Marillion - Seasons End (1989)

Na jaren weer eens uit de kast gehaald gisteren, en direct van 3,5* naar 4* verhoogd. Toch echt een heel fijn album met een aantal geniale momentjes. Het intro van King of sunset town bijvoorbeeld, het moment dat daar de hele band invalt. Easter is wat mij betreft grijsgedraaid dus die skip ik standaard.
The uninvited guest, lekker cynische tekst (I've reserved the seat behind you...). Season's End is prachtig, net als Holloway girl (al hoor ik daar liever de akoestische versie van the Walls van).

Eigenlijk de enige dissonant op dit album is Hooks in You, wat een draak van een nummer. En dat dan kiezen als eerste single....ach ja, singlekeuzes van Marillion, laten we het daar maar niet over hebben.

Hooks in you, prachtig nummer!

Ik heb de spam hier en bij de andere Marillion-albums weggehaald.

Edit: zie nu de smilie, dus je was cynisch neem ik aan.

Ik vind Hooks in You prima. Lekker puntig. Rockt lekker. Duurt lekker kort. Knallen met die hap.
Marillion knalt te weinig.

Incommunicado, Paper Lies, Assassing, Accidental Man, This Town... Van mij mag Marillion vaker gewoon even lekker er tegen aan...

Under The Sun mag wat mij betreft ook wel aan dat rijtje toe worden gevoegd. Niks mis met de korte knallers van Marillion, vooral live erg goed voor de variatie!

Ik noemde er een paar uit mn hoofd. Maar er zijn er meer inderdaad. Op Anaraknophobia staan ook nog twee rockers. En dan hebben we nog Cannibal Surf Babe, maar die vind ik weer wat minder....

Nee niet echt...ik vind het een geweldig nummer! Maar ja, ik kan hardrock/melodic rock erg waarderen dus dan zit je met Hooks in you wel goed.

Sterk marillion album heb er 3 clutching at straws,misplaced childhood en deze.
Vind deze t mooist prachtige songs.

Draai deze t meest.
Heerlijke rustige songs afgewisseld met wat stevigere werk(hooks in you)kon zo van een magnum album komen.

Zit mometeel in mijn rush periode maar wil wat meer van marillion ontdekken.
Maar deze is prachtig.
Heb ze in de jaren '90 ooit es live in groningen gezien was toen al met hogarth.

Als het in de jaren '90 was kan het niet anders dan dat het met Hogarth was

Maar eehh ik zeg Brave, Afraid of Sunlight en Marbles!

Ik zou zeggen: A Brief Encounter (live), want die is toevalligerwijs uitgebracht om de Amerikaanse markt bekend te maken met Marillion, toen ze gingen touren met (jawel) Rush!

Toen ik destijds de single Hooks in You hoorde, vreesde ik het ergste voor het eerste album met de nieuwe zanger. After Me (b-kantje) is beter te verteren, maar doet mij de broek ook niet echt bollen. Dit zijn voor mij echter de enige zwakkere nummers op dit album. De overige composities zijn goed tot zeer goed. Het titelnummer blijft magisch.

Ja, da's mijn mening ook. Hooks In You rockt wel lekker, maar valt een beetje buiten de boot.
Het album is tamelijk atmosferisch en dan gooit die song eigenlijk wat roet in het eten.
After Me is een mooi klein liedje, maar is ook geen hoogtepunt op deze verder genietbare plaat.

Tsja dan blijf ik toch een aparte blijkbaar. Ik vind Hooks in you juist heerlijk op dit verder behoorlijk rustige album. Valt het uit de toon? Ja zal best maar mij stoort het geenszins. Snap wel dat de meer doorgewinterde Marillion fans dit nummer niet zo geweldig vinden. Zoals viking1 al zegt zou het zo van een AOR band kunnen zijn. En dan wordt Marillion té gewoontjes gok ik...?

Het is zo'n song die live de boel wellicht wat opschut, maar het heeft mij net even te veel een Incommunicado gehalte, en dat vind ik trouwens een betere song.
Het komt bij mij over als '' we moeten er nog wel een uptempo song opzetten''. En dat is eigenlijk jammer, want in de sfeer van deze broeierige plaat was dat helemaal niet nodig geweest.
Maar een ieder heeft daar zijn eigen inzicht in.

