Neil Young / Crazy Horse - Americana (2012)

Het was weer een prima stuk van Stijn, dat kun je ook rustig aan hem overlaten.

Kan dit album nog een discussie worden tussen de wél electronische liefhebbers en de niet electronische liefhebbers van Young?

Ik blijf Living with war ook geweldig vinden, ongeacht wat ik zo nu en dan wel eens lees. Le noise, prima.

Of is ook vanuit dat standpunt bekeken Americana niets? Ik hou anders best van een langdurig solerende Young in langerekte nummers.....

Zullen we anders Electrisch zeggen? Bij Electronische moet ik denken aan fratsen ala Trans of Neil ft. Deadmau5.. iets in die trant.

Deze stream doet het wel: Neil Young & Crazy Horse "Americana" Album Pre-Stream | The Ticket | The Irish Times - irishtimes.com

Living with War was ook een haastklus, maar ik vind Neil daar toch geinspireerder klinken. Neil maakt zich daar oprecht kwaad en ik vind die plaat minder eentonig en vocaal minder slordig. Dus dan kom ik daar uit op een nette 3,5*. Americana had in principe een enigszins vergelijkbare plaat kunnen zijn.

Neil dampt hier en daar weer lekker, met dank aan Crazy Horse, vooral op prijsnummer High Flyin' Bird en op Jesus' Chariot. Die nummers hadden zo op Zuma of Tonight's the Night gekund. De rest is mij wat al te amerikaans (of te melig, zoals de laatste), maar al met al toch weer blij met een paar mooie nieuwe songs.

Al te amerikaans... tja.. Americana.. American Traditionals...

Ik vind vooral "This Land Is Your Land" en "Wayfarin’ Stranger" erg lekker, maar "Tom Dula", 'Gallows Pole" en "Travel On" vind ik ook erg tof.

Uhmmm, heb de eerste 3 tracks vanmiddag even in een cd-zaakje in Amsterdam beluisterd en dat viel allesbehalve tegen. Vooral Clementine met het heerlijke koortje op de achtergrond...

De stream werkte niet bij mij, maar gelukkig zijn er meer wegen naar Rome.

Dit album zou ik goed moeten vinden, ben groot Neil Young fan en een liefhebber van Americana en traditionals. Dus als Neil Young een album met traditionals gaat opnemen kan het niet mis, zou je denken.

Deels klopt het wel, er zijn een hoop nummers die gewoon goed/leuk zijn, zoals Oh Susannah, Jesus', Travel On, etc. Maar met nummers als Get a Job, Tom Dula en God Save the Queen kan ik tot nu toe niks. Tom Dulan klinkt rommeling en duurt veel te lang. Get a Job is gewoon niet vlot genoeg gespeeld om het te laten werken en God Save the Queen wordt behoorlijk verpest door het koor. Het loopt gewoon niet.

Blijven 8 van de 11 nummers over die wel OK zijn. Ze klinken goed, gitaarspel is in orde. Zang valt lang niet tegen, maar ze worden net iets te lang uitgesponnen. Is op zich niet erg, maar er gebeurt gewoon te weinig om het te rechtvaardigen. Het is gewoon nog twee minuten meer van hetzelfde. Voorlopig houd ik het dus op 3 sterren.

Nummer 11 is God Save the Queen?

Yep.

Oh ik dacht te lezen dat je GStQ verpest vond, dus dacht dat het een foutje was

Ik denk dat dit album, om met onvermijdelijke termen te spreken, een groeier is.
Het is zo verschrikkelijk rauw en het materiaal dat uitgekozen is is ook enorm sterk, behalve het laatste nummer dan; daar vind ik echt geen drol aan.

Maar op het moment heb ik als favoriet aangevinkt: This Land is Your Land, wat ik een prima vertolking van dit Guthrie nummer vind.
Wayfarin'Stranger vind ik ook goed, deze is vooral het vlotst ingezongen en gespeelt.

