Eels - Electro-Shock Blues (1998)

Vreemd hoe zoiets kan lopen. Had dit album al zo'n 9 jaar in bezit en ik wist het altijd goed te waarderen maar een paar maanden terug was ik plots helemaal om. Wat een prachtig album: coherente sfeer (belangrijk voor mij), diepzinnige lyrics en nagenoeg ieder nummer heeft een melodie waarvan mijn armharen recht gaan staan en de beste nummers staan mooi verspreid (nagenoeg altijd een pluspunt voor een album). Beeldschoon allemaal.

Licht verteerbaar is het voor alle duidelijkheid wel niet. Misschien dat ik daarom dit album nu pas écht naar waarde weet te schatten - ik had wat meer jaren op de teller nodig. Nu is er echter geen weg meer terug, dit is -dat durf ik wel te stellen- een vriend voor het leven.

Met die spreiding van de beste nummers ben ik een heel andere mening toegedaan; pakweg de eerste 9 nummers dienen imo vooral het concept, terwijl bijv. de laatste 5 nummers heel goed op eigen benen kunnen staan, d.w.z. onafhankelijk van het concept functioneren, en daarom als nummers een stukje interessanter zijn . 'Climbing To The Moon', 'The Medication Is Wearing Off' en 'P.S. You Rock My World' zijn dan ook mijn favorieten.

Ik begrijp wat je bedoelt Mathough. Had er eigenlijk nooit dieper over nagedacht maar ik moet jou bijtreden, de eerste 9 nummers passen inderdaad meer binnen het concept dan de laatste nummers. Dit betekent echter niet dat ik terugkom op wat ik zei over coherentie qua sfeer. Mijn favoriete nummers zijn trouwens 'Elizabeth on the Bathroom Floor', 'Electro-Shock Blues' en 'Climbing to the Moon'. Maar ik begrijp dat de eerste 2 door mij opgesomde nummers minder snel als op zichzelf staand kunnen worden beschouwd.

Jij ervaart dus een duidelijk A- en B-kant bij dit album?

Volgens mij zijn ook de twee slotnummers toch moeilijk zonder albumcontext te bezien.

Franck Maudit: Het album opsplitsen in kanten gaat wel heel ver, maar als ik losse nummers beluister zijn dat veelal nummers van de tweede helft. Wat betreft de sfeer ervaar ik denk ik iets soortgelijks als jij. Zo'n nummer als 'Electro-Shock Blues' creeert ook echt een klinisch sfeertje.

Fathead: Hier heb je natuurlijk een punt, maar ga mij niet vertellen dat je 'P.S. You Rock My World' als los nummer, d.w.z. albumcontext buiten beschouwing gelaten, geen heerlijke luisterervaring vindt!?

Dat laatste is zeker waar, maar dat geldt toch zeker ook voor de opener, Going to Your Funeral pt. 1, Hospital Food en 3 Speed?

3 Speed in mijn geval wel, die andere 3 sporadisch/niet. Lijkt me ook meer een kwestie van smaak.

Of je het album (heel plat gezegd) in tweeen op kunt delen heeft in mijn ogen inderdaad meer met smaak te maken dan met de daadwerkelijke indeling van de songs.. Ik kan enorm genieten van die afwisseling tussen klokkenspel en bas op Going to Your Funeral pt. 1 en het heerlijke Waitsiaanse sfeertje op Hospital Food... Maar ook van de nummers later op het album.

Voor mij is zowel de kwaliteit van nummers als de ontwikkeling van het concept prima verdeeld over het hele album

En zo is het. Een concept is waardeloos alsde songs zwak zijn.

Ik zie de eerste helft als stilstaan door alle ellende die er gebeurd is, de tweede helft als de verwerking om verder te gaan met leven. Zoiets

Gruwelijk nieuws voor liefhebbers van dit album: Alle Dreamworks albums zijn heruitgegeven. En Electro-Shock Blues zit er bij!
Hij zat al een tijd op mijn verlanglijst, maar de enige versie die je kon krijgen was de originele gelimiteerde blauwe uitgave van destijds, die tweedehands dus boven de 200 dollar ging kosten

Inderdaad. Maar wat bedoel je met gruwelijk nieuws?

Ik ben wel nieuwsgierig hoe de reissue van deze op vinyl klinkt. Ik heb deze zien staan op 12 inch. Benieuwd of ze de kwaliteit van de 10 inch kan halen. Wat Daisies betreft is de originele LP vele stukken beter dan de herpersing.

Waarschijnlijk gruwelijk in de positieve zin. Zo wordt het tegenwoordig ook wel gebruikt, raar genoeg.

Haha, gruwelijk in positieve zin ja!
Ik heb geen Eels platen verder, heb de orginele pers ook nooit gehoord. Maar deze klinkt in ieder geval echt heel erg prachtig. Intenser ook dan de cd

Dit is toch wel de ultieme carnavalskraker!!
Zoals hierboven al vaker gezegd: in 1998 pakte hij me ook niet. Veel te depri. Maar na zo veel jaren dringt de schoonheid toch door en komt deze plaat toch wel heel hard binnen. Wat ongelofelijk knap om deze kost in zulke fraaie liedjes te gieten.

