The Rolling Stones - Black and Blue (1976)

Deze plaat doet het verrassend goed tussen alles dat de Rolling Stones hebben uitgebracht.

Nog maar eens beluisterd, maar nee: dit is het gewoon niet. Te weinig rock en te veel 'kijk eens wat wij ook op plaat durven zetten'. Luister veel liever naar de laatste 3 studio platen dan deze.

het is de voor het eerst na exile on main street dat The Stones weer een album afleveren van een constante kwaliteit.

dat kan je niet menen?! Als Black and Blue van constante kwaliteit is dan is de paus moslim....

'Kijk eens wat wij op plaat durven te zetten?' Die attitude voert eigenlijk op Exile on Main St. meer de boventoon. Met alle recht overigens. Hier flirten The Stones wederom met een aantal stijlen, in dit geval funk, reggae en vleugje jazz. Maar het betreft toch zeker niet de eerste keer dat The Stones aan kruisbestuiving doen? En bijvoorbeeld Hand of Fate is toch ook een song wat wel op meerdere platen van Jagger & Richards had kunnen staan?

uitstekende singles in "Hot Stuff"en "Fool to cry" en "Memory motel" is de persoonlijke uitschieter, een goede 'crazy mama"en 'hand of fate"en enkele songs die het geheel dan moeten onderbouwen en dat ook daadwerkelijk doen. Persoonlijk vindt ik Black and Blue een van betere Stones platen na exile on main street. The Stones tonen voor het laatst iets eigens, vandaar dat misschien het art work zo is uitgevallen.

Helemaal mee eens eigenlijk . Het is een album die vooral weer lekker rockt waar nodig en het heeft een losse sfeer . Bij vlagen swingt het als de neten en je hoort vooral passie en plezier . Uiteindelijk toch een hele goede mid 70's plaat van The Stones .

Heerlijk album waarbij het spelplezier centraal staat. Billy Preston is geweldig.

Eén van mijn favoriete albums van de Stones. Energiek, mellow en erg afwisselend. Geeft een aardig beeld van waar ze toe in staat zijn als ze er echt voor gaan.
Muzikaal gezien één van de beste waar Mick Taylor niet op meedoet.
En oh ja, Jagger bewijst hier wel dat-ie echt een van de beste rockzangers ooit is. Wat een fantatstische zangpartijen!

Prachtige Stones-plaat met een lekker fris geluid. Hot Stuff: een van de beste openers van Stones-platen. Dat nummer swingt zo lekker dat je meteen zin krijgt om de hele plaat te luisteren (hoewel ik het nummer wel iets te lang vind duren). En zulke frisse nummertjes staan er nog wel meer op. Er zijn ook wat tegenvallers (Hey Negrita, Melody) die mooi beginnen, maar te lang doorgaan. De hoogtepunten vind ik Memory Motel en Crazy Mama. Memory Motel is een prachtig, gevoelig lied. Vooral de zangpartij van Keith in dit nummer geeft mij zwaar kippenvel, begeleidt door dat mooie orgeltje. Het nummer straalt naar mijn mening veel weemoed uit. Crazy Mama is weer een echte Stones-rocker met een geweldige riff a la Soul Survivor. Net zoals hiervoor genoemde is het een sterke afsluiter van een geweldige plaat.

De charme van Black & Blue is dat het niet zo bedacht klinkt . Enige draakje is Cherry oh Baby . Keith was nogal into reggea , nadat hij helemaal plat was gegaan voor Jamaica (rond 1973.)
Maar voor de rest is dit vooral een energieke plaat met lekker gitaarwerk en een prima vibe .

Memory Motel vind ik een schitterend nummer!

Zo constant is dit album inderdaad niet. Om Black And Blue beroerd te noemen gaat wat ver, maar van de jaren '70 releases is dit toch het minste Stones album. Cherry O Baby vind ik echt een draak van een nummer. Hot Stuff, Crazy Mama en Hey Negrita zijn weer erg interessant.

Melody en Hand Of Fate komen op mij als uit de hand gelopen jams over; niet echt heel spectaculair.

