Nas - Illmatic (1994)

Haha, dat is juist leuk, Herman.

"Queens in the house, represent, represent. A Tribe Called Quest, represent, represent!"

Maar jij bent dan ook niet een echte hiphopper.

Past wat mij betreft heel goed bij de sfeer, zo'n Queensbridge-ghettogevoel.

MSN-bericht verwijderd.


Dat is wel een beetje waar. Maar van de goede samples en vooral de emotie die Nas in zijn raps legt kan ik wel enorm genieten gelukkig.

One Love is juist heerlijk, prettige jazzsamples, fijne sfeer. Dat repetitieve refrein, ik ben er inmiddels al wel aan gewend en ik vind het wel wat hebben. Represent heb ik minder mee, maar het minste nummer op deze plaat vind ik zelf eigenlijk One Time 4 Your Mind. Die maakt altijd een wat drammerige indruk op me. Dan gaat het wel over One Time, maar dat wordt dan vier keer achter elkaar gezegd...

Die beat van Represent is trouwens zó verschrikkelijk goed dat ik het niet eens erg zou vinden, mocht ik het refrein wat lomp vinden. En dan ook nog die geniale raps van Nas zelf. Voor mij is dat absoluut de beste hip-hoptrack die ik ken.

Represent vind ik een van de beste nummers omdat die sample met beat zo geweldig lekker klinken. Represent geschreeuw op de achtergrond is omdat ze iets representen hallooo... het is een gevoel van trots dat ga je niet zachtjes spitten op een beat.
Halftime en Memory Lane zijn voor mij die andere hoogtepunten op een album met bijna alleen maar hoogetepunten.

Represent heb ik al even als favo track aanstaan Ik volg wat je zegt.
Voor de ander heb ik gewoon standaard NY State of Mind, maar er is nog zo veel goeds

Beste hiphop allertijden, album dat je elke dag weer kunt luisteren, 5*

Geweldig album, nog steeds, het minste nummer is nog steeds prachtig Geniale beats
Voor mensen geintresseerd in een geniale remix: Torpeedoh - It Ain't Hard To Tell I'm Invincible (Nas & DJ Premier) by Torpeedoh on SoundCloud - Create, record and share your sounds for free. It ain't hard to tell remix - beat van CNN's invincible. Imo beter dan het origineel

Ik heb nu op de achtergrond de intrumentals van de Will Sessions aanstaan, van Elzhi’s Elmatic mixtape. Alle beats (op een na) van Illmatic live nagespeeld. Genieten...
Tijd voor een berichtje bij de beste en meest geliefde hip hop plaat allertijden, mijn enige en laatste berichtjes hier waren van 2008.
Natuurlijk is alles al honderd keer gezegd over dit album maar ik doe ook graag een duit in het zakje.

Ik kende Nas eerder van It Was Written dan van Illmatic. Ik vond het een uitstekende MC maar It Was Written had ik niet zoveel mee. Toen ik erachter kwam dat Illmatic een ‘5-mic’ album was geweest in The Source ben ik Illmatic maar eens gaan checken. Dat was drie jaar na de release, in 1997.
Eerste reactie: ik vond het een erg ‘understated’ album, dat erg goed in elkaar zat, met typische begin jaren 90 jazzy boom bap beats en fantastische teksten. Maar het gaf me niet dezelfde spastische krampen in de nek en niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht als andere albums uit dezelfde periode. Ook vond ik de flow en stem Nas nog iets soepeler in 95/96, op It Was Written en bij zijn features op Eye For An Eye en Verbal Intercourse.

Het heeft ongeveer tien jaar geduurd voordat ik Illmatic 100% op waarde kon schatten. Mijn hip hop verzameling was gegroeid tot honderden albums, tot ver terug in de jaren tachtig en natuurlijk ook tot in het nieuwe millennium. Favorieten kwamen en gingen, sommige albums verloren hun glans met de tijd, andere wonnen aan kracht naarmate ik ze vaker luisterde. Natuurlijk zat Illmatic in de laatste groep.

