Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Hebben ze ineens een nummer 1 hit te pakken

Wow. Verrassend. Beste Kerstnummer ooit?

Qua verkopen denk ik niet

Ik vind het toch wel smaakvol gedaan. Beste Kerstnummer ooit (waar moet het precies mee concurreren) is moeilijk maar het doet wat mij betreft wel mee aan een mogelijke eindverkiezing.

Het is een beetje laat uitgebracht, is mijn kritiek. Dit had eind november moeten gebeuren.

Toch alleen op de Amazon-lijst in Amerika? Ten minste, zoiets zag ik op Facebook.

Dat kerstnummer (inclusief clip) hebben ze verrekte goed gemaakt!

Mijn lijst in het mumeafrekening topic:


Het is maar als achtergrondkennis. Niet dat het inderdaad in verkopen veel uitmaakt....

Lange tijd uit soort van vooroordeel niet eens aan begonnen.

Nu toch maar eens een kans gegeven en een vooroordeel zal eens een keer ontkracht in plaats van bevestigd worden.

Voorlopig nog even niet zullen we maar zeggen.

Bijzonder flauw plaatje weer van deze band. Het niveau van een Marbles wordt hier echt nergens gehaald.

Het is een soort bezieling die ik mis, en dat op een of andere manier, uiteindelijk toch bij het merendeel van de Hogarth releases.

Ligt dat dan direct aan Hogarth?

Ik mis juist het heftige drumwerk van Mosley. Hij is steeds meer gaan inlveren.

Aan Hogarth ligt het zeker niet. Het is een album met veel herkenbare elementen geworden die misschien wat gedateerd gaan werken maar juist daar heeft het overgrote deel van de fans op zitten wachten volgens mij. Op zich een zeer degelijk product met veel ouderwets luistergenot maar wat je ook weer net niet omver blaast, dat is wel waar.

Ik zeg nergens dat het aan Hogarth ligt. Ik vind hem in wezen een prima frontman met een bijzondere stem die ik goed kan hebben. Het valt mij persoonlijk alleen op dat over de gehele linie de discografie met hem als geheel niet bijster sterk is.

Tuurlijk ligt dat niet aan hem want met hem is zeker wel een waardige invulling mogelijk, dat bewijst Marbles alleen al.

Het is alleen zo dat de meeste albums mij gewoon niet zo geweldig stemmen, hier en daar een leuk nummer maar weinig echt verpletterends.

Waar dat aan ligt zou ik niet kunnen zeggen.

Waar dat aan ligt? Aan jou natuurlijk

Deranged

Met Hogarth in de gelederen is Marillion toch al 25 jaar bezig. Dat er wat mindere platen tussenzitten is onvermijdelijk.

Heb je Brave al weleens tot je genomen? Naast Marbles het andere meesterwerk uit de Hogarth-tijd....

Ja, ik ken alles wel. En vind die vroegere albums sowieso wel goed over het algemeen. Seasons End was een sterke introductie voor Hogarth, en Holidays in Eden was al wat minder maar zeker beluisterbaar.

Voor mijn gevoel kwam er een vrij grote dip na Afraid of Sunlight met een reeks zwakke albums die doen wat ik al noemde, een paar leuke nummers hier en daar, voor ze werden opgevolgd door de klapper Marbles.

Daarna het absolute dieptepunt Somewhere Else gevolgd door de wel redelijke maar bij lange na geen Marbles dubbelaar Happiness is the Road. En nu dus dit, tja.

Het pakt me gewoon niet echt, voor mijn gevoel mist er een bepaalde sprankeling.

Nu ben ik erachter waarom Gaza mee niet direct wat deed. Het is niet zozeer het nummer maar het is de produktie die (met name de wat hardere stukken) veelt te schel is. Dit luistert niet prettig vind ik.

Bij de andere nummers is dit veel minder het geval. Die klinken wat warmer.

Doel je hiermee (schel) op de originele cd? Dat is m.i. nl een prima voorbeeld van een meer dan prima productie. Album klinkt als de spreekwoordelijke klok waarbij Gaza geen uitzondering is. Vreemd.

De originele cd ja. Schel is misschien niet het juiste woord. Minder warm dan...

Ik weet het overigens niet maar ik kan me zo voorstellen dat Gaza wat rauwer in de productie in gezet dan de andere nummers. Gezien de themathiek ook wel enigszins logisch

Misschien....maar ik vind het er niet mooier op worden.

Zoals ik al eerder heb gepost, vind ik de productie van de hele plaat bijzonder matig dus ook wat Gaza betreft vind ik dat je een punt hebt.

Het titelnummer begint bij mij steeds meer te groeien naar een alltime favorite. Live is dat zo waanzinnig goed. Tijdens het afgelopen Marillion weekend kwam er ook al zo'n prachtige versie voorbij net zoals op het net verschenen Marillion - Live at the Forum (2014). Mijn gele sterren zijn op dit moment Gaza en Sounds That Can't Be Made.