Blijven de ballads Memory Motel en Fool To Cry over. Die zijn weer prima aan te horen.l

Als je Hot Stuff hoort, dan weet je waar John Frusciante van Red Hot Chili Peppers zijn funky gitaarwerk op gebaseerd.
En hij is niet de enige; The Black Crowes is natuurlijk een soort van rip-off, maar ook Manic Street Preachers hebben met hun Motorcycle Emptiness duidelijk naar Hand Of Faith geluisterd.
Maakt weer eens duidelijk hoe veelzijdig een Keith Richard eigenlijk is.
Of het nu blues, rock, funk of reggae is; je herkent hem altijd, maar hij kan zich met vrijwel elke stijl uit de voeten
Cherry Oh Baby is reggae, maar ondanks goed gespeeld mis ik iets.
Mick Jagger doet het later dan ook beter in samenwerking met Peter Tosh, Don't Look Back als resultaat.
Hey Negrita zou bijna een jamsessie van Led Zeppelin kunnen zijn.
Memory opent met een Herman Brood achtig piano intro, maar boeit me over het geheel minder.
Ook met de ballads heb ik weer minder; Memory Motel en Fool To Cry zijn niet helemaal mijn ding.
Opbouw van Fool To Cry lijkt trouwens op Round Here van Counting Crows met dat verhalende er doorheen, al is die een stuk sterker
Van ballads vind ik voornamelijk Angie geslaagd te noemen.
Live wagen ze zich volgens mij ook niet vaak aan dit soort nummers.
Hoor The Stones liever rocken of op een verrassende funky manier zoals hier.
Afsluiter Crazy Mama is weer The Stones zoals ze klinken op het voor mij sterkste album Let It Bleed.
Ik heb altijd gedacht dat ze in deze periode in een creatief dal zaten, maar blijkbaar was ik bevooroordeeld.
Zeker een tijd waarbij ze nog mee telden, pas na Undercover werd het allemaal een stuk minder.

The Rolling Stones in een heerlijke drive, die zich vanaf eind jaren zestig al in stijgende lijn ontwikkelde. Fijn album om naar te luisteren en divers.

Woodie moest hier nog enigzins concurreren met Harvey Mandel en Wayne Perkins. Eigenlijk nog geen volwaardige Stone dus.
Maar in hun achterhoofd wisten The Stones dat Ronnie het wel zou worden volgens mij.
Hij had de tour van 1975 al meegedaan.

Mick taylor verliet the stones en daar kregen we uiteindelijk ronnie wood voor terug. Puur als gitarist kan wood natuurlijk nooit tippen aan taylor. Toch weten de stones met een redelijk sterke plaat op de proppen te komen. Wood was volgens billl wyman de man die de onderlinge verstandhoudingen weer enizins glad wist te strijken. Al duurde dat niet lang. Plus dat kieth er een soort klein broertje bij had. Waar kieth ging daar ging ronnie. Kieth snoof ronnie volgde. Kieth trok een fles wisky open ronnie nipte vrolijk mee. Kieth had een kater dus had ronnie er ook een ha. Ze leken zelfs enigzins opelkaar. Die zelvde verwarde haardos. Kortom wood paste zeker wat kieth betrof prima bij de stones. Qua podium persoonlijkheid wist wood de altijd wat fletse taylor natuurlijk wel te overtreffen.

