The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

Dit album vind ik altijd een vd zwaksten, maar het gekke is als ik er dan weer een keer naar luister moet ik toch toegeven dat het zeker niet slecht is.

Vind alleen niet veel aan de semi reage stuff. Klink ook gewoon niet authentiek, wat dat betreft is het door de raaf geproduceerde Wingless Angels project andere koek!

Ook de invloed van Preston stoort me, dat is geen Stones sound, blij dat ie van af het volgende album opgerot is!

Mijn favo tracks van dit album zijn: hand of fate en memory motel.

3 sterren!

Als je Hot Stuff hoort, dan weet je waar John Frusciante van Red Hot Chili Peppers zijn funky gitaarwerk op gebaseerd.
En hij is niet de enige; The Black Crowes is natuurlijk een soort van rip-off, maar ook Manic Street Preachers hebben met hun Motorcycle Emptiness duidelijk naar Hand Of Faith geluisterd.
Maakt weer eens duidelijk hoe veelzijdig een Keith Richard eigenlijk is.
Of het nu blues, rock, funk of reggae is; je herkent hem altijd, maar hij kan zich met vrijwel elke stijl uit de voeten
Cherry Oh Baby is reggae, maar ondanks goed gespeeld mis ik iets.
Mick Jagger doet het later dan ook beter in samenwerking met Peter Tosh, Don't Look Back als resultaat.
Hey Negrita zou bijna een jamsessie van Led Zeppelin kunnen zijn.
Memory opent met een Herman Brood achtig piano intro, maar boeit me over het geheel minder.
Ook met de ballads heb ik weer minder; Memory Motel en Fool To Cry zijn niet helemaal mijn ding.
Opbouw van Fool To Cry lijkt trouwens op Round Here van Counting Crows met dat verhalende er doorheen, al is die een stuk sterker
Van ballads vind ik voornamelijk Angie geslaagd te noemen.
Live wagen ze zich volgens mij ook niet vaak aan dit soort nummers.
Hoor The Stones liever rocken of op een verrassende funky manier zoals hier.
Afsluiter Crazy Mama is weer The Stones zoals ze klinken op het voor mij sterkste album Let It Bleed.
Ik heb altijd gedacht dat ze in deze periode in een creatief dal zaten, maar blijkbaar was ik bevooroordeeld.
Zeker een tijd waarbij ze nog mee telden, pas na Undercover werd het allemaal een stuk minder.

Vind dit zo'n schitterende plaat. Misschien dat het voor anderen het niet helemaal, maar ik vind deze plaat van begin tot eind echt heerlijk. Gewoon lekker loose en vies. Na Exile is dit denk ik mijn favo Stones plaat.

Het is nu misschien moeilijk voorstelbaar, maar anno 1976 werden hier op mijn middelbare school tijdens bijeenkomsten van de schoolkrantredactie, pardon, redaksie hevige debatten over gevoerd: was Hot stuff ("Hot stuff, hot stuff, hot stuff, hot stuff, can't get enough...") nou stomvervelend of juist ijzersterk? Ik moet bekennen dat ik zelf onwrikbaar in het eerste kamp had plaatsgenomen. Veertig jaar later klinken diverse delen van dit album als de logische missing links tussen Al Green (van wie ik toen nog nooit had gehoord) en Prince (die pas twee jaar later z'n eerste plaat zou maken), maar in de vrijwel geheel blanke platencollecties van mij en mijn vrienden was dit toentertijd een vreemd geluid. Nú vind ik dit een heerlijke en perfect klinkende plaat, met Hand of fate en Crazy mama als lekkere rockers, Melody als bizarre maar wel erg leuke noviteit, Fool to cry als redelijke (maar zeker niet geweldige) single, Cherry oh baby als enige minpunt (zoals de meeste gebruikers hier vinden) en naast Hot stuff ook het bijna Cinemascope-brede Memory Motel als triomfantelijk hoogtepunt. Bleek ik er tóch niet enough van te kunnen getten.

