Doe Maar - 4us (1983)

dit is imo verreweg de beste doe maar plaat. volwassen in vergelijking met voorgangers , en geen slechte nummers te bekennen. op andere platen was nog al eens wat filler aanwezig , dit is gewoon een evenwichtige plaat waar de album tracks net zo sterk ( zo niet sterker) zijn dan de singles,

favorieten : alles gaat voorbij , 1 nacht alleen, je loopt je lul achterna , en toch ook Pa

Sterke plaat van nederlands populairste band ooit. Destijds zat ik in de (toen nog) 6de klas, waar de buttons idd. op veel t-shirtjes te zien waren, samen met de zweetbandjes om de polsen. Hun hadden Doe Maar buttons, ik die van Normaal. Tja, verschil moet er zijn heh.
Ik had toen nog niet heel veel op met Doe Maar, dat is verders wel goedgekomen.
Henny Vrienten gaf wel eens aan dat het besef om te stoppen m.n zijn vormen kreeg, door bij het live spelen van Je loopt je lul achterna en Heroine, op de voorste rijen jonge kindjes van 6 en 8, beide liedjes uit volle borst stonden mee te zingen...tja het 4US was toen al aardig toegeslagen.

Steevast antwoord van mijn pa op de vraag; wat is de beste artiest ooit/beste concert ooit? Doe Maar. Daar waar mijn moeder vroeger fan was van Led Zeppelin, Deep Purple, Talking Heads (?) enz. koos mijn vader voor de makkelijke weg, en ging op in de massa. De massa die weg was van Doe Maar welteverstaan. Uit pure interesse voor muziek (die ik waarschijnlijk van mijn moeder heb) ben ik ook eens naar deze band gaan luisteren, en verdomd, ik vind het heel leuk. Bepaalde nummers kon ik natuurlijk van de radio (1 nacht alleen, Pa, Smoorverliefd enz.) maar ook de non-singles amuseerden me. Hopelijk blijf ik bands als deze 'ontdekken'!

Heerlijk fijn plaatje

Een wijs besluit om na deze plaat te stoppen. Het werd na het prachtige "Skunk" steeds een beetje minder. 2,5*

Dit vind ik misschien wel de mooiste van Doe Maar wat studioalbums betreft. (lijf aan lijf blijf ik het mooiste vinden).
4 sterren meer dan waard.

Wel jammer dat de CD zo raar gemixt is. Deze moet je dan ook echt op plaat luisteren.

Het nummer Heroine vond ik vroeger wel erg raar. Papa, mama wat is heroine? En waarom vloeken ze zo? Enne skunk of nederwiet is dat dan wel goed?



(dat laatste schud ik nu even uit mn mouw...)

Of de 2008 remaster kopen.

Als jongetje draaaide ik altijd de singletjes van de Stones van mijn vader. Doe maar is wel zo'n beetje mijn eerste "eigentijdse" muziekherinnering. Naar mate de hype groter werd, werd mijn afkeer groter, tot het hoogtepunt in 1983. Ik was 10 en toen al eigenwijs. Als ik de buttons en de polsbandjes om me heen zag werd ik al maar aggressiever en toen ik hoorde dat Doe Maar uit elkaar ging, lachte ik alle meisjes uit de klas uit.

Wie me toen zou durven beweren dat het allemaal ooit nog goed zou komen zou ik voor gek hebben verklaard en hoe het ooit zo gekomen is zal ik nooit meer te weten komen, maar enige jaren later was ik om. Naar mate ik de teksten beter begon te begrijpen en ik door kreeg dat de band nooit is geworden wat het wilde en tegen wil en dank met een horde tieners opgescheept zat, steeg de mythe.

Bijna 30 jaar na dato zet ik 4-us nog maar eens op. Als ik de eerste klanken van "Doe maar net alsof" hoor grijpt de melancholie me naar de keel en weet ik dat ik de plaat niet af zal zetten tot de laatste klank van Walska is weggestorven.

Gelukkig is het met de heren nog allemaal goed gekomen, en hebben ze inmiddels de muziekale erkenning van de critici jaren na Doe Maar alsnog gekregen.

Net zoals ik In ahoy en De Kuip heb mogen terughoren wat ik 30 jaar geleden eigenlijk allemaal miste. Dat ze het destijds aandurfden te stoppen maakt de mythe alleen maar groter.

****1/2 voor 4-US (dat wel ruimschoots het beste album is) en mijn oprechte excuses aan mijn klasgenoten van destijds.

Leuke recensie wavanbuuren

Ik vermoed dat er velen met jou zijn, die zich destijds enorm hebben verzet tegen dit fenomeen, maar stiekum toch een album van Doe Maar in de kast hebben liggen ondertussen!

Daar hoorde ik niet bij. Ik was toen een groot fan en het gekke is dat niemand daar wat van zei. Misschien ook wel omdat ook de jongens in mijn klas (zowel zesde klas als brugklas) Doe Maar goed vonden. Als je terugkijkt naar die periode kun je dat toch opmerkelijk te noemen.

thanks lennon!