De nieuwe muziek trend in die tijd was oa raggae en met het heerlijke hot stuff wisten de stones op een prachtige manier deze vrij nieuwe muzieksoort door hun eigen aderen te laten vloeien. Direct raak ik in de swung bij dit overheerlijk stones nummer. Altijd verdomd jammer gevonden dat de stenen dit nummer nooit meer live spelen. Hand of fate een lekkere rocker. Naa daar is niks mis mee. Net als bijna iedereen doet cherry mij weinig niks eigenlijk. Op naar het volgende hoogtepunt. Ruim 7 minuten kwijlen op memory motel. Een meer dan geweldig stones nummer. Ditmaal geen mooie lange gitaar/toeter solo. Maar jagger en kief weten het nummer heerlijk vocaal in te kleuren. Kief zijn krika kraka stem komt op dit nummer verbazend goed tot zijn recht. Sterker nog daardoor word het nummer juist zo mooi. She got a mihiiind of her own and she use it wel yeaa ha. Mijn absolute favoriet op zwart en bollieblauw eeeh blauw ha. Het lekkere primitieve, rauwe raggea achtige hey negrita knalt mijn boxen uit. Micky zijn oer gevoelens komen weer eens lekker boven drijven kwaken dus. Bij melody horen we voor het eerst het hoge stemmetje van jagger. Welliswaar niet zo subtiel dan op het volgende nummer maar toch ... de geboorte van jaggers piep stem ha.. Wederom een vrij simpel primitief stones nummer. Ok geen geweldige song maar melody past gewoon tussen het geheel. Lekker zeverig gezongen met die hamerende piano een paar korte fraaie gitaar akkoordjes 3 stuks toeters pffff het lijkt een vette jam sessie.
Fool to cry wederom weten de stones er een prima rustig nummer uit te persen. De kopstem of hoe heet dat geval komt nu dus voor het eerst subtiel om de hoek kijken bij cry. Heb dat altijd wel weten te apprecieren bij jagger. Een nummer als fool to cry zit gewoon heerlijk in elkaar alleen zie ik die zelvde micky op de een of andere manier niet the poor side of the town intrekken met zijn glinsterende diamanten tand om zijn liefje te zien. Het is een zever detail maar toch kom op zeg. .....
Crazy mamma geen geweldig nummer maar het past gewoon bij deze plaat. Het is simpel en vies. Maar zo staan er nog een paar op deze plaat die niet vreselijk geweldig zijn. Maar het past juist in de gehele sfeer.

zwart en blauw bevalt mij vooral als geheel prima. Lekker rauw niks mis mee. Maar zodra ik bepaalde (rauwe) nummers eruit haal en begin te verglijken met rauw taylor werk ja ja daar kom ik weer met mijn stok paardje. Dan kom ik al snel tot de conclusie dat het taylor werk mij gewoon beter bevalt.
Ondanks dat was dit eigenlijk de laatste echte rauwe plaat van kief en jagged

Erg lekkere Stones plaat en toentertijd mijn eerste kennismaking met deze band. De plaat is funky en vet gespeeld. De groep musiceert op deze plaat beter dan ooit, het swingt aan alle kanten.
Een advies: PLAY LOUD!!!

De connectie met Wood gaat verder terug. Hij werkte al met Keef in 1974 en kwam tijdens de opnames van It's Only Rock 'N Roll al behoorlijk in beeld.
Overigens waren de opnames voor Black And Blue klaar toen die tournee begon.
Het album bleef een hele tijd op de plank liggen.

Toch vind ik Ron Wood behoorlijk in de watten gelegd als Stone.
Op de hoes van Black And Blue is hij als bandlid te zien en er zijn nergens fotootjes van Mandel en Perkins te zien, terwijl ze een evenredig aandeel op het album hebben.

Op Tattoo You, dat uit meer van de helft uit oud materiaal bestaat, krijgen ze doodleuk geen credits en moet zelfs Mick Taylor, of all people, het ontgelden...

Ik vind Fool een stuk beter. Die laatste, jam-achtige minuut vind ik echt ijzersterk.

Vind dit zo'n schitterende plaat. Misschien dat het voor anderen het niet helemaal, maar ik vind deze plaat van begin tot eind echt heerlijk. Gewoon lekker loose en vies. Na Exile is dit denk ik mijn favo Stones plaat.

De ideale zomerplaat. Zwoel, zweterig, sexy, funky, kortom anders dan alle andere Stones platen.

Hot Stuff - Het is meteen duidelijk dat de mannen niet voor makkelijke songs met een kop en staart gaan. Wat we wel horen is een lekkere opgefokte jam waar je bijna geil van wordt zo sexy is dat gitaar riffje. Erg fijne opener die maar door en door lijkt te gaan waardoor je haast in een soort trance raakt. Grote klasse die laat zien dat de heren na een paar zwakkere albums weer helemaal terug zijn.

Hand Of Fate - Erg sterk nummer dat als een van de weinigen meteen zeer herkenbaar is als the Stones, doet me wat denken aan Sway van Sticky Fingers. Ik hou van het lome maar toch strakke riff van Keith.

Cherry Oh Baby - Lekker luchtig reggae deuntje. De band had het lef om op dit album dit soort afwijkende nummers op te nemen. Je voelt de jamaicaanse zon als het ware op je huid branden zo vrolijk word ik hier van.

Memory Hotel - De mooiste ballad van Mick en Keith? Zou zo maar eens kunnen. Het is een nummer dat langzaam onder je huid gaat zitten. Mooi ook de afwisselende zangpartijen tussen beide heren, jammer dat ze daar niet meer mee hebben gedaan op later werk.

