The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

Er zijn nogal wat jams in Rotterdam opgenomen waaronder Slave die later op Tattoo terecht kwam
Ik kan het mis hebben ,ik dacht dat daarvan uiteindelijk Melody op Black and Blue terecht kwam
Ook Worried About You is daar opgenomen en kwam 5 jaar later op Tattoo

Ok Teus, bedankt voor de info.

Het is nu misschien moeilijk voorstelbaar, maar anno 1976 werden hier op mijn middelbare school tijdens bijeenkomsten van de schoolkrantredactie, pardon, redaksie hevige debatten over gevoerd: was Hot stuff ("Hot stuff, hot stuff, hot stuff, hot stuff, can't get enough...") nou stomvervelend of juist ijzersterk? Ik moet bekennen dat ik zelf onwrikbaar in het eerste kamp had plaatsgenomen. Veertig jaar later klinken diverse delen van dit album als de logische missing links tussen Al Green (van wie ik toen nog nooit had gehoord) en Prince (die pas twee jaar later z'n eerste plaat zou maken), maar in de vrijwel geheel blanke platencollecties van mij en mijn vrienden was dit toentertijd een vreemd geluid. Nú vind ik dit een heerlijke en perfect klinkende plaat, met Hand of fate en Crazy mama als lekkere rockers, Melody als bizarre maar wel erg leuke noviteit, Fool to cry als redelijke (maar zeker niet geweldige) single, Cherry oh baby als enige minpunt (zoals de meeste gebruikers hier vinden) en naast Hot stuff ook het bijna Cinemascope-brede Memory Motel als triomfantelijk hoogtepunt. Bleek ik er tóch niet enough van te kunnen getten.

Ze hadden wel door dat disco wel eens groot kon worden, ondanks hun eigen karakter haakten ze steeds op tijd in bij de populaire genres. The Flying Burrito Brothers zetten de country opnieuw op de kaart, en The Stones maakten Country Honk. Bob Marley begint bekend te worden, en The Stones zetten ook Reggae nummers op de plaat.
Volgens mij had Jagger er wel een neus voor; ondanks de troep die dit zintuig ook in deze periode moest verwerken.

Maar wel weer herkenbaar, al werd onze schoolkrant gedomineerd door zelf gemaakte stripverhalen, waardoor er helaas weinig ruimte was voor muziekverslagen.
Uit armoe moesten wij het dan maar doen met de recensies in de OOR.

Bij ons stonden er wel "elpeerecensies" in de schoolkrant (ik herinner me onder andere een gedegen verhaal over Quadrophenia), maar aan Black and blue waagde zich niemand, dat bleef bij discussies. Dus kwam er ruimte vrij voor de stripverhalen waar jij het over hebt - getekend door, onder andere, een zeer jonge, jawel, ik...

Bij ons stond er wel een recensie van de James Bond film A View To A Kill in, The Rolling Stones waren rond 1985 niet meer bepaald Hot Stuff.
Ik kon niet tekenen, en toen ook nog niet een goed verhaal schrijven, dus nooit een rol gehad in de schoolkrant.

Drie lekker,vuige rockers; Crazy mama,Hand of faith en de single Hot stuff en twee prachtige ballads in de vorm van Memory hotel en Fool to cry,dat is de toch wat karige totaalscore wat betreft Black and Blue .De rest van de songs komt niet echt boven de Stones middelmaat uit,Cherry oh baby vind ik zelfs slecht.Wel een lekker album naar te luisteren,mede door het relaxte spel.In zijn totaliteit echter geen hoogvlieger in het oeuvre van 'The Greatest Rock and roll band in the world" .

een hoogvlieger vergeleken met Bleed/Fingers/Exile mss niet, maar... moeten we bij elke artiest hun werk altijd vergelijken met hun Topalbums? en is daardoor dat album ineens minder waard?
Maar wat je ook schreef ..een lekker album om naar te luisteren en daar gaat het toch om?
Ik weet wel dat bij veel (Stones)Muziekliefhebbers Black and blue een favoriet Stonesalbum is
Zo ook bij mij, staat bij mij hoog aangeschreven,hoger dan bv opvolger Some Girls (die hogere verkoopcijfers wereldwijd had)..het is gewoon kwestie van smaak ,de sound van het geheel ,meer andere stijlen.. funk reggae jazz,daarnaast toch weer de vertrouwde Stonesrock
De tracks die jij niet noemt ..Hey Negrita en Melody zijn voor mij ook geweldige tracks
Totaal beoordeeld ,voor mij op Black and Blue geen fillers of slechte tracks
Top! 5*

En Some Girls was naar mijn smaak ook veel beter met veel mooie Stones rock.