Tsja, ook ik vond Doe Maar vroeger helemaal niks! Ik was van de Normaal kant dus dan was Doe Maar voor mietjes. Na vele jaren kwam het alsnog goed tussen Doe Maar en mij
Ik heb inmiddels al hun albums op vinyl in de kast staan en draai ze nog regelmatig. Ik vind ze eigenlijk allemaal van eenzelfde niveau als ik eerlijk ben. Elk nummer lekker meezingen, prachtig! Alles gaat voorbij is trouwens wel een heel erg mooi liedje!

Vroeger had je de Beatles en The Stones kampen....destijd hier Doe Maar en Normaal...
Verder was ik ook van de Normaal kant op de lagere school...maar ook bij mij is het later goed gekomen met Doe Maar.

Af en toe kan ik hier wel van gneieten,terwijl dit juist niet mij genre maarj uist door de reggae invloeden weten deze gasten mij te raken. En daarbij zijn de teskten zeer goed en vermakelijk.

Het succes van Doe Maar duurde net zo lang als mijn MAVO periode, dus als ik nog eens een nummer hoor gaan mijn gedachten direct terug naar die tijd. Ik kan het ook niet los zien van die periode en uit mezelf heb ik Doe Maar eigenlijk zelden nog gedraaid. Maar de succesalbums staan alle in mijn kast. Dit is wat mij betreft de beste met Skunk op de 2e plek. Doris Day heeft me nooit zo kunnen raken. Dit is voor mij kwalitatief de beste. Net geen 5 sterren. 4 en een half min een halve ster voor het verschrikkelijk Heroine. Vloeken om het vloeken. Ben heiden tot en met, maar gevloek om indruk te maken irriteert me mateloos. Jammer voor deze toch klassieke plaat.

Het is zeker geen vloeken om het vloeken, dan hadden ze het nummer wel GVD genoemd lijkt me. Ik vind de boodschap, en de tekst juist zeer sterk, en die vloek bekrachtigt voor mij alleen maar die boodschap.... Heroïne, wie here god verdiend dat?

Snap ik, de boodschap is sterk, het taalgebruik minder.

De laatste cd uit het 5-cd-boxje dat ik bespreek.

4us is een zwaarbeladen plaat. De titel spreekt wat dat betreft al boekdelen.
Al wist niemand, behalve misschien de band, nog wat er naderhand zou gebeuren, de heren zijn op.
Opgejaagd en belaagd door hordes fans, vooral jonge meisjes, zijn ze het duidelijk zat.
De smaak van roem was suikerzoet, maar het heeft uiteindelijk z'n tol geëist.
'Massa's mensen om me heen, toch voel ik me stik-alleen'.
Privacy was een zeldzaamheid geworden en de band voelde zich verkeerd begrepen door hun tieneridool-status.

In de teksten wordt geprobeerd een ouder publiek aan te spreken die de band waardeert voor hun talenten in plaats voor hun 'looks'. Daarin lopen relaties stuk en voeren paranoia, vooral Henny's favoriete onderwerp hier, en zwaktes de boventoon. Ook is er sprake van een defensief toontje ('Kijk om je heen. Zie wat er gebeurt. Zorg dat je wakker blijft') en lijken ze te verlangen naar hoe het ooit was ('Open wonden, zeggen ze, genezen met de tijd. Maar zeg me dat het over gaat, geef me zekerheid' in Nooit Meer Slapen, 'Ik lig hier te zweten en te beven. Visioenen, koorts en kippevel. Zuster, zeg me, blijf ik wel in leven? Hou me even vast, dan lukt dat wel' in Nachtzuster).

Zoek Het Zelf Maar Uit en 1 Nacht Alleen laten misschien het duidelijkst zien hoe de band zich toendertijd voelde. Pa was duidelijk de vervolg-hit op De Bom en valt eigenlijk lichtelijk uit de zwaarmoedige toon, maar is verre van slecht natuurlijk. Verder is Alles Gaat Voorbij de overduidelijke conclusie. Ernst zingt het alsof hij al opgelucht is om dit mogelijke afscheid van de fans te mogen verkondigen. Alsof ze het zelf al aanvoelden, zo niet er al op zinspeelden.

Van alle Doe Maar-platen vormt deze waarschijnlijk het meest een eenheid betreft muziek en zeker de teksten. Met Macho werd er daarna nog een single uitgebracht van de verder gestrande sessies voor de opvolger, maar het mocht niet meer baten. Doe Maar dacht Laat Maar en ze gingen wijselijk genieten van hun vele centen.

Samen met Skunk vind ik dit toch wel tot hun allerbeste werk behoren.

Mooi beschreven! en ben het helemaal met je eens.



Laatst een interview bekeken (in Tiel opgenomen) waar Henny werd gevraagd of ie zich soms als een vis in een aquarium voelt. Waarop hij heel even nadenkt en zegt: Ik denk dat die vis gelukkiger is als ik.
Dat zegt zoveel, en ze waren het gewoon spuugzat! heel erg jammer, maar gelukkig is het in 2000 nog goed gemaakt!