Clementine heeft ook wel wat charme, maar die heb ik (nog) niet aangevinkt.

Volgens mij lees je de eerste zin van de laatste alinea gewoon niet goed.

GSTQ vind ik niks. Duidelijk zo

Hey, leuk, Stephen Stills en Pegi Young zingen mee in 'This Land Is Your Land', zo staat in de liner notes bij de cd. Ik heb 'm net ontvangen, dus ik kan nog niet oordelen, maar ik vond 'Clementine' en 'Oh Susannah' in ieder geval prima.

We kunnen er weer een draak van een cd bijzetten!
2.5*

...En dat waren twee draaibeurten van het nieuwe album van Mr. Young... De eerste 3 tracks klonken veelbelovend. Young en de gekke paardjes gaan hier goed van start en zoals eerder geschreven vind ik het koortje wel lekker klinken.
Dan komt Gallows Pole met een countryrock-achtige beat die na 2x draaien aardig overeind blijft (komt met name weer door de backings). De volgende 2 tracks zijn vreselijk, want Get a job en Travel on zijn er waarschijnlijk voor gemaakt als je lamlazerus je laatste pilsje zit weg te werken en de barman de tent leeg wil krijgen.
Vervolgens 3 tracks die weer een leuk (niet meer) niveau bereiken. Met name van This land is your land word ik vrolijk en is misschien (hoe vreemd ook) een favorietje van dit album.

Dé favoriet is het enige acoustische nummer van de plaat: Wayfarin’ Stranger. Mooi gespeeld en Neil op z'n best. Geef die man een acoustisch gitaar en ik kan de hele avond naar hem luisteren.
De laatste track ga ik niet eens noemen, want qua commentaar sluit ik mij graag bij Harm z'n opmerking aan.

Al met al een redelijk album, maar Neil heeft de laatste jaren voor mij niet een album uitgebracht wat in de richting van een voldoende komt. Op zich blijft hij wel constant, maar dan in negatief opzicht...: Le Noise, Fork in the Road en waarschijnlijk ook dit album komen bij mij niet boven een 2,5. Archives II graag en snel

Ik zet de nieuwe van Julia Stone nog maar eens op...

Ik ben, eerlijk gezegd, niet geïnteresseerd in het album, heb daarom ook je stuk niet gelezen, maar laten we allemaal het woord filosofie niet meer als 'levensmotto' gebruiken. Dat betekent het niet, en zo hoort het niet gebruikt te worden. Filosofie is, letterlijk, wijsbegeerte. Iemand zijn levenslessen of motto's of weetikveelwat is niet een filosofie.

Ik had er niet veel van verwacht na het lezen van de vrij negatieve reacties hier, maar ik vind dit eigenlijk Neil's beste sinds "Living With War". Natuurlijk, het zijn allemaal oude nummers en de uitvoeringen zijn vrij rommelig, maar dat laatste vond ik juist zo gaaf aan Neil Young & Crazy Horse-albums als "Greendale". Eentonig? Misschien, maar een track als 'T-Bone' van "Re-Ac-Tor" - ook een favoriet van mij - is dat nog veel meer.

'Oh Susannah', 'Clementine', 'Tom Dula', 'Gallows Pole' en 'Travel On' zijn allemaal catchy, lekker rauwe bewerkingen. 'Get A Job' deed me wat denken aan het maffe 'Piece Of Crap' van "Sleeps With Angels", maar 'God Save The Queen' is voor mij ook duidelijk de minste track (is hierboven al genoeg over gezegd).

Het is geen "Ragged Glory" of "Greendale", maar deze plaat weet me toch meer te pakken dan "Le Noise", "Fork In The Road" en "Chrome Dreams II", overigens alledrie ook prima platen. Goed om Neil weer eens met Crazy Horse te horen!

Lezen is ook een vak.

