Dead Can Dance - Anastasis (2012)

Ik sta er wat ambivalent in, en das misschien wel de kracht van DCD. Ik heb met deze plaat hetzelfde als met alle andere platen van deze lui. Het schuurt tegen het kitscherige en goedkoop theatrale aan, een soort gimmick lijkt t wel, soms op het randje, soms er fors overheen tenenkrommend. Tegelijkertijd is het retegoed uitgevoerd en prachtig geproduceerd. De muziek is niet bijzonder, zelfs vrij simpel, maar desalniettemin enorm meeslepend gebracht. En dat is sowieso te waarderen. Mijn dochter van 3 gaat spontaan heel esoterisch zwierend dansen ervan. Ze noemt het elfjesmuziek, wat erg schattig is. Alleen daarom al minimaal 3 sterren

Kan je anno 2012 nog verrast worden door één van je favoriete artiesten ?
Een artiest die al meer dan 28 jaar geleden in je muzikale genen is geslopen ...

Laat ik eens proberen om daar een antwoord op te geven.

Toen ik ergens in de zomer hoorde dat er een nieuw album van DCD aanstaande was, reageerde ik wat sceptisch. Zit ik daar nog wel op te wachten, een nieuwe release van een artiest die mij in 1984 compleet omver blies met hun debuutalbum ? Een debuutplaat vol galmende, donkere neo-postpunk-wave.
Een duo dat na die eerste plaat het roer drastisch omgooide, want op de platen die volgden werd er teruggegrepen naar meer traditionele instrumenten, en viel de nadruk tevens meer op de schoonheid van de menselijke stem. Vooral met hun 2e en 3e album leverde het duo een paar albums van buitenaardse, bijna onrealistische schoonheid af.

Ergens midden jaren 90 viel het doek voor Dead Can Dance. Tja, aan alle prachtige dingen des levens komt (helaas) een eind. Zo dacht ik er toen min of meer over. En vandaar waarschijnlijk ook mijn reactie op het nieuws dat DCD heropgericht is in 2012, en dat er in augustus een nieuw album op de markt zou verschijnen. Wat zou zo'n comeback album nou nog kunnen betekenen voor mij ?

Na het beluisteren van de "free track" op internet ging ik toch weer overstag ! Op de gok de vinylversie van het album besteld, en sinds bijna 3 maanden staan de schijven in de kast. Sindsdien heb ik Anastasis zo'n 8 of 9 keer beluisterd. Het heeft even geduurd, maar meer en meer wordt ik (toch weer) meegezogen in de magische sfeer die Brendan Perry en Lisa Gerrard wederom hebben weten te crëeren .... !
Geen wereldschokkende koerswijziging op de comeback plaat, maar zat ik daar eigenlijk wel op te wachten ? Als ik eerlijk ben : nee. Dit is DCD ten voeten uit; en je zou kunnen zeggen : meer van hetzelfde. Maar als dat op een manier gebeurt als in de 8 nummers op dit album, kan ik daar alleen maar op een intense manier van genieten. Verschillende keren vernam ik reacties dat Brendan Perry dit album zou "dragen". Nou, daar ben ik het niet mee eens. De nummers waarin Lisa Gerrard de vocalen voor haar rekening neemt, zijn minstens net zo intens. Ze is misschien wat minder prominent aanwezig dan op andere platen. Ze kon nog wel eens uithalen op nummers op vorige albums. Dit soort nummers zijn op Anastasis niet terug te vinden. Maar dat hoeft ook niet. Op de 4 tracks hier zingt ze meer ingetogen; meer "down to earth", zou ik het willen noemen.. Maar het blijft prachtig, het blijft me raken.
Wat een fantastische comeback van dit duo, dat me al zo veel betoverende, indringend mooie en onvergetelijke tijdspassages heeft bezorgd. Deze Anastasis is zonder meer een verrijking van hun discografie, en mag zich ondertussen al tot één van de pronkstukken uit hun complete oeuvre rekenen wat mij betreft.

Terug naar de vraag die ik mezelf in de eerste zin stelde. Het antwoord is een volmondig : JA !
JA, ik ben verrast; ik ben overtuigd; ik ben overrompeld werkelijk ... Wat een machtig mooi album heeft DCD met Anastasis afgeleverd ..... !

Het aloude adagium is hier zonder meer van toepassing : Horen is geloven, horen is magie beleven ....

