Dead Can Dance - Anastasis (2012)

Zestien jaar hebben we er op moeten wachten. En alsof zestien jaar niets is geweest ben je binnen enkele seconden al weer helemaal de wereld van Dead Can Dance binnen gesleurd.

Een intrigerende wereld: een veld vol bloemen, dode zonnebloemen en toch is dit alles behalve doods. Een dansende dood? Er is in elk geval 'Room for Everyone' volgens Brendan Perry die dit album met zijn warme stem opent en ervoor zorgt dat Anastasis zo levendig als maar mogelijk klinkt.
Oud en vertrouwd. Zestien jaar? Welke dan?

Blakend van zelfvertrouwen en krachtig op de o zo bekende Dead Can Dance wijze. 'Our Journey Has Begun'....... en dat is dan nog maar het begin. Triomfantelijk geven ze nog niet toe aan de dood. Vier het leven en dat is niet moeilijk als je weer zo gegrepen kan worden door haast onaardse klanken zoals alleen Perry en Gerrard die kunnen leveren.

En toch is dit album helemaal niet zo onaards. Sterker: ik vind het misschien wel hun meest toegankelijke album ooit: gracieus is het zeker, de wereld-invloeden lijken wat naar de achtergrond gedrukt (ook al zijn deze nog steeds sterk aanwezig in Arabische sfeer waardoor je dit helemaal niet kunt stellen terwijl het bij mij wel zo voelt) en de Middeleeuwse klanken staan niet zo op de voorgrond deze keer (maar ook dat was op het laatste album al niet meer zo).
Net als de schitterende vocalen van Lisa Gerrard die zich bescheidener lijkt op te stellen. Haar stem volledig in dienst van het grote geheel. Minder vocale acrobatiek en vooral in balans en dat is iets wat ik een rode draad vind in de acht nummers; alles is zo ongelooflijk goed in evenwicht met elkaar.

Het zijn de melodieën die het hier vooral voor elkaar krijgen. Rustig gaan deze voort en telkens waan je je in een nieuw sprookje. Om elke hoek een nieuwe betovering, om de zoveel minuten een aangename verrassing, elk nummer een andere sfeer en toch vooral met elkaar in verbinding. Die balans waar ik het dus over heb.

Het zou mij niet verbazen als veel liefhebbers dit album 'te makkelijk' vinden, te toegankelijk.
Ik denk dat ik het niet meer hoor. Lisa Gerrard solo viel niet altijd mee en nu ik ze weer samen hoor merk ik toch dat het hun grote kracht is.
Anastasis is het wachten waard geweest en is wat mij betreft wederom een uiterst geslaagd project: schitterend album en prachtige hoes!
Het maakt het uitkijken naar het optreden in Utrecht alleen maar leuker.

Zei ik nou 'uiterst geslaagd project'????
Bloedstollend mooi en meeslepend kunstwerk past beter hierbij!!!

Hmm?! Een nieuwe DCD?? Bizar, daar hebben ze wel de nodige tijd over gedaan ja.. ga hier eens achteraan!

Nou ja, zestien jaar? Het laatste solo-album van Perry dateert van 2010 en daar sluit dit album, wat ik aan snaps heb kunnen horen, naar mijn gevoel heel goed op aan, zeker wat betreft de door Perry gezongen nummers (maar dat spreekt voor zich).

Inmiddels wat meer snaps aan het beluisteren.....prachtig, prachtig, prachtig....wat een serene ingetogenheid!

Dat is dan voor mij geen aanbeveling...

In eerste instantie ontbrak bij mij de opwinding die ik vroeger had toen een nieuw album van mijn meest favoriete band van toen uitkwam. Maar bij nadere beluistering werd ik toch weer gegrepen. Tergend mooi. Mij valt op hoe uitgebalanceerd en evenwichtig het klinkt. Lisa is minder op de voorgrond met haar vocale acrobatiek. De echte hoofdrol is weggelegd voor de beeldschone melodieën. En het artwork refereert weer naar de groepsnaam: Dead Can dance. Een desolaat veld dode bloemen, maar vibrerend van leven.
Voor Dead Can Dance geldt bovendien het aloude gezegde: het geheel is meer dan de som der delen. Van beide soloprojecten heb ik nimmer zo kunnen genieten dan van wat ze samen kunnen voortbrengen. Brendan solo vond ik wel mooi, maar toch een beetje een sombere saaie zeiksnor. Lisa solo werd me te etherisch. Maar als ze samen zijn ontstaat er een vonk die hen uit hun eigen cocon rukt en in staat stelt tot groots en meeslepend werk.

