Nas - Illmatic (1994)

Dit dus. Toen ik Illmatic voor de eerste keer beluisterde was ik verkocht en nog steeds krijg ik elke keer kippevel als ik dit album beluister. Ondertussen misschien wel een paar honderd keer beluisterd en het album heeft geen geheimen meer voor mij.

The Genesis. De intro. Niet veel over te zeggen; iedereen ervaart the Genesis op een andere manier. Sommigen zeggen dat het meteen duidelijk was dat het een extreem hoogstaand album zou worden op basis van deze intro, anderen zijn van mening dat het je op het verkeerde been zet om je daarna te verrassen.

New York State of Mind. De beste openingstrack aller tijden op een hip-hop album. DJ Premier levert hier één van zijn beste beats af aller tijden; duister, grimmig en het heeft alles om Nas zijn verhaal te laten doen. Nas spit hier één van zijn beste verses aller tijden (2e verse, voor mensen die twijfelen). Ze zeggen dat een schilderij/foto meer zegt dan duizend woorden, maar met twee verses zegt Nas meer dan een fotograaf ooit zou kunnen.

Life's a Bitch wordt door sommigen gezien als een zwak moment op de plaat vanwege de Gap Band sample, maar die mening deel ik niet. AZ komt met de enige gast-verse hard op dit album. Is zijn verse sterker dan die van Nas? Ben er nog steeds niet over uit; voor beiden valt wat te zeggen, maar ook dit is lyrically een meesterwerkje.

The World Is Yours. Geproduceerd door Pete Rock met een sample van Ahmad Jamal. Vooral de 3e verse is erg sterk. Voor velen een hoogtepunt van de plaat. Ik ben één van de mensen die het hele album als een hoogtepunt ervaart, maar dit nummer is één van de betere van het album, en dat zegt wat.

Halftime. Een track samengesteld door Large Professor. Hij sampled hier drie tracks en het resultaat mag er zijn. Lyrically laat Nas zien wie hij is. Wat mensen vaak vergeten is dat dit nummer al in 1993 uitgebracht was op de soundtrack van de film 'Zebrahead'. Dit was voor veel mensen de 3e track die ze hoorden van Nas, en de eerste solotrack na Live At The Barbeque van Main Source en Back To The Grill van MC Serch. Laten zien wie hij is, dat doet hij met verve. Een ideale track op de helft van het album.

Memory Lane. DJ Premier laat ook hier zien wat hij kan. Een sample van Reuben Wilson geeft de track zijn identiteit. In mijn mening is de 2e verse van Nas op deze track zijn beste verse aller tijden en tegelijkertijd ook een top 3 verse binnen hip-hop aller tijden.

One Love is de door Q-Tip geproduceerde beat op dit album. De rapper/producer van A Tribe Called Quest en net zoals Nas een inwoner van Queens zorgt voor een spooky gevoel op de track. Je zou kunnen zeggen dat deze track meer de concepttrack is op het album. Storytelling in brief-vorm met een geniaal gedetailleerde 3e verse. Ook één van de sterkere tracks op dit album.

One Time 4 Your Mind is mijn minst favoriete track van Illmatic. Nas probeert hier een andere flow en naar mijn mening komt Nas hier minder uit de verf dan op de andere tracks van het album. Nog steeds een fantastische track en beat, en nog steeds is dit een track die beter is dan 95% van het overige werk van Nas. Geproduceerd door Extra P, goede beat maar ook niet zijn sterkste van het album.

Represent is zonder meer het hoogtepunt van DJ Premier op deze plaat. Zijn crate digging was fenomenaal, met een sample uit een stomme film uit 1924 (The Thief of Bagdad). Zeer innovatief. Nas vertelt hier over zijn eigen leven en zijn ervaring. Ook een bizar sterke track.

It Ain't Hard To Tell, met de sample van Human Nature van Michael Jackson, wederom geproduceerd door Large Professor. Ik vind de drums lekker maar het gaat natuurlijk om de saxofoon en de stem van MJ. Deze track lijkt het meest gemaakt voor een notering op de hitlijsten, met korte verses en uiteidelijk is het ook een single met video geworden. Zoveel bars uit de tekst zijn later gebruikt in andere verses, zowel van Nas zelf als ook door collega rappers. Een perfect einde van een bijna perfect album.

