Mumford & Sons - Babel (2012)

Nick & Simon boven Mumford & Sons in de Album Top 100 Nederland toch

Halfje omhoog gedaan. Uiteindelijk gewoon een goed album.

Je haalt de woorden uit mijn mond. Op een gegeven moment kennen we het trucje wel..

"Mumford on Prozac": Right Away, Great Captain! - The Church of the Good Thief (2012)

Voor ieder die van dit genre houdt, maar ook van nummers houdt zonder een clichématige uitbarsting halverwege

In de 70s hadden we Eagles, halverwege de jaren '90 was daar 16 Horsepower en anno 2012 is er Mumford & Sons. Nee, deze bands klinken allesbehalve hetzelfde. Maar ze hebben één ding gemeen: alle bands wisten schitterende akkoorden te creëren met de banjo. Het geeft deze plaat een heerlijke frisheid. Eentje die ik miste bij Sigh No More, maar die gaat uiteraard in de herkansing.

Sonic Youth deed anders ook gewoon steeds hetzelfde trucje, maar daar komt dan zeker een soort Oost-Indische blindheid van pas?

Ik vind het toch altijd jammer dat mensen met cliché commentaar komen als "herhaling". Alsof dit album wel goed zou zijn als het vóór Sigh No More uitgebracht zou zijn. En dan zou Sigh No More opeens saai en herhaling zijn. Als je Sigh No More voor de zoveelste keer beluisterd, is het toch ook herhaling?

Cliché of niet, het blijft een feit dat het 'trucje' de eerste keer meer indruk maakt dan de 2e keer. De kans is inderdaad groot dat dit album als debuut beter beoordeeld zou worden, maar nu wordt er meer van verwacht.

En misschien moet je ook maar eens wat meer van Sonic Youth opzetten.

Ik ken genoeg van Sonic Youth om te weten dat het (in hun hoogtijdagen, van later weet ik het niet) grotendeels van hetzelfde laken een pak is. Waar imo absoluut niks mis mee is. Muse deed het succesvol en zo ook o.a. Led Zeppelin, Sigur Rós, Eagles en Explosions in the Sky. Er zijn maar bar weinig artiesten die daadwerkelijk een ander geluid weten te creëren.

Waarom is het zo'n probleem bij Mumford & Sons? De enige reden die ik kan bedenken is dat je het debuut om te beginnen niet zo heel sterk vond. Anders kan ik geen (voor mij) acceptabele reden bedenken waarom deze significant slechter (of beter) zou moeten zijn dan het debuut.

Nou, eenzelfde geluid hoeft anders niet te betekenen dat het tweede album ook goed is. Dat ligt ook aan de songkwaliteit, maar die vind ik op dit album over het algemeen goed. Vooral hun single vind ik een nieuwe Mumford & Sons klassieker.

Sonic Youth een trucje? Vergelijk hun duistere oude noise-werk eens met het uitgesponnen, gevoelige Washing Mashine, het poppy Dirty, de improvisaties, filmscores en de experimentele SYR-platen. Je zal zien dat je hier verkeerd zit.

SY was (?) een band die zichzelf steeds opnieuw uitvond, maar toch een eigen, typisch geluid behield. Iets heel anders dan het formule-achtige (maar goede) Explosions in the Sky of dit saaie Mumfords & Sons (waar ik niet zo veel van ken, maar niet van plan ben daar verandering in te brengen).

I rest my case.

Verder heb je het over Dirty. Dat is dus hun 8e(!) studioplaat. Ik hoor niemand mekkeren over dat dat periode EVOL-Dirty te eentonig is of "uit hetzelfde vaatje", hier begint men al te zeuren na 2 albums. Dat is toch wel een wezenlijk onderscheid dat je hier moet maken.

Verder maar weer naar M&S.

De periode EVOL tot Dirty is niet eentonig hoor. Het is de periode waarin SY zijn stijl vond , perfectioneerde en (soms) binnen die stijl experimenteerde (soms er ook buiten). Bovendien worden deze jaren door de meeste mensen als de creatieve hoogdagen van de band gezien. 4 meesterwerken (EVOL, Sister, Daydream Nation en Goo) binnen 5 jaar, zeggen veel critici, en ik ben het met ze eens.

Heb je die platen wel geluisterd of roep je maar wat?

Over wezenlijke verschillen: SY vernieuwde, verraste, daagde de luisteraar uit, verlegde muzikale grenzen en verbond punk en noise niet alleen met kunst, maar ook met pop. Doet dit bandje, dat een radiovriendelijke versie van een honderd jaar oud genre speelt (en vooral goed aanslaat bij tienermeisjes - maar dat terzijde ), ook zulke dingen volgens jou?

Overigens, ik zeg dat ik niet heel veel van deze band ken, maar heb genoeg livebeelden gezien om hier over te oordelen denk ik. Uiteraard heb ik de hitjes ook tot vervelens toe gehoord. 't is geen hele complexe of vernieuwende muziek hoor.

PS. Mijn excuses als ik voor de mods te offtopic ga . Het is een serieuze vergelijking tussen twee bands hoor.

Nee, maar moet je innovatief zijn om een goed album te kunnen hebben?

Dat is voor jou dus de definitie van goede muziek?

En laat er geen misverstanden over zijn, ook ik vind Sonic Youth beter dan Mumford & Sons, maar het valt me op dat men bij de ene band gelijk begint te zeuren als ze eens wat nieuws proberen ("schoenmaker blijf bij uw leest") en als dat dan niet gebeurt ("het is weer hetzelfde") zeurt het andere kamp weer over dat het te veel herhaling is. Ik vind het een beetje selectieve verontwaardiging.

