Marillion - Sounds That Can't Be Made (2012)

Inderdaad, dito bij mij. En Montréal blijft zo lekker hangen!!
Sounds That Can't Be Made, die laatste twee minuten maken het liedje goed, anders stond het ergens onderaan het album.
En Lucky Man voelt aan als zo'n fantastisch feel-good nummer! Hoewel het geen super nummer is.

He could have been you
He could have been me
He could have been anybody
But he was born lucky

Goeie muziek, maar ook een geweldige cover, mag gezegd!

De laatste jaren worden de nummers van Marillion steeds vlakker en kost het me (helaas) meer moeite om door hun albums heen te komen. Het titelnummer klinkt best goed maar de nummers van boven de 10 minuten zijn, ofschoon niet slecht, mij te langdradig.

Zo’n tien jaar geleden dacht ik dat we Marillion wel zo ongeveer konden afschrijven. Platen als Marillion.com en Anoraknophobia waren best aardig, maar hadden weinig meer toe te voegen aan het imposante oevre van de band. Maar met Marbles, misschien wel hun beste album ooit, bewees Marillion in één klap ook in de 21e eeuw bestaansrecht te hebben. Maar leg dat maar ‘ns uit aan de buitenwereld die alleen Kayleigh kent..

En dan begint deze plaat ook nog ‘ns met Gaza. Een ‘ingewikkeld’ nummer met een allesbehalve luchtig thema. En daardoor zeker 10 draaibeurten lang een ongemakkelijke luisterervaring. De overgangen zijn wel erg hak-op-de-tak. Het doorzettingsvermogen van de luisteraar wordt na dertien minuten beloond met een bloedstollende solo van Rothery. Tenslotte bereikt Gaza de climax met het meerstemmige slotstuk (“It’s lke a nightmare rose up..”) en verdomd, ze hebben het weer voor elkaar; kippenvel op m’n onderarmen.

De titeltrack: het begin wordt vooral gedragen door de strijkerssectie uit de synth van Kelly, met een sterke zangmelodie van Hogarth. Na de tempowisseling mag ook Rothery van zich laten horen. Sterk nummer.

Pour my love dan: Een rustig voortkabbelend popliedje met jazzy inslag; een typische Hogarth-compositie als je het mij vraagt. Verderop is er een cheesy bruggetje in het nummer geplakt, gevolgd door een plichtmatige gitaarsolo. Pour my Love is hoe No one can had geklonken als die op Anoraknophobia had gestaan.

Maar daarna komt het weer helemaal goed: Power is een ijzersterke track! Aangename groove in het couplet en een lyrisch refrein. De manier waarop verder in het nummer de spanning wordt opgebouwd, telkens een nootje omhoog, mag dan wat al te voor de hand liggend klinken; het gewenste effect wordt zeker bereikt. Top.

Montreal hangt aan elkaar van losse ideetjes met nauwelijks samenhang. Ik heb zo’n gevoel dat Hogarth de hele lap tekst al klaar had en er daarna het hele nummer eromheen gebouwd moest worden. Het luistert wel lekker weg hoor, maar er blijft bij mij maar weinig van hangen.

Invisible Ink: het catchy regeltje “I’m hoping you don’t throw my little notes away” en het simpele maar o zo doeltreffende gitaarlickje geven dit nummer een hook van jewelste.

Lucky Man: een degelijke compositie, maar voor mijn gevoel te langzaam gespeeld. Daardoor komt het nummer wat te lijzig en slepend over.

The Sky above the rain lijdt een beetje aan het zelfde euvel als Montreal; tekst en muziek werken niet overal lekker samen. Wel een mooie tempowisseling naar het eind toe, die de plaat waardig afsluit.
Steve Rothery roep ik overigens uit tot man of the match. Met een kleine voorsprong op Mark Kelly is hij het wederom die Marillion naar een hoger plan weet te tillen.