Zijn er minpunten aan het album? Zeer kleine. Het album duurt, zoals algemeen bekend, maar 40 minuten. 40 minuten waar hij een onvergetelijke indruk achterlaat, de blueprint legt voor de toekomst van hip-hop en de luisteraar verbijsterd achterlaat. 40 minuten perfecte muziek is naar mijn mening beter dan een uur van harde tracks zonder cohesie in lyrics, sequencing en beats.

Daarnaast is One Time 4 Your Mind iets minder dan de rest van het album, maar zoals gezegd, nog steeds beter dan 95% van de tracks die Nas ooit gemaakt heeft.

Nas was pas 20 of 21 toen het album uitkwam, en aangezien de productie van Illmatic al startte in 1992 is het helemaal een wonder dat een rapper die zo jong was als Nas destijds zo'n volwassen album af kon leveren. Naar verluidt is N.Y. State of Mind geschrijven op 17-jarige leeftijd.

In het kort, Nas neemt je mee als een journalist door de Queensbridge Housing Projects en beschrijft alles wat hij tegenkomt, en wat zijn rol daarin is.

Het is daarom des te jammer te zien wat er gebeurde na Illmatic, toen Nas een draai van 180 graden maakte in de hoop commercieel succesvoller te worden. Want commercieel gezien was Illmatic geen gigantisch succes. Het album is ondertussen platina (1.000.000 albums verkocht) en met It Was Written kreeg Nas wat hij verdiende: commercieel succes en hits.

Ik luister de laatste tijd steeds meer naar Nas en hij begint een favoriete mc van mij te worden.
Illmatic blijf ik echter zijn beste werk vinden. Het is voor mij het enige album van Nas waarop geen één slecht nummer te vinden is.
Daarbij vind ik Illmatic het beste hip hop album ooit gemaakt.

Halftime is voor mij samen met lyrics of fury van Eric B. en Rakim de beste flow die ik ooit gehoord heb.

Na de laatste paar dagen vooral naar de nieuwe Kanye West geluisterd te hebben, vond ik het wel weer eens tijd voor iets nieuws en iets simplistisch. En waar is dat beter te vinden dan in je platencollectie? Ik lag nog in de wieg op het moment dat deze plaat voor het eerst uitkwam, dus heb langs de hype rond deze CD geleefd. Toen ik twee jaar geleden meer en meer hiphop geluisterd heb ik hem wel eens gehoord, maar snapte nog niet waarom iedereen hem nou geweldig vond. En het is raar hoe zoiets meer een goede luisterbeurt kan veranderen.

Vergeleken met CD's die de laatste jaren zijn uitgekomen lijk de producties akelig leeg en met weinig detail vergeleken met deze LP, tenminste, dat was wat ik dacht. Wat ik nog niet doorhad was dat deze plaat misschien minder instrumenten en lagen bevat, zijn de beats enorm effectief om een sfeer op te roepen. Er is geen geluidje te veel of te weinig, alles is tot in de puntjes geperfectioneerd. Het gebrek aan gastartiesten is ook fijn, alle aandacht gaat hierdoor naar Nas zelf.

En Nas? Die is hier nog perfecter dan de producties. Zijn flow is op haast elk nummer briljant en zijn teksten zijn nog beter. Ze gaan precies verder waar de producties ophouden, en vullen de kleur in bij de schetsen die de beats al neergezet hebben. Daarnaast is hij ook precies lang genoeg met zijn 40 minuten. Waar andere hiphop vaak het uur zoekt (wat ook niet erg is natuurlijk) en daardoor regelmatig filler heeft, is daar hiervan geen sprake. Elk nummer houd op het moment dat het nodig en zelfs als je denkt dat het wel weer genoeg is geweest stopt de plaat. Maar na tien minuten stilte kon ik haast niet anders dan hem weer om te draaien en de naald weer op het vinyl te leggen en weer mee genomen te worden door Nas' stem.

