mee gehad zouden hebben maar dat ze als fan van de ander mogelijk minder kritisch geweest zijn. Als je de ideeën van de ander al snel goed vindt hoef je ze trouwens helemaal niet af te wijzen en kost het ook totaal geen moeite.

Een slechte plaat is het overigens niet, maar een prioriteit was het niet. Er is telkens tussendoor aan gewerkt. En meer dan een leuk tussendoortje kan ik er nog altijd niet van maken.

avatar van Godan
4,5
Zo, herre48, dat heb je schitterend samengevat en verwoord! Net heerlijk in alle rust weer eens opgezet na een hele lange tijd.

Wat een sfeer, sfeer, sfeer! Prachtig!

avatar van robbizzel
4,0
Drag Ropes en Ljudet Innan zijn echt verschrikkelijk goed en mooi.

avatar van Robertoooooh
5,0
Album dat aanvoelt als een soundtrack en getuige van een vergankelijk leven dat ondanks verstild, toch met volle teugen heeft geproefd van de zoete en bittere zaken des levens. De vreugde en het verdriet verdienen het beide om op te reflecteren. Prachtig, vind ik het. Met iedere draaibeurt lijkt er zich weer een nieuwe invalshoek bloot te geven aan dit verhaal.
Het gitaarspel van Akerfeld is bij wijle echt betoverend mooi. Ook de meerstemmige zang en de soms angstaanjagend fraaie melodieën zijn wat mij betreft fantastisch. Hier moet je helemaal niet meer over praten, hier moet je slechts naar luisteren.

Op vinyl, maar dat spreekt voor zich....

avatar van smash016
Robertoooooh schreef:
Album dat aanvoelt als een soundtrack en getuige van een vergankelijk leven dat ondanks verstild, toch met volle teugen heeft geproefd van de zoete en bittere zaken des levens. De vreugde en het verdriet verdienen het beide om op te reflecteren. Prachtig, vind ik het. Met iedere draaibeurt lijkt er zich weer een nieuwe invalshoek bloot te geven aan dit verhaal.

[...]

Op vinyl, maar dat spreekt voor zich....

Dergelijke prietpraat moet bijna wel komen van iemand die zweert bij vinyl.

avatar van Kronos
4,0
Waarom moet dat dan wel bijna?

avatar van freitzen
4,5
Eigenlijk zegt hij het ook zelf al:

Hier moet je helemaal niet meer over praten, hier moet je slechts naar luisteren.

avatar van Renoir
4,0
Dit album was een tijdje uit zicht bij mij. Net weer eens opgezet en heerlijk naar geluisterd en niet over gepraat. Prachtige dromerige klanken. Van mij mogen Steven en Mikael aan de opvolger beginnen!

avatar van Robertoooooh
5,0
@Smash016: dat het je ding niet is, album, vinyl of beide, is je gegund. Dat je mij wegzet als prietprater vind ik jammer, een argumentloze disqualificatie en bovendien een nogal kinderachtig manier van doen. Verder laat ik het erbij. De groeten.

avatar van smash016
Kronos schreef:
Waarom moet dat dan wel bijna?

Vinyl staat feitelijk voor kutkwaliteit en is onpraktisch in gebruik. Ermee lopen dwepen impliceert daarom m.i. pretentieuze neigingen en niet-muzikale overwegingen.

Robertos poging tot een poëtische recensie zou je met dezelfde kwalificaties kunnen omschrijven, vandaar de vergelijking. Mijn tenen kromden zich in elk geval om de eigen as.

avatar van Kronos
4,0
Zou je de muziek van Motorpsycho ook zo kwalificeren? Die jongens dwepen in die mate met vinyl dat ze Child of the Future enkel daarop uitbrachten. En dan nog gekleurd vinyl, wat inderdaad voor slechte kwaliteit staat. Een goed geproduceerd album op goed vinyl en afgespeeld op een goede installatie daarentegen... Maar dat is een discussie voor het vinyl-topic.