Toch fijn dat zo'n plaat nog steeds kan groeien. Iets wat bv. bij Happiness maar niet echt wil vlotten (ondanks een paar erg fijne tracks, This Train is my Life en Trap the Spark bv.).

Het titelnummer bevalt me in ieder geval een stuk beter dan Power, waar de band vooralsnog ook geen genoeg van kan krijgen. Mijn tweede sterretje blijft evenwel bij de prachtige afsluiter van deze middenmoter. Gaza is daarentegen wel enorm gegroeid bij mij, vond het in het begin helemaal niets maar behoort inmiddels tot mijn favorieten.

Gaza trok mij gelijk wel aan. Die spanning enzo raakte me wel. Ik kan me voorstellen dat het niet direct in ieders pulletje zal vallen.

Power is eigenlijk een aardig voorgerecht voor Hocus Pocus

Ik vind de tekst van Gaza ook erg goed. Het is een moeilijk onderwerp om goed te beschrijven vanuit welke invalshoek dan ook en toch de nuance te bewaren. De tekst is vanuit het perspectief van een in Gaza opgroeiende Palestijn geschreven. Vaak is het dan enorm anti-Joods (of als je het vanuit de Israëlische kant beschrijft is zoiets vaak enorm anti-Palestijns).

Ik vind het knap hoe Hogarth dit geschreven heeft waarin hij duidelijk het probleem beschrijft van iemand die in Gaza leeft, zonder dat het een venijnig politiek statement wordt waarin enkel de ander schuld heeft of een anti Israël lobby of zo. Het is heel beschrijvend, genuanceerd, sober zelfs eigenlijk. En daardoor heel doeltreffend. Een pijnlijk scherpe tekst.

Alleen het stukje my brother... sorry, I can't continue doet mij wat geforceerd aan. Maar verder een formidabele songtekst.

En er blijkt weer wat in de reageerbuis te zitten....... voor wie het nog niet wist uiteraard.

Marillion: New Album on PledgeMusic

Hoi Hans,

Dat wist ik al wel. Ik had zelfs al iets aangemeld, want ik krijg steeds spam van pledgemusic.
Ik ben benieuwd wat er uit kom, misschien weer iets minder hoogdravends.
Ik zou wel weer eens een Holidays in Eden of Somewhere Else lusten.

Ja het is dat ik dIe maffe clip op youtube tegenkwam anders was het me nog ontgaan ook. Verwachten doe ik voorlopig maar niks. Kan vriezen, kan dooien met die gasten. Maar meestal is het minstens voor de helft de moeite best waard.

In afwachting van de nieuweling deze nog maar een keer opgezet, maar die laatste keer is me niet echt meegevallen. De nummers beklijven hier niet echt. Gaza is een gunstige uitzondering... en Lucky Man beklijft ook wel, maar toch meer als een soort oorwurm.

Happiness Is the Road is er qua waardering in elk geval voorbij nu.

Kan ik helemaal inkomen. Ik moet er na de laatste twee luisterbeurten toch ook een halfje afhalen. Ja het is goed. Maar het pakt me niet bij de kladden. In afwachting van het nieuwe album doe ik mij maar tegoed aan live-registraties totdat mijn gepreorderde schijfje van FEAR over de boxen kan...

Een sound die ik hier vooral niet verwachtte. Marillion maakt geen geluiden die niet gemaakt kunnen worden, maar verrast wel met een heel stevige sound in de opener. Nu de band weer wat progressiever te werk gaat, krijg ik ook de indruk dat de heren wat beter in hun vel zitten. Het loopt allemaal vrij vloeiend en dit album is bij vlagen toch behoorlijk goed. Wel is dit echt niet meer mijn ding. Waar ik de sterk door Genesis geïnspireerde eighties platen echt tof vind, kom ik hier niet veel verder dan dat ik er waardering voor kan opbrengen hoe Marillion zich anno 2012 profileert. In plaats van voor de makkelijke, ongedwongen weg te gaan, proberen de Britten er echt wat van te maken en zoals gewoonlijk zijn er weer enkele songs die er bovenuit steken. Ook hier zijn dat weer de lange nummers. Ik ben blij dat het eind van deze marathon in zicht komt, al heb ik behoorlijk veel respect gekregen voor Marillion.


Tussenstand:
1. Misplaced Childhood
2. Fugazi
3. Script For A Jester's Tear
4. Brave
5. Afraid Of Sunlight
6. Clutching At Straws
7. Market Square Heroes
8. Anoraknophobia
9. Season's End
10. Marbles
11. Sounds That Can't Be Made
12. Happiness Is The Road
13. Somewhere Else
14. This Strange Engine
15. Holidays In Eden
16. Radiation
17. Marillion.com