Tenslotte nog iets over de produktie want die staat erom bekend zeer wisselend van kwaliteit te zijn bij Marillion. Tegenwoordig worden veel produkties slachtoffer van de Loudness War: de trend om alles (even) hard en vet te laten klinken. Daarmee zijn het niet meer de muzikanten, maar is het de producer die bepaalt hoe de plaat gaat klinken, namelijk zo plat als een dubbeltje door in de eindmix lekker veel compressie te gebruiken. Mits goed uitgevoerd kan dat goed uitpakken. Californication (RHCP) is zo’n plaat die ik ondanks het nagenoeg ontbreken van dynamiek, erg goed vind klinken. Op Sounds that can’t be made is de eindmix minder gelukkig uitgepakt. Er lijkt wel sprake te zijn van een soort ‘omgekeerde compressie.’ De fluisterzachte intro’s van o.a. Gaza en Invisible Ink zijn alleen te horen als je de volumeknop vol open draait, om vervolgens te worden verpletterd onder een muur van geluid in de hardere passages. Desondanks klint deze plaat wel warmer en organischer dan we de laatste jaren gewend waren en dat bevalt me dan weer wel.

En zo hebben we, bijna dertig jaar na SFAJT, STCBM. Met deze plaat verdient Marillion zeker een doorwerkbonus.

Mooi beschreven Jumpjet!

Zo is het maar net

Sinds zijn aankoop voor een democratisch prijzeke bij Wowhd heeft dit album de cd-speler nog niet veel verlaten. Ik heb redelijk veel Marillion albums gekocht de voorbije twee jaar, maar ik beschouw me ver van een "kenner". Marillion leg ik op als ik eens geen zin heb in dat "ultrahels" gebeuk van gewoonlijk maar het heeft niets met ouder worden te maken!

Gaza moet nog wennen, het titelnummer is prachtig evenals de afsluiter maar wat me nog het meest opvalt - en het is niet de eerste keer bij Marillion want ik heb het ook gevoeld bij de vorige albums - zijn de sublieme gitaarsolo's van Steve Rothery, zo met gevoel ingespeeld. Als ik ooit eens gedaan heb met het project “Frank Zappa”, kijk maar eens rond bij mijn berichten, zou Marillion wel eens als volgende aan de beurt kunnen komen maar het zal niet naar aanleiding van een lange herstelperiode zijn, hopelijk toch.

Dan raad ik je aan om This strange engine eens te beluisteren van de gelijknamige cd. Naar mijn mening de mooiste gitaarsolo van Steve.

Inderdaad een mooie gitaarsolo. In Easter zit ook een erg mooie solo. Eigenlijk zijn al zijn solo's subliem :-p

heb van iemand gehoord die deze plaat kent , hij maakt vergelijkingen tussen deze en pink floyd's wish you were here , klopt dit of is dit larie , graag een antwoord , dan bestel ik hem ! mvg

Nee hoor, dit is een beetje Afraid Of Sunlight meets This Strange Engine meets Marbles. Als je die platen kent weet je ongeveer wat je kunt verwachten. Verder heeft Marillion zeker Floyd invloeden maar is toch wel meer prog.

Je hebt al gestemd terwijl je hem nog moet bestellen?

Wel bestellen zou ik zeggen, maar verwacht geen enkele relatie met Wish you were here...

Komt er volgende maand een digipack van dit op de markt. Hadden ze dit direct kunnen doen ?

Marillion | Sounds That.. -spec- | 2 CD | 4029759091189 | Sounds Delft - soundsdelft.nl

Ik ben het met je eens. Ja, live opnames van de tour naar aanleiding van concerten van een laatste album kunnen natuurlijk nooit op de eerste cd staan.

Maar doe dan niet kinderachtig, breng gewoon een live cd uit met eventueel enkele remixen of wat er dan nog meer boeiend zou kunnen zijn.

Maar je vaste trouwe fans nogmaals een album laten kopen dat hij eigenlijk al heeft maar speciaal vanwege de aanvullingen nogmaals moet aanschaffen gaat te ver en werkt afstotend. Bij een volgend nieuw album ga je wellicht denken: ik wacht wel op het digipack en dat zou terecht zijn.

