The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

Want Miss you was wat de wereld van de Stones verwachtte in 1978? Nee hoor, dat was gewoon Mick die naar de disco's ging en de muzikale invloeden daarvan had opgezogen. Ook ten tijde van Some girls deden ze nog gewoon wat ze leuk vonden, al namen ze wel de invloeden op van wat er om hen heen gebeurde. Want veel punkier dan in Respectable ga je de Stones niet horen.

Als je stelt dat ze daarna in toenemende mate zichzelf gingen herhalen en dus 'deden wat er van hen verwacht werd', ga ik een heel eind met je mee. Maar ten tijde van Some girls gingen de Stones nog steeds lekker hun eigen gang.

Leuk om te lezen dat meerdere mensen hier soortgelijke herinneringen aan hebben als ik. Midden jaren zeventig was dit het eerste Stones-album dat ik als geheel beluisterde. In mijn onschuld dacht ik toen zelfs een tijdje dat het een soort rauwe funkband was!
Voor mij kan deze plaat niet stuk; ik vind elk nummer goed tot uitstekend, met Hot stuff, Fool to cry, Hand of fate en Memory motel als uitschieters. Maar ik besef ook dat die beoordeling wordt gekleurd door mijn herinneringen, want met de kennis van nu hoor ik ook wel dat deze een flink stuk achterblijft bij toppers als Let it bleed, Sticky fingers en Exile. Wel plaats ik 'm ongeveer op gelijke hoogte als It's only rock 'n' roll. En ik waardeer de muzikale uitstapjes richting funk en reggae, al vind ik Cherry oh baby en Hey Negrita duidelijk de minste nummers van de plaat. En ja, Hot stuff duurt eigenlijk veel te lang, maar ik zou het ook anno nu niet anders willen horen...

Dat Mick hier piano speelde, wist ik, maar dat Keith hier de Fender Rhodes bespeelt, en dat-ie zijn gitaar hier helemaal niet aanraakt, dat was mij in de credits nooit eerder opgevallen. Dat soort dingen vind ik nou leuk om te lezen - Keith doet het nog behoorlijk goed ook!

Tja, invloeden van op dat moment heersende trends noem jij het. Het is natuurlijk maar net hoe je dat interpreteert en wat Jaggers beweegredenen hier achter waren.

Voor mij is Black n Blue toch ook het laatste echt vrijgevochten Rolling Stones album. Ik houd enorm van het losse, ongedwongen sfeertje. Dat hebben ze hierna nooit meer weten te benaderen.

Some Girls heeft dat ongedwongen sfeertje ook wel. Het past zeker in het tijdsbeeld van de eind 70er jaren, toen punk, disco en new wave de dienst uit maakten.
Er kon toen nog een hoop veranderen in twee jaar; heeft Black & Blue nog iets van het uitrekken van de nummers, zo is Some Girls over het algemeen veel bondiger.
Jagger had ook een neusje voor het volgen van trends. De glam invloeden op Goats Head Soup en It's Only Rock 'n Roll kwamen ook niet voor niets uit de lucht vallen.
Tattoo You is een genietbare plaat die vooral ouder materiaal bevat, maar wat mij betreft één van hun meest tijdloze albums is.
Daarna is het echte vuur gedooft en raak ik niet echt meer opgewonden van hun albums nadien.

De verkoper van de cd winkel prees dit album eind jaren '80 aan als zijn favoriete Stones album. Ik luisterde nog niet zo veel naar hun muziek. Na beluistering van Black And Blue veranderde dat. Een uitgekiende mix van rock ' roll met funk en reggae en uitstekende songs maakt van Black And Blue een top album. De Stones gebruikten dit album ook als vehikel om een nieuwe gitarist te werven. Harvey Mandel en Wayne Perkins leveren een prima bijdrage maar de keuze viel uiteindelijk op Ronnie Wood. Keith Richards zocht geen flashy gitarist maar iemand die goed bij zijn spel paste.

Zowel Ronnie Wood en Billy Preston leverden een belangrijke bijdrage aan de nummers maar in plaats van credits werden ze afgescheept met "inspired by", een rotstreek die de Glimmer Twins vaker uithaalden. Voor Billy Preston reden om nooit meer met de Stones in zee te gaan.

Hot Stuff, Hand Of Fate en Memory Motel zijn wat mij betreft de prijsnummers.

Geweldig album!

