Dead Can Dance - Anastasis (2012)

Dat idee heb ik ook. Wat lijkt het me cool om stiekem die twee samen aan het werk te zien!

Dat ga je straks toch doen? Dan is het toch niet stiekem? Of ga jij onder je stoel zitten?

Nee, ik bedoel natuurlijk dat ze samen bezig zijn die nummers te maken, hoe het proces in zijn werk gaat bij die twee. Ik had ze al eens samen zien optreden in 2005 ook. Nu natuurlijk weer veel zin in. En nee, ik ga niet onder mijn stoel zitten, mogelijk wel eronder liggen chillen.

In balans is het zeker. Maar 'Children of the Sun', 'Amnesia', 'Opium' en 'All in Good Time' vind ik echte Perry-songs. Sluiten goed aan bij zijn solo-werk. Vandaar mijn gevoel dat Perry "de kar" trekt, met daarop de muze Gerrard.

In Children of the Sun is onmiskenbaar The End van the Doors terug te horen trouwens, zoals de tekst is voorgedragen. Machtig nummer, eigenlijk zijn alle nummers redelijk zwaar en vet aangezet. Meer dan op een van de oudere platen, want daar zaten ook wel wat lichtere intermezzo's op.

Ik zal er maar een cijfer aan wagen dan, ik zet in op 4*, aangezien ik toch ook wat van de oude magie mis van de albums uit de jaren 80. Zoals ik al zei, redelijk trage en vet aangezette nummers en redelijk duister ook zo nu en dan. Maar onaardse schoonheid van De Profundis, Anywhere Out of the World, The Host of Seraphim als magistrale toonzetters mis ik hier toch wel, ook in hun prachtige opbouw en subtiliteit. Ook geen nummers die dan vervolgens het geheel nog meer magie meegeven, zoals In the Kingdom of the Blind the One-Eyed Are Kings, Mesmerism of Advent. Het zijn gewoon 8 sterke songs, zonder weinig nieuwe elementen of gelaagde opbouw. Beetje in het verlengde van Into the Labyrinth eerder, maar wel wat evenwichtiger dan die plaat. Opium, Agape, de opener, maar ook Return of the She-King zijn ronduit sterke DCD songs, de andere iets minder, maar nog steeds niet slecht. Al met al, knappe terugkeer van deze act, maar nog geen topper.

Maar de strekking van je verhaal is mij duidelijk en geeft goed aan wat ik kan verwachten als dit schijfje in augustus op de deurmat ploft.

Ik bedoelde met weinig nieuwe elementen (muzikale vondsten/ richtingen).

Dead Can Dance blijft moeilijk te doorgronden. Wat moet je nu met tracks 2 en 3? Als je van wereldmuziek houdt, waarom zou je dan niet voor the real thing gaan?

De populaire nummers met de stem van Perry kan ik dan beter waarderen, met All in Good Time als lekker toetje. Children of the Sun en Amnésia klinken ook aardig maar hadden compacter gemoeten.

[quote]Svendra schreef:
Dead Can Dance blijft moeilijk te doorgronden. Wat moet je nu met tracks 2 en 3? Als je van wereldmuziek houdt, waarom zou je dan niet voor the real thing gaan?

The real thing? Wat is dat dan? Volgens mij is Dead Can Dance the real thing.

Tja Svendra, het is me duidelijk: je houdt gewoon niet van Dead Can Dance, je voelt het niet. Als je daar namelijk wel van houdt en je de muziek aanvoelt dan weet je prima wat je met die nummers aan moet. Zodra Lisa haar mond opendoet krijg ik al kippenvel. Ik denk ook dat je je zinnen wat persoonlijker moet maken. Jij vindt DCD moeilijk te doorgronden en jij weet niet wat je met tracks 2 en 3 moet. Ik heb er geen enkele moeite mee en voel precies wat er de bedoeling van is.
DCD is geen wereldmuziek, eerder universummuziek. Aangezien dat genre niet bestaat en DCD eigenlijk niet ingedeeld kan worden geven we er maar een naampje aan: wereld / pop. Nergens is het één van beide, en pop al helemaal niet.

