Marillion - Seasons End (1989)
mijn stem
391 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: EMI
-
The King of Sunset Town (8:04)
-
Easter (5:58)
-
The Uninvited Guest (3:52)
-
Seasons End (8:10)
-
Holloway Girl (4:30)
-
Berlin (7:48)
-
After Me (3:20)
-
Hooks in You (2:57)
-
The Space... (6:14)
-
The Uninvited Guest [12" Version] * (5:05)
-
The Bell in the Sea * (4:21)
-
The Release * (3:45)
-
The King of Sunset Town [Demo] * (5:34)
-
Holloway Girl [Demo] * (4:48)
-
Seasons End [Demo] * (8:02)
-
The Uninvited Guest [Demo] * (3:56)
-
Berlin [Demo] * (8:03)
-
The Bell in the Sea [Demo] * (4:52)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur:
50:53
(1:39:19)
0
geplaatst: 20 juni 2011, 00:13 uur
Running On Empty schreef:
Dat is nu eenmaal mijn mening en al zo sinds 1989 dus wie ben jij om mij op deze wijze terecht te wijzen. Toen ik Marillion met Fish op Parkpop zag in 1983 speelde jij nog met blokkendozen en had je nog een luier om en misschien heb je die nog steeds om.
Rond de band Marillion en de zanger Fish was eind jaren 80 een bepaalde magische status ontstaan door de combinatie van muziek en teksten en uiteraard de vergelijking met het oude nog magischere Genesis van begin jaren 70 met Gabriel die de band steeds moest doorstaan. De concerten in de periode 1983-1988 met Fish waren door de podium persoonlijkheid die Fish was (en is) wel heel bijzondere gebeurtenissen.
Met de komst van Hogarth werd Marillion ineens een compleet andere band. Hoewel de stem van Hogarth op deze Season's End wellicht technisch perfect klinkt zijn hier ook de teksten ineens van een volledig andere wereld. Misschien een heel aardige plaat voor de wat neutralere fan die later instapt maar ik heb nooit kunnen wennen aan het schellere geluid van Hogarth. Ook zijn solowerk doet me helemaal niets. Er staan hele aardige nummers op Season's End (ook op Brave trouwens) maar als het stemgeluid je al niet aan staat dan houdt het snel op.
(quote)
Dat is nu eenmaal mijn mening en al zo sinds 1989 dus wie ben jij om mij op deze wijze terecht te wijzen. Toen ik Marillion met Fish op Parkpop zag in 1983 speelde jij nog met blokkendozen en had je nog een luier om en misschien heb je die nog steeds om.
Rond de band Marillion en de zanger Fish was eind jaren 80 een bepaalde magische status ontstaan door de combinatie van muziek en teksten en uiteraard de vergelijking met het oude nog magischere Genesis van begin jaren 70 met Gabriel die de band steeds moest doorstaan. De concerten in de periode 1983-1988 met Fish waren door de podium persoonlijkheid die Fish was (en is) wel heel bijzondere gebeurtenissen.
Met de komst van Hogarth werd Marillion ineens een compleet andere band. Hoewel de stem van Hogarth op deze Season's End wellicht technisch perfect klinkt zijn hier ook de teksten ineens van een volledig andere wereld. Misschien een heel aardige plaat voor de wat neutralere fan die later instapt maar ik heb nooit kunnen wennen aan het schellere geluid van Hogarth. Ook zijn solowerk doet me helemaal niets. Er staan hele aardige nummers op Season's End (ook op Brave trouwens) maar als het stemgeluid je al niet aan staat dan houdt het snel op.
Maar wat ik dan net snap is waarom je dan hier nog uberhaupt een berichtje plaatst hier of meent je zo te moeten verdedigen? Ik bedoel: ik vind dus de Rolling Stones volledig ruk maar zal daar dus dan ook nooit wat plaatsen. Begrijp je me?
0
geplaatst: 20 juni 2011, 00:16 uur
vigil schreef:
Hogarth heeft dan ook maar 1 solo-album.
Hogarth heeft dan ook maar 1 solo-album.
En dat vind ik best jammer! Ik had graag gezien dat hij in staat was geweest om een zomer lang met de H band in een studio te zitten en een vervolg op zijn enige studio solo te maken.
0
geplaatst: 20 juni 2011, 07:00 uur
vigil schreef:
Hogarth heeft dan ook maar 1 solo-album.
Dat is dan één Hogarth solo-album teveel Hogarth heeft dan ook maar 1 solo-album.
.
0
Ozric Spacefolk
geplaatst: 20 juni 2011, 09:11 uur
hahaha, het duurde voor mij ook echt bijna 10 jaar vooraleer ik een album met Hogarth kocht.
Ik leerde de band kennen toen Fish er net uit was en sloeg aan het verzamelen. Pas rond het uikomen voor Strange Engine ben ik me gaan wagen aan Marillion.
