The Rolling Stones - Goats Head Soup (1973)

100 Years ago kende ik helemaal niet maar staat met stip voor mij bij 1 van de betere Stones nummers.
Lekker gitaarwerk.

Wat mij betreft doet Goats Head Soup absoluut niet onder voor de vier beroemde en wellicht beruchtere voorgangers.
Sterker nog; ik blijf dit de beste worp vinden van de heren. Wellicht wat minder ruig maar hierdoor komt voor mij de plaat juist tot leven.
Hoewel de wat steviger rhythm & blues songs van de band mij wel kunnen bekoren ben ik altijd een voorstander geweest van het wat rustiger en gevarieerdere songmateriaal van de heren.
Exact de reden waarom Goats Head Soup bovenaan mijn lijstje staat van favoriete albums van de Stones.

Buiten Angie om, telt dit schijfje wat minder bekende songs van de band maar daar ligt juist ook de charme van deze plaat.
Of het nu de sompige opener betreft, het weergaloze 100 Years Ago, het lome maar o zo fraaie Coming Down Again, de relaxte boogie van Hide Your Love, of de sfeervolle schetsen die je voorgeschoteld krijgt bij Winter, er staat heel veel moois op dit plaatje.
En ik ben het met Kos eens, 100 Years Ago is prachtig en had een veel grotere bekendheid mogen genieten, maar wellicht is dat ook wel het charmante aspect aan deze schijf.

Deze lp nog eens vanonder het stof gehaald en ja , dit is een goede lp van de Rolling stones .
Angie is misschien het bekenste nummer maar zeker niet het beste; dat zijn "doo doo doo heartbreaker'" "silver train" "hide your love" "can you hear the music ""starfucker"
dit was nog met Mick Taylor op gitaar.
ik heb maar 2 lp"s van de Rolling stones ; nl. deze en"beggars banquet" en "goats head soup "heeft de tijd beter doorstaan
prachtige lp;

Volledig eens, hoewel voorgangers als Sticky Fingers en Exile over het algemeen hoger worden aangeslagen heb ik een sterke voorkeur voor Goats Head Soup.
De plaat kent enkele lichte psychedelische invloeden, een aantal slepende melodieën en enkele prachtige ballads.
Hoewel de plaat deels opgenomen is in Jamaica en de plaat geen reggae invloeden bevat hangt er een bepaalde zwierigheid over de schijf. Tegelijkertijd weten de heren een fijne verdieping/laag aan de songs toe te voegen.
De arrangementen geven de songs extra cachet, en zorgt voor meer kleur op de wangen.
Angie blijft fraai, maar moet ik voor in de stemming zijn. Nee, de moeder aller ballads van The Stones is natuurlijk: Winter. De song geschreven door Jagger en Taylor is zo mooi gearrangeerd dat het mijn meest favoriete nummer is van de band.
Goats Head Soup kreeg destijds gemengde kritieken hoewel een commercieel succes. Het blijft mijn favoriete plaat van de heren.
Het is mij trouwens een klein raadsel, dat Goats Head Soup ook op deze site relatief weinig reacties krijgt in vergelijking met zijn illustere voorgangers. Roept het album zo weinig emoties op...

Ga helemaal met je mee betreft Winter. Jagger doet een prima Van Morrison imitatie - iets wat hij op Time Waits for No One op het volgende album ook een beetje doet - maar het is een prachtig gearrangeerde ballad met fraaie orchestratie en Mick Taylor die zich wederom laat gelden met virtuoos melodisch spel. Duidelijk ook een co- compositie tussen hem en de andere Mick, al staat het zoals meestal als Jagger/ Richards vermeld.
Ander hoogtepunt is de grimmige funkrocker Doo Doo Doo Doo Doo (Heartbreaker), waarvan de tekst in het 1e gedeelte echt is gebeurt.

Hoewel Olson het het niet haalt wat betreft de zang. Is het gitaar werk uitermate smakelijk in deze uitgebreide Winter versie van Taylor/Olson.

https://youtu.be/obOUgSq4eKM?si=HkedBsQvTFIUyart

Dit was de tweede LP die ik kocht van hen.
Was uiteraard een maatje kleiner dan mijn eerste Sticky Fingers .
Op de een of andere manier, leer je als liefhebber het te accepteren dat het niet altijd kermis is.
Draai heel de middag vandaag alles jaren 70 van de Stones .
Het klinkt voor mij10 keer beter, dan alles wat erna is gekomen, van die zogenaamde nieuwe wereldsterren.
Mooie gevarieerde nummers elke LP van hun.

Van deze heb ik kortgeleden de deluxe 2 cd versie ervan gekocht. De tweede cd bevat gedeeltelijk extra onuitgebrachte nummers uit die tijd die destijds dit album niet gehaald hadden. Een mooie rustige plaat met de nodige hoogtepunten erop, en ook cd 2 vind ik enorm de moeite, en doet nauwelijks onder voor het reguliere album. Toch ook leuk dat ze na hun 4 klassiekers op rij met iets gematigder werk kwamen, mooie plaat

Ricardo, ik ben niet zo handig met knippen en plakken . Als je bijvoorbeeld op de site van de winkel van ons allemaal kijkt kun je zien dat "Goats Head Soup" daar als Limited SuperDeluxe Edition wordt aangeboden met op de derde cd een concert dat de Stones op 17 oktober 1973 gaf in Brussel (Brussels Affair). Hoewel ik niet van de SuperDeLuxe boxen ben, wil ik deze toch wel onder de aandacht brengen. De concertregistratie is echt waanzinnig. Het kost welliswaar een paar € maar dan haal je wel wat in huis.

Die 3 cd had ik graag willen hebben vanwege dat live concert, maar dan kost hij richting de 100 euro! De 2 cd was iets van 13 euro, en de enkele cd was rond de 12euro, dan is het logisch dat je voor de 2 cd gaat vind ik. Misschien brengen ze Brussels Affair nog een keer los uit net als dat El Mocambo concert voor rond de 25 a 30 euro, dan koop ik hem dan wel. Om nu voor die 3de extra cd 85 euro te gaan betalen gaat mij te mal, maar even geduld hebben. Met Get Yer Ya Ya,s Out en dat Mocambo concert heb ik inmiddels al prachtige live platen in huis, net als Grrr live, een concert uit 2012, en On Air met radio opnamen uit hun beginjaren (de gele hoes) dat ook zijn.

ricardo, meest van tijd redeneer ik ook zo. Maar soms, heel soms, doe je wel eens gek en koop je een SuperDeluxe editie. In mijn geval was dat dus met "Goats Head Soup". Maar inderdaad, bijna €100 is een krankzinnig, veel te hoog bedrag om "Brussels Affair" in je bezit te krijgen .