Sigur Rós - Valtari (2012)

Varðeldur is dan ook een herwerkte, en verbeterde, versie van dat nummer.

Is dit album nu al gelekt, joh? Een ruime maand voor de release.
Ik wacht in ieder geval met luisteren tot ik het origineel binnen heb.

Nooit gedacht dat ik een Sigur Ros maar 3 sterren moet geven, maar dit album is gewoon over de hele lijn te eentonig.

Een voorlopige 3,5 ster van mijn kant en een vinkje voor "Rembihnútur ". Wat een heerlijk nummer.

Ik ga voorlopig ook voor 3 sterren. Ik zeg niet dat dit geen 4 of 4,5 sterren kunnen worden, want hun albums hebben bij mij altijd wel tijd nodig.

Ik vind de gehele sfeef wat over dit album hangt alweer schitterend. De eerste 4 nummers vind ik allemaal even mooi. Over de gehele linie is het redelijk ingetogen maar wel héél erg mooi. Toch heb ik dan in mijn achterhoofd dat ik nog iets extras verwacht in de 4 laatste tracks.

Hier komt dus ook mijn grote minpunt.. De laatste 4 nummers vind ik te langdradig en vind ik zonder climax toch wat aan de zwakke kant (voor Sigur Ros dan). Misschien moet bij het 2e gedeelte het kwartje nog vallen dan zal deze gewoon naar 4 sterren gaan.

Voorlopige conclusie; het begin is erg mooi terwijl het 2e gedeelte me (nog) niet zo veel doet en wat kaal aanvoelt (maar nergens slecht wordt). Toppers vind ik; Ekki Múkk, Varúð en Rembihnútur.

wordt dit niet uitgebracht bij XL Recordings ipv EMI?

Ik ga nog geen cijfer geven, want het is heel simpel, Sigur Rós albums hebben gewoon de tijd nodig om goed door te dringen.
Dus de mensen die nu allemaal al massaal een cijfer aan het geven zijn, ik ben benieuwd of zij er nog steeds zo over denken na het album wat keren geluisterd te hebben.

Wat me wel opvalt is dat er weinig met climaxen gewerkt wordt, juist iets wat je wel een beetje verwacht van Sigur Rós maar ik wacht geduldig nog wat luisterbeurten af =)

Het cijfer is niet definitief, je kan het altijd bijstellen.

Vandaag het Record Store Day vinyl van Ekki Múkk weten te bemachtigen. Wat een schitterend nummer is dat.

Veel lauwe reacties terwijl Valtari voor mij in potentie hun beste album kan worden na ( ). Valtari is een prachtig vervolg op (het rustigere werk op) Takk... wat voor mij tot nu toe het dichtst in de buurt kwam van het niet te overtreffen ( ). Með Suð Í Eyrum Við Spilum Endalaust lag meer in het verlengde van Ágætis Byrjun. Dat zijn beide meer luisteralbums terwijl Takk... en ( ) meer gevoelsplaten zijn.

Het zou bij mij wel eens in tegenovergestelde richting kunnen gaan werken. Ik begin steeds minder met dit album te hebben alleen wacht ik nu even met het draaien ervan totdat ik het op cd heb en dan kijk ik wel verder of ik inderdaad een halfje of misschien wel vol punt lager ga zitten of dat die 4* blijft staan (meer gaat het zeker niet worden).

Een nieuwe Sigur Ros. Als we eerlijk zijn, vragen we ons dan af: hoeveel échte songs zullen er dit keer op staan, en hoeveel pseudo-experimentele zijstapjes die je knarsetandend 'boeiend' noemt, maar waar je uiteindelijk geen bal aan hebt? Stiekem willen we toch allemaal Agaetis Byrjun of ( ), part two' horen, ook al staat het cool om hardop het tegendeel te beweren.

enfin, mijn eerste indruk:

- knoer vervelende ambient
- dissonante klanken
- Jonsi wil de kerk in
- een prachtige Varuo
- iet wat afstandelijke maar tegelijk ook intense arrangementen
- minder post rock
- iet wat tragisch allemaal, Jonsi hangt weer het gekwetst vogeltje uit.

ik mis de dramatiek en opbouw van ( ) en Agaetis Byrjun

Precies wat Leander1991 zegt. Tegenvaller.