Ik zie Black and Blue meer als een overgangsalbum waarin Rolling Stones nog op zoek zijn naar een geschikte opvolger voor Mick Taylor. Hier zijn Rolling Stones ook meer trendvolgers geworden met reggae en funk in hun sound, twee erg populaire stromingen anno 1976. Memory Motel vind ik het prijsbeest op dit album, Hot Stuff en Cherry Oh Baby (hier komen funk en reggae bij te pas) hebben mij nooit echt kunnen bekoren. De rest is prima zonder meer.
Zeker een sterk album maar het kan niet tippen aan hun albums in de topperiode 1968-1972 toen Rolling Stones nog trendzetters waren. Some Girls vind ik ook iets beter evenals Tattoo You, nadien werd het flink minder.

Weer eens beluisterd. En ik kan gerust zeggen dat dit voor mij de beste Stones-plaat is na periode 68-72.

De chemie tussen Mick Jagger en Billy Preston op Melody viel mij nu vooral op. Billy was natuurlijk hoofd aansprakelijk voor dit heerlijke rustige salonplaatje na Hey Negrita, die weer uit de koker van Ronnie Wood kwam. Duo Jagger/Richards liet hier toch wel wat van hun macht los.

Wat ik vooral bijzonder vind is de bijdrage van gitarist Wayne Perkins. Die man zet toch een geweldige gitaarsolo neer op Hand Of Fate. Laatst ben ik erachter gekomen dat hij ook de solo op Worried About You (Tattoo You) voor zijn rekening nam.

Ik vraag mij echt af waarom de Stones destijds niet Wayne Perkins aan de band hadden toegevoegd. Het enige wat ik erover kan vinden is dat Ronnie de voorkeur kreeg omdat hij Brits was, en Perkins Amerikaans.

Volgens mij vooral omdat Keith in Ronnie een drugsmaatje had gevonden.

gauchoDe buurman

"Als je stelt dat ze daarna in toenemende mate zichzelf gingen herhalen en dus 'deden wat er van hen verwacht werd', "

'Tattoo You' is een verzamel vat van nummers die werden opgenomen in het vorige decennium, in 1981 dan. Dat maakt dat de band daar ook deed waar het zelf zin in had. Zo klinkt 'Emotional Rescue' overigens ook in mijn oren. Daarna werd het tot aan 'Hackney Diamonds' anders inderdaad.

Wat 'Tattoo You' betreft. Dat daar dan nog een 40th anniversary tweede cd uit voort komt waarop ook al geweldige songs staan, maakt het alleen maar ongelofelijker.

Deze week Black and Blue weer eens uit de kast getrokken en meteen maar drie keer achter elkaar gespeeld. Het is, toegegeven, mijn eerste Stones plaat. Die ik voor 2,69 pond meenam uit Engeland tijdens mijn eerste vakantie daar in mei 1976. Het blijft een ijzersterke plaat. Er staat geen zwakke broeder op. En zoals ik al eerder schreef, "dood gaan, is nooit meer 'Melody' horen". Ik kan mij bijna niets ergers voorstellen, op muzikaal gebied dan. Wel even relativeren. Voor mij staat Black and Blue op dezelfde hoogte als de gouden vijf, de beste Stones live plaat even meegerekend, van 1968 - 1972.

De gezelligheid en sfeer + de herinneringen uit die tijd zijn onvervangbaar.
Samen met vrienden platen draaien en hele avonden rikken .
Deze Black & Blue is in tegenstelling wat sommige schrijven hier,voor mij geen zwakke nummers.
Vindt de stem van Keith ook mooi en ruig.
Fool to cry en Memory motel zijn nog emotioneel, met wat je allemaal in je leven hebt meegemaakt.

Ik denk dat Stones Story (legendarische verzamelaar) mijn eerste kennismaking was met The Stones.
Al sluit ik niet uit dat het ook het clipje van It's Only Rock 'n Roll is. Dat clipje in de tent met dat sop. Charlie gaat kopje onder .
Maar van de reguliere albums is het zonder enige twijfel Black and Blue geweest.
Mijn broer had 'm, dus ik pikte 'm wel eens van hem.
Misschien daarom heb ik er ook een zwak voor.
Hele energieke plaat en bij vlagen lekker sleazy.
Cherry Oh Baby is niks, te melig en het voegt geen donder toe. Stones en covers werkt zo nu en dan wel lekker, maar hier niet.
Maar over het algemeen doen ze hier waar ze goed in zijn.
Vernieuwend is het natuurlijk allemaal niet en eigenlijk is dit een soort testplaat voor potentiële vervangers voor de vertrokken Mick Taylor.
Zo hoor je dus naast Keef, Harvey Mandel, Wayne Perkins en Ronnie Wood.
Ronnie werd het en staat zodoende ook op de hoes.
Geen meesterwerk, zeker niet, maar gewoon een fijne energieke plaat met een losse vibe.

