menu

Bob Dylan - Bringing It All Back Home (1965)

Alternatieve titel: Subterranean Homesick Blues

mijn stem
4,24 (590)
590 stemmen

Verenigde Staten
Folk / Rock
Label: CBS

  1. Subterranean Homesick Blues (2:21)
  2. She Belongs to Me (2:47)
  3. Maggie's Farm (3:54)
  4. Love Minus Zero / No Limit (2:51)
  5. Outlaw Blues (3:05)
  6. On the Road Again (2:35)
  7. Bob Dylan's 115th Dream (6:30)
  8. Mr. Tambourine Man (5:30)
  9. Gates of Eden (5:40)
  10. It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) (7:29)
  11. It's All over Now, Baby Blue (4:12)
totale tijdsduur: 46:54
zoeken in:
4,0
50 jaar geleden begon voor mij de popmuziek met Bob Dylan.De eerste 6 nummers zijn elektronisch , de andere nummers zijn nog uit zijn folk periode. Die folk periode heeft hij gelukkig gauw afgezworen.In 1965 maakte hij nog een andere geweldige lp, te weten highway 61 revisited . Maar om op die eerste lp terug te komen . It's all over now, Baby blue is door diverse andere artiesten gecoverd. Luister eens naar de uitvoering van Them en de uitvoering van de The Chocolate Watch Band.

avatar van Stalin
Bruce ''Mr Tambourine Man'' Langhorne is stervende...
Record Mecca

avatar van Kramer
4,0
Er is al veel over dit album gezegd, de feiten zijn bekend: Dylan gaat elektrisch, Jezus wordt Judas. Hij lijkt er zelf plezier in te hebben, zoveel zelfs dat hij Bob Dylan's 115th Dream even opnieuw moet beginnen, omdat hij bij de eerste poging al na één regel in onbedaarlijk lachen uitbarst. Bob heeft een nieuwe vorm gevonden waar hij zich in vast kan bijten: rockliederen, hard en energiek, met teksten die hun maatschappijkritiek verliezen maar winnen aan diepgang en poëzie. Hij rookt veel, drinkt veel, ontmoet veel mensen - waaronder een paar jongens uit Liverpool. Het is kortom een bewogen periode, en dat hoor je op deze plaat.

De eerste helft van de nummers op dit album is elektrisch. De kwaliteit schiet heen en weer tussen magistraal en middelmatig. Het begin is goed: Subterranean Homesick Blues is misschien wel het beste lied op deze plaat. Lekker kort (zie je nou dat het heus geen pijn doet Bob?), bommetjevol tekst en met een zalige stuwing die je het album in slingert. Die vaart wordt er direct uitgehaald door She Belongs to Me, een mooi maar ook wat dreutelig nummer. Maggie's Farm is dan weer heerlijk en voor wie het nog niet duidelijk was een definitieve afwijzing van de protestbeweging. Niks beters om je tegen af te zetten dat de protestbeweging zelf.

Zo stuitert de eerste helft van dit album voorbij. Vervolgens komen we vier songs tegen waarop Dylan zijn akoestische gitaar weer even oppakt. Mr. Tambourine Man heb ik bijna doodgedraaid, maar na een tijdje droogstaan openbaart de schoonheid van dit lied zich weer even gemakkelijk als de eerste keer dat ik het hoorde: aandoenlijk, hoopvol, de prachtige melodie prachtig gezongen. De volgende twee zijn gewoon goed - als het aan mij ligt niet zo briljant als soms gezegd wordt - en met It's All Over Now, Baby Blue heeft dit album een waardige afsluiter.

De hoes van deze plaat geeft de sfeer goed weer: kleurrijk, zeker ten opzichte van Dylans vorige platen. Het is ook een rommeltje in de kamer waar de twee twintigers zitten, overal liggen platen, boeken en andere snuisterijen. Dit album ploft ook bijna uit elkaar van de ideeën, van enthousiasme en ambitie, wat het soms wisselvallig maar vooral heel lekker maakt. Bob zocht en vond, of kwam, zag en overwon, wat je maar wil: dit is een bijzondere plaat. Dit is een bijzonder goede plaat.

avatar van Edgar18
4,0
Een dikke 4* voor deze Bob. Liefhebbers van It's Alright, Ma (I'm Only Bleeding) zouden dit album eens kunnen proberen. Het nummer is één van mijn persoonlijke albumfavorieten, mede door de Rodriguez associatie die ik er altijd bij krijg. Iets wat ik niet vervelend vind aangezien ik Rodriguez zijn platen net iets spannender en uitdagender vind dan Dylan zijn werk. Zegt ie dat nou echt...

avatar van AdrieMeijer
Ik heb die cd van Rodriguez ook in mijn bezit gehad, maar inmiddels is-ie bij het restafval gegaan. Bringing it all back home..... hoeveel spannender en uitdagender kan muziek zijn?

avatar van Edgar18
4,0
Een stuk spannender en uitdagender dus .

avatar van ZERO
3,5
Ondanks z'n torenhoge score hier, heb ik deze cd lange tijd links laten liggen. Een jaar of 10 geleden heb ik Bob Dylan leren kennen via z'n verzamelaar 'Dylan' (de versie met één album). Dit album is als enige vertegenwoordigd met 3 nummers op die best of. Ik vond dat altijd vreemd, omdat van de 3 nummers die gekozen zijn (Subterranean Homesick Blues, Maggie's Farm en Mr. Tambourine Man) er maar één op had hoeven staan, zijnde Mr. Tambourine Man. De andere 2 nummers vind ik eigenlijk de 2 zwakste op de verzamelaar.

Nu ben ik de laatste weken een inhaalslag aan het maken in de singer/songwriter klassiekers en dus werd het maar eens tijd om dit album eindelijk eens te beluisteren.

Daar heb ik zeker geen spijt van, want hier staan een heleboel goede Dylannummers op! De opener en Maggie's Farm behoren voor mij ook hier eigenlijk niet tot het beste werk van het album. Van She Belongs To Me en Love Minus Zero kan ik dan weer wel heel erg genieten!

Als totaalplaatje staat deze voor mij wel niet op dezelfde hoogte als zijn andere toppers. Daarvoor is het allemaal net iets te wisselvallig en ontbreken de échte kleppers voor mij persoonlijk.

Favorieten: She Belongs to Me, Love Minus Zero, Mr. Tambourine Man

3,5*

Gast
geplaatst: vandaag om 14:20 uur

geplaatst: vandaag om 14:20 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.