Laten we het er over eens zijn dat er een groot onderscheid is tussen beide albums. Wie veel houdt van vuige Stones stampers komt op Black and Blue heel bedrogen uit.
En wat er voor in de plaats komt zal door dezelfde groep van liefhebbers ongetwijfeld met enige afschuw worden beluisterd.

Some girls heeft ook Miss You, maar valt veel minder op tussen de andere rocknummers.
Er kan van liefhebbers van stevige Stones ook niet worden verwacht plotseling een voorliefde te krijgen voor sterk afwijkende tracks als Hey Negrita, Memory Hotel of Cherry Oh baby. Dat zit er gewoon niet bij.

En aangezien Black and Blue volstaat met veel van dit soort nummers is het voor velen geen favoriet Stones album.

Met Black And Blue heb ik altijd hetzelde gevoel gehad als bij Sleepwalker van The Kinks en Pendulum van Creedence Clearwater Revival. Het zijn niet de sterkste albums van de groepen maar ik hou van de sfeer die een zekere eenheid suggereert.

Ben het in deze eens met nlkink.

De sfeer is losjes en aanstekelijk.
Eigenlijk is het gemis van een Mick Taylor niet eens erg groot op dit album.
Ik vind vooral op de 2 voorgangers dat de produktie wat vlakjes is en het allemaal niet echt vlamt, in met name de rocksongs.
Hier hoor ik wat meer gretigheid en is eigenlijk alleen Cherry Oh Baby een wat flauwe bijdrage.

Het is natuurlijk een wat verwarrende periode gebleken.
Het zoeken naar een geschikte opvolger voor Mick Taylor,was tijdens dit proces nog gaande.
Naast Keith, horen we Harvey Mandel, Wayne Perkins en natuurlijk Ron Wood als gitaristen.
Bij release is het duidelijk dat Wood het is geworden, want staat dan uiteindelijk op de hoes.

Some Girls wint het betreft de coherentie, maar ook dat album bevat hier en daar wat zwakker materiaal.
Er worden wel listig punk en disco invloeden ingebracht.
Op Black & Blue hoor ik een band die in dat kader wat meer bij zichzelf blijft.
Het is nog absoluut een periode dat The Stones er artistiek toe doen - al wordt het nivo van de periode 1968/ 1972 niet meer gehaald.

Voor alle duidelijkheid,ik ben ook een liefhebber van vuige Stonesrockers maar houd ook van hun andere kant,dus de bewegingingen in andere stijlen,door de jaren heen,deden ze dat niet.... dan was het wss ook weer niet goed bij veel mensen..ik bedoel dus teveel in dezelfde cirkel blijven hangen (bv.ZZ-Top effect)
Ik kom niks te kort op Black and Blue, Hey Negrita ,Crazy Mama, Hand Of Fate ..genoeg vuig vertier
En...het aantal ruige rockers op Some Girls valt ook wel mee..
Dat zijn er mss ook 3 of 4 ,waarvan Lies een hele zwakke is

Black and blue, toch een van mijn all time favorieten van de stones. Ron wood is zeker een aanwinst voor de groep. De twee voorgaande platen Goats head soup en It's only rock and roll hadden hun momenten maar waren wel erg tussen de lijntjes. Dankzij Wood klinken the Stones funcky en weer jong, een lijn die word doorgetrokken op alle platen tot aan tattoo you, waarna de koek ineens op was. Black and blue heeft een swing die aanstekelijk is.

Puur als gitarist is Wood natuurlijk geen aanwinst. Maar het klopt zeer zeker dat met Ronnie The Stones weer lekker fris klinken.

Alle albums van de Stones tot en met Exile on Main Street hoor ik nog steeds zeer graag, maar bij het verschijnen van Black and Blue taande mijn interesse definitief. Moeilijk aan te geven wáárom precies, want er staan toch wel een paar prima nummers op. Alleen, en dat is natuurlijk uiterst subjectief, het zijn voor mij de Stones niet meer, het verval heeft definitief ingezet. Dat begon (voor mij) al met het verschijnen van Goats Head Soup. Hun sound veranderde en paste zich aan aan veranderende tijden. Ook had mijn groeiende ergernis aan het podiumgedrag van Jagger er wel wat mee te maken. Als ik al die promofilmpjes van de Stones van latere datum zie, ga ik bijna over mijn nek.

Ik zie dat ik 3* heb toegekend. Dat lijkt mij meer dan genoeg, gezien het feit dat ik er weinig voor voel om het weer eens te beluisteren.

