Sigur Rós - Valtari (2012)

Ik ook, ben erg onder de indruk van dit nummer!

Één keer half beluisterd, wacht wel tot een goede 'luisterbare' leak.

Dan wacht ik wel nog even met het beluisteren van deze plaat. Ik ben niets met een van lage kwaliteit rip.

Ik wacht ook nog even op een rip van hogere kwaliteit, 60 MB is namelijk erg weinig voor een album van 54 minuten. Ik verbaas me er ook over dat er nu al gestemd is.

Ach, 60 mb voor 54 minuten valt nou ook wel weer mee. Het idee dat een rip per definitie een hoge bitsnelheid moet hebben, vind ik ook wel achterhaald.

Zelf wacht ik sowieso liever op een degelijke release. Maar ik snap best dat men aan de huidige rip (die ik overigens niet beluisterd heb) voldoende kan hebben om een cijfer te geven.

Net geen 65mb voor 8 liedjes is nog best te doen vind ik.
Morgenvroeg maar eens even tijd maken om voor de eerste keer naar dit album te gaan luisteren!

De nummers zijn op zichzelf al krakerig (luister naar de HD-versie van Ekki Múkk op YouTube) en doen 'oud' aan. Van een slechte rip-kwaliteit merk je dus vast weinig tot niets...

Ik merk een gelijkenis op met ( ): 8 liedjes en op beide albums zijn nr. 3 en 8 mijn favorieten

Varúð is een prachtig nummer, maar voor de rest vind ik het allemaal iets te veel voortkabbelen en iets nieuws of verrassend is niet te ontdekken. Dit is een overwegend ingetogen album en dat deel van de Sigur Ros-sound kan mij een stuk minder bekoren. Niet slecht, maar bepaald geen hoogtepunt in het oeuvre van de band.

Hebben we hier soms te maken met het The King of Limbs syndroom van Sigur Ros? Lijkt het teveel op het project van Jonsi en Alex? Is het mosterd naar de maaltijd?

Ik heb het nu een tweede maal beluisterd en de betovering sloeg toch al toe. Ik kon even perfect wegdromen en alles vergeten. Dan is het album echt een "steamroller" die over je heen glijdt. Ik dacht er niet al te veel bij na en ik probeerde niet elk klein detail te horen en dan maakte de sfeer toch veel los bij mij. Ik vind dit album toch wel op () gelijken, alleen zonder de climaxen. Varuo is eigenlijk het enige nummer dat er één heeft.

Ik heb van Riceboy Sleeps enkel een paar nummers op youtube beluisterd en dan is dit toch nog een stuk meer Sigur Ros. Het is dus minder "saai" hoewel de vergelijking zeker op zijn plaats is.

De betovering verbrak bij mij een beetje in de tweede helft, Jonsi heeft zeker geen hoofdrol op Valtari. Eerste indruk is overigens nog steeds magisch zoals alleen SR dat kan, eerste helft overtuigd alleen meer.

Lijkt me toch veel meer een kruising tussen de rustigere nummers op Takk... en dat Jonsi en Alex album dan ( ), daarvoor ontbreekt het dit album aan de nodige intensiteit en spanningsboog en is alles ook een beetje te lieflijk en engelachtig. ( ) had die aspecten ook wel maar daar loerde de dreiging contant om de hoek.

Net 2 keer beluisterd en ik vind het helemaal niet op het Riceboy Sleeps album lijken (wat ik overigens wel een beetje had gehoopt na Ekki Múkk). Ik moet het echt nog even wat vaker horen (zoals altijd met Sigur Rós albums) om een mening te kunnen geven maar de eerste indruk is gewoon goed. Ben blij dat ze wat van het pop geluid achterwege hebben gelaten en wat meer dromerig geluid hebben toegevoegd...

