Rolling Stones - Beggars Banquet (1968)

Ik zie daar ook zeker geen afkeuring in. Je begreep het gewoon niet goed.

Sommige songs van de Stones staan me nu tegen omdat ze kapot zijn gedraaid (hits zoals bv. Satisfaction, Sympathy for the devil, Miss you) en andere omdat ik ze van meet af aan al echte zeurliedjes vond (zoals bv. As tears go by, Ruby tuesday, Angie, Wild horses). In zijn algemeenheid: alles van de Stones dat buiten het ruige rock- en bluesidioom valt, vind ik minder interessant. En ja, Jagger kan prachtig zeiken en sneren.

Gisterenavond nog even de docu gezien en met enige triestheid de ondergang van Brian Jones aanschouwd.
Jones de feitelijke oprichter en aanvankelijke aanjager van het hele gebeuren.
Ach, we weten hoe het afliep.
Memorabel blijft het prachtige slidespel op No Expectations dat door Jones wordt gespeeld
( in beeld live in de studio.)
Zijn laatste echte bijdrage.
Jones was natuurlijk geen prettig mens - moeilijk voor zijn naasten en voor zichzelf - maar een compleet musicus was hij zeker.

Edoch geen compleet mens. En nummers schrijven kon hij ook niet, wat resulteerde in zijn retraite in de band. Interessante docu zeker wel ja.

Jones was geen componist idd. Althans, dat mogen we aannemen.
In de richting die The Stones op gingen ( meer variatie in de muziek) speelde hij geen rol van betekenis in het schrijven er van.
Hij was vooral een bluesman en zocht later zijn heil in Worldmusic ( zijn samenwerking met Marokaanse musici is bekend.)
Vrees dat zijn toenemende drugs en drank misbruik ook wel meegespeeld heeft in het creatieve verhaal.
Maar hij kon muzikaal dingen toevoegen wat zijn collega's in ieder geval niet voor elkaar kregen.
Gaf Jones een instrument en hij kon het binnen no-time bespelen.

Wanneer is een mens compleet?

Ik vond het gitaarspel van Jones bij No Expectations ook indrukwekkend, nooit geweten dat hij dat speelde.
Mooie docu, en ook eerlijk.

Goeie vraag. Wanneer iemand zijn talenten goed weet te benutten? En hier plezier aan beleeft? Iets in die richting vermoed ik. (En oh ja.. de liefde he.. de liefde..)

En geen vrouwen in elkaar slaat, zoals Brian Jones.

Wist ik ook niet. Gaat door merg en been die slidegitaar. Helemaal nu ik weet dat het zijn laatste bijdrage was.

De complete mens bestaat niet en Jones kwam niet eens in de buurt.
Hij liep structueel weg als er weer eens een vriendinnetje zwanger van hem was en ook het losse handjes verhaal klopt als een bus.
Brian had meerdere gezichten, maar ik geloof wel dat hij als musicus oprecht was.
Jones bleef de Blues trouw en hij was ook helemaal niet zo van de veranderingen binnen de groep.
Maar hij werd overruled door Jagger en Richards, die in staat bleken composorisch uniek te zijn.
Zijn rol als leider was op een gegeven moment voorbij en die frustratie bracht ook de schrijnende situatie op gang.
Hij zat meer in de rechtbank dan in de studio, waar hij meestal schitterde door afwezigheid of helemaal van de wereld was.
Zijn vroege dood was een kwestie van tijd.

Keith Richards: "Jij haalt nooit de 30 man !"
Brian Jones: "Ik weet het."