Hoe gedragen en zwaar op de hand ook, toegankelijk waren ze altijd al naar mijn mening, nu niet meer dan vroeger.
Dan bedenk ik me ineens nog een ander aspect dat hun werk typeert: tijdloos. Zo'n woord dat je makkelijk in de mond neemt , maar in dit geval perfect hun werk typeert. Ze gebruiken wel nieuwe technieken en electronica, maar dat staat geheel in dienst van hun muziek en blijft altijd onder de oppervlakte.

Je kan op hun site het hele album streamen.

Niet meer volgens mij, ik krijg enkel Amnesia van 4.54 minuten nog naar boven.

Het is er dus eindelijk van gekomen: de verrijzenis van Dead Can Dance.

Een blik op zowel de hoes als de titels doet vermoeden dat het duo in ouderwetse vorm verkeert.
Van zodra ik kan tik in het album op de kop. En dan keren we wel eens terug met een beschrijving.

Het valt me nu pas op dat Brendan Perry wat heeft met de zon.
Dat hemellichaam duikt meermaals op in zijn werk. En als ik de hoes bekijk
met de zwartgeblakerde zonnebloemen dan slaat mijn fantasie meteen op hol.

Misschien zijn mensen wel als zonnebloemen die het hoofd richten naar de zon.
Snakkend naar licht, warmte, maar met de wortels verankerd in dit aardse tranendal.
Dat eeuwige spanningsveld tussen het sacrale en het seculiere: de mens ten voeten uit.

Ik voel het al. De toon is alweer gezet, nog voor ik één noot gehoord heb.

Return of the She-King.......wat mooi, wat mooi! Hoezo kan je verliefd op muziek worden

De afsluiter is ook geweldig!

En de opener is ook magistraal.... ik heb een nieuwe nummer 1 over 2012 en eerlijk gezged had ik dat van tevoren toch niet verwacht (nergens op gebaseerd.... misschien te veel gefocust op de nieuwe Sigur Rós die me dan weer tegenvalt).

Ik las net dat Anastasis 'wederopstanding' betekent in het Grieks. Hoe toepasselijk .

En dat in combi met de coverart is weer een perfecte verbeelding van de groepsnaam. Mooi! Ik kijk uit naar hun concert!

Anastasis begint broeierig.
Een kruistocht van hippiekinderen die door de verbrandende zon een weg terug naar het aardse proberen te vinden.
Getergd door de warmte, waardoor de bloemen in de haren verdorren tot een troosteloos geheel.
Het tempo wordt bepaald door de man met de gong.
Brendan Perry als een hedendaagse rattenvanger van Hamelen.
Zijn muzikale creaties werken hypnotiserend.
We sluiten aan bij de kinderen van de zon.
De stoet wordt langzaamaan steeds groter.
Volgelingen die jarenlang gewacht hebben op het antwoord op Spiritchaser.
Worden we verleid om deel te nemen op de Ark van Perry; of worden we klaargestoomd om te strijden als Gladiator voor het hemelrijk van Lisa Gerrard.

Gelukkig is dit beide niet het geval.
Dead Can Dance is gewoon weer terug.
Het sluit perfect aan op de Oosterse richting die ooit is ingeslagen.
De balans is zelfs meer aanwezig, dan op hun laatste albums.
Dus achteraf is het geen verkeerde keuze om een langdurige sabbatical in te lassen.
Het grote licht is herrezen.
De verbrande bloemen zijn juist het gevolg door een positieve openbaring.
Vreugdevuur, welk een grauw landschap achter laat.
De puinhopen na een geslaagd feest.
En de zaden die zich verschuilen in de grond, zullen uiteindelijk zich kleurrijk aan de wereld vertonen.
Een aankondiging tot een meer productieve periode?
Laten we het hopen.
Geslaagde come-back.

Op Within the Realm of a Dying Sun na heb ik me eigenlijk maar weinig verdiept in deze band. Toch verrast door het feit dat ze met een nieuw album komen, ben ik deze cd maar eens gaan checken... wat een prachtige cd! Vooral de opener doet het hier erg goed.

Misschien toch maar eens wat meer van deze groep opzoeken =D

U gaat een mooie ontdekkingstocht tegemoet!

Inderdaad, DCD hebben zoveel platen gemaakt en bijna allemaal geniaal! Within the Realm of a Dying Sun is zeker mooi, maar de platen daaromheen doen daar geen zak voor onder.

