Eels - Electro-Shock Blues (1998)

Ik kan het niet goed omschrijven. Ik hoor wel heel duidelijk dat het nummer 13 jaar oud is. Dat heb ik een beetje met hele album. Last Stop is volgens mij ook de 'hit' geweest en daar vind ik het best opvallend. Het spijt me dat ik het niet duidelijker op papier krijg, daarvoor heb ik te weinig verstand van muziek

Als reactie op Ducoz zou ik graag even benadrukken dat E met elk nieuw album weer iets nieuws doet en ook verrast. Dit album past bij de E uit 1998.

Dat klopt zeker tsjong! Maar als E zou willen kan hij dit zo weer uitbrengen. De mans genialiteit schiet nog geen tekorten!

Best wel een groot verschil met het debuut. Electro-Shock Blues klinkt experimenteler, maar mede daardoor ook een stuk rijker. Iets minder singer-songwriter in de enge zin van 't woord, zeg maar. De sfeer van de eerste plaat vind ik weemoedig. Hier gaat het soms meer richting depressief.

Ik vind dat een groot deel van de kracht van deze plaat uit de melodieën komt. Het album staat bomvol met van die bewust klein gehouden, maar sprekende melodietjes.

Eigenlijk vind ik 'm nog mooier dan het debuut.

Inderdaad, deze vind ik ook beter dan het debuut. Mede doordat deze emotioneler is, ook de teksten spreken mij aan. E die terugblikt op de moeilijke periode en naar de toekomst probeert te kijken. Het is niet een vrolijke plaat nee.

Hoe heb ik mij kunnen vergissen. Ik was altijd in de veronderstelling dat ik dit album maar heel matig vond. Terwijl ik mijzelf toch wel als fan van Eels beschouwde. Dit vond ik altijd de dissonant in het oeuvre van Eels.

Na enkele vermanende woorden van de man die schuilgaat achter username Riccioni (hij geeft voor dit werkje 4,5 ster), heb ik besloten om dit stof vergarende schijfje na jaren weer eens uit de kast te halen. Ik geloof dat de laatste keer dat ik dit album hoorde een kleine tien jaar geleden is. En ik vond het niets.

Nog wat mopperend over de tik die ik van Riccioni op de vingers kreeg begon ik schoorvoetend dit album te beluisteren. En toen gebeurde het. Hoe ben ik zo dom geweest. Hoe heb ik mij zo lang doof kunnen houden en mijzelf zolang wijs kunnen maken dat Electro-Shock Blues een matige plaat is? Verbijsterend luisterde ik naar de nummers die deze keer wel allemaal binnenkwamen. Stuk voor stuk zoog ik het op. Het is gewoon een prachtige plaat. Deze 2,5 ster gaat dan ook zeker hoger uitvallen. Ik vermoed een opwaardering naar 4 sterren, met wellicht zelfs een groei optie.

Deze plaat is gewoon Eels-waardig. Wat zeg ik, het behoort zelfs tot zijn betere werken!!

Bij deze een diepe verontschuldiging voor iedereen die ik deze plaat heb afgeraden. Ik ben compleet ontzet, radeloos, voel me verslagen door mijn eigen domheid en verraden door mijn blindheid.

Ik zal zeker wel leren omgaan met de schrik van mijn eigen falen. Gelukkig overwint de blijdschap van dit herontdekte prachtige album van de teleurstelling in mijzelf, want de rest van mijn leven is met dit schijfje in mijn nabijheid!

Hahaha....prachtig bericht, Rogyros. En leuk dat, mede door mijn toedoen, je leven nog gelukkiger is geworden

Het is dus idd een vier sterren waardering geworden!