4.5

Dit album staat al geruime tijd op eenzame hoogte in mijn top 10, ik vind het wel eens tijd worden om daar tekst en uitleg aan te geven.
Allereerst wil ik melden dat ik dit album gewoon perfect vind, de - toch vrij korte - lengte van het album is ideaal. De enige gast bijdrage op het album - vertolkt door AZ - is ook lichtelijk geniaal. En ook de producties, van de ontzettend soulvolle Q-Tip beat op One Love tot aan de geweldige trompet solo van vader Olu Dara op Life's a Bitch, zijn van zeer hoog niveau.

En dan de lyrics; die zijn nog beter dan de producties. De flow van Nas is briljant en zij teksten gaan ergens over. Zoals al gezegd is de enige gast artiest op dit album AZ, wie ook een geniale verse levert. Misschien wel een van de beste gast bijdrage van een rapper ooit, zo niet de beste.

De hele hype rond dit album toen het uitkwam heb ik trouwens, jammer genoeg, niet meegemaakt. Ik was destijds 4, maar de dag dat ik dit album kocht (ik meen in 2001) kan ik me nog als de dag van gisteren herinneren. De eerste keer dat ik deze plaat luisterde was ook in de cd winkel, maar dit geheel terzijde.

De rauwe sound van het oosten uit deze dagen licht mij sowieso wel, een stuk meer als de "West Coast Vibe" van Death Row en consorten uit dezelfde periode. Geef mij maar Nas, Mobb Deep of AZ van halverwege de jaren '90, dat gaan er bij mij veel beter in.

Kortom, mijn favoriete album aller-tijde, zelfs het enige album wat ik 5 sterren heb gegeven. Het blijft enorm jammer dat Nasir Dit niveau hierna nooit heeft weten te evenaren, maar hij heeft bij mij in ieder geval een classic op zijn naam staan. Een classic die ik nu, 16 jaar later, nog steeds bijna elke week wel luister, en waar ik denk ik nooit genoeg van zal krijgen.
Onovertroffen album, en ik ben benieuwd of ooit iemand dit kan evenaren.

"I never sleep, cause sleep is the cousin of death"

Illmatic

Volgens de users van Musicmeter is dit de beste Hip-hop plaat ooit gemaakt, naar mijn mening niet maar hij komt wel heel dicht in de buurt.

The Genesis begint het klinkt nogal rommelig en je hoort een gesprek en in de verte hoor je Nas al wat rappen. Een leuk begin maar ik zou er geen problemen mee gehad hebben moesten ze direct met één van mijn favorieten zijn begonnen: N.Y. State of Mind een geweldige track de beat is heerlijk, en Nas rapt fantastisch.

Life's a Bitch is misschien wel mijn favoriet een heerlijke beat, en AZ komt misschien wel even hard als Nas. Een heerlijke song voor als het warm is.

De volgende song is ook direct een van mijn favorieten: The World Is Yours, wat heb ik een geluk dat mijn 3 favorieten na elkaar komen.
Het refrein is hier fantastisch ik zing het ook altijd mee!

Jammer genoeg staat er ook een misser op: One Love. Nas komt niet zo goed als anders en de samples zijn op zijn minst irritant te noemen.

Conclusie: een heerlijke plaat, Tip! in de zomer komt hij zeer goed uit.
En Nas heeft een leuk klinkend stemgeluid.
En vergeet nooit:

The World Is Yours!

Voor de mensen die zich afvragen wat ik in hemelsnaam hier doe, ver van mijn vertrouwde omgeving (lees: The Beatles). In een ver verleden luisterde ik naar hip-hop en tot mijn verbazing had ik nog een beperkte collectie (lees: tien platen) van hip-hop platen. De keuze was dus vlug gemaakt om dit alsnog te beoordelen!

Het album begint met 'The Genesis', een soort van een één minuut 45 seconden durende intro waar we een metro horen afkomstig van de 'Subway Theme', gemaakt door Grand Wizard Theodore voor de film 'Wild Style' (1982). Ik heb zelf de film nog nooit gezien, maar het klinkt als een aangename verwelkoming om verder met het album te beginnen. En dat deed ik dan ook!