Een machtig mooi album.. absoluut, ik draai de plaat scheel.. en op vol volume... dus dat zit ook goed. Enig minpunt vind ik de kwaliteit van het vinyl, het plaatje kraakt aan alle kanten. Ik heb me laten vertellen dat het waarschijnlijk de cutting is, het snijden van de groef in de mal, wanneer dat door een stel goedkope amateurs gedaan wordt, uit bijvoorbeeld Tsjechië, .. kan je zo'n 2LP wel voor 20,- euro verkopen.. Jammer. Geweldige muziek, geweldige opname, matig op vinyl geperst. Dat zou niet moeten mogen met prachtige muziek als deze. Schandalig zelfs... nee erger.. vervloekt zijt gij die hier voor gekozen heeft.. een zonde die hopelijk wel een keer hersteld wordt.

Laats voor het eerst gehoord en er 'voorzichtig' van genoten, Ik kwam er nog niet helemaal in de stemming ervoor, waardoor luchtige 'onrespectvolle' vergelijkingen opdoemde met Era en Enigma. Zoals gezegt ik zat er ook niet helemaal in, maar vanavond eens aandachtig geluisterd en de ervaring is dan ook anders. De klanken zijn dieper, rijker, onheilspellender, maar bovenal meeslepend. Een album dat ws. binnenkort op vinyl in huis gehaald gaat worden.

Vergelijkingen met Era en Enigma? You were on something??? Zelfs bij een vluchtige beluistering en stijf van de alcohol en andere (de)stimulerende middelen roept DCD die associaties nog niet op.

Om bij Enigma te blijven; Mea Culpa Mea Maxima Culpa.

Mwoa, ik had je schuldbekentenis liever in deze vorm willen aanhoren.

Geef mij dan maar de versie van James Joyce uit Finnegan's Wake: may he colp her, may he colp her, may he mix and mass and colp her.

Voor lieden met een geringer begrip van de Engelse taal - dit is een erudiete, edoch glasheldere verwijzing naar vleselijke gemeenschap. Dat iemand die met Sandra (partner van synth-knutselmans Cretu) wil bedrijven is vergeeflijk, binnen grenzen.

In het begin vond ik het matig maar deze cd is weer erg aangenaam. Nummers van Lisa prettig om naar te luisteren. Children of the sun en Amnesia de mooiste van Brendan. Opium idd baslijn van new dawn faces van JD, begint leuk, maar blijft beetje hangen. Laatste nummer ook niet denderend. Return of the sheets-King, Kiko, Anabasis en Children zijn mijn favorieten. Album zelf vindt ik leukerdan Spiritchaser en Into the labyrint. Eerste 4 albums nog steeds de beste.

De laatste tijd veel aan het draaien, mag wel een halfje bij. Laat ontdekt dit Dead Can Dance ondanks dat ze al weer even meedraaien, maar voor goede muziek is het nooit te laat. Past ook mooie bij het game sfeertje van Assassins Creed, dat ik ook onlangs ontdekt heb, na 15 jaar in een gamecoma gelegen te hebben.

Deze week een langverwacht stapeltje vinyl binnengekregen. Daarbij een dubbel lp van deze DCD. De cd is al van prima geluidskwaliteit maar de vinyl uitvoering gaat er aan voorbij. Wat een prachtige audiofiele uitvoering. Het laag staat als een huis, mooie en gedetailleerde plaatsing. Smullen. Ik weet het, het is een afwijking. Kan echter zoveel meer van dit soort muziek genieten als de weergave top is. Het is een virus dat never meer uit het systeem gaat.

Ik had precies hetzelfde met mijn vinyl exemplaar. Echter, zojuist na een paar maanden nog eens gedraaid en het ruisen en tikken is nu een stuk minder dan voorheen. Enige wat ik kan bedenken is statische lading op de LP's die nu is afgenomen. De laatste keer heb ik ze opgeborgen in van die anti-statische platic binnenhoezen, die er standaard niet bij zitten. Alleen Opium en kant D hebben nog steeds vrij veel tikken en klinken wat matig.

Ik heb 'm ook op vinyl. Lekker gewassen met Disco Antistat (zoals al mijn dierbare zwarte goud) Nergens last van. Klinkt fantastisch. Durf te stellen dat hij in de audiofiele top 5 van mijn vinyl collectie thuis hoort. Stockfish label blijft buitencategorie.

Hmm, wel merkwaardig dat je een nieuwe plaat eerst zou moeten wassen voor ie goed gaat klinken. Dat moet ook in een keer goed kunnen, lijkt me. Mijn D-kant klinkt namelijk nog steeds kut.

De nieuwe Cult of Luna bijvoorbeeld, die klinkt wel perfect op vinyl, geen spatje of tikje te horen.

Het is ook een steeds grotere ergernis aan het worden, dat labels de meest crappy binnenhoesjes in hun dure limited edition vinyl releases van 25 of zelfs 30+ euro durven te stoppen.