Drie lekker,vuige rockers; Crazy mama,Hand of faith en de single Hot stuff en twee prachtige ballads in de vorm van Memory hotel en Fool to cry,dat is de toch wat karige totaalscore wat betreft Black and Blue .De rest van de songs komt niet echt boven de Stones middelmaat uit,Cherry oh baby vind ik zelfs slecht.Wel een lekker album naar te luisteren,mede door het relaxte spel.In zijn totaliteit echter geen hoogvlieger in het oeuvre van 'The Greatest Rock and roll band in the world" .

De Stones doet weer eens mee met de trends, maar wat mij betreft proberen ze nooit meer om funk en reggea zo te verminken. Met name Cherry Oh Baby doet echt pijn aan de oren. Fool To Cry behoort tot een van de slechtste nummers die ik van de band gehoord heb. Niet alleen zorgt het cry/why rijmschema al voor nare rillingen, maar het geforceerd hoog zingen, is afgrijselijk. Waar de band over het algemeen wel degelijk vond, gaat het inmiddels echt de verkeerde kant op. De doordeweekse liedjes in combinatie met het volgen van trends (blijf toch bij de blues!) pakt echt verkeerd uit.


Tussenstand:
1. 12x5
2. Sticky Fingers
3. Their Satanic Majesties Request
4. Aftermath
5. The Rolling Stones
6. The Rolling Stones No. 2
7. Out Of Our Heads
8. Between The Buttons
9. Exile On Main St.
10. Goat Head Soup
11. Beggars Banquet
12. It's Only Rock n Roll
13. Let It Bleed
14. Black And Blue

Hier begint mijn tolerantie langzaamaan ook wel af te dwalen. Speel met stijlen zoveel je wilt, maar zorg dan alsjeblieft toch nog wel dat er iets memorabels uit komt. Dat hoor ik hier namelijk echt totaal niet. Vooral Melody gaat maar door en door, maar gaat ook nergens heen. Van nieuwe gitarist Ron Wood's kunnen heb ik ook nog niets gehoord, aangezien de gitaarpartijen op een bijzonder laag pitje staan. Het afsluitende Crazy Mama weerhoudt me ervan om het album een lagere score te geven, terwijl dit nummer op ieder ander album het minst interessante zou zijn. Voor mij is dit het gewoon helemaal niet.

Tussenstand:
1. Sticky Fingers
2. Their Satanic Majesties Request
3. Goat Head Soup
4. Let It Bleed
5. Beggars Banquet
6. It's Only Rock N Roll
7. Aftermath
8. Exile On Main St.
9. Between The Buttons
10. 12x5
11. Out Of Our Heads
12. The Rolling Stones No. 2
13. The Rolling Stones
14. Black And Blue

Na twee mindere albums komen we met Black And Blue weer bij een album waar ik de volle speelduur van kan genieten. In tegenstelling tot de twee voorgangers ken ik Black And Blue al sinds mijn kindertijd en dat zal ongetwijfeld meespelen in de hoge waardering die ik aan dit album geef.
Black And Blue is mijn ultieme zomerplaat. Zou gauw als de temperatuur richting de 20 graden gaat trek ik altijd deze plaat weer uit de kast. Met Hot Stuff (lekker funky en stuwend) en Hand Of Fate (heerlijke dreigende riff, maar ook weer superfunky) waan ik mij bijkans op een tropisch eiland en dat gevoel blijft met Cherry Oh Baby lekker hangen. Persoonlijk vind ik dit een prima nummer. Memory Motel sluit kant A op een mooie manier af, met Mick en Keith op gedeelde lead. Gelukkig heeft Jagger zijn gehijg en gekreun achtergelaten op de vorige plaat en kunnen we hier weer optimaal van zijn zangkunsten genieten.
Hey Negrita is weer heerlijk funky en Melody is het enige nummer waarop Jagger vocaal nog enigszins uit de bocht vliegt. Maar vanwege de algehele hoge kwaliteit van dat nummer vergeef ik het hem. Fool To Cry vind ik vervolgens een prachtige ballad en Crazy Mama sluit het album uptempo, maar niet heel opzienbarend af.
De Stones laten horen dat ze nog steeds is staat zijn een prachtig album op te nemen. Ze zijn niet meer de trendsetters die ze t/m 1972 waren, maar ook door een trend te volgen en die naar hun eigen hand te zetten zijn ze in staat om hoogstaande muziek te produceren.

