Muse - The 2nd Law (2012)

Leuk om al die reacties over de nummers van Chris te lezen, ik vind er niets mis mee. Zorgt voor een goede afwisseling. Met name Save Me vind ik een echte groeiplaat.

Ik was al niet echt van plan om dit album te gaan beluisteren, maar ik hoorde deze voormiddag het nummer 'Madness' van Muse op de radio (StuBru Afrekening), en nu ben ik er helemaal zeker van dat ik dit album links laat liggen. Het is misschien dom om zulke afwegingen te maken op basis van één nummer, maar ik heb Muse nooit echt kunnen smaken, en als er dan zo'n nummer opstaat, waar ik absoluut niets mee heb en dat ik ook eerlijk gezegd erg slecht vond, dan pas ik. Ook dat nummer van de Olympische Spelen ('Survival', meen ik) vond ik niet zo best.

Probeer Madness misschien nog een paar keer, AOVV, het is een echt groeinummer. Bij mij was dat toch zo.

'Madness' is een groeier. Ik vond er eerst ook weinig aan maar nu vind ik het een geweldig nummer. Bovendien moet 'Madness' het vooral hebben van de laatste 2 minuten, een geweldige climax, terwijl vanmorgen op Stubru het nummer net daarvoor afgebroken werd omdat ze in tijdsnood zaten. Geef het nummer (en het hele album) dus nog een kans zou ik zeggen, al is het misschien tijdverlies als je Muse over het algemeen niet zo goed vindt.

Ik heb Madness echt al 20 keer bij Arrow gehoord en het is echt een hel om tot het eind te komen. Ik heb nog nooit zo'n saai nummer van Muse gehoord, er gebeurt echt niks in dat nummer tot aan het eind. Het ettert heel de tijd door. Survival vind ik ook helemaal niks. De stem van Bellamy irriteert me mateloos op de nummers die ik van deze plaat heb gehoord. Ik vond zijn stem erg mooi op platen als Absolution maar hier niet meer. Hij zet zijn pathetische en overdreven bombastische zang zo erg aan dat het gewoon niet meer leuk is. Ik ben er wel klaar mee.

Madness is inderdaad een groeier, het wordt per luisterbeurt slechter

Ik heb het idee dat de enige reden dat veel mensen dit album (waaronder het nummer Madness) alleen nog een kans geven omdat het Muse is. En dan is het album eigenlijk toch wel goed want ja, het is toch Muse. Persoonlijk vind ik Madness een gevalletje net niet (net als vele andere nummers) en daar gaat lekker helemaal niks aan veranderen.

Boeit ons niet, je geeft toch een 3*

Ik heb het idee dat veel mensen dit album alleen afzeiken omdat het Muse is.

Tja, toch maar weer aangeschaft, maar ik moet zeggen dat ik een beetje Muse-moe wordt. Bombastische muziek door een band die zichzelf als profeet en verlosser beschouwt. Begint saai te worden. Live zijn ze wel aardig. Mooi te zien hoe ze met drieën een show wegzetten waar menig band met een negenmansbezetting niet aan kan tippen. Maar de spirit is er een beetje uit.

Misschien wel... omdat ze echt beter kunnen dan dit...

333 stemmen met een gemiddelde van 3,33. Dat ziet er maf uit.

Hoe gemiddeld kan een plaat zijn...

Niet echt een topalbum.. de experimenteerdrift kan ik waarderen, maar er wordt teveel geprobeerd met te weinig diepgang. Het lijkt wel alsof niet 1 nummer op een ander mag lijken, en ze dachten 'Hé laten we niet alleen het album volproppen met veel te veel stijlen, we gaan dat ook binnen nummers zelf doen. Plus wat dubstep hier en daar omdat dat nu cool is en eentje als preview doen voor de extra aandacht, dan denken ze vast dat we alles kunnen en dus briljant zijn!'

