Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Sounds That Can't Be Made verraste mij toentertijd enorm. Happiness Is The Road was net teveel en bij vlagen wat kabbelend, maar Sounds That Can't Be Made had een verpletterende opener, een dromerige afsluiter, enkele progressieve doch opzwepende tracks (Power en Sounds That Can't Be Made) en een paar lichtvoetige rocksongs en maakte zodoende een prima afwisseling tussen de verschillende stijlen die de band in de tussentijd goed is gaan beheersen. Een favoriet zal het album absoluut niet worden, maar ik heb ook geen moment dat ik me echt stoor aan wat er gespeeld wordt. Ik vind Montreal nog steeds een vrij simpele tekst hebben en Invisible Ink is verre van briljant, maar het luistert alsnog allemaal prima weg.

Gaza is overigens wel een van de meest gewaagde nummers die de band ooit heeft geproduceerd. Laaggestemde gitaren, de teksten en lengte maken het een zware zit voor lichtgewichten, maar als compositie ben ik er echt helemaal dol op.

Voorlopige tussenstand:
1. Brave
2. Clutching At Straws
3. Fugazi
4. Script For A Jester's Tear
5. Afraid Of Sunlight
6. Seasons End
7. Market Square Heroes
8. Marbles
9. Misplaced Childhood
10. This Strange Engine
11. Sounds That Can't Be Made
12. Happiness Is the Road
13. Somewhere Else
14. Anoraknophobia
15. Holidays In Eden
16. Radiation
17. Marillion.com

Na mijn herintroductie met Marillion middels 4-lp set All One Tonight (5*) en het herbeluisteren van de eerste 4 albums met Steve Hogarth heb ik na 20 jaar Afraid Of Sunlight herontdekt en omhelst. Wat een prachtalbum, terwijl ik er als begin 20er moeite mee had en afhaakte. Nu wilde ik ook recenter werk leren kennen en schafte ik vorige week Marbles en dit album aan, beide mooie digipack dubbel-cd's.

Maar na het betoverende Marbles bleek dit toch andere koek te zijn, al is opvolger FEAR weer ouderwets fantastisch (afgaand op de live-uitvoering).

Opener Gaza is vooralsnog muzikaal een mager knip-en-plak epos, waarna het zich gelukkig snel hersteld met een reeks toffe songs. Het album rocks aardig door hier en daar, maar mist de productionele spanning of coherentie van bijv. AOS, Marbles of Fear.

Gelukkig is daar de bonus-cd die redding brengt met een viertal prachtige en sfeervolle tracks, plus 2 live tracks die opgenomen zijn tijdens het Marillion-weekend in Port Zélande in 2013. En die zijn echt geweldig! Jammer dat er maar 6 tracks opstaan.
Dankzij de bonus-cd geen 3,5 maar 4*.

Inmiddels aardig gewend aan dit album dat langzaam zijn geheimen prijs gaat geven. Gaat het dan toch een degelijk album worden, the best of the rest, als je kijkt naar de vele (bijna) 4 sterren-albums op MuMe.

Zelfs Gaza en Montréal zijn niet verkeerd. Power is voor mij wel het prijsnummer hier. Goede tekst en zeer gedreven en meeslepend.

Ja, zonder opener Gaza is dit een geweldig album. Ik sla denk ik voorlopig het openings nummer over en begin mooi met het titelnummer. Dan gaat mijn waardering van 4*- naar 4*+.

Wat een kracht heeft Power. Hoewel ik FEAR heel erg hoog heb zitten, mis ik een knaller als dit Power.
Sowieso ben ik laat in de ontdekking van Sounds... . Ik luisterde het album toen het uitgekomen was en heb het daarna opzij gelegd. Maar zoals bijna alle albums van Marillion, ze moeten even rijpen. En dan kan er iets moois, iets blijvends, uit voortkomen (dat lukt niet altijd, Radiation en .Com blijven verschrikkelijk mager).
Maar Sounds... is geweldig en een prachtige opmaat naar FEAR. Zoals Anoraknophobia dat was voor Marbles.
Gaza kan ik erg goed hebben, het titelnummer en eerder genoemde Power zijn hoogtepunten in het oeuvre, maar dat vind ik ook zonder enige reservering voor The Sky Above The Rain.
Zwakke broeder blijft Montreal; goede bedoelingen, vast en zeker, maar die dagboektekst trek ik niet.
De overige nummers zijn gedreven en verdienen het om hard gedraaid te worden.
Bij twijfel, aarzel niet. Sounds... zal je (uiteindelijk) grijpen.

Dit is de plaat die mijn interesse in Marillion heeft terug doen oplaaien. Dus ook voor mij een speciale plaat .......... met een eerste kennismaking met SH en ja dat klikt wel.

Leuk om te lezen dit. Voor mij is dit, samen met Radiation en Com de zwakke broeder in het oeuvre van Marillion. Maar het aanstekelijke stuk van Fish doet me komen tot een nieuwe poging omdat ik ook vind dat Gaza goed te pruimen is (mooie live uitvoering in Nijmegen december vorig jaar) en dat The Sky Above The Rain een pareltje is.

Gaza heeft een muzikaal gezien grillig intro. Afstandelijk en vol spanning. Eigenlijk is het hele nummer grillig, hoekige overgangen ipv een soepel lopende epic. Natuurlijk is het onderwerp ook niet iets waar je even soepel en makkelijk doorheen loopt dus wat dat betreft past het er wel bij. Of dat ook zo de bedoeling was vraag ik me af.

Maar goed wel een prachtig stuk muziek van een verder prima album. Power is sterk en krachtig, het titelnummer vooral live een aanwinst voor de setlist, Montreal misschien niet een verrassende maar wel fraai liedje en de afsluiter een mooi gedragen stuk waarin de band zijn spirituele kant laat zien met een hoopvolle boodschap.

De tracks daar tussen in zijn toch vooral tussendoortjes heb ik het idee maar goed de hoofdmaaltijd is dik in orde en daar gaat het om

Een werkelijk prachtige plaat, misschien minder leunend op prog en meer op traditionele songstructuren (de vijf "kortere" nummers hebben allemaal een vrij klassieke couplet-refrein-structuur), maar dankzij geweldige melodieën, warme arrangementen, intelligente teksten en gepassioneerde voordracht toch allemaal vrij intens. Alleen het begin van Montréal is een beetje stuurloos met een wat vrijblijvende melodie, maar het tweede deel is dan weer erg sterk, en als geheel heeft het toch zóveel impact dat het kwalitatief niet uit de toon valt bij de rest van de plaat. Knap hoe het drama nergens pathetisch wordt. Power is briljant.

Een degelijk album zoals je van Marrilion kan verwachten, maar geen topper voor mij.
Het openingsnummer belooft veel, maar daarna zakt het wat weg voor mij, op de nummers Power en The Sky Above the Rain na.
In het begin had ik dit gevoel al bij dit album en ondanks diverse luisterbeurten is daar niet zoveel aan verandert.

Prachtige plaat. Vooral Gaza krijgt nu wel een extra lading. Israel heeft er een monster gecreëerd en gebruikt dat monster nu om Gaza te vernietigen.

Geen slecht album maar de hardere stukken op Gaza zijn verschrikkelijk. Wat een rauwe bagger het lijkt nirvana wel. Jammer... Dit nummer hadden ze beter kunnen skippen...

Inmiddels is het nummer Gaza ook hier gelandt. De live uitvoeringen hebben daar een positieve invloed op gehad, dus halfje omhoog voor het album.