Hey Negrita - Gewoon een lekkere losse jam op een idee van Ron Wood. Lekker springerig ritme, je hoort dat de band er echt plezier in heeft.

Melody - Wat een fantastisch jazzy nummer. Dit swingt echt. Jammer dat ze Billy Preston zo slecht behandeld hebben hierna want hij was echt een aanwinst voor de band. Dit nummer is daar het bewijs van. Erg gaaf zijn die blazertjes op het einde en Jagger gaat vocaal ook lekker de hoogte in. Dit is echt puur genieten.

Fool To Cry - Ontzettend mooi nummer natuurlijk. Op de rand van kitsch maar blijft nog net aan de goeie kant. De mellotron en het orgeltje maken het nummer helemaal af. De laatste minuut waar de band echt los gaat is fenomenaal goed, dat gitaarwerk! Nee zo goed zou het hierna nooit meer worden.

Crazy Mama - Na 2 zulke prachtige nummers valt dit nummer misschien wat minder op. Maar het is wel een smerige rocker zoals alleen the Stones ze kan maken.

Het productiewerk verdient ook nog een pluim, het is net of de band in je huiskamer staat te spelen, zo rauw, smerig en direct zouden alle Rolling Stones platen moeten klinken. Dit album is wat mij betreft pure sex. Ja keiharde zweterige sex op een zwoele broeierige zomernacht met Black and Blue als soundtrack, zo is dit album bedoeld en niet anders

Mick klinkt wel héél erg bronstig op deze plaat. Disco & Coke burn-out?
Niet dat ik afkerig ben van een ski-vakantie.
Hand Of Fate is een van de minste Satisfaction re-makes in een lange rij en samen met Crazy Mama de snuivende zwijnen tussen de parels Memory Motel, Fool To Cry & Melody.
Heeft iemand al vermeld dat Cherry Oh Baby een (goede) cover is?

De Stones-plaat mijner adolescentie.
En inderdaad die van de hete Summer of 76.
Op zwetende en hitsige schoolfeestjes werden Hot Stuff en Cherry Oh Baby altijd gedraaid.
Opvallend is ook, dat iedereen die nummers ook kon. Er waren op school (althans bij mij) geen muziekstromingsscheidingen tussen leerlingen.
Aan die nummers heb ik dus sowieso goede herinneringen.
Verder is Fool To Cry een schitterende ballad, met dat maar doortingelende gitaartje.
Crazy Mama en Hand Of Fate als smerige en iets minder smerige rockers.
Het aparte Melody, het rustige, lange Memory Motel.
Ik kan ze allemaal nog dromen.
Alleen Hey Negrita vond en vind ik wat minder.
Voor mij een van de betere Stones-LP's.
Op vinyl.
En hij heeft lekker weer een keer gedraaid op deze zwoele zomeravond.

sorry, maar ik vind jagger geen goede zanger met ook nog een vreselijke klankkleur. als daarbij ook de nummers zozo zijn, met cherry..als dieptepunt, dan is mijn 3.0 misschien nog te hoog.

Toen Black And Blue uitkwam was Wood al aangenomen als full-time Stone. Mandel en Perkins hebben alleen een paar opnames meegedaan, dus dat ze niet op de hoes staan is terecht. Mick had de voorkeur voor Mandel terwijl Keith meer ophad met Perkins. Maar toen Wood mee kwam jammen kwamen de 4 overgebleven Stones tot de conclusie dat Ron toch het beste bij de band zou passen

Yep en Woodie deed al mee tijdens de U.S.A tour in 1975.
Mick Taylor verliet The Stones eind ''74'' en er moest snel een vervanger gezocht worden.

En inderdaad, Wood en de overige Stones waren geen onbekende voor elkaar.
Ik vraag mij alleen af wanneer de sessies voor Black & Blue hebben plaatsgevonden.

Iemand ?

De opnames vonden plaats eind 1974 / begin 1975.

Thanx Jan. Weten we dat ook weer.

Dus Woodie ging mee op tour toen de partijen al waren ingespeeld, want ik meen dat die tour ergens in het late voorjaar plaatsvonden.

Memory Motel is toch wel een van hun mooiste nummers