The Smashing Pumpkins - Oceania (2012)

Beste Steven Mo.

Ik begin mij serieus af te vragen of u wel een muziekliefhebber bent. Eerst geeft u het laatste album van Rush en 0,5 en nu het nieuwe album van de Smashing Pumpkins.Net als Rush dient deze band zich volgens u op te heffen. Als u de muziek die op deze site wordt besproken niet goed vind kunt u nog altijd naar uw Hitzone collectie luisteren. Misschien is DJ Tiësto en Lady Gaga wel wat voor u. Laat de goede muziek maar over aan de echte muziekliefhebbers.

Deus mocht zich ook opheffen volgens Steven.

Aero, aan het eerder verkopen van het album kleeft een boetw, welke een risico vormd. Als er wordt gecontrolleerd en ze pakken je krijg je de nieuwe albums niet meer voor de release binnen.

Nou dan heb ik dus geluk (alhoewel het niet veel uitmaakt omdat het album via andere wegen ook al een paar dagen te vinden is)

Risico is uiteraard voor de winkel. Imporr was hij al even beschikbaar. Sticker zit denk ik op Eiropese druk.

Ik heb hem gewoon via bol.com hoor, doe ik alleen als ik een album op de NL vrijdag release dag wil hebben want anders bestel ik meestal bij Amazon.co.uk.
Beetje vreemd dat deze vrijdag nu dus opeens niet zou mogen terwijl dat in Nederland gebruikelijk is..

'Billy Corgan calls "Oceania" the best Smashing Pumpkins album in over 15 years.'

Ervan uitgaand dat ze nooit nog een nieuwe Gish, laat staan een Siamese Dream of een Mellon Collie zouden maken deel ik bovenstaande mening.

The Pumpkins are back of beter gezegd frontman en brein Billy Corgan met z'n laatste nieuwe 'versie' van de band.
Van de oorspronkelijke bezetting is hij nog de enige overblijvende anno 2009.

The Smashing Pumpkins ben ik eigenlijk nooit echt uit het oog verloren maar eerlijk gezegd was ik niet heel enthousiast toen ik las dat ze met een nieuw album op de proppen zouden komen.
Dat had waarschijnlijk te maken met hun behoorlijk geflopte comeback album "Zeitgeist" uit 2007.
Een album met welgeteld twee echt goeie nummers (Doomsday Clock en Tarantula).

Ook al is het niet meer wat het ooit geweest is, de Pumpkins bewijzen met "Oceania" dat ze toch nog een goeie plaat kunnen maken.
Wie zit te wachten op hun goeie ouwe sound haalt beter meteen maar één van hun eerste drie albums uit de kast. "Oceania" is zoals ze klinken in 2012, fris en best vernieuwend met hier en daar wat verwijzingen naar vroeger.
Corgan's stemgeluid is ook stukken beter dan op Zeitgeist waar het nogal geforceerd overkwam.

Het is een behoorlijk constant album dat met de eerste vijf nummers een wel erg veelbelovende start neemt. Jammer genoeg zijn het de volgende drie nummers die even het niveau flink naar beneden halen.
Vooral zonder Pinwheels en het lange Oceania had het album waarschijnlijk een halfje meer gekregen.

Het constante niveau van de eerste vijf nummers wordt hierna niet meer gehaald maar er komen zeker nog redelijke tot erg goeie nummers voorbij. De afsluiter mag er ook best wezen.

Favoriet is The Chimera (hierbij denk ik aan Rocket uit Siamese Dream) met kort daarop volgend het schitterende The Celestials. Andere hoogtepunten zijn Violet Rays, Panopticon en My Love Is Winter.


3,5 *

Ik sluit mij volledig aan bij Steven Mo. En hoop dat deze band niet op festivals gaat spelen. Want dan zullen ze zeker overbetaald worden, waardoor er minder interessante artiesten kunnen worden aangetrokken.

Wat is dit nou voor onzin. Er zijn veel mensen die de Pumpkins graag willen zien.
En er zijn ook genoeg interessante artiesten die overbetaald worden.
Het is maar wat je wilt horen en jij wil duidelijk niet naar de Pumpkins live.
Gewoon geen kaartje kopen en niet verder zeuren

Mja, als je in plaats van de Pumpkins nog 4 relevante shows kunt boeken als festival vind ik dat niet zo'n gekke keuze.

ik durf geen Smashing Pumpkins plaat aan te raken op Gish, Siamese Dream, Melon Colie en Pisces Iscariot na (die zijn weergaloos)...adore vond ik zo kut dat ik daarna alles links heb laten liggen..

heb deze gedownload...moet ik deze luisteren? en die machina of god is dat te doen eigenlijk?

Haha, en mijn vader raadde me aan om Adore te gaan beluisteren omdat die zo goed was. Haha, na al deze reacties over Adore, moeten de andere wel héél goed zijn.

Adore is een vreemde eend in de bijt...