Wat is Elizabeth on the Bathroom Floor toch een geweldig nummer. Zo hard en rauw met hele diepe emotie. Het is met zekerheid mijn favoriete nummer van de, zeg maar, depresieve periode. Het is zo klein en simpel, maar het is zo hard. Everet zijn dramatische momenten geperst in een klein nummer. Ik ken niet veel nummers die zulke diepe emoties bevatten en oproepen. Zo puur

My name is Elizabeth,
My life is shit and piss

Climbing to the Moon

Heerlijke song, waar ik kan bij wegdromen.
Dat refrein is fantastisch!

ik heb deze nu een paar keer gehoord de afgelopen dagen en ben er eindelijk volledig doorgekomen! heb deze plaat al 3jaar ongveer maar buiten Last Stop: This Town vond ik er weinig aan in vergelijking met mijn andere Eels-schijven. heb alles van het debuut tot Blinking lights and other revelations en die andere albums hebben me altijd meer aan het het hart gelegen dan deze Electro shock blues. Tot ik deze week dus Climbing to the moon tegenkwam op youtube denk ik...man die song greep mij direct en ik kan maar niet begrijpen hoe ik er pas zo laat achter kwam. erg leuk om te weten dat Grant lee phillips van Grant Lee Buffalo hierop meedoet Mr E. omringt zich altijd wel met goede muzikanten. Heb direct heel deze cd een nieuwe kans gegeven en nu viel ie wel echt goed! Cancer for the cure, Elfis god en hospital food zijn ook nummers die ik nu echt goed beluisterd heb en meer waardeer. hopelijk groeit ie nog met wat meer luisterbeurten...

Speelt Lisa Germano hier mee? Zo ja, wat is haar invloed?

Ze speelt viool op Ant Farm, that's it.

Mooi dit, heel mooi dit.

Ik heb het idee dat ik Eels nogal aan het onderschatten ben als band. Zo heb ik m'n magere 3 sterren beoordeling bij Beautiful Freak maar gauw verwijderd. Dit album heb ik net een keertje geluisterd, en ik ben best wel weggeblazen door de prachtige teksten en de verstilde gitaren op side 2. 

Ik was even op Pitchfork aan het kijken en toen kwam ik dit nogal sarcastische zinnetje tegen over dit album:

"catchy tunes about cancer and death"

Serieus, weten die mensen wel wat de ernstig zware thematiek van dit werkje is en zo ja hoe durven ze dit dan te zeggen? Gaat Pitchfork ooit nog een redelijke Eels review schrijven zonder al die bullshit? Het is zeker niet de eerste keer dat ze de plank volledig misslaan, maar dit soort grofheden moeten ze maar voor zich houden. 

Ik voel een bericht aankomen van Maarten over My Chemical Romance.

Ik weet niet wat de context van die zin is. Zo op zichzelf vind ik het niet per se grof, maar lijkt het me eerder dat de reviewer z'n oren eens wat verder open moet doen.

Ik val niet zo over dat zinnetje. Ik vind het wel een treffende omschrijving eigenlijk? Het is de waarheid, maar wel een harde. Snap wel dat het een beetje cru overkomt, zoveel ellende samengebald in een paar rake woorden. E zingt trouwens zelf al op dit album 'buckle up and endure now baby...'

Wel leuk trouwens Bram deze plaat heeft opgepikt, ik vind dit wel echt iets voor hem eigenlijk.

In de toon van het artikel is het wel degelijk grof. Keer op keer wordt E op zijn werkwijze aangerekend, zonder dat dat ze ook maar iets over zijn oprechte emotie zeggen. Ik word heel dat technische gelul van Pitchfork nogal zat. E schrijft natuurlijk niet zomaar iets over kanker en de dood. Het lijkt alsof ze dat die doorhebben.

Persoonlijk denk ik dat het allemaal veel moeilijker in elkaar zit, maargoed. Het album is niet in een zin samen te vatten. Vanwaar dacht je dat deze plaat iets voor mij zou zijn?

Ja, echt catchy zou ik de nummers niet noemen en het is ook wel een beetje ongenuanceerd. Ik heb een minor journalistiek gevolgd en het is wel de bedoeling dat je in recensies een duidelijk standpunt inneemt zonder allerlei zijwegen en 'gemaar' erbij te betrekken, maar hier pakt dat niet helemaal goed uit.