Wat volgt is een nummer als 'N.Y. State of Mind', die werd verwezenlijkt door een sample van 'Flight Time', gemaakt door Donald Byrd. De sample werd getransformeerd naar 'N.Y. State of Mind' door DJ Premier en deed dit heel goed! Maar niet enkel door de kunsten van DJ Premier is dit nummer geweldig, ook door de soepele flow van Nas die de ghetto van New York op zijn manier brengt. Eén van de betere nummers van het album.

Na 'N.Y. State of Mind' komt 'Life's A Bitch'. In mijn ogen het minste nummer van het hele album. Ookal bevindt zich hier de enige gastbijdrage van het hele album en vind ik dat de sample die hier gebruikt wordt rustgevend is. De sample is afkomstig van 'Yearning for Your Love' van The Gap Band. Maar helaas is de tekst niet zo goed en vind ik dat de gastbijdrage van A.Z. nog beter kon.

Dan komt er een bekend citaat van Tony Montana als titel voorbij, namelijk 'The World is Yours'. In vergelijking met 'Life's A Bitch' is dit weer een goed nummer met een mooie sample afkomstig uit 'I Love Music' van Ahmad Jamal. Dit alles is geproduceerd door een andere legende, namelijk Pete Rock.

Na het bekende citaat van Tony Montana komt er een ander nummer die zich bij de vier beste nummers van het hele album behoort, namelijk 'Halftime'. Geproduceerd door Large Professor en door de, alweer, soepele flow van Nas wordt dit nummer naar een andere dimensie geschopt. De sample is trouwens afkomstig van een onbekend nummer die ik zelf niet eens ken.

Wat komt is een trip door Memory Lane. En die trip behoort ook tot de vier beste nummers van het hele album. Ook is die trip één van de betere trips die ik in mijn gehele leven heb meegemaakt en dat wil dus al veel zeggen. Geproduceerd door DJ Premier (wat een held is het toch) en de sample is afkomstig van 'We're In Love' van Reuben Wilson.

Het volgende nummer doet me heel hard denken aan een nummer van Bob Marley. Nu is dit geen cover van dat welbekend nummer. Dit nummer hoort trouwens ook bij de top 4 van dit album en is geproduceerd door Q-tip. De sample is afkomstig van 'Smilin' Billy Suite Pt. II' van The Heath Brothers.

De twee volgende nummers zijn 'One Time 4 Your Mind' en 'Represent'. 'One Time 4 Your Mind' is geproduceerd door Large Professor en de sample is afkomstig van een onbekend nummer. 'Represent is geproduceerd door DJ Premier en de sample is afkomstig van de soundtrack van een oude film 'The Thief of Baghdad' uit 1940. 'One Time 4 Your Mind' klinkt goed, maar niet geweldig. 'Represent' klinkt heel goed, maar behoort niet bij top 4 van dit album.

We eindigen dit album met 'It Ain't Hard to Tell'. Dit nummer staat stipt op nummer één van de top 4 van dit album. Het klinkt gewoonweg perfect en is één van de betere afsluiter van een hip-hop album. De flow van Nas is hier het best en de beats zijn hier geweldig. Het is geproduceerd door Large Professor en de sample is afkomstig van 'Human Nature' van Michael Jackson.

Dit album is één van de betere hip-hop platen die ik in tijden heb gehoord en kan misschien worden opgenomen in mijn top 10. Jammer dat Nas hetzelfde niveau niet kon behouden bij zijn latere albums (vooral Stillmatic is een dieptepunt), maar dit kon niet anders met zo een perfect debuut.

Ik heb nu op de achtergrond de intrumentals van de Will Sessions aanstaan, van Elzhi’s Elmatic mixtape. Alle beats (op een na) van Illmatic live nagespeeld. Genieten...
Tijd voor een berichtje bij de beste en meest geliefde hip hop plaat allertijden, mijn enige en laatste berichtjes hier waren van 2008.
Natuurlijk is alles al honderd keer gezegd over dit album maar ik doe ook graag een duit in het zakje.

