Dead Can Dance - Anastasis (2012)

Wat een heerlijke plaat is dit! De nummers van Perry zijn inderdaad het sterkste, vooral de waanzinnige opener. Na de eerste helft van de plaat vind ik het een beetje afzwakken, maar al met al is dit weer een fantastische plaat geworden!

Op zich een mooi album. Relaxed en sfeergevend. Maar toch, het sijpelt wat langs me heen. Misschien komt dat later wel. Toch ook iets anders. Thuis heb ik GarageBand en als ik een weekje loop te foefelen en te experimenteren dan zet je dit zo in elkaar. Wel leuk natuurlijk, maar toch...

Waarom zingt trouwens Jim Morrison ' Children of the Sun ' in ? Die lag toch ergens in Parijs ?

Dat is inderdaad wel een frappant feit van deze plaat.. Bij "And all the queen's horses
And all the king's men Will never put these children back Together again" denk ik al meteen aan "And all the children are insane All the children are insane Waiting for the summer rain, yeah".. maar affijn, er wordt wel vaker geleend in muziekland. Geen ramp.

En dat je dit zo in elkaar zet lijkt me sterk, dit is niet met een laptop in elkaar gezet hoor, dit zijn grotendeels echte instrumenten en musici.

Hier kan ik wel redelijk mee leven enkel dat ik deze plaat qua cijfer nog ietsje hoger aan sla. Het is ook ongeveer wel wat in verwacht had. Een plaat zo goed als Within the Realm of a Dying Sun is natuurlijk ook niet te verwachten want die lat ligt wel extreem hoog.

Dus ik ben tevreden!

@ Orbit :

Ja, je hebt gelijk, is wel wat arrogant van mij om te zeggen dat ik dat ook wel even in elkaar zet. En ik hoor ook wel de echte instrumenten en musici. Maar ik werk/hobby veel met Garageband en toch... Daar is veel mogelijk ( en nu hou ik op met reclame voor MAC programma's ).

Mooi hoe je die tekstvondst hebt gedaan !! Enjoy the music !

We zien uw album graag voor het eind van deze maand tegemoet. Bij voorbaat dank!

We wachten allemaal vol spanning af!

Als je nou Voice Changer 7.0 er even bij download kan je Lisa Gerrard en Brendan Perry ook exact nadoen.

Toen ik het eerste nummer hoorde dacht ik even dat ik naar een cd van The Righteous Brothers luisterde. Aardige cd.

Als ik Meneer was, zou ik vooraf - voor de zekerheid - even bij Schoonenberg langsgaan.

Meestal komen de aanbevelingen van Aero bij mij feiloos uit, maar dit is dan de spreekwoordelijke uitzondering. Ik heb de CD vaak gedraaid, maar het kwartje wil niet vallen.
Komt bij mij op het stapeltje "not my piece of cake"

Nou lekker is dat zeg.... maak er dan een groeialbum van en kom over paar maandjes terug of zo

Wellicht wordt het dan a piece of my 'groei' cake

Maar getroost zijt gij O Bommel, heer van stand - Mjuman en OW-compaan hebben gezamenlijk dit album gisteren beluisterd en moeten vaststellen - en hoon zal mij nu treffen - dat het niet was zoals het ooit was. Wa's dat nou, denken sommigen, was er geen ruimte voor wasdom?

Nee, ik vrees eerder krimp - dit is een album voor de politiek correcte mee-wavers,
imo. Qua 'wave' - let op de enkele aanhalingstekens; jazeker, "aanhalen". mjuman is geen 'quote'zak - is dit album uiterst salonfähig - dwz ook geschikt als schoonouders, manager of collega's op bezoek komen. Van mij zal het - denk ik hoogstens 3,5 * krijgen.

Nee hoor dat heet oud worden en been there en dat gedaan (of zoiets).

Mijn 'heavyweight double gatefold' vandaag binnen gehad (had er zgn. uiterlijk de 13de moeten zijn, maar het is ze vergeven). Nog geen tijd gehad hem te luisteren, maar een dezer dagen even lekker hard het vinyl door de kamer laten klinken. Is toch altijd weer anders dan een mp3'tje.

Welnee, als ik oud (van geest) was had ik het prachtig gevonden. Kritisch blijven vereist scherpte van geest en een goed gehoor.