Brian Jones stelde als componist niet veel voor maar zijn inbreng vooral in de periode 1963-1967 is van onschatbare waarde geweest voor de groep. Zijn compositorische bijdragen vielen onder de nummers die als "Nanker-Phelge" op de albums werden opgevoerd. En omdat dat groepsbijdragen waren valt niet meer boven te halen wat nou van wie was. Of het moet zijn dat archivaris Wyman daar notities van heeft.
Brian Jones was de multi-instrumentalist die alle liedjes, indien gewenst, kon verrijken door nieuwe instrumenten te introduceren.
Toen Jagger en Richards in 1967 waren opgepakt beleefde Jones zijn 'golden hour'. Hij nam in de studio de leiding en nam met Watts, Wyman en vrienden uren met fraaie instrumentale muziek op. Wie de tapes heeft gehoord is getuige van een enthousiaste muzikant die met aanstekelijk enthousiasme zijn collega muzikanten dirigeerde en aanspoort tot grote hoogten.
Een paar armoedige snippers van deze muziek is nog terug te horen op het Satanic Request album, uren en uren aan materiaal is in de kluizen beland. Het zou Jones goed gedaan hebben als zijn maten Jagger en Richards de handschoen hadden opgepakt en de instrumentale tracks hadden voorzien van songteksten.
Brian Jones was niet de gemakkelijkste, maar Jagger en Richards waren ook een stel eikels.
Een jaar na Jones was Wyman het slachtoffer. In de studio ontwikkelde hij een heel aardig basloopje en gitaar riff, om er later achter te komen dat Jagger en Richards goed hadden geluisterd en Jumping Jack Flash over de riff heen hadden gecomponeerd.

Ik vind Mick Taylor ook altijd een onderschat bandlid, want laten we eerlijk zijn, de gouden periode van The Stones is 1968-1972 en laat Mick Taylor nou net die jaren bij de band zitten. Daarna hebben ze wat mij betreft nooit het niveau van de grote vier(je weet over welke albums ik het heb) meer weten te benaderen.

Jagger en Richards waren niet altijd even fair over hun hun liedjesschrijverij vrees ik.
Wyman zou idd het meeste al bedacht hebben inzake Jack Flash en Taylor heeft gewoon veel meer bijgedragen dan zijn karige credits die zijn aangegeven, doen geloven.
Keef was er geestelijk niet echt hoor in de begin 70's.
Die zonk zo rond 1972 steeds verder weg in zijn poel van drugs.
En Jones kon misschien ook wel meer dan de verhalen doen geloven.
Hij was geen oercomponist in de zin van pakkende liedjes - die Mick en Keith wel steeds makkelijker schreven.
Maar misschien was hij op een ander vlak van componeren wel begaafd.
Vergeet niet dat hij op een gegeven moment ook niet echt meer serieus genomen werd door M en K. Natuurlijk grotendeels zijn eigen schuld....maar toch.
Het verhaal van nlkink over de instrumentale fase met Wyman en Watts is in dat kader heel interessant. Waarschijnlijk niet commercieel, maar misschien wel boeiend.

Zonder Jones hadden de Stones vooral t/m '66/'67 minder boeiend geklonken
Zijn kundigheid en vaardigheid op het gebied van zijn multiinstrumentalistische gave hebben vooral in het begin hun covers en later de Jagger/Richards composities veel meer klankkleur gegeven
De eerste jaren kon hij 6x beter en slimmer met de bluesharmonica omgaan dan Jagger ( bv..Look What You've Done. / Confessin' The Blues )
Hij was ook de eerste in de UK die een meersnarige gitaar bespeelde en zo klonken zulke songs veel boeiender ( I Can't Be Satisfied )
Een album als Afthermath ('66 )met inbreng van Jones klonk veel interessanter door de vele toen ongebruikelijkere instrumenten zoals oa.de sitar ,ook in dat jaar zelfde verhaal voor een van de mooiste megahits van de Stones....Paint It Black
De doordringende herkenbare piano in Let's Spend The Night Together, de klankkleur inbreng van de fluit in Ruby Tuesday of the Mellotron in 2000 Lightyears From Home
En om bij dit album te blijven zijn inbreng was hier niet veel meer maar mede door hem is No Expections een van de mooiste parels op Beggars Banquet
Voorbeelden genoeg dat Brian Jones belangrijker binnen de Stones was dan veel mensen denken
De Meeste MM leden weten dit natuurlijk wel,wat ik bedoel hij verdient de eer als muzikant ....
Maar voor alle duidelijkheid wat mij betreft niet als mens ,de persoon Brian Jones was een vreselijk mens voor zijn ouders of vele vriendinnen of voor zijn medemuzikanten

Heb het verhaal over de Satanic Request Sessions in delen teruggevonden maar nu blijkt dat het enigszins anders zat. Zal meteen maar het boetekleed aantrekken en hier neerzetten zoals het moet zijn geweest.......

