Muse - The 2nd Law (2012)

Ik moet zeggen, als er nou één band is waarbij het vergelijken met andere bands wel relevant is, dan is het Muse. Als je leest over Queen en U2 dan weet je wel hoe laat het is bij Muse.

Nog een andere dooddoener die hier juist ook van toepassing is: stel dat dit hun eerste of tweede album was geweest, dan heb ik het idee dat de waarderingen hoger zouden liggen. En ik blijf dat gek vinden, je moet puur de muziek proberen te beoordelen zonder al te veel verwachtingen (Zen..... ).

Na 3 luisterbeurten ben ik teleurgesteld in het nieuwe album van Muse. Het album begint met Supremacy en Madness nog redelijk goed. Met Panic Station begint daarna het Queen-gedrag, hoewel dit nummer nog aardig is. Vervolgens wordt die overdreven sound op Survival voortgezet. Eén of twee van dergelijke nummers trek ik nog wel, maar ook de tracks die volgen hebben deze sound die voor mij té is. Waar de Exogenesis tracks op The Resistance nog wat toevoegde is dat in het geval van de laatste twee nummers op The 2nd Law voor mij duidelijk niet het geval. Het neigt te veel naar Queen, de sound is te overdreven en een aantal nummers zouden zo een musical in kunnen. Nu juichen veel mensen dit misschien toe, maar ik hield toch meer van de rockende Muse. En dat is het probleem met deze plaat (voor mij); Muse rockt niet meer...

Ben ook niet kapot van dit album. De eerste 5 nummers gaan er nog mee door maar alles daarna blijft niet hangen en komt zwak over. De 2 afluiters zijn nog interessant maar daar blijft het ook bij. Save me is het absolute dieptepunt. Het klinkt als een hele slechte left over van Porcupine Tree. Hopelijk groeit het album nog maar ik betwijfel dat.

Een geweldige live band zullen ze altijd blijven maar hoop in de Ziggodome op niet al te veel materiaal van dit plaatje.

Supremacy. Een machtige titel voor een machtige song en dus een knaller van een opener. Dat is de Muse die ik wil horen. Goed begonnen is half gewonnen. Daarna meteen single Madness, waarom niet. Moest echt wennen aan de single, maar ondertussen is die al voldoende gehoord en is ie toch echt wel gegroeid. Kan het dus zéker appreciëren, wanneer hij naar het einde toe uithaalt met zijn geweldige stem krijgt hij het haar op mijn armen recht, op de goede manier. Het album opent voor mij dus zeer sterk. En het is nog niet gedaan.
Want daar komt Panic Station. Hier zijn de meningen misschien wat verdeeld, maar ik vind dit eerlijk gezegd een retestrak nummer.
Dan volgt, na een mooie prelude, het controversiële nummer Survival. Wederom veel voor- en tegenstanders en wederom behoor ik tot de voorstanders. De tekst stelt niet al te veel voor, maar het gitaarspel vind ik machtig. Lekkere solo en heb er al zéér veel zin in om die live uit de gitaar van Matthew te horen knallen.

So far, so good. Ik had zelf ook een beetje schrik voor het nieuwe album, maar met deze eerste ‘5’ nummers hebben ze die twijfel toch wat weggedrukt.