Wel een beetje vreemd om om "echte songs" te roepen om vervolgens ( ) tot hun beste album te kronen.
Ik denk trouwens dat ze nog nooit zo post-rock hebben geklonken als het eerste nummer hier, dat zou zo van Explosions in the Sky kunnen geweest zijn.

Eerlijk gezegd vind ik dit toch weer een stap in de goede richting na het bijwijlen nogal Coldplayerige, fragmentarische en op een paar songs na overbodige "Med Sud...", al zijn ze misschien iets te ver doorgeschoten in het ambient-gegeven waardoor crescendo-minnende lieden die aan boord gekomen zijn rond Takk..-Med Sud zullen afgeschrikt worden. Het is zeker geen album dat je op elk moment van de dag kan draaien en dit is geen plaat die hits zal opleveren maar in de juiste (nachtelijke) context werkt dit album wel mooi als een geheel vind ik.

Inderdaad iets voor de nacht, doet ietwat denken aan Shadows of the Sun van Ulver.

Een cijfer durf ik dit album nog niet te geven. Daarvoor is het te gevoelig/te mooi. De enige voorzichtige conclusie die ik trek is dat ik het de vorige 2 albums misschien wel te veel puntjes heb gegeven...

Ik ken net zoveel mensen die ongetwijfeld knal hetzelfde zeggen over AB of ( ). Sigur Rós is altijd synoniem geweest voor vier excentriekelingen met een compleet atypische sound. Ik vind het ook wat raar dat je hen op deze plaat "minder post rock" vindt, want ze zijn ook nooit zoals andere groepen in dat genre geweest en ik vind hen ook niet helemaal in die omschrijving passen (minstens de helft van hun songs is in mijn ogen geen post rock, eerder experimentele pop of rock).

Deze CD wel nog niet gehoord, ik ben precies de enige die liefst gewoon wacht op de release Al gaat dit nog sérieus pikken, nog meer dan een maand

Als het om Sigur Ros gaat moet ik natuurlijk op mijn woorden passen, en misschien groeit deze plaat nog wel enorm, maar na de eerste stiekeme luisterbeurt moet ik denken aan een geintje dat ze destijds ook uithaalden rondom het uitbrengen van ( ). Ook toen kon ik mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en heb ik gulzig het e.e.a. lopen pindakazen (en daarna uiteraard gewoon gekocht, maak u niet druk BUMA) en het bleken toen veelal fragmenten van nummers te zijn die listig in een loop waren verwerkt. Zeker bij de laatste nummers van deze plaat krijg ik de indruk dat ik wederom een dergelijke versie van het album heb binnengeharkt. Ik hoop dan ook heel erg dat ik wederom in het ootje ben genomen en dat de uiteindelijke versie net zo fenomenaal wordt als de ( ) ervaring destijds. Maar als dit het blijft zou ik het erg jammer vinden. Het blijft natuurlijk ongelofelijk sfeervol wat er wordt geboden, maar het pakt me (nog) niet zo.... Maar misschien groeit dat nog...

Wat is het toch met deze plaat... Als mensen zeggen dat het lijkt op ( ) snap ik dat ergens wel, maar voor mij zit er toch een levensgroot verschil tussen dat album en Valtari. Valtari klinkt wat meer 'op afstand' voor mij. En het klinkt een beetje als een verzameling van stukjes die voorheen als 'beginnetje' of 'eindje' van een nummer gebruikt zouden worden. Elke keer denk ik: wat maakt ( ) toch zo anders? Als ik dat opzet weet ik het, maar ik kan het niet precies beschrijven.