Ik kende Nas eerder van It Was Written dan van Illmatic. Ik vond het een uitstekende MC maar It Was Written had ik niet zoveel mee. Toen ik erachter kwam dat Illmatic een ‘5-mic’ album was geweest in The Source ben ik Illmatic maar eens gaan checken. Dat was drie jaar na de release, in 1997.
Eerste reactie: ik vond het een erg ‘understated’ album, dat erg goed in elkaar zat, met typische begin jaren 90 jazzy boom bap beats en fantastische teksten. Maar het gaf me niet dezelfde spastische krampen in de nek en niet te onderdrukken grijns op mijn gezicht als andere albums uit dezelfde periode. Ook vond ik de flow en stem Nas nog iets soepeler in 95/96, op It Was Written en bij zijn features op Eye For An Eye en Verbal Intercourse.

Het heeft ongeveer tien jaar geduurd voordat ik Illmatic 100% op waarde kon schatten. Mijn hip hop verzameling was gegroeid tot honderden albums, tot ver terug in de jaren tachtig en natuurlijk ook tot in het nieuwe millennium. Favorieten kwamen en gingen, sommige albums verloren hun glans met de tijd, andere wonnen aan kracht naarmate ik ze vaker luisterde. Natuurlijk zat Illmatic in de laatste groep.

Illmatic is echt zo’n album met een heel eigen, warme en relaxte sfeer vind ik. Het heeft misschien geen ‘bangers’ als Shook Ones Pt. 2 of 4th Chamber (hoewel NY State Of Mind, Halftime en Represent wel wat harder gaan), maar het is poëtisch en complex, het raakt een andere snaar, zoals je uit arthouse ook iets anders haalt dan uit een actiefilm, of zoals je uit een wandeling iets anders haalt dan uit bungeejumpen. Misschien een beetje vergezocht maar goed.

Genesis vind ik een van de beste album intro’s die ik ken. Vooral het feit dat ze die dialoog en muziek (“Subway Theme”) uit Wild Style gebruiken is een geniale vondst. Het zet perfect de toon voor de rest van het album.

Dan N.Y. State Of Mind. De drums, de pianos, Nas die voordat hij zijn eerste verse spit zegt: “I don’t know how to start this...” Yeah right! De eerste regels vertellen een ander verhaal.

“Rappers I monkey flip ‘em with the funky rhythm I be kicking,
musician, inflicting composition of pain,
I’m like Scarface sniffing cocaine, holding a M-16,
see with the pen I’m extreme…”

Vanaf de allereerste zinnen maakt hij duidelijk dat hij qua lyricism echt next level is.
Dan halverwege de verse gooit hij er nonchalant een levendige actiescene in:

“reminiscing about the last time the Task Force flipped,
n****s be running though the block shooting,
time to start the revolution, catch a body, head for Houston,
once they caught us off guard, the Mac-10 was in the grass and,
I ran like a cheetah with thoughts of an assassin,
pick the Mac up, told brothers ‘back up’, the Mac spit,
lead was hitting n****s, one ran, I made him backflip,
heard a few chicks scream, my arm shook, couldn’t look,
gave another squeeze, heard it click, yo, my sh*t is stuck,
try to cock it, it wouldn’t shoot, now I’m in danger,
finally pulled it back and saw three bullets caught up in the chamber,
so now I’m jetting to the building lobby,
and it was filled with children probably, couldn’t see as high as I be…”

Knipper met je ogen en de scene vervluchtigt alweer, hij duikt er even makkelijk in als uit - als storytelling MC is Nas misschien zelfs een beetje onderschat, omdat hij soms niet hele nummers 1 verhaal vertelt, zoals Biggie en Slick Rick doen. Ook "One Love" is een pareltje van sobere maar effectieve storytelling skills. Met een half woord plaatst hij je midden in de scene.

Terug naar N.Y. State Of Mind. In de laatste regels komt een van zijn beroemde quotes voorbij:

“it drops deep, as it does in my breath,
I never sleep, ‘cause sleep is the cousin of death,
beyond the walls of intelligence, life is defined,
I think of crime, when I’m in a New York state of mind”

In de tweede verse (“be having dreams that I’m a gangster, drinking Moet, holding Tecs…” en later “I dream I can sit back, and lamp like Capone, with drug scripts sewn, or the legal luxury life, rings flooded with stones, homes…”) scheert hij langs de mafia fantasiën waar hij vanaf zijn tweede album zoveel over zou rappen, in plaats van over zijn eigen echte wereld, zoals hij die zo onnavolgbaar beschrijft op Illmatic. Weinig mensen realiseren zich dat dat ook op Illmatic al in hem zat. Maar dan alleen even een paar regels, als een dagdroom. Op zijn tweede en derde albums en het Firm project wordt hij een soort opgeblazen karikatuur, hij was veel minder in staat om die mafia stijl overtuigend te brengen dan Jay-Z, Biggie, Raekwon & Ghostface vind ik. Na de mislukking die The Firm was, was het ook gelijk over met die trend.