@ Elohim: check de Van Dale dan maar eens: Opzoeken | Van Dale - vandale.nl

zeuren ook, toch Stijn?

Kwestie van een causale relatie.

De plaat doet mij, zoals 'privé' al besproken met Duco en Harm, een beetje denken aan Broken Arrow. Dezelfde, jawel, filosofie ( ) en dezelfde rauwheid en ook een beetje de (vocale) laksheid van Neil. Met het verschil dat er daar wel meer leadgitaar aan te pas komt. De algehele houding vind ik vergelijkbaar.

Het is dat er het label Neil Young & Crazy horse aan hangt....het klinkt als een plaatselijk Amerikaans platteland bandje, die in een plaatselijke kroeg de plaatselijke bevolking wil vermaken. Daarin is Neil Young sowieso geslaagd.
Ik betwijfel of er een diepe filosofie achter zit, het is gewoon wat Neil young wil doen, terug naar een ongepolijst geluid zonder poespas. Net als een ouder wordende kunstschilder, heeft ook Neil Young steeds minder nodig om zich uit te drukken.

Helaas is de plaat niet best, wat kan een objectief luisteraar anders zeggen? De plaat klinkt erg eenvormig waardoor het toch iets saais krijgt, de nummers gaan in elkaar over alsof het één nummer is. Zijn stem is iel en weinig overtuigend. Het lijkt of hij moeite heeft boven de begeleiding uit te komen. Jammer.

Ik weet niet of je daarmee op mijn opmerking doelt of meer in het algemeen, maar wat je hier uiteenzet is min of meer de filosofie van Neil en David Briggs die ik aanhaalde.

Ik haal geen enkel citaat aan, het is wat ik verwacht. Neil is heel divers, maar doet feitelijk precies wat hij wil doen zonder dat er denk ik een diepe filosofie achter zit.
Maar door zijn diversiteit is het voor mij onmogelijk alles van hem goed te vinden, en daar is het Young nooit om te doen geweest.
Wel vind ik dat ook bij hem de jaren gaan tellen, zijn laatse platen mist toch een bepaalde energie, ze klinken soms wat futloos, zijn stem wordt nu wel erg iel. Dan heb ik het zo'n beetje over zijn werk vanaf Are you passionate.

Neil is zich heel erg bewust van zijn werkwijze, hoor. Generaliserend komt het neer op het vermijden van talloze overdubs en het juiste gevoel krijgen in de opname krijgen. Dat laatste lukt volgens Neil door zo min mogelijk takes te maken, want (in zijn eigen woorden): hoe vaker je een nummer je speelt, hoe meer je het gaat uitvoeren dan voelen. Dat is óók een filosofie.

Daar zijn genoeg teksten over geschreven, dus ik durf wel te zeggen dat het niet toevallig en/of onbewust is. In Shakey komt het aan bod, maar ook online. Bijv: "When you make rock 'n roll, the more you think the more you stink--it's *this* attitude," said Briggs pausing to give the finger in an unpublished interview with Jimmy McDonough in 1991'' http://www.thrasherswheat.org/tfa/briggs-memory.htm

Wat Neil's filosofie dan ook was, het heeft naar mening geresulteerd in een buitengewoon matige plaat.

Mee eens papat. Als het met filosofie heeft te maken (wat hier wel heel erg wordt uitgediept), hoop ik dat ie met de gekke paarden snel weer zijn filosofie van Greendale of Broken Arrow gaat gebruiken.

Broken Arrow heeft dus dezelfde filosofie. Greendale is iets meer doordacht, maar dat is ook wel logisch met conceptalbums.

Tsja, als je van zulk soort dingen uitgaat zijn meer dingen goed, die eigenlijk fout zijn (uitprinten etc.)...

Volgens mij is ook: "Ik ben groter als jij" even geleden goed gerekend. Nee, sorry, maar filosofie als denkwijze gebruiken gaat er bij mij nog steeds niet in, net als "ik ben groter als", of uitprinten.