Hoe dan ook ga ik me gelijk maar aan een stem wagen. Ik vind het niet vervelend om naar te luisteren, maar ik vind het ook niet bijzonder mooi. Een 3*...

Climax!

Goed punt. Maar dat is niet het enige. Valtari heeft immers ook hier en daar iets wat op een climax lijkt, en in de eerste helft van ( ) zitten niet zoveel uitgesproken climaxen.

Volgens mij zitten er ook meer melodieën in ( ), en zit er meer dynamiek in.

Wat mij betreft wordt het niveau van ( ) alleen gehaald op Varúð, Sigur Rós op haar best (zei de kenner ). Voor de rest een lekker album met veel fraaie, melodramatische melodieën. Hier en daar vertoont de plaat wel wat voortkabbelverschijnselen maar dit mankement kenden we natuurlijk ook al van deze groep.

Dan blijkt Valtari toch een groeier te zijn, daarjuist heb ik hem beluisterd tijdens mijn wandeling door de regen. Man, wat klinkt hij dan lekker en Varúð zit alvast in de race voor beste song van 2012.

Was de drummer op vakantie? Mis toch wel een beetje de percussie.

Wat mij betreft een erg aardige, maar niet helemaal geslaagde terugkeer naar de oude sound. Krijg nu voor het eerst het idee dat Sigur Ros niet zo veel interessants meer te bieden heeft, wat toch een beetje jammer is.

Een lichte tegenvaller ten opzichte van de vorige albums van deze groep.

Dit is dus een soort van 2 luik, waarbij het hardere album volgend jaar komt?

Ik heb bij dit album erg veel last van het feit dat de verrassing er simpelweg af is. Het is een beetje een terugkeer naar de oude sound en autonoom bekeken vind ik het ook echt een goed album, maar mijn ervaring is daar niet evenredig aan.

Als dit het eerste album was dat ik van Sigur Rós zou horen, was ik waarschijnlijk zwaar onder de indruk. Nu heb ik toch zoiets van 'ik ken het allemaal wel'. Bij een nummer als 'Varðeldur' krijg je al vrij snel door hoe het in elkaar steekt en hoe het verder gaat. Het vermoeden dat het weer een langgerekt nummer is (zonder echte progressie), wordt bevestigd met als gevolg dat ik meer bezig ben met mijn verwachtingen (en daar een beetje teleurgesteld door raak) dan dat ik opga in de muziek.

Ik probeer me er heel erg tegen te verzetten, maar dat lukt me gewoon niet. Ik vind het op zich een beter album dan de voorganger, maar die klonk tenminste duidelijk anders en is daarom wat minder voorspelbaar en wat frisser. Goed, de klankkleur is hier niet hetzelfde als op hun eerdere albums, maar verder is het toch een beetje 'same shit, different package'. Je kan hetzelfde trucje niet eindeloos blijven herhalen. Ik word er een beetje immuun voor.

'Varúð' vind ik wel één van hun allermooiste nummers.

Dit album is meer ambient. (om maar in genres te spreken) Waar is die Postrock? Het is nog steeds wel Sigur Ros, dat zeker. Maar waar zijn die scheurende gitaren en de falsetstem die een denderende opbouw kennen en je meenemen van groene heuvels naar duistere valleien. Dit album is meer een wandeling over een groen grasveld. De dramatiek is een stuk minder, en dat mis ik wel. Varúð is eigenlijk het enige nummer dat die geliefde kenmerken van deze groep nog wel bevat.

Heb een paar nummers heel vluchtig beluisterd. Deed me wel denken aan dat soloproject van Jonsi met zijn partner. Kan even niet op de naam van dat project komen.

Riceboy Sleeps bedoel jij? Dan heeft het The King of Limbs effect daadwerkelijk toegeslagen. Ze hadden toch beloofd iets compleet nieuws te doen? Blijkbaar niet?