In een kladversie had ik de eerste zin persoonlijker opgeschreven ("Ook deze Dead Can Dance begrijp ik onvoldoende") maar dat vond ik geen fraaie zin en wat er nu staat is natuurlijk ook een persoonlijke mening. Zoals jij ook mag concluderen dat ik DCD niet aanvoel. Wel heb ik de plaat met interesse beluisterd en hoopte vooraf dat hij beter zou vallen.

still: wat bedoel je met the real thing?

De nummers waarnaar ik verwees, hebben een Oosters (cq. Arabisch) karakter. Met 'the real thing' bedoelde ik 'etnisch authentiek'.

Misschien heb je wat leuke tips. Bedoel je Vas, of Azam Ali bv? En dat etnisch authentiek zou beter zijn dan DCD? Ik snap je niet helemaal....volgens mij doet DCD gewoon haar eigen ding!

Jammer dat DCD je niet pakt, Sander! Maar ja, niks aan te doen. Als je het een eerlijke kans hebt gegeven dan houdt het op. En wat vind jij bijv. van deze?

Nee, ik beweer niet dat etnisch authentiek per definitie 'beter' is. Ik vind het interessant als bands verschillende genres combineren en dat is mede de reden waarom ik een nieuw album van DCD uitprobeer. Mijn opmerking over Anabasis en Agape had ermee te maken dat ik de overgang (te) groot vind vanuit/naar het nummer ervoor/erna. Anderen hebben minder moeite daarmee, ook prima. Hopelijk is e.e.a duidelijker en kunnen we weer anderen aan het woord laten .


PM volgt nog.

Wat is het toch dat ik er maar zelden helemaal inkom met DCD. Op de een of andere manier krijg ik altijd de neiging om te kiezen tussen de P of G nummers ook al lijkt het deze keer "beter" in balans.

p.s. Vas ken ik nog niet en Azam ALi is bij tijden wel boeiend wat mij betreft. Maar de oosterse plaat bij uitstek blijft voor mij toch nog altijd het onovertroven Edges of Twilight.

Ik kan me uitstekend in de woorden van Svendra vinden eerlijk gezegd, en vind zijn vondst "etnisch authentiek" ook wel de spijker op zijn kop. Eigenlijk probeerde ik dat in mijn posts over dit album ook te verwoorden. Het is wel een hoog wereldmuziek-gehalte ipv de meer authentieke sound die DCD in de jaren 80 had. Die was misschien ook wel gebaseerd op andere etnische geluiden (vooral uit eerdere tijdperken), maar dat klonk toch meer eigen dan de koers die ze vanaf Into the Labyrinth zijn ingeslagen en waar deze plaat ook onder valt. Wat natuurlijk niet wegneemt dat dit nog steeds prachtige muziek is en de stemmen van Perry en Gerard klassiek zijn! Maar doe mij hun voortreffelijke trilogie Spleen and Ideal-Within the realm of a dying sun-Serpent's Egg maar Meteen 3 luistertips voor Svendra

Ik vind het een prachtig album tussen al die rommel die we de laatste tijd voorgeschoteld krijgen. Ja inderdaad het klinkt weer oosters en dan? Mogen we dan ook niet naar Europese jazzmuzikanten of Nederlandstalige rappers luisteren? Moeten we de Stones of Beatles vergeten en teruggrijpen naar Bo Diddley en Muddy Waters? Brachten alle "oudere" bands maar zo een heerlijk schijfje. En nu ga ik weer lekker chillen op de beat van Anastasis.

Ik zeg er ook niks slechts over, ik vind alleen hun sound mid jaren 80 frisser en meer authentiek. Blijf vooral genieten gast.

Maar dat gaat bijna altijd wel op voor artiesten die al langer bezig zijn. Het verrassende is er nu wel van af (eigenlijk wel jammer want ik ervaar zelden meer de opwinding bij muziek die ik in die jaren soms wel had; leeftijd speelt ook mee denk ik).

Iemand die dit album voor het eerst hoort en Dead Can Dance niet kent zal dit misschien wel als heel fris en authentiek bestempelen. Daarbij zijn we ook weer een stuk verder in de tijd en lijkt het of alles nu wel een keer gedaan is.