Een leuk stukje schrijven botst vrij gemakkelijk met het recht doen aan de inhoud van een plaat. Wat dat betreft heb je meer aan de berichten van bepaalde MuMe gebruikers.

Juist, omdat die tenminste niet proberen objectief te zijn (wat onmogelijk is). Daarnaast wordt er hier met veel meer enthousiasme geschreven proberen we zo veel mogelijk domme one liners te vermijden. Je zou bijna denken dat ze bij Pitchfork robots zijn zonder gevoel.

Hoezo moeilijker? Natuurlijk doen een paar woorden geen recht aan deze plaat, maar als je het dan toch bondig samen moet vatten vind ik dit wel een erg goede poging. Waar staat die review trouwens? Via google vond ik hem niet en hier staat ie ook niet tussen:
Eels | Pitchfork

En juist omdat dit zo'n emotioneel beladen album is vond ik het wel wat voor jou.

Het was een zin in een review van een ander album van Eels. Shootenanny! geloof ik.

Ik zie dat het daar tussen haakjes staat en dat de zin begint met "He has a knack for crossing obscenity and crass comments with heavy subject matter". Daar kan ik me eigenlijk wel helemaal in vinden. Het is een talent dat E op dit album toch wel laat zien: de meest vreselijke ellende verpakken in fraaie popliedjes (waarvan sommige behoorlijk catchy) met drama maar ook relativering.

Overigens heb ik niet veel verder gelezen, ik ben sowieso geen fan van professionele recensies eigenlijk.

Wat als ze nou eens een hyperactieve puber bij dat saaie Pitchfork zetten. Eentje die helemaal lyrisch kan zijn over een bepaald album als deze en vervolgens zijn review start met het feit dat hij rode oogjes kreeg en een dansje door de kamer maakte bij het horen van de muziek. Misschien is het dan niet echt professioneel meer, maar zoiets is toch veel leuker om te lezen? De reviewers doen net alsof ze de mening van de halve wereld opdragen. Het feit waar Eels echt om draait komt nooit naar voren.

Nog zo'n goed voorbeeld van 'de plank misslaan' is een zin die ze bij het nieuwste album gezet hadden. E keert terug naar zijn eindeloze spiraal van zelfmedelijden. O ja echt? Dit is volgens mij de laatste persoon op aarde die daarop afgerekend kan worden, aangezien de man veel meer heeft meegemaakt dan een zeiksnor als Thom Yorke. E heeft hier met recht een depressief album neergezet en het voelt pijnlijk oprecht aan.

En E kan het juist erg goed relativeren. Kijk bijvoorbeeld hoe deze plaat eindigt. De plaat zit vol met ellende, prachtig toch om dan te eindigen met "maybe it's time to live". Dat vind ik geen zelfmedelijden.

En als zou die laatste zin niet op het album hebben gestaan, Arrie, had jij je dan gestoord aan het ellendige sfeertje? Oprechter is haast onmogelijk. Wie zich maar een beetje verdiept heeft in E kan dat bevestigen.

Nee hoor. Eindeloze spiraal van zelfmedelijden slaat nergens op, want kom op, verwachten ze nou een vrolijke plaat als je zus zelfmoord heeft gepleegd en je moeder is overleden aan kanker? En eindeloos? Hij blijft er niet echt in hangen, aangezien de opvolger, Daisies of the Galaxy, juist een vrij luchtige plaat is. Onzin dus.

Daarbij siert E's optimisme 'm juist, ook op dit album. Depressief, maar met een mooie, optimistische onder(boven?)toon. Hij zingt allereerst, en daarbij kan je 't depressieve wellicht vinden, over alle nare gebeurtenissen in z'n leven, maar bovenal, en daarbij essentieel bij E's muziek, zingt 'ie 't lied van optimisme: chin up, verdrinken in verdriet is niet wat ik willen wil. 't Leven heeft ook veel moois te brengen. Da's E, wat mij betreft.

Ik waardeer je enthousiasme enorm (en lees dat ook liever dan zo'n stuk op Pitchfork, maar hoe weet jij nou wat Yorke allemaal heeft meegemaakt?