Tja, goed gemaakt? Wel met de concerten toen in Ahoy maar die plaat vond ik maar mwah mwah...

Ben ik niet met je eens. Vind het nog steeds een leuke plaat. En het toont ook lef om gewoon lekker een nieuw album te maken, een best of was veel makkelijker geweest.

Een best of is inderdaad het makkelijkst maar daar heeft Doe Maar er al een stuk of 5 van uit gebracht.

Wat Klaar betreft. Ik zal hem nog eens beluisteren.

Pa , 1 nacht alleen en mijn absolute doe maar fovoriet : nachtzuster. super !!!!
Straks als ik thuis kom direkt opzetten !!!!!

Pa Alleen die beat als is geweldig en als die steeldrum in komt, echt smullen.

Toen Doe Maar de grootste band van Nederland was was ik er niet bij. Ik was er eenvoudigweg nog niet. Dat verklaart waarschijnlijk ook waarom ik geen vreselijke drang voel om rond te springen en te juichen omdat er reünieconcerten aankomen. Maar toch, Doe Maar draag ik een warm hart toe. De albums kennen keer op keer mindere momenten, om niet te zeggen fillers, maar wat waren ze eigenlijk ook tot ontzettend mooie dingen in staat.

4us bevat naast het wat flauwe ‘Eén Nacht Alleen’ en ‘Alles Gaat Voorbij’ ook de mooie liedjes ‘Doe Maar Net Alsof’, ‘Je Loopt Je Lul Achterna’ en ‘Zoek Het Zelf Maar Uit’ die soms tekstueel zo lomp en kort door de bocht zijn dat het bijna aandoenlijk wordt. De vuistregel is dat je in het Nederlands beter je best moet doen om goede teksten te schrijven omdat je minder snel door de mand valt als je in het Engels schrijft, maar juist simpele zinnetjes als ‘Mijn God, het is voorbij/Ze is niet meer van mij/Niet te geloven, het is over’ raken me op een bepaalde manier erg. Het is een gevoel dat me wat doet denken aan de gedichten van de Zuid-Afrikaan Danie Marais, die schreef ‘maar nou huil jy rêrig en ek/ek sit en kyk/na jou/sit net/en kyk na jou.’

Ook ‘Bang’ is ontzettend mooi in al zijn simplisme. ‘Bang voor jou en bang voor mij/
Bang voor dood en bang voor pijn’; levensangst wordt hier zo bizar treffend neergezet dat je zou zeggen dat het te makkelijk is, te simpel, maar het is gewoon de waarheid, misschien wel het meest dichtbije van hoe je dit gevoel moet omschrijven. Ondanks de ondergrond van luchtige ska is 4us ook een vrij zware plaat. ‘Heroïne’ doet wat aan als een parodie op artiesten die opeens een ruig imago proberen te cultiveren, maar de getroebleerde relaties, aandacht van en seks met groupies, drugsgebruik en vooral onmacht maken de dienst uit. Bijzonder dat deze band blijkbaar zo groot is geweest, ook nog met ongemakkelijke teksten waar mening in de goot liggende singer-songwriter of treurige emoband eigenlijk wel jaloers op kan zijn.

Heroïne gaat volgens mij vooral om hun vorige drummer Rene van Collem.
Al zijn de geruchten dat de overige bandleden ook de nodige ervaringen hierin hebben.
Volgens mij is heroïne hier vooral een middel om in weg te vluchten.
De teksten zijn eenvoudig en door ieder te begrijpen; confronterend.
Het gevolg was wel dat dit soort teksten door 10-jarigen (echt waar!) luidkeels werd mee gezongen.
In die tijd was heerste er ook meer een taboesfeer bij drugs dan nu.
Begrijpelijk dat ouders hier moeite mee hadden.

Maar een prima stukje.

Dit was één van de eerste platen die op cd verschenen. De cd speler was nog betrekkelijk nieuw en de levenscyclus van zo'n nieuw product was een stuk langer dan tegenwoordig het geval is. Je kan stellen dat Doe Maar, omdat zij inmens populair waren de ontwikkeling ervan een stukje op gang heeft geholpen. Dat Doe Maar dezelfde schrijfwijze hanteert bij de titel van de plaat als Prince is puur toeval. Doe Maar was onvoorstelbaar groot in Nederland.

Flauw? Ik heb juist Alles gaat voorbij altijd één van de betere nummers gevonden op dit album. Je hebt het over treffende teksten die bijna te simpel iets weergeven? Luister dan nog maar eens naar dit nummer

Ik was negen toen deze plaat uitkwam en zwaar fan van Doe Maar (met buttons en al).

Kan we voorstellen dat mijn ouders wel eens bezorgd zijn geweest met dit soort teksten, al spoelde ik Heroïne altijd even door (cassettebandje!) als mijn ouders in de buurt waren.

tijdloos