Van Storm Corrosion ben ik nooit erg onder de indruk geweest. Best wel een sfeervol album, maar het kabbelt allemaal iets te gezapig voorbij naar mijn smaak.

avatar van Ronald5150
3,5
Daar is ie weer. Steven Wilson met project nummer zoveel. Deze keer met Opeth’s Mikael Akerfeldt. Sleutelwoord voor ”Storm Corrosion” is sfeer. De muziek is over het algemeen ingetogen, maar zoals gezegd heel erg sfeervol. De liedjes zijn van aanzienlijke lengte en de opbouw vind ik prachtig. Je wordt regelmatig op het verkeerde been gezet. Daar komt dan mijn inziens dan ook de spanning vandaan, en niet zozeer van de muziek zelf. In dat laatste zit hem dan ook direct de makke. Door het ingetogen karakter en de sobere instrumentatie is het nergens echt spetterend. Wel vind ik het gitaarwerk van Akerfeldt heel mooi en bij tijd en wijlen erg bluesy. Ik moet wel in de juiste stemming zijn om ”Storm Corrosion” helemaal uit te zetten. Muziek die ik echt goed vind, daar kan ik altijd en overal naar luisteren. Datzelfde gevoel heb ik niet bij ”Storm Corrosion”. Op momenten kan ik heerlijk wegdromen op muzikale tripjes als ”Drag Ropes”, ”Lock Howl” en ”Ljudet Innan”, maar ik mis de rauwe randjes van eerder werk van Steven Wilson. Ik ben onvoldoende bekend met Opeth’s werk, dus die vergelijking zal ik niet maken. Nu weet ik dat ”Storm Corrosion” een project is waarbij beide heren juist iets wilden doen dat afwijkt van eerder werk, en dat siert ze. Hoewel ”Storm Corrosion” kwalitatief dik in orde is, heb ik hier gevoelsmatig toch wat minder mee dan andere projecten van Steven Wilson. Het is zeker niet zo dat ik dit album in de kast zet en dan er nooit meer naar zal luisteren, maar ik geef toch meer de voorkeur aan Porcupine Tree of de eerste twee albums van Blackfield en een soloalbum als ”The Raven That Refused to Sing (And Other Stories)”.

4,0
na een jaar heb ik deze weer eens beluisterd en ga van 3,5 naar 4. Ik kon hem destijds niet loskoppelen van Grace For Drowning, een super album dat mij volledig van mijn sokken blies. Nu als losstaand album vind ik hem erg mooi, veel spanning en sfeer en tegen het eind voel je je als het ware geteleporteerd naar een andere tijd en een andere wereld. Da's een eigenschap wat niet veel muziek met mij doet. Waarom zou ik nog een nieuwe Procupine Tree willen hebben als Wilson dit soort dingen in zijn hoofd heeft ?

avatar van Mindscapes
4,0
stans schreef:
Waarom zou ik nog een nieuwe Procupine Tree willen hebben als Wilson dit soort dingen in zijn hoofd heeft ?
Jammer dat niet méér mensen zo denken. Altijd maar verwijzen naar de hoogdagen van één van de facetten van een artiest en weer 3 Deadwing's of 7 Stupid Dream's opeisen, is gewoon egoïstisch. Niemand heeft dat recht Het siert de artiest om zijn eigen weg te volgen en te doen wat hij/zij wil zonder zich te laten kneden door wat de publieke opinie hem als het ware oplegt of van hem/haar eist. Ik zou ook een nieuwe PT met open armen verwelkomen, maar vind de nieuwe richting van Opeth, de soloplaten van platen en deze Storm Corrosion ook best geniaal. Laat maar komen, whatever it is!