Wat nou als iemand eerst dit album hoort en daarna Sigh No More?

1 van de weinige bands waarvan het totaal niet erg is dat de 2e plaat lekker 'hetzelfde' blijft als de eerste! Geweldig! Wat een heerlijke band!
Wel jammer er niet veel echt nieuwe nummers op staan, vele spelen ze al heel lang live, en kende ik dus ook al een tijdje. Maar dat neemt niet weg dat het nog steeds goeie nummers zijn, en dit een fantastische plaat is!

amen

een band hoeft zichzelve misschien niet constant te vernieuwen of terug uit te vinden om goed te zijn. maar zeggen dat al het werk van sonic youth hetzelfde klinkt is als zeggen dat er geen verschil is tussen mcdonalds en een goed drie sterren restaurant, omdat het toch allemaal maar eten is.

ik heb sy gigantisch hoog zitten, net omdat ze op quasi elke plaat de luisteraar uitdagen. van de jazzy escapades op "a thousand leaves" over de post-punk avant garde van "bad moon rising" naar de poppy noise van "goo". het dromerige "murray street". de drones van het meer dan 20 minuten durende "the diamond sea". de gekke collage pop van "the whitey album". en het magnum opus van de indie rock: "daydream nation". ik ken eigenlijk slechts een handvol bands die zoveel platen hebben gemaakt en tegelijk zoveel genres hebben omarmd zonder hun eigen sound te verliezen: the beatles, het noorse motorpsycho en radiohead zijn de eersten die me te binnen schieten

mumford & sons vind ik heel saaie hap; een soort folkpop voor chiromeisjes. los van hun geluid, stoort me vooral het feit dat al hun songs wel volgens dezelfde formule zijn geschreven. iemand omschreef hun muziek en imago ooit als "faux ernest". i couldn't agree more.

Het is juist niet hetzelfde als Sigh No More.. De gekkigheid die op Sigh No More te horen is, hoor je totaal niet terug op deze plaat. De songs zijn misschien van dezelfde soort, het blijven zwakkere nummers dan die van Sigh No More.

Bij deze beloof ik, na mijn cynische reactie en toegekende lage cijfer, dat ik na het lezen van deze recensie op Kindamuzik.net de plaat opnieuw een kans zal geven.

Waarom?

Het is zeker geen slecht album, maar toch mis ik een the cave of een little lion man.
Ik vond persoonlijk het eerste album iets meer energie hebben dan Babel.
Maar al met al is het een geslaagd album, maar voor mij als uitschieter lover of the light.
3*

Omdat ik geen probleem vind om van standpunt te veranderen als het tegendeel blijkt. En dit kan alleen maar als je open staat voor andere inzichten of kijk op de zaken. Dus ik geef het album gerust graag nog een kans.

Gek, ik heb het idee dat het eigenlijk nooit iets wordt tussen mij en Mumford en zijn kompanen. Toch heeft de band toch een bepaalde uitstraling waar je toch wel vrolijk van wordt. De Single 'I will wait' vind ik eigenlijk best matig, maar toch is zo'n popliedje wat toch in je hoofd blijft zitten. Verder viel is gisteren bijna in slaap bij het beluisteren van dit album, het mag allemaal wel wat gedurfder en dit concept wordt nu wel tot vervelens toe uitgewerkt

Dit is een te duidelijke herhaling van zetten in een veel te beperkt muzikaal spectrum. Het album is niet slecht hoor, maar het voegt helemaal niets toe aan hun debuut en ze zitten nu dus al vast qua ontwikkeling. Het zal snel gedaan zijn met de hype Mumford & Sons, ik zeg het u.

Grappig, dat is precies de reden waarom ik deze plaat beter vind dan Sigh No More.

Zou in bijna ieder land wel zo zijn. Als ze in Marokko (net zo) een populair duo als Achmed & Mohammed zouden hebben, bijvoorbeeld. Of in Italië Grazianno & Alberto.

De liedjes van Nick & Simon zijn gewoon commerciëler.

Hoogtepunt van de plaat (vooral de manier hoe hij dit zingt):

So crawl on my belly til the sun goes down
I'll never wear your broken crown
I took the road and I fucked it all the way
Now in this twilight, how dare you speak of grace

Broken Crown.

Babel, Lover of the light en Hopeless wanderer springen er ook uit.
De rest doet me vrij weinig na een tiental luisterbeurten.
Ben wel benieuwd wat ze hierna gaan doen, want met weer hetzelfde trucje komen ze er dan niet zo goed vanaf.

Ik hou zo van deze band.
Alleen vond het vorige album toch net wat beter.

Vandaag kwam 'I Will Wait' nog eens voorbij op de radio op kantoor, en het beviel me stukken beter dan de eerste keer dat ik 'm luisterde. Dit album toch maar eens een kans gaan geven.

Weer een 13 in 1 dozijn album.

Omdat de plaat zwakker is, of omdat er geen gekkigheid in zit?

Gewoon een heerlijke herkenbare en goede plaat. Waarom moet alles maar vernieuwend en anders zijn? Het hoort ook bij de identiteit van een artiest. Ze passen de smaak van cola toch ook niet aan omdat we dat inmiddels wel kennen.

Ik heb het album maar eens de kans gegeven maar ik ga hier geen beoordeling aan plakken. Ik hoor echt compleet geen verschil met het eerste album. Alle nummers lijken op elkaar, de Mumford & Sons-formule wordt tot in den treure uitgemolken. Leuk voor een nummer maar daarna krijg ik het nu hebben we het wel gehoord-gevoel. Laat andere mensen maar genieten van deze muziek, mij overtuigen ze compleet niet. Ik ben benieuwd of er op het derde album over paar jaar een koerswijziging komt.