Ik zal dit album tzt nog wel eens fileren - maar, itt wat ik had verwacht zijn de Perry-tracks juist de juwelen en de Gerrard-tracks min of meer de 'wormvormige aanhangsels' zonder echte creatieve imbreng, maar met veel pretentie. Mij zou het nitsj verbazen als daar juist het spanningsveld ligt tussen Gerrard en Perry.

But that's just mind boglling, laddy

Als ik Mju mag geloven, ben ik oud van geest, mis ik de nodige scherpte, heb ik bovendien een slecht gehoor en ben ik uiterst politiek correct (wat "mee-wave-gehalte" dan)...

....ik zet hem zo maar weer eens op; mijn schoonouders zijn net binnen en later komt nog een collega langs. Gezellig! Ik moet eigenlijk wel nog even bij Schoonenberg langs.

ANASTASIS 2012

Laat ik nog eens een nieuw album van bij de eerste draaibeurt in woorden gieten.
Enkele impressies dus, maar gelukkig ben ik voldoende thuis in de wereld van DCD.

Children of the Sun staat als een klassiek Dead Can Dance huis.
Duidelijk een Perry juweeltje dat dicht aanleunt bij het werk op Into the Labyrinth.
Een scheutje Black Sun van Aion er doorheen om het geheel wat zwarter te kleuren.
Opvallend zijn de wat meer belegen, gerijpte (schrappen wat niet past) vocalen.

Daarna Anabasis: vogelenzang met cymbaal. We wanen ons weer in het oosten.
Vocaal glijdt de diva als van oudsher doorheen de compositie. Geen muzikaal geschaafd opus,
zoals Brendan Perry ze schept, maar een contemplatief aquarel, Lisa Gerrards handelsmerk.

Op Agape wordt de link met Into the Labyrinth (1993) nog sterker hoorbaar.
Dat blijft volgens mij nog steeds hun meest toegankelijke album en op die manier
lijkt Anastasis mij een niet zo moeilijk te verteren vervolg. Agape kan mij ook overtuigen.
Een album waarop alle oude DCD invloeden uit de vier windstreken netjes in harmonie zijn.

Het vierde nummer vind ik muzikaal een pak interessanter dan vocaal.
Als Brendan traag gaat zingen en zijn stem ook nog eens heel glad geproducet wordt,
dan kan een DCD song het perfecte slaapmiddel worden. Paradoxaal genoeg Amnesia getiteld.

Kiko laat opnieuw de zandman aanrukken. Een song die op een dwarrelend tapijt
uit duizend-en-een nachten komt aanwaaien. Kwalitatief toch eerder een 13 in een dozijn compositie.
Het nummer schommelt als een kemel de nacht in, zonder echt indrukwekkend te zijn geweest.

Op Opium gaan Brendan weer vertellen en zo hoor ik hem het liefst.
De muziek op dit album klinkt lichter dan weleer, vooral in de strijkersarrangementen.
Gelukkig blijft Brendan zwaardere elementen inbouwen. Ik bedoel daarmee dat de bastonen
voldoende als zand in je kleren schuren. Ritmisch een erg onderhoudende compositie.

Return of the She-King profileert zich van bij de eerste akkoorden als klassieker.
De veronderstelling als zouden Perry en Gerrard voornamelijk los van elkaar componeren,
lijkt me op dit nummer te worden ontkracht. Je hoort goed hoe Brendan zich de afgelopen jaren
heeft gevormd als componist van soundtracks. Lisa vervolmaakt zijn muziek op onnavolgbare wijze.

Tenslotte gaat Brendan alleen op zijn mistige bergtop zitten.
Beneden hem ontvouwt zich het menselijk panorama, een bedrijvige mierenhoop.
De zanger zoekt zowel muzikaal als vocaal naar synchronisatie met de hogere geesten.
Op die ene, gevaarlijke vocale uithaal na een werkelijk prachtig coda.

Vier sterren is zeker niet overdreven, en volgens mij ook nog maar een begin.
Want enkel Amnesia en Kiko weerhouden mij van het maximum.

LIKE

Vandaag in Knack Focus recensie gelezen.

Het album krijgt 2 van de 4 sterren en wordt omschreven als kwaliteitsmuziek
volgens het beproefde recept die echter vandaag niet meer relevant zou zijn.