Lukt het Sigur Rós wederom te betoveren? Ja en nee, en daarmee heb ik het gelijk al gezegd.
Ja, hun muziek blijft schitterend en soms niet van deze wereld. Nee, echt verrassen doen ze niet meer en daarbij laten ze op Valtari nu juist hun kant horen waar ik persoonlijk het minst mee heb.
Niet geheel verwonderlijk dat juist nummers als Varúð en Dauðalogn enorm aanslaan terwijl andere nummers me iets minder doen en dat ik het album zelfs een beetje te veel als een nachtkaars zie doven tijdens de laatste twee nummers Valtari en Fjögur Píanó.

Varúð en Dauðalogn laten de kenmerkende opbouw naar iets groots horen, spelen met een koor of hebben nog iets rock-achtigs in zich. Toewerken naar iets episch (wel net een slagje minder) maar de verdere vibe van het album is mij soms iets te veel ambient Sigur Rós.
Natuurlijk klinkt ook dat nog steeds mooi maar het is nu net datgene waar ik iets minder mee heb. Juist op dit album krijg ik te veel een 'been there done that' gevoel en dat is niet eerder voorgekomen.

Ongetwijfeld kunnen hier een aantal clichés op losgelaten worden in de vorm van mooie momentjes in het leven, landschappen, bijzondere wandelingen, autoritten enzovoort maar ergens komt het mij te veel over als 'tussendoortje'. Go van Jónsi vind ik dan net wat leuker.
Zou het moeten groeien? Lijkt me stug omdat ik de muzikale kwaliteiten van de band nu onderhand erg goed (er)ken en de luisterbeurten ontelbaar zijn en ook dit album heb ik nu aardig wat keren beluisterd.

Teleurstelling? Ook hier moet ik ja en nee antwoorden. Ja, want dit album levert op Von na zo'n beetje de laagste beoordeling op (ook al is deze nog steeds zeer behoorlijk) en nee want Sigur Rós lukt het zelfs met een minder album toch nog wat glansmomenten te verzorgen en de andere nummers zijn zo beroerd nog niet.

Het sprookje boet wat aan kracht in maar zal vast wel een glorieuze boost krijgen in Paradiso komende zomer en wie weet krijgt Valtari daarmee ook wel een kleine positieve injectie.
En ach, zo'n pracht-album als Ágætis Byrjun zal waarschijnlijk wel nooit geevenaard gaan worden.

poeeehhh wat is dit lastig te beoordelen, Het klinkt alweer prachtig! Maar ik mis een beetje de climax...

Eerste impressie is in ieder geval positief. Een sferische instrumentale trip. Voor een echt oordeel volgen er eerst nog wat luister beurten.

Ook ik heb gemengde gevoelens bij Valtari.
Ik merk af en toe erg mooie dingen op: Ekki Múkk en Varúð.
Maar soms wordt het me allemaal wat te langdradig, Valtari bijvoorbeeld.
Het lijkt een lange brei van ambient.
Dat is misschien ook wat het probleem van deze plaat, de nadruk ligt te veel op de ambient.
Ik mis gewoon een sterke climax zoals Untitled 8, of een gevoelige song met die fantastische vocals van Jónsi.
Jònsi horen we jammer ook niet zo veel. Maar nu lijkt dit bericht wel heel negatief, en toch ben ik dat niet.

Want ondanks dat ik bij heel wat dingen (voorlopig) mijn twijfels heb is Valtari best een sterke plaat. De afsluiter doet me zelfs in de verte wat aan Untitled 3 denken. Al is Untitled 3 een pak beter, maar Sigur Rós vernieuwt en probeert nieuwe dingen uit.
Ze herhalen dus zeker niet hetzelfde trucje, maar nu vraag ik me af of ze dat misschien beter toch hadden gedaan. Mijn beoordeling volgt nadat er een goede rip is verschenen.

Off topic berichten over rips verwijderd.

goed. heel goed.

Ik ben in ieder geval blij dat ze niet gekozen hebben voor een nog meer pop (dan zouden ze last hebben van het Coldplay syndroom). Voor het geld kiezen is in deze tijden nogal makkelijk. Gelukkig blijven ze doen wat ze zelf willen.

Inderdaad, al was de poppy kant van Sigur Rós nog altijd schitterend.

Omdat er piano in de titel van het lied staat? en untitled 3 het mooiste pianonummer is?