Hoedijk
Ik kan mij helemaal bij de vorige twee personen aansluiten. Met name de solo albums van Steven Wilson zijn prachtig en wat mij betreft is er geen PT album dat aan "The Raven ..." kan tippen. De nieuwe lijn van Opeth vind ik Iets minder dan ten tijde van Blackwater Park, maar het getuigt wel van lef dat Mikael Akerfeldt & co een totaal andere weg inslaan.

avatar van Mindscapes
4,0
Die "de soloplaten van platen" in mijn vorig bericht slaat op niets, dat moest "de soloplaten van Wilson" zijn

avatar van Madjack71
3,5
Die Steven Wilson is samen met John Mayer, Ryan Adams, Mark Lanegan en niet te vergeten Daniel Lohues een muzikaal bezig baasje. Als de muze stroomt is het begrijpelijk dat je daar gebruik van maakt, alleen of samen met anderen. In dit geval dan samen met de zanger van Opeth. Dat resulteert in een paar boeiende nummers, met een spanningsboog, opbouw en dito sfeer zoals in opener Drag Ropes (wat begeleid wordt door een prachtig gemaakte clip) en afsluiter Ljudet Innan. Daartussen vooral penseelstreken zonder echte contouren a la Bob Ross. ..here i put a little tree, it is a happy fellow. Maar met die twee genoemde titels heb je de helft al te pakken van het album en wat er tussen staat is zeker aangenaam om te luisteren. Bob Ross zou zeggen elk landschap heeft een kabbelend beekje nodig.

Hoedijk
Begonnen met 3,5, maar een half puntje erbij door het de tijd te geven en los van welk werk van beide heren dan ook te beoordelen. Prachtige soundscapes, inderdaad wat filmisch.

avatar van sp00kjj
4,5
Toch wel één van de betere zo niet de beste plaat van de afgelopen jaren. De sfeerzetting gedurende de gehele luisterduur is prachtig, uniek en zoals eerder gezegd heel erg filmisch, soundscape-achtig. Prachtige teksten en unieke instrumentatie laten je heerlijk wegdromen en - als je de behoefte hebt - jezelf even lekker naargeestig voelen. De zang van Wilson weet hier eindelijk de gevoelige snaar te raken, ook de zang van Akerfeldt is indrukwekkend te noemen, maar dat zijn we van hem gewend.

Ljudet Innan is langzaam uitgegroeid tot één van mijn favoriete nummers aller tijden, wat een sfeer, wat een emotie. De bluesy gitaarsolo op het eind is er één om in te lijsten en boven je bed te hangen. De productie is ook het vermelden waard, een warm geluid en een stuk minder klinisch dan ander recent werk van Wilson, waar de productie mij veelal tegenstond. Daarnaast passend artwork, het klopt allemaal gewoon. Een waardige opvolger van Heritage en Grace for Drowning en een perfect laatste deel van een imposante trilogie.

avatar van Jake Bugg
3,5
Een sfeerplaat die wel voor spanning zorgt maar waar de uitbarsting uitblijft.
Een plaat waarvoor je in de stemming moet zijn om hem te kunnen waarderen.
Dus op een donkere avond waar heel het gezin slapen is kan ik deze wel eens opleggen.
Ik weet nog mijn enorme teleurstelling na de eerste luisterbeurt, ondanks de duidelijke signalen dat dit niet echt Opeth/Steven Wilson-achtig zou klinken.
Drag Ropes is voor mij het mooiste nummer.

3,5*
Ze kunnen beter maar trekken zich niks aan van verwachtingen waarvoor respect.

avatar van popstranger
2,5
IllumSphere schreef:
Nee, dit wordt 'm niet. Ik heb deze plaat al diverse keren beluisterd, maar op de één of andere manier kan ik maar geen waardering krijgen voor deze plaat. Iedere luisterbeurt werd een aaneenschakeling van teleurstelling en hoe vaker ik de plaat beluisterde, hoe vaker de gebreken pijnlijk duidelijk werden. Gebrekkige en vervelende vocalen en nietszeggende en niet zo boeiende composities waren de dooddoeners van deze plaat. Daardoor kon ik ook niet echt genieten en keek ik vaker dan lief naar hoelang het nog zou duren. Gelukkig trok het laatste nummer het niveau nog wat naar boven, maar kon de al gemaakte schade niet goedmaken. Een beetje jammer, want ik kan niet ontkennen dat dit potentie had.


Ook helemaal mijn mening, hou van veel van Steven Wilson zijn projecten maar deze kabbelt teveel verder zonder noemenswaardig ergens naartoe te gaan.

Gast
geplaatst: vandaag om 09:37 uur

geplaatst: vandaag om 09:37 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.