Taylor was de technicus - absoluut de man die de beste gitaarpartijen speelde.
Maar onderschat Wood niet.
De man is best all-round als het om verschillende snaarinstrumenten gaat.
Hij speelt uitstekend bas en kan ook met de pedalsteel uitstekend uit de voeten.
Live slordig, maar dat is Keef ook.
Wood heeft ook een groot deel van zijn leven onder invloed van drugs en alcohol op het podium gestaan.

ja en nee

Even analyseren.

1. HOT STUFF

Waar in 1974 het album It's Only Rock 'n Roll eindigde met de funker Fingerptint File, openen The Stones nu met zulks.
Het is wat logger en feitelijk bouwt de song op een aanstekeljjke gitaarriff, die echter wel heel raak is. Moet het goed hebben gedaan in de dansclubs toendertijd. Was een poosje een livefavoriet, maar naar mijn weten al heel lang niet meer in de setlist opgenomen.
Sowieso is dit een plaat waar de groep eigenlijk nog zelden iets van speelt.

2. HAND OF FATE

Goeie rocker met een sterk refein Jagger op stoom en catchy gitaarwerk.
Charlie Watts houdt de boel voorbeeldig bijelkaar. Ik vind trouwens sowieso dat de beste drumpartijen van hem op deze plaat staan.
Hkj grooved goed en zijn spel is een stuk steviger dan voorheen.

3. CHERRY OH BABY

Sinds Keef Jamaica had omarmt, was hij al snel een reggealiefhebber. In 1973 namen The Stones Goats Head Soup daar op.....vandaar.
Veel verder dan een melige party-reggea komt de band echter niet.
Nog altijd beter te verteren dan UB40's erg vlakke versie, maar dit is nu ook niet bepaald een cover die wal raakt. Te blank en wel erg vrijblijvend.

4. MEMORY MOTEL

Mick en Keith delen de vocalen op deze indruwekkende slower.
Wellicht de highlight op dit album. Mooi pianowerk ( Billy Preston?) en sterk uitgebouwd.
Beladen en ruim 7 minuten boeiend.
Wederom een bewijs dat de groep nog altijd in staat was epicmateriaal te maken.

5.HEY NEGRITA

Klaarblijkelijk aangeleverd door Ron Wood, want hij krijgt een aparte vermelding op het album.
Maar Wood was nog geen vast groepslid, dus het werd gewoon als een Jagger/ Richard song opgegeven.
Iets wat zij natuurlijk ook meerdere kerenl flikte met Mick Taylor.
Terzake......een mid-tempo, wat smerige rocker die qua verloop niet heel veel om het lijf heeft, maar met de nodige brutaliteit wordt vertolkt.
Jagger geeft het vocaal een extra dimensie - hij zingt, gilt ,kreunt, als nooit tevoren op dit werkje en dat pakt eigenlijk wel goed uit.
Ondanks alles, is dit geen memorabele track.

6. MELODY

Moet uit een jam zijn onstaan en hier mag Billy Preston laten horen wat hij kan.
Een loom bluesje met een soulfeel dat toch wel heel lekker uitpakt.
Juist die jamfeel raakt de kern en klinkt het vooral spontaan.
Ook hier Jagger die als een sexmachine alles in de strijd gooit.

7. FOOL TO CRY

Uiteindelijk ook wel een klassieker.
Fraaie ballad over kind/ vader relatie en is erg overtuigend gebracht.
Refein is treffend en feitelijk zonder al te veel opsmuk gebracht.
De slowers zijn erg goed hier, dus The Stones kunnen meer dan alleen rocken, maar dat bewijs hadden we al eerder. Ik meen dat dit ook een single was.

8. CRAZY MAMA

En zo wordt Black & Blue afgesloten met een vertrouwde rocker.
Beetje in de lijn van Soul Survivor ( van Exile) en eigenlijk een feest der herkenning)
Jagger gromt , Charlie en Bill doen goeie zaken als fundering en de gitaarriffs zijn typisch Stones. Een lekker einde van een fijn album.

De revue weer eens laten passeren en feitelijk nog altijd een prima Stonesalbum.
Twee wat mindere tracks, een paar prima songs en zeker twee echte uitschieters ( de ballads.)

Een echte 4 punter hoor.

Helemaal niet verkeerd wat je daar schrijft, bikkel2, alleen de verdienstelijkheid van Fool to cry (inderdaad de eerste single indertijd) heb ik nooit begrepen, maar daarin ben ik in de minderheid (bij de Favoriete Tracks staat dit nummer momenteel op de tweede plaats met één stem achterstand op Memory motel). Overigens werd ikzelf me van de Rolling Stones "bewust" op het moment dat Mick Taylor de band verliet, dus laatst betrapte ik mezelf erop dat ik Ron Wood nog altijd als "the new boy" beschouw, hoewel hij er inmiddels al weer een duizelingwekkende 40 jaar bij zit. "Gut, zou Ron Wood al een beetje gewend zijn?"