Nee zeker niet omdat er piano in de titel staat.
En Untitled 3 is ook mijn favoriete pianonummer.
Maar ook de sfeer doet me er wat aandenken, lichte ambient met alleen een piano.

Varðeldur is toch het betere piano-ambient nummer op dit album, Fjögur Píanó doet wat mij betreft zelfs wat overbodig aan. Haalt ook compleet de balans uit het album omdat je daardoor eindigt met 3 lange instrumentals na mekaar, wat uiteindelijk toch een beetje teveel van hetzelfde blijkt te zijn.

De titeltrack kan ik na een aantal luisterbeurten wel reeds een pak meer appreciëren.

Ben ik de enige die Rembihnútur het beste nummer van het album vindt? Het is misschien het kortste nummer, maar ik krijg telkens kippenvel wanneer Jonsi begint te zingen.

Ik begin het album steeds beter te vinden na elke luisterbeurt. Ik ben verre van teleurgesteld.

Hier begint hij ook stilletjes aan te groeien.
Al blijf ik het jammer vinden dat er geen drums worden gebruikt.
En de ambient is me ook iets te aanwezig.

Nee hoor, en van de betere nummers van Valtari naar mijn idee!

Met hun onnavolgbare mix van hypnotiserende pop en klassiek is een nieuw album van Sigur Rós er altijd een om naar uit te kijken. Het zesde album Valrari (streamroller) is geen uitzondering. Een wel hele vroege lek (ruim anderhalve maand voor de release) zorgde dan ook voor niets anders dan vreugde bij de serieuze muziekliefhebber. Na een geslaagd 'popalbum' (mét onuitspreekbare titel), is Valtari min of meer een back to the basis album. Het levert gemengde gevoelens op.

De bijzondere ritmes, koortjes en Engelse zang die de Ijslandse band voorzichtig had geïntroduceerd op de voorganger zijn weer van de baan. Valtari bevat meer elektronica. Maar zoals bassist Georg Hólm zelf al zei: "maar het is geen dansalbum". Nee de minimale verandering zit hem in de ambient klanken. Vermenigvuldig dit met Sigur Rós ten tijden van ')(', en je hebt Sigur Rós anno 2012. Het klinkt echter niet zo nieuw als op papier. Sigur Rós is een genre opzich, en klinkt meteen volstrekt herkenbaar. Ja, de magie is weer aanwezig, maar de spanning ontbreekt. Het 'heilige vuur' (om het zo maar even te noemen) blijft uit. Nummers eindigen min of meer zoals ze begonnen. Door het ontbreken van een climax zijn sommige (lang uitgesponnen) nummers wat voorspelbaar. Over de gehele linie van het album gebeurt er dan eigelijk ook maar weinig.
Maar dit is geen reden om Valtari af te kraken. Het geheel is namelijk net zo sfeervol als de hoes. De nadruk ligt op Valtari, nóg meer dan ooit, op de sfeer en het geluid. De karakteristieke stem van Jonsí horen we dan ook maar bar weinig (drie van de acht nummers zijn instrumentaal), en toch is het typisch Sigur Rós. Er zijn geen hoogte of dieptepunten. Valtari wil je in zijn geheel horen, er zijn namelijk weer zat ontroerend mooie momenten. Over het kunnen van Sigur Rós hoef je niet te twijfelen, ze kunnen het namelijk nog steeds.

Saai en voorspelbaar gaan op Valtari hand in hand met sfeervol en bloedmooi. Het is net hoe je pet staat. Zoek spanning en avontuur dan hoef je je niet te wagen aan Valtari. Wil je even 55 minuten mooie en hele sfeervolle muziek horen? Dan ben je bij deze Ijslandse band wederom aan het goede aders. En daarom vind ik Valtari, als minder Sigur Rós album, het aanschaffen weer dik waard.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Mooie recensie hierboven, sluit ik me helemaal bij aan. Er zijn inderdaad veel betere albums gemaakt door de heren. Dit album sluit een beetje aan op het geluid van Lúppulagið van Inni.