Neil Young / Crazy Horse - Americana (2012)

Die voorbeelden hebben niet met semantiek te maken, maar zijn taalfouten. Het hangt natuurlijk van het domein af. MuMe is maar een informele site en in deze context dekte het de lading die ik wou overdragen. Het is hetzelfde als bijv. 'melodramatisch' dat eigenlijk niets meer met het daadwerkelijke theatergenre te maken heeft.

Ik lees nog wel eens iets dat tot de 'echte filosofie' behoort, en daar reken ik Neil Young en Americana niet toe.

Terug naar het album dan maar.

Ik google het even op.

Bij tweede beluistering bevalt Tum Dula ineens beter. Misschien was in een rumoerige huiskamer via de TV luisteren toch niet zo'n strak plan. Nu maar via de PC (en in m'n eentje) klinkt e.e.a. een stuk beter.

Heb zojuist ook een order geplaatst voor een nieuwe CD speler en een receiver, zodat ik voor het eerst in een jaar weer eens fatsoenlijk naar CD's kan luisteren, aangezien mijn oude radio het allang begeven heeft.

Dit album, doet me, zoals Stijn al zegt, denken aan Broken Arrow, maar ook Living With War. De solo's hadden wel wat meer aanwezig mogen zijn. Gallows Pole doet me weer een beetje denken aan Prairie Wind op de een of andere manier. Get a Job gaat er nog steeds niet makkelijk in, klinkt als een liedje van Everybody's Rockin'... vraag me af hoe vaak Crazy Horse de yip, yip, yip's opnieuw moesten doen

Travel On vind ik lang zo slecht nog niet. Misschien dat ie wat lang duurt, maar dat is bij meerdere nummers zo. Misschien had één en ander ook net wat strakker gekund. Maar dan had hij het met een andere band moeten spelen. High Flying Bird vind ik dan weer wat minder.

This Land is Your Land is een klassieker, die ik voornamelijk ken van de live uitvoering van Dave Rawlings Machine (erg goed, zeker het beluisteren waar). Deze versie is ook zeker niet onverdienstelijk. Dat Stephen Stills meezingt is leuk voor de Liner Notes, maar voegt niet veel toe.

Alles bij elkaar overtreft dit album Fork in the Road ruimschoots, en Neil's stem klinkt echt zo iel niet als sommigen hier doen geloven en Crazy Horse vergaloppeert zich nergens (zou wel heel knap zijn met deze redelijk 'simpele' nummers. De plaat luistert lekker weg (op twee skipnummers na) en is een ideale plaat voor de zomeravonden. Half puntje erbij maar.

ik vind er niet zoveel aan , neil heeft beslist veel beter gepresteerd dan hier , zeker met crazy horse , het is ok voor enkele malen , maar heeft volgens mij geen vaste waarde , nee dan vond ik ragged glory beter , had er waarschijnlijk te veel van verwacht , geef mij maar chrome dreams 2 , everybody knows this is nowhere , sleeps with angels , on the beach en el dorado !!!

Binnenkort ook op Blu-Ray. Zag al een filmpje op Thrasher's Wheat. Twijfel nog...

Onderhoudende en vermakelijke cd. Heeft qua sfeer en opzet sterke raakvlakken met Living with war (Jesus Chariot!) maar is ontelbare keren beter wat betreft productie/geluidskwaliteit.

Neil is bewonderenswaardig goed bij stem. En er straalt een enthousiasme van het Young/Crazy Horse team af dat ik in jaren niet meer heb gehoord.

Het zijn zwaar bewerkte Amerikaanse "traditionals" die iedereen in de VS al kent vanaf "Kindergarten", volgens Young, en er zitten dus geen nummers bij van zijn hand. Toch rocken Young en Crazy Horse er veelvuldig behoorlijk op los. Aangenaam en in de beste electrische Young tradities.