Zeer indrukwekkende plaat van Eels. Zware kost, maar niet zo vreemd als je je bedenkt wat zanger E allemaal had meegemaakt rond de opnamen van deze plaat.

Ja, er staan wel wat (overigens zeer fraaie) 'depri' nummers op Electro Shock Blues, maar ook een aantal uptempo, bijna vrolijke (tot je de tekst hoort) nummers met beats en samples. Echt zwakke momenten heb ik niet gehoord, ondanks dat de plaat 16 nummers telt.

"Last Stop: This Town" is natuurlijk het bekendste nummer hier, en ook wel mijn favoriet. Maar ook "Cancer for the Cure", "Climbing to the Moon", "My Descent Into Madness" en "The Medication Is Wearing Off" behoren tot mijn favorieten. En wat een lekker nummer is "Efils' God".

Een hoop ellende als je de teksten goed beluistert, soms met wat humor ("Hospital Food"), maar ik kan hier heel goed naar luisteren. En dan een mooi, positief einde met "PS You Rock My World" ("maybe it's time to live"). Bijzondere plaat.4,5*

Gitzwarte plaat en daar heb ik nu eenmaal wat mee.
Eels was op Beautiful Freak nu ook niet bepaald de persoon die voorop gaat in de polonaise en hier hoef je hem helemaal niet meer uit te nodigen voor een feestje.
Intense plaat vol met pijn en daar wordt ook geen doekjes om gewonden.
Wat helpt zijn de fraaie liedjes, die wel heel creatief zijn.
Puur, produktietechnisch weinig poeha, en dat bevalt mij wel.
Eels weet uitstekend de juiste toon te zetten en de afwisseling daarin is een groot goed.
De man houdt mij bij de les en dat grimmige sfeertje is gewoon treffend.
Het leven zit vol shit en daar mag je best wel eens in mee gaan.
Een soort conceptplaat misschien wel, want het is net of je naar een verhaal luistert.
Hoe je dit muzikaal nu moet omschrijven is lastig. Singer/Songwriter misschien, maar wel met gebruiksaanwijzing.

Zeker niet minder dan het volprezen debuut.
Deze ga ik zeker in de verzameling opnemen.
Highlight uit "98".

Beklemmend conceptalbum van Eels met zeer persoonlijke teksten uit zijn leven. Vooral My Descent Into Madness, Efils God, Last Stop: This Town & Climbing To The Moon zijn pareltjes. Razend knap als je een album als Electro Shock Blues kan maken als je zoveel ellende moet ondergaan.

Dit album is van een ongekende schoonheid. P.S. You Rock My World is het absolute hoogtepunt. Het laat me met tranen van weemoed achter.

Ik heb dit album pas recent ontdekt. Het is zoals velen al aangegeven hebben een zwaarmoedig pareltje over dood en verdriet, maar wel echt schitterend. Het absolute hoogtepunt wat mij betreft is het fragiele Climbing to the moon.
Ik kreeg vandaag de vinyl versie binnen (Back to black serie) en heb hem net van begin tot eind gespeeld. Dat geeft nog wel een extra dimensie aan deze intense muziek. Prachtig!

Taal is een grappig beestje. Menig muzikant doet zijn best om met de meest diepzinnige verwijzingen indruk te maken, maar het zijn wat eenvoudige woorden van Mark Oliver Everett die in mijn hoofd blijven hangen . In 3 speed zingt hij: "Life is funny. But not ha ha funny. Peculiar I Guess". Om de een of andere reden vatten die drie frasen de gehele sound van Eels voor mij samen.

Mooi album waarbij E zoals steeds de emoties een plaats geeft in treffende tekst.
Climbing to the moon en de afsluiter zijn mijn toptracks

Eerlijk gezegd had ik hier meer van verwacht. Zeker het eerste gedeelte is wat magertjes en weet te weinig te raken. Het tweede deel is duidelijk beter, maar komt nooit tot de hoogten die Mr. E bereikt heeft of zou bereiken. Aan het twijfelen om zelfs naar 3* te gaan, maar de laatste nummers trekken het niveau toch wat op.

mijn favo EELS album...niet wanneer ik dit kocht en uitkwam...maar door de jaren op me gegroeit...na het lezen van zijn bio nog meer lading gegeven...climbing to the moon, ant farm en dead of winter achter mekaar is echt zo prachtig

Prachtig concept album zeg, de mooiste en best van Eels IMO. Had deze in eerste instantie een 3,5 gegeven maar na een tweede en derde luisterbeurt komt hij eindelijk binnen.
Wat een prachtige ingetogen liedjes met een eigen geluid en daarnaast is er ook ruimte voor de meer up-tempo nummers.
Ff kijken of deze ergens op Vinyl te verkrijgen is!