Naja een beetje een fail, ookal zitten er veel goede ideeën in en is de dubstep met echte instrumenten gespeelt geloof ik. Maar het is te veel en te glad tegelijk, en dat komt niet als vernieuwend over, maar als inspiratieloos.
Volgensmij weten ze zelf niet meer wat voor richting ze op moeten gaan, dat hebben ze met dit album goed weten te dekken.

vette nummers: madness, panic station, big freeze, supremacy

[quote FRNKY:

Ik heb het idee dat veel mensen dit album alleen afzeiken omdat het Muse is. [/quote]


Hoezo afzeiken? Muse was mij onbekend toen ik dit album kado kreeg van mijn dochter. Als bescheiden muzikant en verwoed verzamelaar sta ik open voor ongeveer alles. Maar dit album is echt gebakken lucht. ik vind het muziek zonder wortels en zonder richting. In de vorige eeuw was er ook zo'n bombastische band die heel populair was maar zonder duidelijk eigen gezicht: Simple Minds. Heel andere muziek maar toch doet Muse me daaraan denken. (en nu maar hopen dat de fanclubs van beide bands me niet gaan onthoofden...have mercy)

Ik snap wel wat je bedoelt denk ik, er zitten zoveel fratsen in dat de song uit het oog wordt verloren. Orkestpartijen en elektronica spelen hier wat mij betreft in ieder geval een nét iets te grote rol. Op Absolution vond ik die balans perfect.

Inmiddels wat vaker geluisterd, en kom tot de conclusie dat ik de "normale" songs prima vind... Panic Station, Survival, Animals en Big Freeze bijvoorbeeld. De elektronica en orkestratie is wat mij betreft te veel aanwezig in de andere nummers. In Madness kan het ermee door, maar dat nummer vind ik dan weer snel saai worden. Een voldoende al met al, maar geen ruime.

Ik heb Muse nooit enorm bewonderd. Op een gegeven moment ken je het kunstje wel. Maar een 3,5*** kon er altijd nog wel vanaf. Totdat 'The Resistance' uitkwam. Dat vond ik echt pretentieuze rommel. Bij de eerste beluisteringen van 'The 2nd Law' had ik hetzelfde gevoel. Het lijkt wel of je naar een musical (of moet ik zeggen een Musecal) zit te luisteren en alles is zo over de top dat het niet meer serieus te nemen is. Maar je moet een album een kans geven. En zowaar, vanaf 'Animals' t/m 'Liquid State' hoor je ineens liedjes met een kop en een staart, waar het gaspedaal niet tot op het asfalt wordt ingedrukt. 'Animals' vind ik zelfs een goede song. Lekker tegendraads met riff, bas en vooral de percussie en een climax die fijn ingetogen blijft. Vanwege die 5 liedjes toch nog een magere 3***.

Muse doet op deze cd teveel hun best om als Muse te klinken. Hoewel het helemaal geen slechte plaat is, lijkt het soms wat overspannen.
En, hoewel ik van indringende muziek houd, wordt ik na een paar nummers altijd doodmoe van Muse. Het zuigt me leeg, terwijl ik van muziek juist energie krijg.

Heb t album nu ook fysiek, en op de stereo wordt ie alleen nog maar lekkerder...

Kan het blijven zeggen: Heerlijke plaat

Laat ik me maar diplomatiek opstellen: ik snap de kritiek soms wel, maar kan ik me er totaal niet in vinden. Album is gewoon weer top.
Ok, OoS, Absolution en BHAR worden zeker niet overtroffen of benaderd, maar ik vind het qua luistervaring minstens zo lekker luisteren als The Resistance. Snap de 'val' in het huidige cijfer t.o.v. dat album dan ook niet.

Ik mis het enthousiasme, de overtuiging, de wil , de moed, de sfeer, de passie , de kracht. Dat je eens wat anders wilt proberen prima maar ik heb het idee dat ik van allerlei wat dingen voorbij hoor komen... The Peppers, Marilyn Manson, Queen, George Michael ... Puur mening hoor maar ik vind dat dit beter kan en moet/hoort.... Wie weet dat het met een aantal luisterbeurten nog groeit maar ik betwijfel het !!!! Ga het wel proberen in ieder geval !!

Voor mij klinkt deze plaat ook behoorlijk futloos en ongeïnspireerd.