Tussenstand:
1. Beggars Banquet: 5*
2. Exile On Main St.: 5*
3. Sticky Fingers: 5*
4. Let It Bleed: 4,5*
5. Aftermath: 4,5*
6. Black And Blue: 4,5*
7. The Rolling Stones: 4*
8. Their Satanic Majesties Request: 4*
9. Out Of Our Heads US: 4*
10. The Rolling Stones Now!: 3,5*
11. 12 X 5: 3,5*
12. It's Only Rock 'N Roll: 3,5*
13. Goats Head Soup: 3*
14. The Rolling Stones No. 2: 3*
15. Between The Buttons: 2,5*
16. December's Children (And Everybody's): 2,5*

De Stones in de 70's stond vooral in het teken van sex, heel veel drugs en jetsetgedoe. En tussen de bedrijven door verscheen er bij tijd en wijle weer eens een nieuw album. En al die albums met elkaar vergelijken is vooral zinloos tijdverdrijf. Want ieder nieuw album stond toch een beetje op zichzelf en was het in die tijd maar afwachten welke muzikale koers er nu weer werd gevaren. En de RS zijn nooit een vooruitstrevende band geweest. De basis was gewoon zwarte muziek of het nu blues, soul of funk was en de invloeden van de laatste twee werden de 70's ingeluid. Want Sticky Fingers is veel meer dan de blues en op Exile was er ook meer te vinden dan die zompige deltaroots. En de RS interpretatie van soul was te vinden op It's Only Rock'n Roll (Ain't Too Proud To Beg). Wie de 70's albums beluistert en zich losmaakt van onderlinge vergelijking, dan heeft ieder album voor mij wel z'n favoriete momenten, alhoewel die richting de 80's en in de 80's steeds minder werden. Black & Blue heeft veel van die momenten. En ook bij RS albums is de kans op polarisatie weer erg groot. Black & Blue is misschien niet zo rock'n roll, die grooves bevallen mij nog steeds. En Melody ... it was her second name.

Bij de meeste nummers op Black And Blue krijg je het gevoel dat ze pas een half uur voordat ze opgenomen werden geschreven zijn. Erg magertjes. Zo'n brug in Hey Negrita.... het is of de helft van de band niet precies weet wat daar gebeurt. Hot Stuff en Hand Of Fate beginnen veelbelovend, maar leunen te zwaar op één riffje om als echte goed geschreven nummers te gelden.

Na Exile gold dat ze per album drie, hooguit vier topnummers hadden, en de rest er een beetje bij gefrommeld was. Tattoo You was een uitzondering, maar bestond dan ook grotendeels uit bij elkaar geplakte left-overs over een periode van jaren. Op dit album zijn alleen Memory Motel en Fool To Cry echte topsongs.

En toch, de sound Black And Blue heb ik altijd heel prettig gevonden. Het is of je een middagje bij de Stones op bezoek bent in de studio, onderuitgezakt met een joint. Alleen de Stones kunnen zo'n album maken en er nog redelijk mee wegkomen. Het losse, spontane gevoel en de nog steeds frisse sound zorgt dat ik 'm eigenlijk zomaar een paar keer achter elkaar kan horen. Lekker plaatje bij het klussen!

Na mijn verplichte diensttijd (lichting 89-6) woonde ik begin jaren'90 in een klein stadje op kamers. Pal tegenover ons studentenhuis was een klein CD-zaakje gevestigd die werd beheerd door een aardig echtpaar.
Aangezien ik het stadje vrijwel niemand kon (ik kwam er niet vandaan) en toch even mijn kamertje wilde verlaten met een leuke reden liep ik weleens naar de overkant vastbesloten om een CD te kopen.
Dat aardige echtpaar bood vaak iedereen koffie aan in hun zaak, altijd goed natuurlijk:-).
Maarja, hun keus was nogal beperkt en zeker na het krijgen van een kop koffie voelde ik me verplicht om de zaak niet te verlaten zonder iets te kopen. Nou stonden de Stones niet al te hoog op mijn prioriteiten lijstje, eigenlijk vind ik maar 1 album echt goed van ze (Exile) maar op een middag was het aanschaffen van een Stones album de minst slechtste keus uit het beschikbare assortiment.
Zo kwam ik dus aan dit album, het was niet al te duur (special priced) en hun oudere albums die ik liever wou hebben hadden ze niet of waren toen gewoon nog 40 gulden!
Tot zover de context omtrent het aanschaffen van dit Rolling Stones album.