Maar was wel direct verkocht. Ik zag het ook altijd als 2 verschillend Marillions en draai van beide line-ups de platen helemaal grijs.
Ik leerde de band kennen toen Fish er net uit was en sloeg aan het verzamelen. Pas rond het uikomen voor Strange Engine ben ik me gaan wagen aan Marillion.
Maar was wel direct verkocht. Ik zag het ook altijd als 2 verschillend Marillions en draai van beide line-ups de platen helemaal grijs.
0
geplaatst: 20 juni 2011, 09:17 uur
Hans Brouwer schreef:
.
(quote)
Dat is dan één Hogarth solo-album teveel . Wat ben je toch slaapverwekkend...
0
geplaatst: 21 juni 2011, 21:44 uur
Metal-D78 schreef:
Maar als het je lukt de stem weg te denken dan is het een dijk van een plaat.
Maar als het je lukt de stem weg te denken dan is het een dijk van een plaat.
En hier houdt het voor mij toch echt op! Ik ga een album niet luisteren en proberen de zang uit te schakelen om het album toch maar te kunnen waarderen. Daarvoor vind ik de zang een véél te belangrijke spil in het geheel. Onbewust is het stemgeluid toch één van de eerste dingen waar ik op let als ik iets nieuws luister. Als die zang me vervolgens tegenstaat dan gaat dat album mij nooit bevallen. Heb ook nog nooit meegemaakt dat ik na jaren een zanger ineens wél goed ging vinden.
0
geplaatst: 26 juli 2011, 12:27 uur
Dat gaat voor mij ook nooit werken. Als de zanger me niet aanstaat, wordt heel lastig om de muziek te accepteren. De zang is idd te belangrijk. Het gebeurt wel eens (zoals bij Pendragon op het album Pure) dat ik de zanger leer accepteren. Maar wegdenken is weer van een andere orde.
Maar gelukkig heb ik nooit aan de stem van Hogarth hoeven wennen. Ik vind hem erg prettig in het gehoor liggen. Hij zingt mooi en kan goed overbrengen wat hij vertelt. Ik geniet erg van zijn vocale bijdragen!
Dit album kende ik nog niet en ik heb net een eerste luisterbeurt achter de rug. Nu kan ik Marbles, Brave en Afraid Of Sunlight erg goed waarderen. Dit album vindt voor mij zijn weg moeiteloos tussen genoemde toppers! Prachtig album! Ik begin met 4 sterren waarbij de optie tot groei naar alle waarschijnlijkheid wel word gelicht!
Maar gelukkig heb ik nooit aan de stem van Hogarth hoeven wennen. Ik vind hem erg prettig in het gehoor liggen. Hij zingt mooi en kan goed overbrengen wat hij vertelt. Ik geniet erg van zijn vocale bijdragen!
Dit album kende ik nog niet en ik heb net een eerste luisterbeurt achter de rug. Nu kan ik Marbles, Brave en Afraid Of Sunlight erg goed waarderen. Dit album vindt voor mij zijn weg moeiteloos tussen genoemde toppers! Prachtig album! Ik begin met 4 sterren waarbij de optie tot groei naar alle waarschijnlijkheid wel word gelicht!
0
geplaatst: 26 juli 2011, 12:49 uur
Ondanks Hogarth toch best een aardige plaat. Mooie composities.
0
geplaatst: 26 juli 2011, 20:03 uur
Running On Empty schreef:
Ondanks Hogarth toch best een aardige plaat. Mooie composities.
Ondanks Hogarth toch best een aardige plaat. Mooie composities.
Natuurlijk ben ik dan ook benieuwd welke nummers je voorkeur hebben....
0
geplaatst: 26 juli 2011, 22:24 uur
Running On Empty schreef:
Ondanks Hogarth toch best een aardige plaat. Mooie composities.
Ondanks Hogarth toch best een aardige plaat. Mooie composities.
Vanwaar de ommezwaai, ROE? Je stemde eerst toch niet op het album, omdat je niet met hele lage ratings wilde strooien? 3,5 is toch niet slecht. Zeker niet gelet op jouw irritatie rondom Hogarth's stem. Ben benieuwd naar je verhaal!
0
geplaatst: 26 juli 2011, 22:49 uur
Ik ken toevallig ook iemand die die niets van Hogarth moet hebben . Die zweert ook bij Marillion met Fish . Ik mag H erg graag horen . Ik vind zijn intensiteit groots . De man kan heel zijn ziel en zaligheid in een nummer kwijt . Hier bijvoorbeeld in de titeltrack en The Space , magistraal !
Maar kennelijk roept hij toch wat irritatie op bij mensen ......tja....het kan kennelijk .
Maar kennelijk roept hij toch wat irritatie op bij mensen ......tja....het kan kennelijk .