Ik hou best wel van stevige nummers, maar Hooks... vind ik opgeblazen/overkill, Ik weet dat er genoeg fans zijn die zo'n tussendoortje een verademing vinden. Niets mis mee... Het iets minder stevige The Uninvited Guest vind ik daarentegen ijzersterk, goed opgebouwd. Incommunicado vind ik ook een goed voorbeeld, dat past goed bij de sfeer van Clutching...,

Hooks in you is in mijn ogen ook niet de meest logische eerste single (dat was Easter!) maar aan de andere kant gezien de op dat moment laatste grote hit (Incommunicado) die een beetje volgens hetzelfde stramien is opgebouwd, wel weer een wat logischere keuze.

Zeer mooi album van Marillion, de opbouw van The king of Sunset town, prachtig wanneer de band inzet! Verder vind ik de titelsong erg mooi, het nummer Berlin mag er ook wezen! 4 sterren voor dit album

Naast het feit dat dit het eerste album met zanger Steve Hogarth is, was het ook het eerste non-Fish album dat ik aanschafte. Qua muzikale stijl is het duidelijk dat de band nog wel voortborduurt op de albums die men ten tijde van Fish maakte, al is het duidelijk dat de nummers qua teksten toch heel anders in elkaar zitten. Let wel, anders, niet slechter. Fish stopt iedere zanglijn vol met moeilijke woorden die voor een hoop interessante teksten zorgen, maar Hogarth komt met minder woorden eveneens goed uit de voeten. Persoonlijk vind ik dat hij dan wel iets minder begaafd is in het lyrisch opzicht, maar als het aankomt op sfeervolle zanglijnen produceren, is hij toch echt de meerdere van Fish.

De nummers zijn flink afwisselend qua sfeer. Hooks In You is een lekker hardrock nummer, terwijl ook The Unexpected Guest een lekkere uptempo song is. Hier staat tegenover dat Seasons End qua sfeer al dichter in de buurt ligt bij latere Marillion nummers als Afraid Of Sunlight, terwijl een nummer als Easter weer al een beetje aan Estonia doet denken. Eigenlijk kan ik niet echt een slecht nummer vinden, al moet ik toegeven dat ik het album pas echt briljant ga vinden vanaf Seasons End en dat Berlin en dit nummer verreweg mijn favoriete tracks zijn. Een erg fijn album, dat zeker ook beluisterd zou moeten worden door de mensen die praktisch alleen zweren bij Fish.

Voorlopige tussenstand:
1. Clutching At Straws
2. Seasons End
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Misplaced Childhood

Dit album is uit mijn jeugd. Onlangs voor 10 euro de picture disc (op vinyl) aangeschaft, nadat ik het eerder ooit als cassettebandje en cd aanschafte.

Het blijft een goed album, al is dit het laatste echt goede album van Marillion. De singles Hooks in You en Uninvited Guest kunnen mij nu niet meer zo boeien, maar de rest van kant 2, Easter en het titelnummer hebben de tand des tijds aardig doorstaan.

He Maurice, in hoeverre ben je bekend met het H tijdperk? Want bv. een later album zoals Marbles wordt in het algemeen, en zeker ook hier op MuMe, erg hoog ingeschaald. Mocht je die niet kennen zou ik deze van harte willen aanraden.

Tot Anoraknophobia, dus nét voor Marbles, heb ik al hun braaf gekocht, maar was eigenlijk al met Brave afgehaakt. Marbles zal ik eens een eerlijke kans geven. Ik ben ze nu weer aan het herontdekken.

Doe dat dan ook voor Brave en Afraid Of Sunlight. Wat mij betreft het beste wat ze gemaakt hebben.

Album geluisterd. Die Steve Hogarth klinkt qua zang anders dan Fish, maar zingt ook erg goed. De instrumenten klinken echter niet veel anders dan met het Fish-tijdperk. 'Easter' is het mooiste nummer.

De Marillion aanhang was al genoeg geschokt door het vertrek van Fish, daarom op dit album geen andere koers voor wat betreft de overige 'instrumenten'. Later zou Marillion wel pogingen doen om de muzikale koers te verleggen (Radiation, Anoraknophobia.) Zelfs het artwork staat bol van de verwijzingen naar het Fish-verleden, en nadat het Marillion-logo op Clutching at Straws een makeover had gekregen (zeer tegen de zin van de diehard fans uiteraard), kreeg Seasons End weer het klassieke logo. Er deed zelfs een theorie de ronde dat de titel een verwijzing was naar de oude zanger. "Sea-sons" End ofwel het einde van de zoon van de zee, Fish dus.