Prima als ze niet altijd willen rocken, invloeden van andere muziekstijlen altijd welkom. Toch heb ik het idee dat ze met dit album pontificaal willen zeggen dat ze doen we ze zin in hebben en zich van niets of niemand wat willen aantrekken. Zie je vaker bij onaantastbaar grote bands (U2-Pop, Queen-Hot Space etc).
Als opener kan "Hot Stuff" er nog wel mee door, funk met als smaakmaker de gitaarpartijen. Vooral de solo viel mij erg op, erg on Keith Richards en dat klopt want Harvey Mandel speelt de solo die tijdens de opname's nog in de running was als opvolger van Mick Taylor.
Mick is in ieder geval in topvorm, zijn zang is intens en bevlogen en hij voelt de sfeer van deze funky song erg goed aan. Toch heb ik het deuntje na een kleine 4 minuten wel gehoord maar gaat het helaas nog 1,5 minuten door.
Bij de eerste seconden van "Hand of Fate" weet je het al, deze song kan niet kapot! Niet dat er zoveel gebeurt het is gewoon die sfeer.
Ook hier zijn de gitaarsolo's on Keith Richards en dat klopt want de 3 solo's worden ingespeelt door Wayne Perkins.
Daarna gaat het flink mis, het tenenkrommende "Cherry Oh Baby" kwelt de luisteraar voor 3 minuten en 54 seconden. Voor het eerst wagen ze zich aan een reggae song die ze volgens Mick voor de lol speelden en dat is te horen. Het rammelt aan alle kanten en het achtergrondkoortje gelal is alleen kroegwaardig. Ik citeer "Charlie lijkt volledig de kluts kwijt te zijn. Hij is niet in staat een groove te vinden en slaagt er niet in de offbeat te accentueren, wat wel zou moeten" (bron: the Rolling Stones Compleet het verhaal van de 365 songs). Hoe dan ook, het haalt meteen de sfeer uit dit album.
Het bijzondere aan "Memory Hotel" is dat Mick de pianopartij speelt en Keith de Fender Rhodes piano speelt, de 2 al eerder genoemde sessie gitaristen spelen de gitaarpartijen! Ook hier doet vooral de sfeer het voor mij, geweldige song.

Een mix van funk en reggae nu, niet zo rampzalig als "Cherry Oh Baby" maar doet me niets. Nou heb ik niet zoveel met die genre's dus dat zal daar wel aan liggen maar "Hey Negrita" kabbelt mij te lang door..... weer de sfeer eruit! Werd door nieuwkomer Ron Wood geschreven maar durfde de credits niet op te eisen.
Wat ook wel eens voorkomt is dat je na een paar seconden al weet dat wordt niks. Dat heb ik bij "Melody", Billy Preston speelt en zingt hierop mee. Een soort langzame blues met soulinvloeden is het.
Het sferische "Fool to Cry" is van een grote klasse en het valt me steeds meer op dat Mick eigenlijk een geweldige zanger is die in veel stijlen geloofwaardig is. Hij zingt hier soms zeer hoog (falset stem) en gebruikt zijn stem zo'n beetje in alle registers en stemmingen.
Het wat lompe en moeizame "Crazy Mama" is weer eens pure rock, maar voelt weer een beetje als een koude douche na "Fool to Cry".

Tsja, 3 erg goede songs 1 misbaksel. Dan nog 4 songs varierend van matig tot redelijk. Ik geef het 2,5 ster en verbaas mij over de hoge gemiddelde score voor "Black and Blue"

Iedereen heeft zijn eigen Rolling Stones, vanwege het moment van instappen. Black And Blue was mijn eerste album, gekocht op een vakantie in Engeland in mei met mijn ouders, meteen na mijn mavo eindexamen. 2.69 pond, dat was zoveel goedkoper dan hier.