Ik ben eigenlijk niet zo onder de indruk van dit nieuwe album. Dead Can Dance kon mij met hun voorgaande werk altijd wel overtuigen en ik vind veel van wat ze hebben gemaakt ook echt goed. Maar bij dit werk mis ik toch iets. Sommige nummers duren naar mijn idee te kort en op sommige momenten vind ik het toch net iets te makkelijk luisterbaar, minder spanning dan in de muziek van al hun eerdere albums.
Maar misschien moet het kwartje nog vallen.

De lovende toon van velen hier kan ik - helaas - nog niet delen. Na een uitstekend begin zakt het album een beetje in - ik vind Agape eigenlijk gewoon een matige track.

Als ik Arabisch getinte muziek wil horen, luister ik liever naar Natacha Atlas dan hiernaar - te lang uitgesponnen, te vel aangezet, écht niet puur genoeg en op dat punt heeft Svenddra wel degelijk een punt. Bij mij zal ie waarschijnlijk de 4* niet halen, maar goed wellicht is er herstel mogelijk.

Ik vind dit album juist geen eenheid - ik hoor te veel de inbreng van eenieder afzonderlijk. De zang van Gerrard irriteert me regelmatig: te veel mooikwelerij en aanstelleritis - hetgeen werd bevestigd door het lezen van haar wazige holistische praat op haar website. En om een of andere reden moet ik denken aan wat Björn en Benny van ABBA ooit zeiden over de rolverdeling in de songs: die moest gelijkelijk verdeeld zijn over Frida en Agnetha - een zelfde gevoel bekruipt me hier.

Waardering volgt later.

Bij Dead Can Dance is altijd wel duidelijk onderscheid geweest tussen de Perry en Gerard nummers.

Niet altijd, maar hier is het imo HEEL duidelijk en itt voorheen vind ik de Perry-nummers (zoals de opener) het sterkst.

N.a.v. dit album Lisa Gerrard - The Silver Tree (2006) en de sound tracks van Lisa en het resultaat van haar samenwerking met Klaus Schulze. o.a. Klaus Schulze & Lisa Gerrard - Rheingold (2008) vreesde ik al voor enige creatieve bloedarmoede.

Ik ben bang dat ik daarmee een juiste diagnose heb gesteld. Dit album raakt me veel minder dan de 4 albums die The Orb noemde. Maar goed, ik wil het album nog zeker 3 * draaien op een goed moment voor ik een waardering geef.

Ik ben het wel met jou eens dat de Perry nummers het sterkste zijn, al ben ik bang dat verder weinigen die mening delen.

Het is al eerder gezegd weer een typische plaat van DCD geheel in oosterse stijlen maar soms ook weer niet. Moeilijk te plaatsen deze muziek maar wel bloedmooi. Ik krijg nog steeds kippenvel van de Lisa Gerrard als ik haar weer ergens in een film voorbij "hoort" komen, herkenbaar en zo mooi.Samen met Perry die als geen ander deze plaat tot in geheel maakt is er weer wat moois geproduceerd.

Dit is abnormaal.
Dead Can Dance vandaag eens goed beluisterd (het oude werk), en het pakt me meteen.
Children of the Sun is een machtig nummer (zoals Orbit al zij), en deze band ga ik nog heel veel beluisteren, hulde!

Mmmm, ik vind ze niet allemaal even overtuigend overkomen. Afgezien van de afsluiter zit er bovendien maar weinig variatie in het tempo.



Ja, een revolutionaire omslag is van DCD niet meer te verwachten, en misschien is dat maar beter ook ......... Maar ik ben het met je eens inzake het ervaren van echte opwinding bij nieuwe albums van artiesten die ik al lang volg, of van wie ik meerdere albums in de kast heb staan. Zeker als de de koers niet drastisch gewijzigd wordt. En voor jezelf moet je de lat ook niet té hoog leggen als er een nieuw album verschijnt van een artiest die al een aantal (voor jezelf) hoogwaardige albums heeft uitgebracht ! Dat kan het eigenlijk alleen maar tegenvallen ......



En i.m.o. sla je hiermee precies de spijker op de kop ! Dat geldt i.i.g voor mij inzake deze release van DCD.

Conclusie : geen verrassingen; geen revolutie; geen echte opwinding of kouwe rillingen. Gewoon een degelijk, ruim voldoende tot goed nieuw album van Brendan Perry en Lisa Gerrard.

En nog even dit : heerlijk, om weer eens een release op vinyl te kopen ! Doet me denken aan die goeie ouwe tijd