Drie jaren na The Resistance, wordt de verdedigingslinie versterkt met een tweede wet: The 2nd Law! Een exentriek album dat een eigen persoonlijkheid heeft en een reflectie geeft van hoe men de regels zelf bepaald. We herkennen oude invloeden en de nostalgie biedt van een typische Muse plaat bij nummers als Supremacy en Big Freeze, maar ook nieuwe varianten als het epische Madness en soulachtig Panic Station.

The 2nd Law biedt naar mijn mening wel nog vraagtekens als het gaat om Unsustainable en Save Me....aan die eerste kan ik maar niet wennen en de zang van Christopher is tergend in dat nummer. Bij Liquid System klinkt dat vele malen beter!

Halfje eraf, het album grijpt me niet meer zoals eerst. Survival begint me zelfs ernstig te irriteren. Panic Station blijft mijn favoriet op dit album.

ik heb hem nu 2 keer beluisterd en ik vind het goed. alleen (en dat had ik ook met the resistance)
kan ik het oude werk van Muse niet loslaten, en vergelijk ik het daar altijd mee!.
En dan vind ik dat de het gewoon pure pop is geworden, en dat vind ik jammer..

Daarom geef ik 3 sterren

Altijd fan geweest van Muse, maar dit album pakt mij gewoon niet.. vind het zelfs aardig slecht, paar goede nummers (Panic Station en laatste twee nummers vind ik wel vet), maar voor de rest erg tegenvallen. Jammer..

Het gaat goed met Muse. Alweer dertien jaar na hun debuut is Muse één van de grootste rockbands ter wereld. Arena’s of parken (in 2009 speelde Muse voor 65.000 man in het Goffertpark) worden gevuld. The Resistance behaalde de nummer één positie in de album top 100 en de platinum status. Zelfs Amerika lijkt nu overstag te gaan voor dit Britse trio. The 2nd Law, het gloednieuwe studioalbum, kwam namelijk op twee binnen in de Amerikaanse albumlijsten. Iets wat ze niet eerder was gelukt.

Voor de release van The 2nd Law plaatste de band een trailer van het album op hun website. Daarin was een opvallend stuk muziek te horen. Een soort dubstep maar dan met gitaren gespeeld, zo bleek later. Op 2 juli werd het nummer Survival als single uitgebracht. Survival was eveneens het officiële themanummer van de Olympische spelen. Het bombastische nummer gaat behoorlijk over de top zoals alleen Muse dat kan. En ze komen er ook nog mee weg ook.

Naast de nummers met het herkenbare geluid van Muse kent het album een aantal verrassingen in positieve en negatieve zin. Allereerst Madness, een simpel nummer dat grotendeels wordt gedragen door elektronica en een rustige beat. Na een Brian May-achtige gitaarsolo verandert het nummer alsnog in een typisch nummer van Muse. Zo wil ik Muse wel vaker horen. Panic Station is nog zo’n positieve verrassing en misschien wel het beste nummer van de plaat. Wat een lekker funky nummer met slap bass en al. The 2nd Law: Unsustainable is de negatieve verrassing. Het idee is leuk om dubstep te maken met ‘echte’ instrumenten alleen de uitwerking is middelmatig. Verder heeft bassist Chris Wolstenholme twee nummers geschreven en gezongen. Het bijna psychedelische Save Me en de beuker Liquid State. In het eerste geval pakt de zang goed uit maar bij Liquid State merk je toch een gebrek aan kracht.

Het laatste hoogtepunt van de plaat is Animals waar Matthew Bellamy weer eens laat horen wat een fantastische gitarist hij eigenlijk is. De tweede helft van de plaat pakt een stuk minder goed uit dan de eerste helft. Explorers lijkt zelfs een kopie van hun eigen Invincible. Een enigszins wisselvallige plaat dus die vooral de moeite waard is door een aantal geweldige uitschieters. Al zal de gemiddelde Muse fan zich met de meeste nummers prima kunnen vermaken.

ZUBB

Nou, zeg, daar zeg je me wat. Erg sterke nummers staan er niet op, nee, maar als geheel vind ik deze echt niet (veel) minder dan Origin of Symmetry of The Resistance. En ik denk zelfs dat deze veel meer body en eigenzinnigheid heeft dan het debuut.

'Follow Me' wordt na 'Survival' en 'Madness' de derde single van dit album.