De plaat was niet lang daarvoor uitgekomen. De nieuwe single was uitgelekt in de week ervoor. Ik denk dat het Mi Amigo was dat 'Hey Nigrita' liet horen. Ik was totaal geschokt. Het voelde een beetje als verraad zo'n soul, funk, reggae nummer. Een week later was 'Fool To Cry' de single en wat moest ik daar dan mee?

Zoals vaker bij The Stones viel alles al snel op zijn plaats en groeiden de nummers in mij. Inmiddels draai ik het album niet vaak meer. Die eer valt cd2 van de 'Goat's Head Soup' ten deel met die drie geweldige nieuwe nummers. Gisteren dus wel. Ik had er ineens zin. Kookmuziek dus lekker hard en ik liep een hele plaat lang dansend en zingend door het huis. 'Memory Motel' en 'Melody' blijven de all time favourites, maar ook 'Hot Stuff', 'Hey Nigrita', 'Cherry Oh Baby', gingen er prima in. Eigenlijk viel alleen 'Crazy Mama' me iets tegen. Voor de rest is het een 100% geslaagd album. Een album dat ik van voor naar achter ken en eigenlijk een ding opviel, de cd stond aan, dat ik voor het eerst in al die jaren niet automatisch in mijn hoofd de tik in 'Melody' hoorde die op de LP zit.

Zeg 'Melody' en je zegt Billy Preston. Zijn invloed op dit album is heel groot. Het warme orgel en de fijne piano zijn een prima aanwinst die dit album significant opstuwt. Verder staat er gewoon geweldig gitaarwerk op de plaat en de droge, harde tikken op de snare van Charlie zijn heerlijk. Niet alleen de nummers zijn goed, het geluid is dat ook. Prachtig ruim gemixt.

Ik kan me voorstellen dat als ik een paar jaren eerder fan was geworden van The Stones, zoals met hulp van oudere familieleden en kennissen wel gebeurde met The Beatles en The Kinks, ik Black And Blue nooit zo was gaan waarderen. Nu blijft het toch echt mijn Stones album. De rest kwam allemaal later pas. Wie vindt 'Coney Island Baby' van Lou Reed echt goed? Ik, ook dat was mijn eerste.

Tijdens 'Melody' kwam er een bizarre gedachte in mij op. Ik word onvermijdelijk ouder. Dood zijn betekent tot in de eeuwigheid nooit meer 'Melody' horen. Dat was een gedachte die er behoorlijk in hakte.

Eerst eerdere berichten gelezen (een hele rits vrij recente overigens). Mijn dubbele gevoel bij B&B werd er niet minder van. Positief omdat het waarschijnlijk ook mijn instapplaat is. Thuis werd er veel Stones gedraaid, maar dit was de eerste die ik zelf vaak opzette. Misschien gewoon omdat de zwarte schijf er klaar voor lag. Negatief omdat er wat jaartjes verder, niet zo heel veel te waarderen is. Hand of fate, Memory moel en Fool to cry. En dan zijn die laatste twee misschien wel een beetje te veel van hetzelfde.

De rest is bagger tot matig. Ook Hot stuff dat door velen als okay wordt bestempeld, gaat maar door en door.

En toch. Iets aan het album blijft kleven en krijgt het van mij nog 3 sterren. Kan het zijn dat het juist het komt doordat het zo afwijkt van de voorgangers en opvolgers? Over smaak valt niet te twisten. Zelfs niet met je eigen smaak.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Review: The Rolling Stones - Black And Blue, Deluxe Edition (1976) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Review: The Rolling Stones - Black And Blue, Deluxe Edition (1976)
Bijna vijftig jaar geleden verscheen Black And Blue, een wat onderschat album van The Rolling Stones, dat wel degelijk moet worden gerekend tot het stapeltje met de betere albums van de Britse band

Black And Blue was voor mij tot voor kort een blinde vlek. Ik ken de albums ervoor en de albums erna, maar naar Black And Blue had ik nog nooit geluisterd. Het album is deze week verschenen in een luxe uitgave. De luxe editie van Black And Blue bevat een aantal bonus tracks met de andere gitaristen die de band uitprobeerde naast Ron Wood en werkelijk geweldig livemateriaal, maar het draait om het originele album, dat van een nieuwe mix is voorzien door niemand minder dan Steven Wilson. Black And Blue is een typisch Rolling Stones album, maar het is ook een album waarop de band nieuwe wegen verkent. Het was voor mij een onbekend album, maar vanaf nu een favoriet album van de band.