Ik ga hier ophouden met per track iets te schrijven, dit wordt een veel te lang stuk.

Voor degenen die het leuk vinden, hier zijn een mooi analytisch stuk over het album van twee Amerikaanse schrijvers en de originele 5-mic review uit The Source:

Adam Mansbach - adammansbach.com


http://pressrewind.files.wordpress.com/2007/02/nas_source494.jpg

Favoriete tracks:

Onmogelijk te kiezen. Ze zijn allemaal sterk, One Time 4 Your Mind is de enige die ik niet echt overweeg als ik moet kiezen. En dan mag je er ook nog maar 2 aanvinken...

Wacht even, ik kom er nu pas achter dat The World Is Yours, Halftime, One Love en It Ain’t Hard To Tell allemaal video’s hebben!
Ik kende alleen de video van It Ain’t Hard To Tell...
Welk een aangename verrassing. Ik ga ze gelijk kijken.

Illmatic is echt een top-album! elke track komt hard, en de lyrics komen zeer hard.
Snap alleen niet dat N.Y. State of mind geen videoclip heeft xD
Dat is toch wel het beste nummer.

Vanaf one love word het wat minder (niet dat het slecht is, maar vergelijken de eerste top nummers)

Halftime heeft zo'n heerlijke beat!

Nas blijft me altijd verassen, Maart in Tilburg, ik ben er.

*4.5

Enorm obvious, maar ik wilde het toch even noemen op deze bijzondere dag

Een goed Hip-Hop album hoort de sfeer van de straat weer te geven.
Je moet het gevoel hebben dat je door een wijk loopt, en je niet helemaal op je gemak voelt.
Nagekeken worden door boze blikken van gangleden, terwijl aan de overkant een prostitué je juist goed keurend bekijkt.
Haar blik op kruishoogte.
Niet gericht op de dikte van je geslachtsdeel, maar op de dikte van je portemonnee.
Hier hoor je niet thuis.
New York is geen plek voor een blanke Europeaan om te wonen.
Hier lopen geen Alie B’s en Gers Pardoel rond.
Dit is geen plek waar je na de middelbare school de keuze maakt om in plaats van verder te leren voor architect fulltime Hip Hopper te worden.
Keuzes maak je om te overleven.
Tenminste als je de mogelijkheid hebt om te overleven.
Geld maak je in het drugscircuit.
Als je via de muziek carrière maakt dan ben je een van de gelukkigen.
Hoe dan ook, je hoort je afkomst niet te verloochenen.
Ondanks een grote auto en veel gouden kettingen.
Dat hoort voor mij een goed Hip Hop album uit te stralen.
Voldoet Illmatic hier aan?
Helemaal.

Het is mij nog gelukt een golden edition te vinden op 24 karaats cd van dit legendarische album. Een 24 karaats cd met een extra goed geluid en een fraai boekwerk erbij. Daarin kan je lezen dat de verschillende meestal steengoede nummers 4 verschillende producers hebben. Zo is het geweldige N.Y. State of Mind geproduceerd door DJ Premier (net als Memory Lane & Represent) en die andere topper Life's a Bitch (and then you die) door L.E.S. & NAS. Daarop hoor je trouwens die mooie trompet. En Pete Rock doet niet alleen mee op het sterke The World Is Yours, hij produceert het nummer ook en gebruikt een briljante typische sample.

Large Professor produceert de drie nummers met de wat steviger beats, waaronder de uitstekende single Halftime. Het meer jazzy One Love wordt gedaan door Q-Tip en daar gaan we logischerwijs wat in de richting van ATCQ.
Zelf heb ik een lichte voorkeur voor side A van de LP: NY State of Mind, Life's a Bitch, The World is Yours & Halftime: wat een stapel fantastische songs! Maar ja, side B is natuurlijk ook errug goed.