0
geplaatst: 29 juli 2011, 22:20 uur
Maar ik kan me het tegenovergestelde ook erg goed voorstellen. Dat mensen zich irriteren aan de stem van Fish. Die heeft ook een erg typische stem vind ik. Gelukkig kan ik beide erg waarderen 
0
geplaatst: 29 juli 2011, 22:49 uur
Fish kan veel compenseren met zijn persoonlijkheid . Ik zag 'm ooit live in Paradiso ten tijde van Sunsets Of Empire . De man heeft een aangeboren talent voor de conversatie en weet meestal nog wat zinnigs te zeggen ook , daarbij heeft hij veel humor . Het is een grote vent met een klein hartje en dat maakt dat hij toch een publiekslieveling is .Ondanks dat zijn stem minder is geworden in de loop der jaren .
Hogarth blijft daarintegen goed zingen en kan er ook veel mee , maar ik heb bij hem wel het idee dat hij meer een rol speelt op het podium .
Maar beide uitstekende frontmannen met een eigen stijl .
Hogarth blijft daarintegen goed zingen en kan er ook veel mee , maar ik heb bij hem wel het idee dat hij meer een rol speelt op het podium .
Maar beide uitstekende frontmannen met een eigen stijl .
0
geplaatst: 30 juli 2011, 09:10 uur
Dat laatste zeker maar Fish speelt zeker ook een soort van rol op het podium, dat is natuurlijk ook gewoon legitiem, zo langzamerhand zijn de gebaartjes van Fish ook wel redelijk herkenbaar. Dat hij groot en geanimeerd verteller is lijkt mij duidelijk.
0
geplaatst: 30 juli 2011, 13:33 uur
Weet je, mijn aversie tegen Hogarth komt vooral voort uit de eerste 2 tournees van Marillion met hem die ik heb gezien. Het was gewoon één grote vreselijke schreeuwpartij op nummers als Kayleigh en Garden Party die mij door merg en been gingen. De band maakt ook met hem best aardige platen maar live kan ik het niet aanzien.
Brave kan ik waarderen en deze Season's End ook (Is het echt waar dat deze naam is afgeleid van Sea & Son (= Fish) en End (zijn vertrek?).
De rest heb ik al wel eens gehoord en ga ik weer eens op mijn gemak beluisteren maar Season's End is best een leuke plaat.
Brave kan ik waarderen en deze Season's End ook (Is het echt waar dat deze naam is afgeleid van Sea & Son (= Fish) en End (zijn vertrek?).
De rest heb ik al wel eens gehoord en ga ik weer eens op mijn gemak beluisteren maar Season's End is best een leuke plaat.
0
geplaatst: 30 juli 2011, 15:24 uur
Je wordt mild, ROE! 
Ik ben dan benieuwd wat je van Marbles vindt, als je daar ooit aan toe komt!
Overigens, die theorie waar de albumnaam vandaan komt, kende ik niet. Geen idee of het klopt, maar het is zeker leuk gevonden.
Ik ben dan benieuwd wat je van Marbles vindt, als je daar ooit aan toe komt!
Overigens, die theorie waar de albumnaam vandaan komt, kende ik niet. Geen idee of het klopt, maar het is zeker leuk gevonden.
0
geplaatst: 30 juli 2011, 16:33 uur
Running On Empty schreef:
Brave kan ik waarderen en deze Season's End ook (Is het echt waar dat deze naam is afgeleid van Sea & Son (= Fish) en End (zijn vertrek?).
.
Brave kan ik waarderen en deze Season's End ook (Is het echt waar dat deze naam is afgeleid van Sea & Son (= Fish) en End (zijn vertrek?).
.
Kijk eens naar de hoes en je weet het antwoord
0
geplaatst: 30 juli 2011, 22:31 uur
vigil schreef:
(quote)
Kijk eens naar de hoes en je weet het antwoord Ik kan er geen kaas van maken eerlijk gezegd.
0
geplaatst: 30 juli 2011, 22:31 uur
Rogyros schreef:
Je wordt mild, ROE!
Ik ben dan benieuwd wat je van Marbles vindt, als je daar ooit aan toe komt!
Je wordt mild, ROE!
Ik ben dan benieuwd wat je van Marbles vindt, als je daar ooit aan toe komt!
Marbles heb ik liggen en ga ik weer eens draaien de komende week. Is niet blijven hangen in ieder geval.
0
geplaatst: 31 juli 2011, 10:55 uur
Running On Empty schreef:
Ik kan er geen kaas van maken eerlijk gezegd.
(quote)
Ik kan er geen kaas van maken eerlijk gezegd.
Elke "seizoen" (zijn natuurlijk de elementen) heeft iets waarop je kan zien dat dit het einde van Fish periode betekend.