De downloadtip is Kiko, het volgens mij zwakste nummer van de plaat.

Hoe fout kan je als rockjournalist zijn door te haastig
een comeback album van Dead Can Dance af te handelen?

Wanneer is muziek "relevant"?

De muziek van DCD is imo tijdloos te noemen; uniek in zijn soort (hoewel door sommige acts slecht geïmiteerd) en niet trendgebonden. Vernieuwend is dit album natuurlijk niet.

Ik denk ook niet dat het album relevant te noemen is, als we daar iets mee bedoelen als 'van essentieel belang voor de onwikkeling van de pop en rock muziek' o.i.d.
DCD heeft met haar jaren 80 albums al talloze muzikanten en bands beïnvloed. Ik denk dat ze met dit album gewoon een nieuw degelijk DCD album wilden brengen, niks meer, niks minder. Zonder de overtuiging te hebben iets moois en goeds te kunnen brengen waren ze er ook vast niet aan begonnen. Iets moois en goeds is het wat mij betreft zeker. En dan de tournee om het helemaal af te maken, reken maar dat ik straks ga genieten als ik ze weer live zie.

Dat is precies wat ik hekel aan de muziekpers.
Muziek moet altijd relevant, vernieuwend of opzienbarend zijn.

Als een groep uitblinkt in haar eigen geluid, wat op Anastasis
meer dan het geval is, volstaat dat niet meer om nog te overtuigen.
Zichzelf steeds opnieuw moeten uitvinden is de boodschap.

Jammer, dat men er steeds zo over denkt en met die mening
ook mensen doet twijfelen om een goed album een eerlijke kans te geven.

Dit vind ik voorlopig de beste quote, waar ik me dus helemaal in kan vinden.

Ik ben het met jullie eens dat muziek niet 'vernieuwend' of 'relevant' hoeft te zijn om gewoon goed te zijn. En 'relevantie' is behoorlijk subjectief en schimmig.

Jammer dat ik die Knack recensie niet online kan vinden. Ik vraag me af of die journalist de stempels 'fout' en 'haastig' ook had gekregen wanneer hij meer sterren aan het album had gegeven .

Als hij 3/4 sterren had gegeven, had ik daar geen probleem mee.
De recensent vindt de muziek nergens slecht of zwak, alleen hoort hij
er niets vernieuwend meer in, hij heeft het allemaal al wel eens gehoord.
Hij erkent zelfs het vakmanschap van Brendan en Lisa.

Dan vind ik 2/4 sterren (nipt de helft) een wat onjuiste beoordeling.
En als hij met Kiko het minst interessante nummer van de plaat (volgens mij)
als download tip voorstelt, dan is hij (volgens mij) te haastig te werk gegaan.

Ik heb de recensie ook online gezocht om te kunnen linken, maar niet gevonden.

Heel veel muziek is inwisselbaar, maar die van DCD beslist niet. De muziek staat min of meer op zichzelf.. Met dit album weet DCD zich weer opnieuw op de kaart te zetten, omdat ik de band een beetje vergeten was. De hang naar romantiek, mystiek en het meditatieve past volgens mij goed in de tijdgeest van dit moment, waarin we even niet weten hoe nu verder. Wat mij verder opvalt is dat de opnametechniek zoveel beter is en dat het geluid van de band ten goede komt. Het geluid klinkt daardoorr nog wat lekkerder in oren.

@dazzler: Ik denk dat je gelijk hebt. Het is niet geloofwaardig dat die recensent een lage score geeft zonder dat 'ie de kwaliteit ter discussie stelt (en in plaats daarvan aankomt met zoiets vaags als relevantie).

Daarin geef ik hem juist helemaal gelijk. Kiko is voor mij echt het prijsnummer van dit album; donker en bezwerend, met een prachtig melodieus sluitstuk dat na vijfenhalve minuut wordt ingezet.

Children Of The Sun is echt gewoon echt heel erg goed. Alleen daarvoor durf je eigenlijk niet lager dan 3,5* te geven. Verder vind ik het ook wel goed, maar het is allemaal zo lastig. Nog al een flinke hap om door te slikken.

Je moet het ook niet doorslikken, gekkie. Je gaat je matras toch ook niet opeten? Je moet er op gaan liggen en gewoon lekker in wegzakken.