Het album kent zowaar ook nog afwisselende momenten, zoals bijvoorbeeld het rustige Wayfarin' Stranger. Ik ben toch nog behoorlijk verrast, ik lees elders (o.a. Rolling Stone) ook positieve waarderingen. En ik denk dat dat terecht is. Soms heb je wel eens het gevoel dat Young zich er met een Jantje van Leiden afmaakt. Maar dat is dan in ieder geval niet op Americana van toepassing.

Laat ik dan nog maar een keer opzetten.

Na de eerste golf van negatieve reacties op dit album dacht ik weer te maken hebben met een van Young' s minder geslaagde tussendoortjes.
Mede daardoor, en drukte anders dan op muziekgebied, had ik het tot nu toe links laten liggen.

Maar ik heb nu wat stukken beluisterd en wat ik tot nu toe heb gehoord vind ik prettig klinken.
Eerst maar eens in zijn geheel, en vaker, luisteren.
Maar vooralsnog begrijp ik de kritiek niet helemaal, en zou ik het gebodene als 'sympathiek' willen omschrijven.

Moet hem ook nog even flink op me laten inwerken, maar bij de eerste luisterbeurten viel hij mij ook niet tegen. Bovendien zit er natuurlijk een heel lief, klein tekstboekje bij. Hou ik van, zulke dingen.

Het is natuurlijk wat anders.
Geloof toch dat ik Bruce Springsteen with the Sessions Band - Live in Dublin (2007) liever hoor .
Moet wel zeggen toen ik Americana vanmiddag voor de tweede keer hoorde dat ie me beter beviel.
Misschien verhoog ik nog ?

Ik ga denk ik een hele punt omhoog.
Vanaf mijn eigen stereo klinkt Americana een stuk mooier dan vanaf de internet stream die ik eerder hoorde.

Ook vind ik de verpakking erg mooi, mooie afbeelding aan de binnenkant van de hoes en inderdaad, zoals Deren zegt: Een lief klein tekstboekje. Dat vind ik sowieso een plus bij de verpakking! Staat wat informatie in over de nummers, al is het niet veel.. en de tekst uiteraard.

Al met al raak ik steeds positiever gestemd over deze Americana.

Dat is ook mijn ervaring. Ik had van tevoren alleen de videoclips van 'Clementine' en 'Oh Susannah' bekeken, en ik vond ze wel aardig. Op cd klinken de nummers echter nog heel wat beter.

"Americana" is - zoals altijd bij Neil en Crazy Horse - echt zo'n plaat die je in goede kwaliteit en keihard moet horen. Streams zijn leuk om een album te leren kennen, maar ik neem er verder geen genoegen mee.

Helemaal mee eens. De muziek klinkt het beste vanaf de bron, er gaat niet snel iets boven de cd. En ik moet zeggen dat Neil dit keer ook erg zijn best heeft gedaan, voor een goed geluid.

Dan moet de Blu-Ray helemaal goed klinken, want zoals Neil zegt, met CD krijg je slechts 15% van het geluid, met Blu-Ray 100%.

The Americana Bluray also contains 12 videos of the Americana songs, with an alternate version of "Clementine," plus documentary footage of the Americana choir as it was being recorded at East West Studios in LA.

Ik heb ook het liefste orginele cd's, het verschil is zo groot.
Je moet dan wel een redelijke installatie hebben, anders hoor je naar mijn idee het verschil ook niet goed.

Tja, ik heb als ik dan moet kiezen liever dat hij meer aandacht aan de muziek dan aan het geluid besteedt.

Waarom zou je de keuze moeten maken? Een artiest wint er niets bij als het gebodene niet om aan te horen is.

De muziek wordt pas spectaculair als het een beetje klinkt. Na de opknapbeurt, de restauratie, van de eerste vier cd's van Young weet je pas hoe goed ze eigenlijk zijn. Living with war had ongetwijfeld meer impact gehad als ze er een maandje aan hadden kunnen schaven.