Helaas komt dan ‘Follow me’. De eerste maal dat ik het hoorde dacht ik (tot aan het reffrein dan): dit kan er weer boenk op zijn. Integendeel dus, hier slaat Muse de bal serieus mis. Wanneer de beats erbij komen, wordt het jammer genoeg gewoonweg een zwak dancenummer. Een nummer dat ik niet echt van Muse verwacht had. Eventueel Matthew’s stem ooit bij een dance-artiest, à la Robert Smith bij ‘I’m not in love’ met Crystal Castles (waar het wel werkt), maar dus niet van Muse zelf. Bono doet op het einde ook nog even mee met zijn ooooh’s, maar dat mag niet baten. Grote misser.
Animals zorgt dan gelukkig meteen voor een heropleving. Een Radiohead-achtig achtergronddeuntje, aangename gitaren en naar het einde toe een degelijke climax. Ik hou wel van die hectiek op het einde.
Jammer genoeg was Animals een korte heropleving. Muse heeft al erg aardige ballads gemaakt, maar daar hoort Explorers niet bij. Dit vind ik toch wel een zeer zwak nummer. Het raakt me niet en dan wordt zo een nummer snel relatief vervelend.
Big Freeze is dan een degelijke song, maar ook niet meer dan dat.
Save Me. De eerste keer Chris aan de zang. Ik vind het sterk dat hij het aandurft, niet echt evident om een charismatische stem als die van Matthew te vervangen. Helaas is het nummer niet veel soeps. Wachten op Godot, jammer genoeg komt die in dit nummer ook niet. Er gebeurt weinig in dit nummer en mijn aandacht geraakt hier dus wel eens zoek.

Het middenstuk is jammer genoeg toch al heel wat minder. Animals steekt er wel nog bovenuit.

Dan horen we met Liquid State nogmaals Chris en wat kan een andere stem toch soms zo vreemd klinken. Heb hier echt niet het gevoel dat ik naar Muse aan het luisteren ben. Liquid State scoort niet echt briljant, maar kan er wel mee door. Afsluitend volgen de twee ‘2nd Law’s’. Unsustainable blijf ik een beetje een jammer verhaal vinden. De opbouw vind ik namelijk werkelijk briljant, maar de veelbesproken ‘al-dan-niet-dubstepdrop’ doet het bij mij niet goed. Ik vermoed daarentegen wel dat ik dit live wel kan appreciëren. De boodschap die ze willen brengen is duidelijk en goed, maar de robotstem parodieert het voor mij wat.
Van afsluiter Isolated System kan ik dan weer in zijn geheel genieten. Het zou het begin kunnen zijn van een dancetrack, maar hier vervalt het dus niet in dat genre. De stemmen erdoor klinken zeer onheilspellend en ik vermoed dat ze dat ook zo bedoeld hebben. De bas stoort niet en de strijkers doen hun werk. Een geslaagde afsluiter van een erg wisselvallig album.

The 2nd Law van mijn geliefde Muse is een album dat zich erg moeilijk laat beoordelen. Het bevat een echte topper als Supremacy, zeer goede songs als Madness, Panic Station, Survival en Animals, (deels zeer) degelijke songs als Big Freeze, Liquid State, Unsustainable en Isolated System en 3 mindere tot ronduit zwakke nummers als Follow Me, Explorers en Save Me.
De balans over het algemeen is positief, maar dit is voor mij wel hun minste album tot nu toe. Geen echte schande, het overkomt nog bands (The Killers) en het is zéker geen rampzalig album. Het is een degelijk album, dat ik best vaak ga draaien en met plezier ook. Het ligt eigenlijk dicht bij mijn verwachtingen, ik was namelijk slechts gedeeltelijk gelukkig met de 3 vooropgeschoven nummers. Ik ben nu ook gedeeltelijk gelukkig met het hele album. Een 3,5 lijkt me voor nu een juist oordeel, al kan daar altijd nog verandering in komen.

Toen Madness uitkwam, moest ik walgen van het nummer. Maar na een paar keer geluisterd te hebben, bleek het een enorme groeier te zijn en moest ik mijn mening volledig herzien. Ik had hetzelfde bij Survival. Ik was dus enorm benieuwd naar het volledige album. Na 1 luisterbeurt zat ik met gemengde gevoelens, ik had hetzelfde gevoel als bij "Madness" en "Survival", ikw as dan ook van plan slechts een 2,5 te geven. Nu heb ik het album al 3 keer beluisterd en wat ik het hatelijkste nummer vond (Unsustainable), is nu 1 van mijn favoriete nummers op de plaat. Ik had dit met veel nummers, in het begin vond ik enkel "Supremacy" er bovenuit steken. Het is een album die je wat tijd moet geven, zelden kom je zo'n groeier tegen. Maar dit heeft natuurlijk ook een groot deel te maken met de nieuwe stijl waar velen onder ons enorm aan zullen moeten wennen. Ik heb mijn beoordeling ondertussen al verhoogd naar 3,5, maar ik vind dit toch het minst goede album van Muse. Hun vorige platen waren dan ook stuk voor stuk pareltjes (zelfs het - in mijn ogen onterecht - fel bekritiseerde "Resistance").
Ik ben benieuwd of deze plaat nog beter wordt na nog wat meer luisterbeurten.

