Tja, Sigur Rós, het blijft een geval apart. Ze zullen altijd hun geheel eigen koers blijven varen, neem ik aan. Ook met 'Valtari' is dat het geval. Het is een plaat waarvan ik moeilijk hoogte krijg. Een plaat die me het ene moment Siberisch koud laat, om het andere moment me bij de keel te grijpen, en met kleine grijphaakjes de tranen uit mijn ogen te trekken. Ontroerend is 'Valtari' wel. Maar wondermooi, zoals enkele voorgangers? Daar ben ik vooralsnog niet uit. Voorlopig hou ik het nog op een knipperlichtrelatie met dit album, en deel ik nog geen punten uit. Maar ik moest dit toch even kwijt.