Ik denk dat Neil er heel goed aan heeft gedaan er voor te zorgen dat er geluidstechnisch niets valt aan te merken op Americana. Trouwens, songmatig is het ook dik in orde, voorlopig draai ik het album al minimaal twee keer per dag sinds ik hem heb.

ik geef stijn meer dan gelijk , in plaats van altijd te zagen over de kwaliteit van het geluid , zouden ze beter het hebben over de kwaliteit van de muziek , en neil is de laatste van wie ik dacht dat hij zo kon zijn , ook heb ik liever dat hij eigen songs schrijft dan dit hier !!! nee , nog een half punt minder , ik vind het kouwe opgewarmde pap !!!

Nu, niet overdrijven.

Er is bij dit album helemaal geen discussie mogelijk met de vraag of er moet worden gekozen tussen een goed geluid of goede muziek.

Als je schrijft dat het geluidstechnisch prima is, zegt dat helemaal niets over goede of slechte muziek. Dat is een totaal ander vraagstuk. Vandaar dat ik enigszins verbaasd ben dat Stijn twee posts hierboven de stelling sowieso naar boven brengt.

Net zo goed als dat een eventueel muzikaal sterk album van Young niet automatisch hoeft te leiden tot een slecht geluid. Dat zijn toch bespottelijke discussies die worden opgeroepen en dan ook nog eens een geheel eigen leven gaan leiden?

Spijkers op laag water. Dat Young zelf niet de pen ter hand heeft genomen, vind ik ook niet zo'n ramp en ook niet van belang. Hij bewijst hier prima uit de voeten te kunnen met traditionals. Hij heeft ze in een lekker Neil Young bad gedaan en je zou niet eens vermoeden dat hij ze niet zelf heeft geschreven.

Bij de vele kritiek op zijn laatst geschreven nummers op Fork in the Road wordt andersom ook niet geadviseerd om eens een tijdje te stoppen met schrijven. Daarom is deze actie van Young ook zo alleraardigst, zeker omdat het absoluut niet te vergelijken is met wat andere artiesten presteren, als tot een album coveren wordt besloten.

Dit klinkt gewoon als Neil Young.

ach , musician , veel respect voor je na al die jaren , maar neil is al lang de pedalen kwijt , zijn laatste echt goeie plaat was sleeps with angels !!! , of je gaat me toch niet vertellen dat je fork , goed vond , chrome , zeer goed maar opgewarmde kost , ook broken arrow , middelmatig , alleen prairie wind vond ik nog een mijlpaal , maar zonder crazy horse , waar zijn de dagen van zuma , zijn beste !!!!

Wat ik bedoel te zeggen is dat ik het opmerkelijk vind dat Neil druk in de weer is geweest met de geluidskwaliteit en muzikaal nogal afraffelend werkt. Het zou me niet verbazen als er meer aandacht naar de geluidskwaliteit is uitgegaan dan naar de muzikale kwaliteit, en dat vind ik geen goede zet.

Zeker tegenover Greendale en Le Noise, platen waarop hij zich in meer of mindere mate vernieuwde, vind ik Neil hier maar half geconcentreerd klinken. Prairie Wind was niet vernieuwend, maar dat was wel weer Neil op z'n intiems en erg goed verzorgd (al was dat bij Harvest Moon juist weer iets te ver doorgevoerd).

Opvallend is dat je een soort Amerikaanse trilogie kunt ontdekken als je kijkt naar z'n laatste paar albums: Living with War, Fork in the Road en Americana. Overeenkomst twee: alle drie in (zeer) korte tijd opgenomen en uitgebracht. Overeenkomst drie zijn de eerder besproken muzikale kenmerken. Als Neil een boodschap kwijt wil, moet dit altijd snel gebeuren. Misschien te snel? De boodschap staat bij deze albums voorop en de muziek op de tweede plaats en dat is niet de bedoeling. LWW is inhoudelijk al niet relevant meer (Fork over een paar jaar ook niet meer) en dan houd je alleen het haastige songmateriaal over (op LWW hoor je in ieder geval de boosheid nog).