Mijn 1e indruk is echt een positief, maar ik struikel toch bij save me en liquid state.

Een van de redenen waarom ik graag naar Muse luister is de stem van Bellamy, en ondanks het feit dat de nummers instrumentaal nog echt wel ok zijn boeten ze toch aan kracht in als hij de tracks niet zingt.

Leuk dat een ander ook de kans krijg, maar haalt een beetje de kracht uit dat album.

Maar.. overall, weer een aardig stukje werk van de heren!!

Nog een vraag voor de kenners: is de dame die we horen op The 2nd Law: Unsustainable dezelfde dame die we horen op Duran Duran's "the man who stole a leopard"? (Nina Hossain)

Compleet niet mee eens. Bands als Queen en U2 hebben een heel karakteristiek geluid. Als er dan wordt vergeleken met die bands heb je al een beetje een beeld.

Luisteren: de nieuwe plaat van Muse, The 2nd Law :: nrc.nl

stream via NRC, eerste nrs klinken erg fijn, ben benieuwd naar de rest, vond hun vorige plaat ondanks een paar puike nrs toch een tegenvaller. Madness is iig ff wennen maar wel heel goed!

Bands vergelijken met bands. Albums vergelijken met vorige albums... Helaas vind ik het spijtig dat je bij dit album vaak het gevoel hebt: 'Waar heb ik dat nu nog al eens gehoord'.

Het eerste nummer is natuurlijk behangen met een James Bond-kleedje. Wel een deftige song.

Madness kan me niet helemaal bekoren. Het einde is wel heel sterk.

Het Prince/ Queen/ Michael Jackson/Red Hot chili Peppers,... gevoel in Panic Station is geweldig. Buiten dit alles wel een tof nummer.

Survival is bombastisch, decadent, filmisch, weergaloos. Het samenspel tussen drum en gitaar is geweldig. Je moet ervoor zijn. De lyrics van muse beginnen wel serieus in hetzelfde vaarwater te treden. Uprising versus Survival. Nu, het blijft nog steeds duizend keer beter dan de doorsnee teksten van menig idool, x-factor-talentje.

'Where the streets have no name'-Bono in Follow me is dan toch weer duidelijk hoorbaar. (de dubstep vind ik dan toch redelijk geslaagd). Al bij al nog te pruimen (hangt er vanaf wat je van dubstep vindt.)

Dan moet je een aantal mindere nummers doorworstelen Animals, Explorers... (Nog nooit een nummer van Muse overgeslaan, maar hier maak ik toch een uitzondering.)
Big Freeze breekt dan voor mij totaal niet los (zet wat delay op de gitaar en daar heb je U2 - In the name of love terug). Save me zorgt voor een serieuze inzinking. Wat erna komt moet toch serieus sterk zijn.

Liquid State brengt blijkbaar weer wat meer hardrock. Niet slecht maar zeker niet te vergelijken met ander Muse werk.

Unsustainable, als je de moed nog niet hebt opgegeven, begint super. Spijtig dat het weer dubstep is maar toch dreigt dit nummer ook weer vooral rond de pot te draaien. Spijtig.

Isolated System begint ook prachtig maar ook dit eindigt verre van wat ik ervan had gehoopt...

Ik vergeef hen toch met alle plezier dit album en zie verder wel naar hun volgende werk. Dit is serieus mijn ding niet.

Compleet niet mee eens opnieuw, zowel U2 als Queens hebben zo veel verschillende soorten nummers, mede door verschillende albums en periodes dat dit naar mijn mening dus helemaal niks zegt. Ook doelen mensen vaak op verschillende aspecten van die andere bands, waardoor je juist een fout beeld krijgt van wat ze ermee bedoelen. Ik vind dat je de muziek beter kan beoordelen an sich.