From Wikipedia:

"In 1998, a bootleg box set of eight CDs with outtakes of the Satanic sessions was released on the market. The box set shows the band developing the songs, and striking is the cooperation between Brian Jones, Keith Richards and session pianist Nicky Hopkins. Richards is leading the sessions and most songs seem to be written by him, and both Hopkins and Jones indulge in creating elaborate soundscapes, with Brian Jones' parts created on the Mellotron being especially important for the sound and atmosphere of the album."

Het was dus Keith Richards die de leiding had maar de vrije hand gaf aan Jones en sessiemuzikant Nicky Hopkins, iets wat daarna nooit meer is voorgekomen.

En voor de liefhebbers hier nog een artikel:
Willard's Wormholes » THE ROLLING STONES Satanic Sessions, Volumes One, Two & Three (1967) – 12CD Box Set - willardswormholes.com

Enjoy!

Interessante documentatie nlkink
Je leest ook wat over hoe kort de sessies van Their Santanic op Beggars Banquet zitten
Dat is nog voor mij nog steeds het meest merkwaardige uit de Stoneshistory
Die overgang tss die 2 albums voor mij voelt aan als....net als het verschil van dag en nacht

Weet je dat zeker ? Die partij klinkt gewoon alsof ze Stew weer eens uit de kast gehaald hebben .....

Kan me vergissen maar ik weet niet beter dat hij het pianoloopje verzonnen heeft
En ergens op You Tube staat Let's Spend the Night Together (opname live uit '67) met meneer Jones achter de toetsen

Teus schreef:



Dat is zeker opmerkelijk. Van "lichtvoetige" psychedelica naar donkere countryblues. Maar voor mij persoonlijk niet de eerste keer. Ik heb het eerder gezegd op MuMe en blijf erbij dat ook het grote verschil in sound opmerkelijk is tussen It's Only Rock 'n' Roll en Black & Blue. De opnames voor beide albums komen uit grofweg dezelfde periode, en toch vind ik Black & Blue veel frisser en moderner klinken dan It's Only Rock 'n' Roll. En het grotendeels uit ouder materiaal vanTattoo You klinkt toch ook veel frisser dan de albums waar ze in 1973/1974 oorpronkelijk voor waren opgenomen?

Ja klopt ook wel, ook een behoorlijke overgang maar niet zo groot als van Satanic naar Banquet
Black and blue is hier en daar meer funky ( Hot Stuff / Hey Negrita ) daarvan kun je ook al iets bespeuren op It's Only Rock-'n Roll ( Fingerprint File ) Black and Blue vind ik ook een graadje beter dan zijn voorganger de release van beide albums zit overigens wel 2 jaar Tss,ook maakt het verschil dat er op Black and Blue met andere gitaristen is gewerkt,Taylor was niet meer van de partij en Woody hoor je al op 2 tracks ( Cherry Oh Baby / Hey Negerita )
Dat Tattoo bij jou ook frisser klinkt kan ook kloppen want staan bv 3 tracks op voor oorspronkelijke Black and Blue sessies ( Slave / Worried About You / Start Me Up )
Tjaaaa overgangen die heb je altijd wel ,ik vind opvolger Some Girls ook heel anders klinken dan B&B
En wat dacht je van de overgang (vind ze beiden heel goed maar heel ander karakter )
Exile....naar Goat 's Head Soup ?????

Koel, da's prima bewijsvoering zolang het geen pleebek is

Voor de rest is het preken voor het koor want ik ben het helemaal eens met de stelling dat Jones' bijdragen in de ontwikkeling van de Stoons zwaar onderschat worden ........ Sterker nog, voor mij houd de liefde op na Let It Bleed ........

Brian Jones was inderdaad een belangrijke toevoeging aan vele Stones-songs. Hij leerde verschillende instrumenten spelen (zowat te vergelijken met George Harrison) maar compositorisch bracht hij vrijwel niets bij. Wij mogen ook de rol van Ian Stewart niet vergeten, soms wel de zesde Rolling Stone genoemd.

Dat was hij natuurlijk ook. De platenmij vond een sextet niet marketable dus werd hij eenvoudig als band-lid geschrapt en kreeg hij de baan van road-manager toebedeeld. Hij zat evengoed nog regelmatig mee te spelen, maar dan wel àchter het gordijn ......