Verdorie! Weer een overvloedige plaat die je onderdompelt in de wereld die DCD heet. Zowel Perry als Gerrard zijn in prima doen. Ik moet alleen nog even vaststellen of dat genoeg is om de legendarische platen die ze al hebben gemaakt te kunnen evenaren. Ik vrees van niet, omdat ik hier ook weer de "wereldmuziek" noemer iets te overduidelijk hoor, zoals Into The Labyrinth. Ik hoor te weinig echt oorspronkelijke composities. Maar ik laat hem nog even dobberen op mijn mp3 speler voordat ik een oordeel vel. De opener is alvast grandioos!

Come-backs van groepen met de statuur van DCD zijn levensgevaarlijk. Het niveau van het eerdere werk is zo hoog dat het moeilijk lijkt dat nog enigszins te evenaren, laat staan overtreffen. Het risico is groot dat het een slap vervolg is op eerder vertoonde kunsten en dat de opgebouwde statuur toch wat beschadigd raakt.

Zo niet bij DCD! Zonder meer een sterke comeback. En misschien wel een van hun betere/beste albums. Maar voor dat predikaat is het nog te vroeg; daarvoor zijn meer luisterbeurten nodig. Maar waarom een van de betere/beste? Vanwege de fraaie synthese van elementen uit het eerdere werk. Ik hoor de klassieke elementen van 'Within the Realm', maar ook de sferen van 'Into the Labyrinth', 'Spiritchaser', een snufje 'Aion' en het solowerk van Perry. Zonder het gevoel te hebben naar herhalingsoefeningen te zitten luisteren. Het is weer een album geworden met een eigen identiteit en sfeer. Anastasis is nmm een mooie toevoeging aan het eerdere werk.

Zowel Perry als Gerrard zijn goed bij stem. Perry zingt mss wel beter dan hij ooit gedaan heeft. En Gerrard is wat minder zweverig, zingt meer ingetogen. Dat past goed.

De opener en afsluiter zijn ijzersterk, net zoals 'Opium' (hoor ik daar de grondtonen van 'New Dawn Fades', maar dan vertraagd?) en 'Return of the She-King'. De overige nummers zijn gewoon goed.

Kortom: een sterke verrijzenis van deze legendarische band. Hopelijk volgt er weer een productieve periode in de samenwerking tussen deze twee godskinderen!

Laten we eerlijk zijn: een band die 16 jaar na dato met een nieuwe album op de proppen komt kan je 9 van de 10 keer volkomen veilig volledig langs je heen laten gaan. Ik ben blij dat ik dat met de nieuwe DCD niet gedaan heb!

Muzikaal sluit het met haar Afrikaanse en Arabische invloeden aan bij het vorige studioalbum, maar dit keer zijn de liedjes (met citaten uit het gehele repertoire van de band) wél dik in orde en is veel zorg besteed aan een mooie opbouw. Ik zou dit album zelfs onder de beste van de band willen scharen.

Ik inmiddels ook. Na Within the Realm of a Dying Sun mijn nummer 2. Dit album blijft maar boeien en ik kan niet wachten totdat ik dit op cd in bezit heb.

Dat is ook mijn favoriet. Ik zou dit album inschalen op de 3e of 4e plaats denk ik (hij moet nog even rijpen voor een definitief oordeel).

Hij rijpt snel bij jou!

Ik vel nog geen definitief oordeel.

De opbouw en samenhang van dit album zijn sterk. De nummers vormen echt een geheel en er zit (vooralsnog denk ik dat) nergens een dip in het album.

Overigens heb ik het gevoel dat het vooral Perry is die hier de kar trekt. Hij is - maar dat is maar een gevoel - op dit moment denk ik de man van de ideeën.

DCD....

Ik was er gelijk al van onder de indruk maar dit album ligt gewoon goed in het gehoor. Natuurlijk is het nog een vroeg stadium om dit te zeggen maar juist de mengeling van all hun ingrediënten op dit album pakt goed uit. Op andere albums werd b.v. de wereld-sfeer op den duur iets te veel van het goede of was het wel heel erg 'middeleeuws' na verloop van tijd.

Heel veel verschil in de album onderling ervaar ik overigens ook niet echt.

Ben ik wel met je eens hoor. Ik wijs niet voor niets op de synthese van de constituerende elementen van hun eerdere albums die dit album (wel eens) tot een van de betere/beste kan maken.

Ik denk dat ze beiden een andere maar evenbelangrijke input hebben. Dat maak ik met name op uit dat ik dit album sterker vind dan Perry's Ark. Dat is niet mijn gevoel, maar een idee dat ik heb van DCD: ze vullen elkaar naadloos aan als ze zich eenmaal ergens samen toezetten.

Ik vind ze allebei ook veel meer met elkaar in balans op dit album (of lijkt dat maar zo?).
Op de vorige albums vond ik het vaak ofwel een Perry nummer ofwel een Gerrard nummer. Hier komt het meer als 1 geheel over.