Ik ben thuis eerder opgevoed met de muziek van The Beatles dan met de muziek van The Rolling Stones en ook toen ik zelf muziek ging ontdekken ging mijn voorkeur in eerste instantie uit naar de muziek van The Beatles, wiens oeuvre ik al vrij snel kende. Mijn eerste kennismaking met de muziek van The Stones stamt uit 1978 toen het uitstekende Some Girls verscheen.

Na Some Girls pikte ik ook Emotional Rescue uit 1980 nog op, maar hierna begon ik aan een ontdekkingstocht naar het verleden van de roemruchte Britse band. Hierbij richtte ik me op alles dat de band tussen 1966 (Aftermath) en 1974 (It’s Only Rock ’n Roll) uitbracht. Het leverde me favoriete Stones albums als Their Satanic Majesties Request, Beggars Banquet, Let It Bleed, Get Yer Ya-Ya's Out!, Sticky Fingers, en Exile On Main St. op.

Er is precies één album dat wat tussen wal en schip viel en dat album is deze week opnieuw uitgebracht. Dat gebeurt op een enigszins onlogisch moment, want het album Black And Blue viert pas komend voorjaar de vijftigste verjaardag. Black And Blue werd opgenomen in voor de band roerige tijden. De twee albums die volgden op Exile On Main St., Goat Heads Soup en It’s Only Rock ’n Roll, werden niet zo goed ontvangen als de serie albums die er aan vooraf ging en tot overmaat van ramp keerde ook gitarist Mick Taylor de band de rug toe.

De sessies die uiteindelijk zouden leiden tot Black And Blue waren ook sessies waarmee de band een nieuwe gitarist naast Keith Richards probeerde te vinden. Harvey Mandel, Wayne Perkins, Jeff Beck, Robert A. Johnson en Ron Wood probeerden het allemaal, maar laatstgenoemde, kreeg uiteindelijk de felbegeerde baan, nadat hij in 1975 ook al op het podium had gestaan met de band.

Ik had Black And Blue nog nooit volledig beluisterd en kende op voorhand eigenlijk maar drie songs van het album: Cherry Oh Baby, Hot Stuff en Fool To Cry. De eerste vind ik niks, de middelste zozo en de laatste prachtig, maar de rest van Black And Blue was op zijn minst redelijk nieuw voor mij.

Het album is niet in de geschiedenisboeken terecht gekomen als een van de betere albums van The Rolling Stones, maar Black And Blue bevalt me eigenlijk verrassend goed. Op Black And Blue klinken de wat stevigere songs nog vol vuur en zijn de ballads ijzersterk. Black And Blue klinkt nog deels als de albums die de band aan het begin van de jaren 70 maakte, maar je hoort ook al de impulsen uit onder andere de funk die op Some Girls en Emotional Rescue verder zouden worden uitgewerkt.

De nieuwe mix van Steven Wilson klinkt werkelijk fantastisch en uiteraard is er ook veel bonusmateriaal. Zo zijn er opnames uit de sessies waarin onder andere Jeff Beck is te horen als gitarist, maar de kers op de taart vind ik de liveopnamen uit 1976. Ik zag de Stones zelf pas in de jaren 80 voor het eerst, maar in 1976 was de band echt veel beter. Met name het gitaarwerk is heerlijk, maar Mick Jagger is ook nog uitstekend bij stem.

Ondanks het geweldige livemateriaal en de waardevolle bonustracks is het originele album voor mij het meest waardevol. Black And Blue was bij mij tussen wal en schip gevallen, maar ik voeg het album alsnog toe aan het lijstje met mijn favoriete albums van de legendarische Britse band. Erwin Zijleman