The Stones in de jaren 70 is zoiets als Paul Mccartney & Wings na The Beatles .
Ik ben geen echte grote liefhebber vanal die hits uit de jaren 60 van hen.
Jumping Jack Flash en Paint it black daargelaten.
Het betere werk voor mij, begon bij Brown Sugar en Tumbling Dice.

Wat een prachtig mooi album is dit, funky nummers, een reggea nummer, rustige nummers met betoverende klanken, en met het tweede en het laatste nummer nog een paar iets steviger nummers! Wat een variatie op deze, en allemaal hebben ze wel wat!

Dit is idd een heerlijk album. Jammer dat deze stijl slechts een eenmalig uitstapje bleek. Ik vind de albums hierna een stuk minder interessant.

Persoonlijk vind ik dat ze na deze nog 2 echte topalbums hebben uitgebracht met Tattoo You en Hackney Diamonds. Maar Some Girls en alles vanaf Steel Wheels vind ik ook prachtige albums.

Op gewarmde kliekjesverzamelaar Tattoo You staat ook nog wel leuk spul op ja, blijkbaar houd ik vooral van de oude Stones.

In November komt er een geremasterde super box aan incl, bonus tracks en life Earl's Court en Parijs '76.
Album is ook te verkrijgen als 1 en 2cd en LP. Dan krijg je het album plus de bonus tracks en jams.

Dit is de inhoudt van de superdeluxe versie zowel op cd als LP te verkrijgen:

Black And Blue (2025 Steven Wilson Mix):
Hot Stuff
Hand Of Fate
Cherry Oh Baby
Memory Motel
Hey Negrita
Melody
Fool To Cry
Crazy Mama

Outtakes and Jams:
I Love A Lady
Shame Shame Shame
Rotterdam Jam (met Jeff Beck & Robert A. Johnson)
Freeway Jam (met Jeff Beck)
Blues Jam (met Jeff Beck)
Chuck Berry Style Jam (met Harvey Mandel)

Earls Court Live 1976:
Honky Tonk Women
If You Can’t Rock Me/Get Off My Cloud
Hand Of Fate
Hey Negrita
Ain’t Too Proud To Beg
Fool To Cry
Hot Stuff
Star Star
You Gotta Move
You Can’t Always Get What You Want
Band Intro
Happy
Tumbling Dice
Nothing From Nothing
Outa-Space

Earls Court Live 1976:
Midnight Rambler
It’s Only Rock ‘n’ Roll (But I Like It)
Brown Sugar
Jumpin’ Jack Flash
Street Fighting Man
Sympathy For The Devil

(Blu-ray Audio):
Het album Black and Blue (Steven Wilson Remix 2025)

Plus in 4K:
Les Rolling Stones Aux Abattoirs, Paris - Juni 1976
Intro
Honky Tonk Women
Hand of Fate
Fool To Cry
Hot Stuff
Star Star
You Gotta Move
You Can’t Always Get What You Want
Band Introductions
Happy
Outa Space
Jumpin’ Jack Flash
Street Fighting Man

Als ik de super super superrr box wil aanschaffen wat gaat mij dat dan kosten?

12 maanden pensioengeld.

Ik ben bang dat zelfs Steven Wilson Cherry Oh Baby niet kan opleuken.

De Lp Box 190 euries
De Cd Box 119 euries

Ik sla deze over .

Moetie ook niet willen, is goed zoals het is.

Dat zou niet best zijn . Die € 190 wat rudiger noemt kan ik gelukkig wel ophoesten. Maar ik ga geen € uitgeven aan al die onzin. Ik ben meer dan tevreden met mijn originele "Black and Blue" lp uit 1976 .

Ik heb tot nu toe de Zoetrope picture disc, de gekleurde dubbel LP, de gekleurde 5 LP box en de Japanse dubbel SHM cd en 4 SHM cd + blu ray box besteld, maar verder gaat het wel goed, hoor!

En dat laat je ook allemaal dichtgeseald op zolder staan?

Goede kans dat ik die box wel ga aanschaffen. Black and Blue is 1 van mijn favoriete Stones albums, en ik ben alleen in bezit van een krakerige tweedehands. Van mijn vader, dat dan weer wel. Maar een kraakvrije uitvoering plus wat extra (nieuwe) songs en wat beeldmateriaal rondom dit album is zeer welkom.

Hier zit een kern van waarheid in: de lp's gaan ongeopend in mijn platenkasten en de cd's zijn Japanse uitgaven en die zijn altijd hersluitbaar geseald, dus die kan ik in ieder geval een keer draaien, om vervolgens gewoon mijn oude CBS en Virgin cd's te draaien, want dat zijn nog altijd de best klinkende versies.

Weet je soms niet wat je met je geld moet doen? Je liefde voor Rolling Stones gaat kennelijk heel ver.