Buiten het feit dat Decca een sextet niet marketable vond detoneerde het uiterlijk van Ian Stewart ook met dat van de andere groepsleden. Dat was eigenlijk nog veel meer reden om de beste man uit de groep te schrappen. Zie de foto in de link:

http://i.telegraph.co.uk/multimedia/archive/01866/ian-stewart_1866315b.jpg

Het lijkt eerder dat ze met hun manager op de foto staan dan met hun toetsenist. Overigens moet ik zeggen dat ik het wel erg sneu vind dat Stewart zo behandeld is.

Fijne harmonieuze band: Jones dood na gedoe, Stewart altijd buiten beeld en Taylor aan de lijn gehouden; alle drie zonder de credits die ze eigenlijk verdienen. Of is dit een overtrokken beeld?

Niet echt. Goed samengevat zelfs.

Overigens kregen Rolling Stones zelf te weinig credits voor hun singles en albums die op Decca waren uitgebracht. Manager Alain Klein had achter hun rug zo geregeld dat de rechten van de Stones-songs in handen kwamen van hem en Decca. Rond het verschijnen van dit album was er ook een hevige ruzie tussen de Stones enerzijds en Alain Klein en Decca anderzijds over de auteursrechten, de hoes van dit album, de drugsverslaving van Brian Jones ... Rolling Stones hebben het contract met Decca verbroken en Allen Klein aan de deur gezet. Wel moesten ze nog twee albums opnemen voor Decca (dat werden Let It Bleed en een live-album).

Mick Jagger met name, werd al snel een sluwe zakenman.
Die liet zich niet meer pakken na het gedoe rond Klein.
Idd wel jammer dat hij zijn eigen bandleden (buiten Keith natuurlijk) niet de credits gaven die zij verdienden.
Taylor met name dan. Die had niet het vermogen om daar tegen in te gaan.
Zijn vertrek heeft daar natuurlijk mee te maken gehad, maar Taylor bleef een gentleman.
En dan hebben we het niet eens over Woodie gehad.
Die nog heel lang als gastmuzikant is uitbetaald.
Het zijn minder prettige karaktertrekken van Jagger.
Ik vermoed dat Keith daar wat minder mee van doen heeft gehad.
Die wilde vooral spelen en het zakelijke was volgens mij niet zijn ding......maar goed, hij profiteert (de) lekker mee.

Anderzijds kun je stellen dat zonder Jagger zijn bemoeienissen, aangaande eigenlijk alles, The Stones nooit zo groot hadden geworden.

Ja klopt bikkel hoe arrogant Jagger ook was ,meestal hield hij de Stonesmotor draaiende
Ook al ging dat ten koste van andere bandleden
Zoals b,v Bill Wyman die de band volgens mij ook gefrustreerd verlaten had,en niet alleen omdat hij het genoeg vond zo,ook zijn inbreng werd niet gewaardeerd met credits
Jagger hield dat mooi voor zichzelf,Keith schreef in zijn boek Life; Mick is als een broer voor mij en ik houd van hem...maar hij is ook de meest onuitstaanbaar persoon die ik ontmoet heb in mijn leven
Over wat hiervoor geschreven is ...de dood van Brian Jones wil ik niet direct op het buitensluiten van het leiderschap schuiven,de laatste bevindingen rondom zijn dood zijn wss dat hij onder water gehouden is door een getergde Frank Thorogood die dat zelf op zijn sterfbed onthuld heeft
Over Ian Stewart...ook niet direct door toedoen Jagger/Richards ...want toenmalig manager
Andrew Oldham stond er op dat hij geen officieel bandlid mocht zijn,zijn gestalte paste niet in het imago van de Stones anno '62/'63 wat wel klopt Vooral Jagger trok partij voor Oldham
Dus was heel sneu voor Ian Stewart die veel betekende en heel veel deed voor hun
Al met al idd. weinig Bandharmonie door de jaren heen ,wonderlijk dat ze nu nog op het podium staan
En er nog steeds zin in hebben,het moet de liefde voor de muziek zijn
It's Only Rock 'n Roll But We Love It Very Much