Door al die verschillende invalshoeken is dit ook een gevarieerd album geworden, maar NAS is leading hier met een geweldige flow en daardoor is het album wel een mooi geheel. Mede dankzij al die topproducers, de indringende teksten over het (over-)leven in New York (het album is niet voor niets opgedragen aan 14 (!) overleden bekenden) is dit een absoluut topalbum geworden en niet alleen in de hiphop geschiedenis.

Na jaren heeft dit album me eindelijk echt bij de strot gepakt. Kan me nog herinneren toen ik in de 2e klas zat (inmiddels in het 2e jaar van mijn bachelor) dat ik achter in de klas zoals gewoonlijk niet al te veel aan het uitvreten was samen met een goede vriend van mij. Had toen net een tijdje Musicmeter ontdekt en was de lijstjes een beetje aan het afstruinen. In de vriendengroep luisterden we vooral Dr. Dre, Eminem en Fakkelteit van Sticks & Delic. En als je in de top 250 kijkt dan valt meteen die hoge notering van Illmatic op. Daar achter in de klas ging ik samen met die goede vriend luisteren met allebei een oortje in, we keken elkaar aan en dachten beiden: 'is dit nou de beste hiphop ooit?'
Ikzelf ben daarna nog vaak het album gaan luisteren, en hoewel ik het prettig luisteren vond en de beats aangenaam vond begreep ik de ophef nooit zo. Ook toen mijn hiphopkennis rijker werd bleef dit toch altijd een twijfelgeval. Maar nu, terwijl ik dit typ vanaf mijn pc op m'n kamer, kan ik ultiem genieten van Nas, wiens LP rustig rondjes draait op mijn net nieuwe platenspeler.
Dit album werd een keer in een hiphopdocumentaire beschreven als de 'hiphophemel'. En ik kan me er wel iets bij voorstellen, alles klinkt zo soepel, soms wil je gewoon gaan veertig minuten lang gaan liggen en alleen maar genieten van de beats die ieder nummer weer dezelfde sfeer uitbeelden, maar zich toch als geen ander weten te onderscheiden door de verschillende producers. En ondertussen luisteren naar de verhaaltjes die Nas weet te vertellen, elke verse is weer raak met allerlei spitsvondigheden en de meest geweldige rijmschema's. Illmatic is een album die je vanaf de intro verplaatst naar de straten van New York, dat in tegenstelling tot dit album niet echt de hemel is.
Ik heb die vriend met wie ik in de 2e klas zat al een hele lange tijd niet meer gesproken, ik ben benieuwd en ik hoop voor hem dat dit album ook bij hem zo geland is als bij mij.

Dit album staat al jaren op 4,5 ster bij mij, maar het wordt hoog tijd om dat te veranderen. Op geen enkel moment kakt dit album in, er staan alleen enkel topnummers op. Twee favorieten kiezen is onmogelijk, maar als ik toch moet kiezen dan vink ik Represent en Memory Lane aan.

Wat een meesterwerk, zijn tijd vooruit. Bam.

Waar hiphop steeds verder verdrongen wordt op de plank bij mij thuis en vele platen ook ronduit tegenvallen wanneer ik ze uit nostalgisch enthousiasme weer eens opzet, blijft Illmatic kaarsrecht overeind staan. Messcherpe raps, geweldige beats, heerlijk grimmige sfeer en allemaal perfect in balans. En bovenal: 9 briljante tracks. De zwakste broeder doet niet onder voor de beste tracks van alles wat nog zou volgen van Nas en ook niet voor het overig beste dat hiphopland te bieden heeft.
Ik luisterde gisten na deze ook een van die andere klassiekers uit '94: Resurrection. Ook geen slechte plaat natuurlijk, maar komt toch echt niet in de buurt van dit meesterwerk.

Ja! het word tijd om me uit te spreken over deze klassieker. Ik ben vrij nieuw op musicmeter dus wil een van mijn favoriete hiphop-platen direct eer aan doen.