Hij wordt nu in ieder geval als een volwaardig lid betaald.
Heeft ook 25 jaar geduurd dacht ik.

Mick " ik ben zuunig " Jagger.
Het is me wat.

Nee, 'puur als gitarist' niet nee. Hoewel, voor de Stones is ook helemaal geen Tony MacAlpine of Steve Vai gehalte nodig lijkt me.
Wel een attitude on stage. En lekker kunnen rocken op gitaar.
En dan is er die niet te veronachtzamen factor van 'verbinding' brengen binnen een band. Daar kan een muzikaal niet virtuoos bandlid soms een erg belangrijke rol in spelen. Zo iemand is goed voor een band.
Ik denk dat de Stones blij mag zijn met Ronnie Wood, 'puur als bandlid'.

Het heeft natuurlijk ook niet slecht uitgepakt voor The Stones. Als ik het goed heb was de verhouding tussen Richards en Taylor niet meer al te best. En Taylor was op het podium een behoorlijke grijze muis te noemen.
Deze, Some Girls en vooral Tattoo You zijn wat mij betreft zeer zeker nog klassiek Stones werk. Daarna is het toch allemaal minder geworden. Maar de platen met Taylor (met name de eerste drie) blijven het hoogtepunt in hun lange loopbaan.

Het klopt dat Keef niet zo'n band had met Taylor.
Taylor was toen een introverte verlegen jongen die idd vrij stijf en saai zijn ding deed - vergelijkbaar met Bill Wyman.
Toch waren zowel Jagger als Keef not amused toen hij zijn vetrek aankondigde.
Die wisten ook wel dat de gitarist op dat moment tot de beste behoorde.
Wood was al bekend bij de groep, omdat ze wel eens jamden.
Hij is overigens met andere leden van The Faces te horen op de song It's Only Rock 'n Roll.
Ging mee op Tour in Amerika in 1975, maar was toen nog gewoon Faceslid.
Toen die groep eind "75" met ruzie uitelkaar vielen, was de weg vrij voor Woodie om defintief in The Stones te gaan spelen.
Hij bleef The Faces dus trouw en daarom moesten The Stones in1e instantie dus op zoek naar een andere gitarist- toen was het gewoon niet zo dat je in 2 bands kon spelen.
Vandaar de aanwezigheid van Mandel en Perkins op Black & Blue.
Maar ik weet wel zeker dat Wood de 1e keus was.
En als "jonger broertje" van Keef past het ook perfect.

Vandaag dit album voor het eerst beluisterd en het bevalt me prima.

Hot stuff ***
Hand of Fate *****
Cherry oh baby ****
Memory Motel *****
Hey Negrita ****
Melody *****
Fool to cry *****
Crazy Mama ****

Alles samen brengt dat een mooie 4,5 op om te beginnen. Ik heb er zin van gekregen om me nog meer in hun werk te verdiepen.

Uh .... niks ten nadele van Bill, maar Keith heeft deze baspartij ingespeeld (met plectrum) Maar eens met je verdere beschouwing. Voor mij blijft het een 5-punter.

Okay, Keith. Ja, dat gebeurde wel eens meer. Op dit nummer wist ik het niet.

Niet dat het heel belangrijk is, maar ik kom een klein beetje terug van mijn eerdere bericht van 18 maart, waarin ik dit album afserveerde. Niet dat ik het nu plotseling een topalbum zou vinden, maar (mede door de recensie van bikkel2) ben ik opnieuw gaan luisteren, nu met behulp van de hoofdtelefoon, hetgeen me tot een nieuw inzicht bracht. Vond nu wel dat er een fijne groove in het album zit - door de funk- en reggae-invloeden natuurlijk. En inderdaad - Charlie Watts steekt hier in goede vorm. Alleen vrees ik dat ik de vocalen van Jagger (nog steeds) niet erg kan waarderen. Die vind ik schreeuwerig en overdone. Mooiste nummer is inderdaad Memory Motel, met Fool to Cry als goede tweede.

Deze plaat is een goed voorbeeld hoe de zaken er voor stonden bij de heren Stones. Flink aan de dope maar goede nummers maken, ho maar.
Saaiheid troef is wat de klok slaat, beste tracks zijn wat mij betreft Hand of Fate en Crazy Mama.
Die video, link van hierboven, van Hey Negrita is niet om aan te gluren zeg, foei.

Ja ze waren erg in de Heer toen..

? Ai... missertje.