Illmatic is echt zo’n album met een heel eigen, warme en relaxte sfeer vind ik. Het heeft misschien geen ‘bangers’ als Shook Ones Pt. 2 of 4th Chamber (hoewel NY State Of Mind, Halftime en Represent wel wat harder gaan), maar het is poëtisch en complex, het raakt een andere snaar, zoals je uit arthouse ook iets anders haalt dan uit een actiefilm, of zoals je uit een wandeling iets anders haalt dan uit bungeejumpen. Misschien een beetje vergezocht maar goed.

Genesis vind ik een van de beste album intro’s die ik ken. Vooral het feit dat ze die dialoog en muziek (“Subway Theme”) uit Wild Style gebruiken is een geniale vondst. Het zet perfect de toon voor de rest van het album.

Dan N.Y. State Of Mind. De drums, de pianos, Nas die voordat hij zijn eerste verse spit zegt: “I don’t know how to start this...” Yeah right! De eerste regels vertellen een ander verhaal.

“Rappers I monkey flip ‘em with the funky rhythm I be kicking,
musician, inflicting composition of pain,
I’m like Scarface sniffing cocaine, holding a M-16,
see with the pen I’m extreme…”

Vanaf de allereerste zinnen maakt hij duidelijk dat hij qua lyricism echt next level is.
Dan halverwege de verse gooit hij er nonchalant een levendige actiescene in:

“reminiscing about the last time the Task Force flipped,
n****s be running though the block shooting,
time to start the revolution, catch a body, head for Houston,
once they caught us off guard, the Mac-10 was in the grass and,
I ran like a cheetah with thoughts of an assassin,
pick the Mac up, told brothers ‘back up’, the Mac spit,
lead was hitting n****s, one ran, I made him backflip,
heard a few chicks scream, my arm shook, couldn’t look,
gave another squeeze, heard it click, yo, my sh*t is stuck,
try to cock it, it wouldn’t shoot, now I’m in danger,
finally pulled it back and saw three bullets caught up in the chamber,
so now I’m jetting to the building lobby,
and it was filled with children probably, couldn’t see as high as I be…”

Knipper met je ogen en de scene vervluchtigt alweer, hij duikt er even makkelijk in als uit - als storytelling MC is Nas misschien zelfs een beetje onderschat, omdat hij soms niet hele nummers 1 verhaal vertelt, zoals Biggie en Slick Rick doen. Ook "One Love" is een pareltje van sobere maar effectieve storytelling skills. Met een half woord plaatst hij je midden in de scene.

Terug naar N.Y. State Of Mind. In de laatste regels komt een van zijn beroemde quotes voorbij:

“it drops deep, as it does in my breath,
I never sleep, ‘cause sleep is the cousin of death,
beyond the walls of intelligence, life is defined,
I think of crime, when I’m in a New York state of mind”

In de tweede verse (“be having dreams that I’m a gangster, drinking Moet, holding Tecs…” en later “I dream I can sit back, and lamp like Capone, with drug scripts sewn, or the legal luxury life, rings flooded with stones, homes…”) scheert hij langs de mafia fantasiën waar hij vanaf zijn tweede album zoveel over zou rappen, in plaats van over zijn eigen echte wereld, zoals hij die zo onnavolgbaar beschrijft op Illmatic. Weinig mensen realiseren zich dat dat ook op Illmatic al in hem zat. Maar dan alleen even een paar regels, als een dagdroom. Op zijn tweede en derde albums en het Firm project wordt hij een soort opgeblazen karikatuur, hij was veel minder in staat om die mafia stijl overtuigend te brengen dan Jay-Z, Biggie, Raekwon & Ghostface vind ik. Na de mislukking die The Firm was, was het ook gelijk over met die trend.

Ik ga hier ophouden met per track iets te schrijven, dit wordt een veel te lang stuk.

Voor degenen die het leuk vinden, hier zijn een mooi analytisch stuk over het album van twee Amerikaanse schrijvers en de originele 5-mic review uit The Source:

Adam Mansbach - adammansbach.com


http://pressrewind.files.wordpress.com/2007/02/nas_source494.jpg

Favoriete tracks:

Onmogelijk te kiezen. Ze zijn allemaal sterk, One Time 4 Your Mind is de enige die ik niet echt overweeg als ik moet kiezen. En dan mag je er ook nog maar 2 aanvinken...