Geen charmante oplossing van Marillion en graag daarom ook nog de verkoop van de extra nummers en live opnames zonder het eerste album en dan tegen een redelijke prijs van een euro of 10.

Zo gaat dat altijd met nieuwe releases. Valt me mee dat het hierbij nog een jaar geduurd heeft.

Lijkt me trouwens dat die tracklist daar niet klopt, tenzij de band het opeens een goed idee vond om Power en The Sky Above The Rain om te draaien.

De verkeerde volgorde kan ook een verkeerde invulling van de heren van Sounds zijn dat weet ik verder ook niet. Marillion heb ik altijd wel een sympathieke band gevonden maar als ze deze grappen vaker uithalen zal dat niet lang meer duren. Hoewel er natuurlijk ook gedoe was met Marbles. (Een enkele cd in de winkel, een dubbele via de website)

Als het om een remaster gaat kan ik mij daar nog wel iets bij voorstellen maar wat valt er hier aan ter remasteren?

Doorgaans zijn dat soort releases geen remasters, maar bevatten ze gewoon extra's. Remixen, b-kanten, outtakes, livemateriaal, etc. De platenmaatschappij doet dat om een paar keer te kunnen cashen op een nieuwe release, maar de enthousiaste liefhebber die snel het album in huis wil hebben, maar ook weer niet zo gek is elke uitgave te kopen, wordt hier eigenlijk een beetje mee genaaid. Zelf koop ik niet of nauwelijks nieuwe releases meer, ik luister wel via Spotify totdat er een mooie uitgave op de markt komt.

Oke.....maar breng die dan apart uit zodat je niet het gevoel een album te kopen wat je al hebt. Inderdaad geldklopperij. Vinden ze het gek dat de cd-mart op zijn gat ligt

Dat was natuurlijk een heel ander geval. Bovendien 11 jaar geleden. Overigens doet tegenwoordig drie kwart van de artiesten dat. Na een jaar ofzo een toureditie of iets dergelijks uitbrengen. Daar is Marillion echt niet uniek in. Overigens ben je helemaal niet verplicht om deze versie te kopen...



Zonder die discussie hier te voeren maar zou dat echt hiermee te maken hebben?

Marbles was nog een slimme zet om het album 2 keer te slijten aangezien het de andere voortreffelijke helft te bieden had. Deze poging om STCBM nog eens aan de man te brengen vind ik minder geslaagd. Ik zit in ieder geval niet te wachten op 2 keer hetzelfde. Datzelfde had ik met Hackett's Out Of The Tunnel's Mouth die ook in een dubbelversie verscheen. Even later kwam Live Rails met dezelfde livetracks (weliswaar op andere locatie) die op 2e cd van OOTTM stonden... je moet wel veel voor de enkele studio-outtake overhebben die er dan altijd wel weer wordt bijgeleverd.

Het heeft verder niks met Marillion te maken maar Live Rails is wel een ijzersterk live album

Absoluut. Daarom zou Marillion er ook beter aan doen net zo'n ijzersterk livealbum uit te brengen ipv van een dergelijk voorproefje dat achteraf weggegooid geld is.

Het zal best wel eens een (van de vele) redenen kunnen zijn vermoed ik.

Natuurlijk ben ik niet verplicht die versie te kopen net zo min als ik verplicht de nieuwe versie van STCBM te kopen. Maar toch......ik heb er mijn bedenkingen bij.

Nog een live album van Marillion? Alsof er niet genoeg zijn... (hoe goed ook)

Het zijn overigens maar 2 live nummers, die andere zijn akoestische tracks (voor wat het waard is)

Voor wie het nog niet had gehoord, de nieuwe Kerstsingle van Marillion....
Er volgt nu vast nog een keer een uitgave van Sounds...., uiteraard dan met deze single als extraatje. Voor alle schoonheid moet je het wel helemaal afluisteren, maar qua lengte zijn we wel wat gewend....

The carol of the bells