En ja er staat je nog heel wat te wachten yKriistian

J*z*s, kom ik nou bij elke plaat die m'n belangstelling heeft onze StevenMo tegen met z'n opheffingsuitverkoop. Ik kom wel weer terug als ik de plaat zelf beluisterd heb, ik dacht effe wat info op te halen, kom ik onze nihilist weer tegen. Doei!!

ik kan alvast meedelen dat ik Jimmy Chamberlin mis, ik kan ook al zeggen dat ik harde gitaarmuren en fantastische gitaarsoloos mis, heb deze wel nog maar drie keer gehoord maar die elektronische nummertjes zijn er al teveel aan

de eerste twee nummers raakten mij alvast maar daarna ging het bergaf, jammer

blijft in de auto dus gaat wel blijven draaien vandeweeke

leeturrs!

Intro van pinwheels... doet me steeds vreemd genoeg ergens denken aan Lou Reed´s "Sad song"
Lang geleden dat ik weer iets van the pumpkins had gehoord.

Ik ben in ieder geval al blij dat dit waarschijnlijk een betere plaat is dan het vreselijke Zeitgeist.

Wow, ik ben nu bij het derde nummer en het klinkt tot nu toe boven verwachtingen! Corgan weet de juiste snaren te raken.

De eerste 3 nummers en de laatste 3 zijn naar mijn bescheiden mening de minste van het album. Al wat daar tussen zit kan mij zeer bekoren.
The Chimera

Grappig, ik heb het juist precies andersom: vind het begin en einde ijzersterk maar het middenstuk kan me (nog) niet boeien. Wat betreft The Chimera schud ik je wel de hand

Wel, de boel beluisterd en het valt me niet tegen. Best een aardig album met op zich redelijk goede songs. Songs die soms een beetje neigen naar de 'zachtere' nummers op MCAIS, maar geen echte knallers/raggers, zoals er op die plaat stonden. Die tijden zijn blijkbaar voorbij, jammer. Ik ben na Machina en Zwan afgehaakt. De rest kon me niet meer bekoren. En dit zal ook geen 'high rotation' worden, al vind ik het geen 0,5* waard (zoals sommige niet nader te noemen individuen), maar duidelijk meer dan dat. Maar ja, als je kunt kiezen tussen MCAIS of dit, weet ik wel wat ik liever opzet, ook al ken ik die uit m'n hoofd. We zullen het de komende weken nog wat kansen geven, wie weet.

Bij mij is het dat dus wel. En dat mag bijzonder genoemd worden want dat is na Adore niet meer het geval geweest.
Sinds jaren luister ik weer eens met plezier naar een nieuwe Pumpkins en dat zegt een fan van het eerste uur die al jaren erg teleurgesteld was in zijn oude favorieten.

Wat berichten verwijderd hier, het mag wel weer over Oceania zelf gaan.

Wel wat gehoord van dit album, maar mijn voorzichtige conclusie van nu is dat dit weer een veredeld solo album van meneer Corgan is net zoals Zeitgeist; het Zwans album en TheFutureEmbrace.
Al heeft hij altijd geroepen dat het aandeel van de band minimaal zou zijn; achteraf gezien merkte ik bij de eerste 3 albums dat er toch wel sprake was van een soort van groepsverband.
Beetje het verhaal dat nu; hoe toepasselijk speelt bij het Nederlands elftal.
Billy zou ook geen goede bondscoach zijn geweest.
Als een ego zich te groot neerzet, heeft dat vaak het gevolg dat een band ten onder gaat.
Bij The Beatles was dat ook het geval bij Let It Be; al hadden we daar 2 ego's.
Neemt niet weg dat ik Smashing Pumpkins in hun jaren 90 periode nog steeds geweldig vind.
Bij Zeitgeist waren mijn verwachtingen al groot, waardoor het steeds moeilijker wordt om Smashing Pumpkins serieus te nemen.
Die titel was ook bijzonder goed gekozen.
We hebben te maken met een band die zich in een perfecte zeitgeist neer zette, maar of men nu nog op ze zit te wachten.
Sorry aERo, ondanks de mooie recencie van jou (had ook niet anders verwacht), kun je mij helaas niet geheel overtuigen.

Dit verhaal duikt toch overal weer op terwijl iedere Pumpkins fan weet dat het vanaf het begin al Corgan voor en na was. Dus altijd al Corgan solo met band.
De eerste albums van de Pumpkins zijn op een enkel gitaarakkoordje na geschreven en ingespeeld door Corgan met alleen Jimmy Chamberlin als uitzondering op de regel.

Het heeft nooit te maken gehad met het ego van Corgan. Het waren zijn songs en iha, Chamberlin en Wretzky hingen daar los omheen.
Zij gedroegen zich ook als de rockstars (sex drugs en rock en roll). Stonden vaak ook stoned op het podium terwijl Corgan (die daar zelf niet aan meedeed) moest toezien hoe zijn songs live verneukt werden.
Het is niet gek dat hij Chamberlin er in geloof ik 95 heeft uitgezet om af te kikken.
In een interview met Corgan en Chamberlin geeft Jimmy dat ook toe.
Corgans onnavolgbare liefde voor die drie bandleden en zijn muziek resulteerde ook in 2006 in de oproep de band weer te herenigen.