Wacht even, ik kom er nu pas achter dat The World Is Yours, Halftime, One Love en It Ain’t Hard To Tell allemaal video’s hebben!
Ik kende alleen de video van It Ain’t Hard To Tell...
Welk een aangename verrassing. Ik ga ze gelijk kijken.

Ja hoor, heel even dacht ik: eigenlijk is dit album ook weer niet ZO goed... Ik geef er maar een 4,0* voor, ipv de 4,5*.

Ik zet The World Is Yours op... en herinner me weer waarom ik dit album zo vet vond. Het is gewoon moeilijk om een slecht moment hierop te vinden.

NY State of Mind is in een take gedaan dus ik snap wel waarom Nas dat zegt.

In één take? Dan krijg ik nog meer respect voor deze knul.

Wie haalt toch altijd die features weg van Pete Rock en Q-Tip?

Ze staan er op het album zelf volgens mij ook niet bij, toch?

Ik heb de plaat op Vinyl, dus ik heb even gekeken. En het enige wat erbij staat is dat de productie van Pete Rock is, hetzelfde bij One Love voor Q-Tip. Terwijl er normaal bij staat bij bv. Life's A Bitch Featured vocals From: AZ. Dus ze moeten er inderdaad niet bijstaan.

Die heb ik laatst weggehaald. Heb het boekje Binnenstebuiten gekeerd, maar er wordt nergens gesproken over die betreffende artiesten als featuring guests. Op andere tracks wordt er wel gesproken over featuring guests, dus de conclusie is dat Nas, Pete Rock en Q-Tip niet ziet als featuring guests en om die reden horen ze er dus niet bij te staan.

Maar dit is MuMe, en niet de achterkant of het boekje van Illmatic. Ik vind dat je best gastartiesten toe mag voegen aan een tracklist op MuMe als deze niet worden aangegeven op/in een achterkant en/of boekje, al moet ik wel zeggen dat de bijdragen van Q-Tip en Pete Rock vocaal natuurlijk erg beperkt zijn.

Haal die features a.u.b. weg, er is toch duidelijk een verschil tussen A.Z. en Pete Rock. Dat is ook waarom op de achterkant van de disc/LP/op iTunes staat "featuring A.Z." en bij die andere niet "featuring Pete Rock (of Q-Tip)".

Het lijkt mij ook niet echt noodzakelijk op Pete Rock en Q Tip als gasten te vermelden, dan zou Olu Dara ook als gast bij Life's a Bitch moeten staan.

Dit is album is ook mede legendarisch omdat er maar een 'echte' gast vers opstaat. Maar goed Pete Rock, Olu Dara en Q-Tip zijn wel degelijk te horen.

Ja Michael Jackson was toch ook te horen op een van de tracks? Zo blijf je bezig bij hip-hop albums

Ik kan me voorstellen dat mensen die zich mateloos aan het refrein van 'One Love' storen vinden dat Q-Tip er bij mag als gastartiest.

Dan kan je A.Z. en die andere gast? ook op The Genesis als gastartiest zetten.

Dat is een sample.

Ik deed ook mee op dit album maar ik word toch ook niet als featuring vermeld.

Ja maar soms worden op MuMe samples ook als gast artiesten vermeld.
Das Racist - Sit Down, Man (2010) Nummer met Jay-Z bijvoorbeeld, maar er zijn er meer volgens mij.

Dat hangt ervan af of de betreffende artiest die sample ook op het betreffende album vermeld. Zo staat Ice Cube als feature op de LAX-cd van The Game, maar in feite is het gewoon een sample. Die vermelding heb je hier niet.

Da's toch gewoon een hook van Ice Cube? Ik zou niet weten waarvan die gesampled zou zijn.

Dan kunnen we heel veel hiphopfeatures wel weggooien. Ik ken albums waar niet één feature vermeld wordt, terwijl er 20+ op staan. Het boekje is absoluut niet bindend voor een feature. Er mankeert toch niemand wat aan z'n oren?