Illmatic is mij bekend als 1 van de albums die de toon zette voor het zogeheten boom-bap geluid uit New York, en zeker ook voor east-coast rap in het algemeen.
De scherpe teksten van Nas over het opgroeien en leven in New York nemen mij altijd mee naar de
bewuste stad; het klimaat en de dagelijkse gebeurtenissen worden fijntjes op de (luisterbare) gevoelige plaat gelegd.
Nas' poetische, relaxte en gehaaide flow zorgt ervoor dat dit album tekstueel sowieso al staat als een huis., en speelt zich prima in de kijker.
Collega AZ van The Firm (die zeker niet voor Esco onderdoet) levert ook een sterke bijdrage op ''Life's a bitch''. Rijmtechnisch gezien werd naar mijn mening de lat hoog gelegd, en hoewel hij nog veel toffe platen geleverd heeft, zal Nas dit succes volgens velen niet meer evenaren.

De producties op dit album zijn kenmerkend voor deze periode in hiphop, wat mij betreft de mooiste tijd.
stoffige doch klappende drums, funky samples en het rauwe geluid maken het een plaat waar menig hiphopper nog steeds elke keer op zal headbangen. Killer line up ook met Dj Premier, Large professor en Pete Rock achter de knoppen.

Al met al een plaat die elke hiphopliefhebber eens gehoord moet hebben, en ook een goede start als je beginnen wilt met het luisteren van hiphop.

Ik heb Nas 2 keer live kunnen zien in het openluchttheater Rivierenhof. Geweldige sfeer en natuurlijk is dit album blijven hangen. Ondertussen ook al op vinyl gekocht. Een geweldige volle sound met een heerlijke groove. Het album is door de jaren ook gegroeid bij mij, telkens nieuwe dingen er op leren ontdekken. En ook nu nog altijd een plezier om naar te luisteren.

Mijn eerste kennismaking met deze hiphop-klassieker. Tja, wat vind ik ervan? Zeker een degelijk album, met unaniem sterke tracks, maar heel veel doet het me vooralsnog niet. Nas is een uitstekende rapper met een fijne flow, maar de beats zijn aan de kale kant en veel variatie is er niet binnen het songmateriaal. Hier en daar zakt de boel ook wel een beetje in, wat mij betreft, ondanks de vrij korte speelduur. In 1994 was ik wellicht meer positief geweest, maar ja...

Na een lange tijd vandaag weer eens aandachtig beluisterd.
Holy shit, wat blijft dit tijdloos goed!
Een symbiose tussen rap en “simpele” maar zéér doeltreffende beats.
Hiphop van de plank hoger dan de bovenste plank.

Tot nader order is dit met enige voorsprong het beste hip-hop album aller tijden wat mij betreft. Daar speelt de lengte een grote rol in: hier staan enkel goede (enkel One Time 4 Your Mind is iets minder) tot ronduit geweldige nummers op en zit er nergens onnodig vet op het bot. 40 minuten goud. Daar kunnen veel andere hip-hop acts wat van leren.

Extra indrukwekkend is dat Nas amper gastartiesten aan het woord laat (behalve een all-time classic feature van AZ), maar gewoon zelf de microfoon opeist en dat 10 nummers lang doet zonder te vervelen. Dat heeft te maken met zijn immer gladde flow en plezierig stemgeluid, de complexe rhymes die hij moeiteloos aaneenrijgt, en uiteraard ook de inhoud van de teksten, die je aan de hand leiden door de ruige straten van New York en zijn persoonlijke psyche, die op de hoes symbolisch onafscheidbaar met elkaar verweven zijn.

De rapper is echter maar één deel van de puzzel, en een groot stuk van de weidse, meeslepende sound van Illmatic wordt bepaald door de producties van absolute hip-hoplegendes als DJ Premier, Pete Rock, Q-Tip en Large Professor. Met een weelde aan creatieve beats en samples creëren zij op dit album een coherent, levendig soundscape dat zelfs zonder tekst tot de verbeelding zou spreken.

Kortom: het dichtste bij perfectie dat ik hip-hop ooit heb horen komen. Misschien moet mijn rating ooit maar eens richting de 5* gaan, maar daar ben ik gevoelsmatig nog niet helemaal. Eerst nog een paar jaartjes laten rijpen en ondertussen elke keer weer genieten met volle teugen.