Laten we eerlijk wezen. Corgan neemt nooit een blad voor de mond en er waren teveel dingen gebeurd voor een reunie.

Zwan bijvoorbeeld zie ik als een verknipt Pumpkins album.(En nog lang niet zo slecht als iedereen beweerd) Een hoop van die nummers waren namelijk ook geschreven voor de Pumpkins.
Het feit dat die bandleden ook weer ontaarde in rockster gedrag met drugsgebruik was voor Corgan de druppel.

Op Zeitgeist en in meerdere mate Oceania werkt Corgan met 3 muzikanten die naar mijn mening veel meer in de pap te brokkelen hebben (vooral Schroeder die meer dan Iha ooit, een begenadigd gitarist is) dan ooit tevoren.

Pumpkins is daarom meer een band dan ooit en Oceania meer een bandalbum dan een album van de Pumpkins ooit is geweest.

Misschien is dat het wel waarom een hoop mensen Oceania niet echt kunnen waarderen.

Roepen dat het oude meuk is gaat hier daarom voor mij ook niet op.
Beluister het album maar eens (hoe moeilijk dat ook is misschien) als het album van een nieuwe band.

Mijn conclusie is dat dat lang niet zo'n slecht album is dan.

Ik heb meer de indruk dat Corgan de overige bandleden juist weg zette alsof het sessie muzikanten waren.
Juist zijn ego is erg groot.
Als de samenwerking met alle muzikanten die ooit in Pumpkins en Swans gezeten hebben stop gezet worden, dan moet je ook naar je eigen rol in het geheel kijken.
Corgan is zeker een genie, maar volgens mij door zijn perfectionisme een lastig persoon in omgang.
Als je maar blijft verkondigen dat het aandeel van de rest minimaal is, werkt dat zeker demotiverend.
Ik kan me goed voorstellen dat er op een bepaald moment gedacht werd van, zoek het maar uit.
We spelen ons aandeel in, en daarmee basta.

Het probleem daarin is dat behalve Chamberlin dan, Iha en Wretzky niet in staat waren de nummers in te spelen. Hun aandeel was natuurlijk ook minimaal maar dat wisten ze vanaf het begin.
Butch Vig heeft Billy gesmeekt of hij alsjeblieft zelf de tracks wilde inspelen omdat het anders jaren zou gaan duren. Omdat Corgan dolgraag zijn album wilde afmaken heeft hij na lang nadenken ingestemd.
Corgan wilde zijn vrienden niet voor het hoofd stoten maar zag zelf ook wel in dat het niet anders kon.

Dat Corgan een lastig perfectionistisch persoon is staat buiten kijf. Maar zijn niet alle songwriters dat als het op hun songs aankomt?
In plaats van verder te zinken in drugs en drank gebruik hadden de overige bandleden ook gewoon kunnen opstappen. Deden dat niet dus er moet toch wel een goede band tussen die vier zijn geweest in het begin.
Het was niet allemaal ellende.

Zoals ieder goede bandleider verwachtte Corgan een hoop van zijn muzikanten maar daarentegen werden zij daar ook genoeg voor betaald.
Waar twee kijven, twee schuld.

Gôh, dat wist ik niet. Ik dacht ook dat het vooral Billy was die niet tevreden was met de partijen van de snaar-beroerders en het daarom maar zelf is gaan doen.. Interessante materie!

Maar misschien is het toch ook wel een verklaring voor het succes van de eerdere albums; een spanningsveld dat je terug hoort in de muziek en wat op deze laatste, naar mijn smaak, ontbreekt. Oceania is een solide plaatje met aardige nummers, maar het knettert nergens. Het klink allemaal wat alsof Billy leuke liedjes heeft gemaakt, de mede-bandleden het helemaal prima vonden en er onder het genot van een kopje koffie en een appelgebakje met slagroom is ingespeeld...

Dat spanningsveld is inderdaad een goede verklaring. Ook Corgans depressies die leide tot zelfmutilatie hebben hun stempel op die songs gedrukt.

Dat hij in rustiger vaarwater is blijkt wel en misschien zijn de songs (gezien Billy's geheelonthouding) wel geschreven met een kopje koffie en een appelgebakje
Maar dat is nooit anders geweest natuurlijk.


No one can love you
‘Cause no one can free you
Lovers can’t touch you
‘Cause lovers might reach you
I’m so alone
But better than a wretched world
Better than a broken pearl
I’m so alone
But better than I ever was
Better than a just laid cause
Night may keep you sworn
May bring you storms
From chest to stern
The journey’s blessed
The warnings circumspect
With dreams I’ve had

Corgan, Oceania 2012

LOL Ik zie het zo voor me ( ook al ben ik het er qua muzikale output niet mee eens )