Le Noise was ook iets te snel uitgebracht en ik heb daar een aantal kleine punten van kritiek op, maar Lanois heeft er gelukkig een hoop aan toegevoegd.

Ik denk niet dat Neil Young zicht teveel heeft gefocust op de geluidskwaliteit bij deze release. Die staat altijd al hoog in het vaandel. Sowieso neemt hij alles analoog op en brengt hij alles op LP uit, omdat dat volgens hem het allerbeste klinkt. Het album wordt dan ook eerst analoog afgemixt naar de goedkeuring van de heer Young en daarna pas omgezet naar digitaal.

Voor de digitale editie van zijn albums wordt de opname omgezet naar 192kHz/24bit, om de kwaliteit van de analoge opname zo goed mogelijk te bewaren. Daarna moet het dus worden omgezet naar CD-'kwaliteit' en MP3. De Blu-ray is juist minder moeite op geluidstechnisch vlak. Bovendien zit daar nog het één en ander aan beeldmateriaal bij wat vaak nog best de moeite waard is (denk aan Prairie Wind, Living with War Raw en Massey Hall, al waren dat allen DVD's).

Neemt niet weg dat dit een iets mindere plaat is. Chrome Dreams had ook zijn zwakke momenten, net als Fork in the Road en Prairie Wind. Greendale, Living with War en Le Noise waren dan wel weer ijzersterk. Living with War had ook JUIST niet gelikt moeten klinken. Dit album en Fork in the Road misschien wel, maar zo is Neil Young nu eenmaal. Haal God Save the Queen en Get a Job van dit album af en het is heel behoorlijk hoor, al denk ik dat het live net ff wat beter klinkt. Duimen voor een Live CD/Blu-Ray dan maar!

Ik hoorde dit album voor de helft voorbijkomen in een platenzaak in Barcelona. Ik durf hem eigenlijk niet eens geheel te beluisteren, zo slecht vond ik het...

Net voor het eerst geluisterd. Ik hoorde een aantal leuke nummers voorbij komen, maar Tom Dula vond ik werkelijk tenenkrommend.

Ik moet hem nog eens rustig achter de PC luisteren om uit te vinden wat precies de toffe nummers waren, maar het is zeker geen rot plaat

De eerste luisterbeurt zit er bij mij nu ook op, en het valt me zeer goed mee! De afsluiter komt wel een beetje, ehm, potsierlijk over.. Maar er staat toch heel wat moois op, hoor!

Hij bevalt me toch redelijk, maar er staan me toch een paar draken op... Oh Susannah en Get a Job, waarom nou toch, Neil?

Neil had blijkbaar zin in een leuk plaatje. Want dat is het. Zelfs de mindere nummers zijn leuk. Maar ik hou van dat rafelige geluid, dat doet denken aan Zuma (meesterwerk) en Tonights the Night. Neil had geen zin in somber gedoe en wou een luchtig niemandalletje, nou dat is wellicht wat overdreven, maar luchtig is het wel.

Tja, vol verwachting blind aangeschaft en wederom het deksel op de neus.Dat is een beetje mijn gedachte bij deze nieuwe Neil young en Crazy Horse plaat.Waar ik me vooral aan stoor zijn die infantiele backing vocals,alsof je met een partij zwakzinnigen te doen hebt.Klinkt harder dan ik het bedoel ,maar ik ben van mening dat het afbreuk doet aan de kracht van de overigens prima nummers.Soms laait het vuur wel eens ouderwets op ,maar dit is te minimaal om een hele plaat te doen boeien.Van Young verwacht ik ook meer en het is natuurlijk leuk dat hij deze klassiekers onder het stof vandaan trekt en ze naar eigen inzicht inkleurt ,maar had hier iets meer aandacht aan besteed en je had een 4 sterren plaat gehad.Nu blijft het rommelig en dat is jammer .Tom Dula en Get A Job hadden er sowieso niet op gehoeven en ook God Save The Queen is op het randje en soms er zelfs over.Had hier een E.P van gemaakt de zeggingskracht was sterker geweest.Waar Young met nog over de streep trok met zijn vorige release Le Noise,slaat hij hier in mijn ogen de plank aardig mis ,en dat is spijtig ,want hij blijft voor mij een hele grote ,die als hij zelf iets meer kritischer naar zijn eigen fratsen zou kijken er nog wel ergens een meesterwerk zou uit kunnen persen.2 en halve ster met pijn en moeite.