Als dat zo is, hebben ze de naam van het album erg cryptisch bedacht. Een vis ('Fish') wordt beschouwd als een zoon van de zee. Ik moet wel zeggen dat dit het enige album zonder Fish is, waar ik helemaal naar geluisterd heb. Van 'Brave' heb ik 6 nummers geluisterd, en dus is dat voor mij nog niet genoeg om 'Brave' te gaan beoordelen.

Veel van de nummers waren al geschreven toen Fish nog in de band zat (zie cd2 van de remastered versie van Clutching at Straws). De teksten zijn alleen herschreven. Easter is wel echt opnieuw geschreven en Space is een herbewerking van een liedje van één van Hogarth's oude bandjes.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik ten tijde van dit album erg nieuwsgierig was hoe dat zou klinken marillion zonder fish. Dat was toch eigenlijk niet voor te stellen. Ik heb dan ook een tijdje moeten wennen aan de stem van Steve. Het album van fish (vigil) daarentegen greep me meteen bij de strot.

Seasons end was echt wennen. Wat daarbij niet hielp was dat de scheiding van de band ook voor twee kampen bij de Freaks (benaming voor de fans) zorgde. Voor de fans was het echt kiezen tussen fish of marillion. Beide goed viinden was echt " not done" .

Later ontdekte ik dat het het met dit album net is als met een goede wijn. Het moet rijpen! Nu in retroperspectief vind ik dat dit album in het werk van marillion toch wel hoort in het lijstje met topalbums.

King of Sunset Town vind ik met het langszaam aanzwellende intro dat overgaat in een knallende, jankende gitaarsolo een goede opener of dit album. Diverse tempowisselingen in dit nummer houden het voor mij interresant. En natuurlijk de eerste kennismaking met de stem van Steve.
Easter vind ik nog steeds een pareltje. De hoofdrollen voor Steve en Steve. Overigens merk ik op dat ik op dit hele album een hoofdrol weggelegd " hoor" voor beide Steves.
The uninvietd guest doet me niet zo veel muzikaal gezien. Tekstueel op een hoger abstractieniveau wel interessant. "you can fly to the other side of tthe world but you know...... I reserved the seat behind you......We can talk about old times" Oftewel er is geen ontkomen aan mij! Zou hier een verwijzing zitten naar het niet kunnen ontkomen aan een nieuwe zanger?
Seaons end. Muzikaal gezien een redelijk standaardnummer voor mij maar met wederom een zeer geagengeerde tekst. Steve schijnt een statement te willen maken over de effecten van wat wij de mens de aarde aan doen en de gevolgen daarvan. Je vraagt je met vandaag 9 graden Celsius op de teller wel af of zijn voorspelling al bewaarheid aan het worden is.
Holloway girl. Mooi lied met mooi zanglijnen van Steve. Berlin: "one day freedom will unlock your door" zegt genoeg. Het album gaat verder met After me, een logish vervolg op Berlin.
Dan: rockeeeeennnnnnn! Hooks in you. Een nummer dat wat mij betreft een uitzondering is op de sfeer die het album over het algemeen uitademt. Lekker ongecompliceerd, niet te kort, niet te lang.
The Space is een waardige afsluiter van het album.

Zoals gezegd achteraf bekeken leverde Marillion hier een dijk van een debuut (Met Hogarth) af. Hoge kwaliteit die ze wat mij betreft niet konden doorzetten op het album daarna.
Nog niet zo lang geleden heb ik een aantal remasters van de band aangeschaft. Op cd 2. van de remaster van Clutching at Straws is een voorproefje van dit album te vinden. Teksten van de cd vigil van fish op melodielijnen die later op Seasons terecht zouden komen. Echt weird!!

Ik ben nog steeds op zoek naar de remaster van Seasons end. Helaas niet meer te verkrijgen in de reguliere handel.

Kortom om een lang verhaal kort te maken 4,5 * van mij voor dit album.

De 2cd remaster is inderdaad al enige tijd 'out op print'. Hij wordt af en toe (2ehands) aangeboden via sites als Amazon, Discogs en Ebay, maar het wordt steeds moeilijker een exemplaar voor een fatsoenlijke prijs te bemachtigen.

Hij is nog gewoon bestelbaar hoor, welliswaar niet voor midprice ofzo (waar de meeste remasters van Marillion voor verkrijgbaar zijn) maar voor een euro of 15 max moet het geen probleem zijn om Clutching binnen een paar dagen nieuw in huis te hebben.