Ik moet nog even wennen.. zo veel verschillende stijlen!

Nou weet ik waar panic station op lijkt! INXS, haha.

Nee, op Queen.

Ik hoorde dat het op Prince leek. Ik ken echter geen enkel nummer van Prince en Panic Station heb ik ook nog niet gehoord...

Woon jij op Mars ofzo?

Iedereen kent Purple Rain, haha..

Nogmaals, het is toch gewoon een moderne versie van Another One Bites the Dust, of ben ik nu gek?

Inderdaad vind ik ook. Net zo bagger.

Panic Sattion doet mij toch erg aan Suicide Blond denken

Over het algemeen is het geen onaardig album, maar echte Muse klassieker- in spe staan er niet echt op.
Een 7 tal nummers wil ik bestempelen als lekkere tracks, waar de overige tracks (en dan doel ik vooral op de 2 dubstep(?!?)tracks) teleurstellen.
De tijd van Origin lijkt ver achter ons..

Gelukkig maar, want 5 van dat soort albums zou ook erg vervelend zijn en steeds minder leuk gaan worden.

Algemeen:
Wat een gezeur over het lijkt op dit of dat... Dat Muse Queen geïnspireerd is was bij het 1e album al duidelijk, dat dat nu nog een issue is snap ik echt niet.

Love it or hate it, maar ga lekker dat album luisteren en genieten, of gooi m aan de kant om m nooit meer te horen.

We weten het hier nu wel waar het op lijkt...

Oh daar heb je zeker gelijk in, maar ik ben zelf fan van het bombast dat ze 'vroeger' hadden.
En dat mis ik een beetje op dit (en op voorgaand) album

wat is er aan de hand met sommige nummers. ze klinken net als matt's stem volgegoten met zoete slijmerige kauwgum. over de muzikale verandering; ik vind het helemaal niet erg, zelfs goed als als een band iets nieuws begint, maar ik vind het wel jammer dat ze daarmee dan niet een eigen geluid verder ontwikkelen. ondanks dat het natuurlijk 'muse' is en dat er daarmee geen twijfel over bestaat dat dit het geluid is van muse hoor ik te makkelijk muziek uit het verleden, en dat dan ook niet interessants toevoegt, ze doen er niets interessants mee,neee

hier en daar goed in elkaar stekende nummers, maar verder...
jammer want ik was benieuwd toen ik hoorde welk thema ze wouden bespreken en bespelen.

Echt? Ik vind het aardig bombastisch moet ik zeggen.

Hoor uiteraard wel verschillen met toen en nu, maar vind dat ze de sound toch redelijk vasthouden, alleen wordt het steeds orkerstralerderderder.

Juist hun vorige en dit album zijn regelmatig gevuld met bombastischerderderder klanken.

Op een pagina waar lennon en west actief zijn, dit soort teksten opschrijven, kan echt niet hoor!

Hij legt daarom ook de nadruk nog eens op vroeger, en niet op bombast. Ik zie het namelijk ook zo, de bombast die ze vroeger hadden deed de muziek in mijn ogen goed, alsof het de boodschap versterkte. Tegenwoordig (laatste 2 albums) lijkt het er meer op dat de bombast een soort indicatie moet zijn van het muzikale talent wat achter de naam Muse schuilt en dan zeker in het bijzonder Matt. Op Absolution bleef het allemaal nog wat beperkt met orchestrale poespas en BHaR leek dat grotendeels links te laten liggen. Op deze en de vorige plaat is het alleen weer helemaal terug lijkt het.

Over het algemeen zou ik durven te stellen dat de eerste 2 albums gemaakt zijn door een band die relatief kleine stages helemaal plat wil spelen, Absolution deed dit ook nog, maar dan voor meer man. Vanaf BHaR lijken ze het grote publiek aan te willen spreken en niet zozeer een venue ermee plat spelen, mar wel de arena's vullen, de commercie in simpelweg. Dit album en het vorige ook wel laten zien dat ze het wel op een soort van muzikaal acceptabele manier willen doen, niet straightforward softe popmuziek waar veel andere bands in trappen. Wat dat betreft zie je wel duidelijk in mijn ogen dat ze naar bands als Queen hebben gekeken.