Als recht geaard Neil Young fan, jawel ze bestaan nog, schaam ik me een beetje omdat ik deze cd nog steeds niet hebt gekocht, aankomende vaderdag komt hier als geroepen. Ik heb enkele nummers beluisterd via you tube, maar dat is over het algemeen niet om aan te horen. Nu heeft Young in het verleden al eens bestaande nummers getransformeerd naar youngeriaanse uitvoeringen, en steeds waren die beter dan de originelen. De van oorsprong frivool gemaakte liedjes kregen in zijn uitvoering een bijzonder volwassen betekenis. Oh Lonesome Me (hartverscheurend) en On Broadway (ronduit angstaanjagend en zeer cynisch) zijn hier mooie voorbeelden, van zoals ook het zoete Four Strong Winds.
Americana nu dus.Ik verwacht hier eigenlijk een zelfde soort aanpak, en de allereerste indruk die ik er nu van hebt lijken mijn vermoedens te bevestigen.
Afgaande op de kritieken en commentaren die ik tot nu toe hebt gelezen, bekruipt me het gevoel dat deze plaat misschien wel is gemaakt als een soort testcase ( effe het gevoel weer krijgen ) een soort van opwarmer voor het later te verschijnen nieuwe werk met Crazy Horse.
Ik zal er op terug komen zo gauw ook deze plaat weer in mijn systeem zit, want zoals je weet moet een nieuwe cd van Young altijd even rijpen...

Ik heb halsreikend uitgekeken naar een nieuwe cd van Neil Young & Crazy Horse, dat was mijns inziens te lang geleden. Ik heb de cd inmiddels geheel beluisterd en er zitten tot nu toe voor mij 2 goeie nummers op, dat is Tom Dula en Wayfarin’ Stranger. De rest vind ik ronduit teleurstellend, je bent er heel snel op uit geluisterd. Niet dat ik deskundig ben in het produceren van muziek, maar ik zit constant te bedenken hoe het album wel brillant had kunnen zijn, als Neil dit of dat zou hebben gedaan, maar Neil doet natuurlijk juist niet wat anderen van hem verwachten, soms is dat prima, vaak vind ik het jammer. Om een voorbeeld te geven: het nummer Tom Dula, wat ik toch een van de beste nummers vind, had echt brillant geweest als hij de gitaarsolo,s die hij heel even ten gehore brengt, langer had uitgesponnen, ala Words of Cortez the killer, zo zit ik elk nummer voor mezelf een beetje te herproduceren in gedachte, maar goed ik ben Neil Young niet natuurlijk, maar juist omdat de teksten vaak kinderlijk eenvoudig zijn had het nog meer Neil Young en Crazy Horse kunnen zijn, want de chemie is er wel degelijk. Je kan zeggen: Words en Cortez zijn geweest en je moet niet herhaling vallen, maar toch dacht ik bij het beluisteren van juist deze cd met heimwee terug aan die nummers. Jammer want ik volg Neil nog steeds op de voet en zal altijd proberen bij een optreden aanwezig te zijn als hij in de buurt is. Zijn nieuwe werk blijft altijd wel boeien, maar de brillante Neil Young raakt langzaam maar zeker steeds verder weg.
Time fades away..........