1) zand/aarde: losse veer van de ekster (magpie)
2) lucht/wind: onderin het belletje van de Jester, of te wel "we gaan hoger"
3) vuur: kameleon (komt terug in songtitel en hoezen) waarvan zijn habitat in de fik staat
4) water: zinkend "fugazi"schilderij
Dan is die titel natuurlijk niet echt vreemd te noemen. Al is dat, wat betreft de titel, nooit officieel bevestigd naar ik weet.
0
geplaatst: 7 augustus 2011, 08:46 uur
Mijn eerste kennismaking met het 'nieuwe' Marillion was op radio 3, toen Steve & Steve in Ahoy op een beurs After Me speelden. Vervolgens werd er een stuk van The King Of Sunset Town gedraaid en bij het horen van het prachtige symfonische intro was ik meteen verkocht.
Seasons End ligt in het verlengde van Clutching At Straws en inderdaad is dat heel logisch aangezien het merendeel van de nummers eigenlijk voor/met Fish geschreven zijn.
Hoogtepunten zijn voor mij het prachtige Berlin, het fenomenale slotstuk The Space en misschien wel de mooiste gitaarsolo ooit van Rothery in Easter.
Overigens heb ik ooit gelezen in het fanclubblad dat zowel Steve Hogarth als Fish de theorie 'Sea-sons End' complete onzin vinden...
4,5 sterren!
Seasons End ligt in het verlengde van Clutching At Straws en inderdaad is dat heel logisch aangezien het merendeel van de nummers eigenlijk voor/met Fish geschreven zijn.
Hoogtepunten zijn voor mij het prachtige Berlin, het fenomenale slotstuk The Space en misschien wel de mooiste gitaarsolo ooit van Rothery in Easter.
Overigens heb ik ooit gelezen in het fanclubblad dat zowel Steve Hogarth als Fish de theorie 'Sea-sons End' complete onzin vinden...
4,5 sterren!
0
geplaatst: 7 augustus 2011, 10:52 uur
Nu heeft de fanclub ook regelmatig zelf hun eigen (positieve) waarheid
0
geplaatst: 28 november 2011, 15:38 uur
Staat al jaren op pole position bij mij en blijft daar nog wel een tijdje .....
Elk nummer is raak, 1keer emotioneel geweest toen het titel nummer gedraaid werd in het crematorium bij het afscheid van mijn grote inspirator op het gebied van progrock, lees Marillion, en samen marathons lopen (19 inmiddels) die veel te vroeg uit het leven ging, 34 jaar....
Tja, dan blijft dit album je achtervolgens met andere hoogtepunten als Berlin en Easter...
Elk nummer is raak, 1keer emotioneel geweest toen het titel nummer gedraaid werd in het crematorium bij het afscheid van mijn grote inspirator op het gebied van progrock, lees Marillion, en samen marathons lopen (19 inmiddels) die veel te vroeg uit het leven ging, 34 jaar....
Tja, dan blijft dit album je achtervolgens met andere hoogtepunten als Berlin en Easter...
0
geplaatst: 31 december 2011, 19:22 uur
Sta je naar 3FM te luisteren op het werk, komt opeens het titelnummer voorbij! Toch een aangename verrassing, vooral omdat ze de hele prachtige outro ook afspeelden =D
0
vanson
geplaatst: 1 januari 2012, 13:07 uur
Ontzettend sterk begin van Marillion 2.0. In mijn oren beter dan 'Clutching at Straws'.
Hooks in you is nog altijd een vreemde eend in de bijt, bijna dissonant, maar laat The Space... wel harder binnenkomen.
Hooks in you is nog altijd een vreemde eend in de bijt, bijna dissonant, maar laat The Space... wel harder binnenkomen.
0
geplaatst: 25 januari 2012, 15:57 uur
Wie mijn all time favourit de titelsong Season's End van de 1e positie wil stoten? zou het niet weten dus 23 jaar al, zou het niet weten, eerlijk gezegd denk ik ook dat het niet zal gebeuren, Ocean Cloud, Strange Engine, Neverland, Posthumous Silence, Mad man moon, Indigo, Arriving somewhere but nowhere zijn wereldnummers maar zelfs deze gaat het niet lukken, omdat er zoveel meer moois op Season's End staat ook nr. 1 bij mijn top 10.
Tja en dan Rothery hoe hij zijn gitaar bespeelt......hulde!
Tja en dan Rothery hoe hij zijn gitaar bespeelt......hulde!
0
geplaatst: 25 januari 2012, 21:45 uur
crosskip schreef:
Sta je naar 3FM te luisteren op het werk, komt opeens het titelnummer voorbij! .....
Sta je naar 3FM te luisteren op het werk, komt opeens het titelnummer voorbij! .....
.... Dan gaat de radio hier uiteraard uit of op een andere zender
* denotes required fields.