Eh ja - het is kenmerkend voor de vinyl revival dat sommige maatschappijen een plaat afleveren die knettert en knispert als ie uit de net geopende hoes komt, voor de eerste maal. Te hufterig voor woorden eigenlijk.

Nou wil zwieren en zwaaien met een lp, voordat je 'em oplegt, wel eens helpen - maar het is idd te zot voor worden dat een splinternieuw album spettert en knispert.

Bij deze had ik overigens nergens last van, maar dat pakt wel eens anders uit. Een nieuwe auto moet je toch ook niet eerst wassen voor je erin kun rijden?

Maar een nieuwe auto kan je wel inrijden. Misschien kan je een nieuwe plaat ook wel indraaien. Laatst hoorde ik bij deze ook ineens die kraakjes. Later niet meer volgens mij. Wat ik aan deze ook wel een nadeel vind is dat je stof niet goed kan zien op zo'n transparante plaat. (ziet er wel erg mooi uit natuurlijk)

Ik snap je wel - het punt dat ik wilde maken is dat het eigenlijk te zot voor woorden is dat je een nieuwe lp eerst zou moeten wassen voordat je 'em afspeelt. Imo is het een kwestie van kwaliteitscontrole voordat je dingen aflevert.

Nieuwe lp's - die net uit de hoes komen - moeten schoon en krasvrij zijn. Statische elektriciteit is een ander verhaal.

Heb overigens wel me laten vertellen dat platen met een andere kleur dan zwart wel gevoeliger zouden kunnen zijn voor kraakjes etc (zeker platen met afbeeldingen) - zie ook een discussie op het vinyl-topic.

Dat van die lp zwaaien voordat je 'em oplegt, was een tip die ik wel eens heb gehad.

Ik vind ook dat een nieuwe LP gewoon goed moet zijn. Als dat niet standaard zo zou zijn zouden ze er adviezen bij moeten doen voor de voorbehandeling o.i.d. Je koopt tenslotte met het idee iets 100% goed te kopen. Ik heb wel eens gehoord of gelezen over een soort laagje wat er bij een nieuwe LP nog op zou zitten, waardoor het aanbevolen is om hem eerst schoon te maken. Ik weet niet of dat (altijd) zo is, maar als dat zo is zou het hem daar in kunnen zitten.

Van zo'n laagje heb ik nog nooit gehoord. Feit blijft dat veel nieuwe platen erg statisch zijn, dus veel stof aantrekken. Even een wasbeurt en een goeie borstel en je hebt nooit geen last meer van vuil op je lp. Kleine moeite, groot plezier.

Live in Amsterdam

Agape

Return of the She-King

Verrassend is het, dat DCD hier niet weet te verrassen. Een goed album, maar ze hebben het al eerder gedaan.

Ik vond het toch een aangename verrassing dat ze het na al die jaren nog steeds kunnen.

Ik hoop eigenlijk op eenzelfde scenario als bij de reünie van Swans: eerst een goed en degelijk album uitbrengen, om vervolgens iedereen weg te blazen met een opvolgend meesterwerk wat wedijvert met de beste platen van de band.

Hoop doet leven crosskip

Tsja, ik vind het laatste werk van de Swans echt niet wedijveren met hun eerdere platen hoor.. dus ook DCD zal hun topniveau niet halen. Doei.

Fantastisch album en ook nog eens waanzinnig goed opgenomen. Had al een tijdje geen DCD meer gedraaid maar dat is met deze plaat meteen weer helemaal recht gezet. Heb ze meteen allemaal weer eens uit de kast getrokken. Ik denk dat dit live helemaal genieten is, wat een super sfeertje! Het is muzikale KUNST (met hoofdletters dus). Ik heb het album wel gewoon op CD gekocht, heb m'n vinyl een tijdje geleden de deur uit gedaan, daar was ik wel helemaal klaar mee. Nam alleen maar ruimte in en het geknetter was eerder een stoorfactor dan een zegen. Van de opbrengst van het vinyl kon ik weer wat nieuwe muzikale pareltjes kopen. Waaronder deze....

Ja, Rainmachine daar ben ik het nu is helemaal mee eens een fraaie opname maar dat waren we van DCD wel gewoon. Verder alleen maar lof voor zoveel moois. Terwijl ik dit hier zit neer te schrijven speelde net het nummer Opium verslavend mooi vind ik dit! Ben en blijf van van hun werk.

Activia en Opium gaat niet goed samen, is slecht voor de zinsopbouw.

Is er iets dat deric ontgaat?