En grappig dat ik nu zelf dan toch weer vergelijk met andere bands, maar ik doe het dan om het algemene beeld van bands te pakken en niet individuele nummers. Ik blijf ook bij het standpunt dat het vergelijken van specifieke nummers geen zin heeft. Om dit kracht bij te zetten verwijs ik graag naar de voorgaande reacties waarin meer gediscussieerd lijkt te worden over welk nummer nou precies op welke band lijkt.

Ik zag Muse in 2009 bij de Resistence Tour in de Köln Arena, samen met bijna 20.000 anderen. Als ze iets niet deden, was het daar het grote publiek aanspreken. Ze probeerden met een keiharde show in TGV vaart iedereen 'helemaal plat te spelen'. Ze overdreven zelfs: een paar rustiger (poprock- / piano-) momenten - zoals op het album - was wel prettig geweest tussendoor. Die waren er zelfs duidelijk meer bij Metallica, Anthrax en Megadeth die ik in 2011 zag. Alleen Slayer was heftiger. Er was dus kortom weinig commercieels aan dat optreden, ook niet in die grote hal.

En zo ervaar ik ook dit 2nd Law. Er is helemaal niet voor een commerciëlere richting gekozen. Ze spelen de nummers die ze zelf willen spelen met een sound en een lijn door het album heen, die bewust voor nu gekozen is. Dat is echt iets heel anders dan - en ja hoor: toch één vergelijking - dan bijv. Coldplay, die zijn afgedaald tot diepe matige commerciële softpop-dalen.

Die jongen is 18. Mag iemand tijd krijgen om muziek te ontdekken? Hij zal de grote hits van Prince echt wel herkennen als hij ze hoort.

Sinds maandagmiddag ben ik niet meer op MusicMeter geweest en eigenlijk schrik ik wel een beetje van de beoordeling van dit album. Na een stem of 9 zag het gemiddelde er nog goed uit en ik had eigenlijk niet verwacht dat het zo zou gaan kelderen. Mijn eerste indrukken van The 2nd Law zijn namelijk behoorlijk goed.

Typisch Muse: bij vlagen pompeus en bombastisch, bij vlagen ingetogen en subtiel, bij vlagen aanstekelijk en toegankelijk, maar als geheel album niet toegankelijk genoeg voor commercieel succes. Vooral dat laatste doet me goed, want daar was ik op voorhand toch een beetje bevreesd voor.

De singles vallen stuk voor stuk goed op hun plaats en komen op dit album beter uit de verf dan als losse single. Supremacy is een typische meeslepende Muse-opener (uit de categorie Take a Bow en Apocalypse Please) en bevalt goed. Panic Station en Big Freeze zijn aanstekelijke rockers, Animals heeft (vooral in het begin) iets In Rainbows-achtigs ( ) en Explorers is een hele mooie ballad. De ballads zijn zelden mijn favoriete Muse-nummers, maar deze vind ik eigenlijk best goed.

De twee nummers van Chris vallen ook in de smaak, al had ik liever een paar door Matt gezongen nummers extra gehad. Save Me stelt maar weinig voor, maar Liquid State is wel erg sterk. Progrock á la Baroness (vooral ook qua vocale capaciteiten )

The 2nd Law is een prachtig tweeluik met meer boodschap dan muzikale inhoud. De dubstep is eigenlijk best aangenaam en Isolated System is een erg sfeervol stuk muziek, maar de boodschap maakt dit slotstuk toch pas echt af. Thermodynamica, wat een concept! Muse kan er wel wat mee en ze hebben er een aantal schitterende songs met treffende teksten omheen gevlochten. The 2nd Law lijkt vooralsnog een goed geslaagd album, al is dit nog geen definitieve conclusie.