Eels - Electro-Shock Blues (1998)

Wat is dit een prachtig album zeg. Telkens als ik dit album draai krijg ik weer kippenvel en een brok in mijn keel. Ondanks de erg depressieve teksten is de instrumentatie op het album nog best opgewekt. Wat heb ik toch een bewondering en een respect voor Everett, dat hij ondanks alles toch nog vol in het leven staat. Eerlijk gezegd vind ik dit album een mooier geheel dan 'Beautiful Freak' alhoewel dat ook een pareltje is. Het hoogtepunt op het album vind ik 'P.S. You Rock My World', waar Everett eindelijk tot de conclusie komt; 'Maybe it's time to live'. Al is het moeilijk om echte favorieten uit te zoeken, en dat is natuurlijk een goed teken.

De opvolger van 'Beautiful Freak'. Ze zijn niet echt te vergelijken, vind ik. Deze is natuurlijk wat donkerder, door de dood van z'n zus en andere zware tegenslagen. Het was niet de meest leuke periode uit Everett's leven, nu gaat het veel beter met 'm, denk ik. En dat kan je dan meteen afleiden uit zijn muziek; zijn meest recente plaat 'Tomorrow Morning' is opvallend vrolijk van ondertoon. Maar het gaat hier over 'Electro-Shock Blues'. De teksten zijn zwaar en doen bovendien intiem aan, wat het nog wat moeilijker te verteren maakt. Je krijgt spontaan een soort van medelijden met de man. Heel goeie plaat van eels.

Want een geniale plaat is dit toch, triestige teksten maar toch is de instrumentatie soms vrolijk: Last Stop: This Town. Maar ook triestige nummers met een wat langzamere instrumentatie: 3 Speed. Morgen plaats ik wel een review maar vor nu: .
En voor ik het vergeet ik verhoog deze parel van 4.5* naar 5*.

Eels - Electro-Shock Blues

Een dagje later dan verwacht ga ik toch proberen in woorden te vertellen hoe goed ik deze plaat vindt en waarom. Mijn woorden zullen niet zo sterk zijn als die van E want toen ik deze plaat kocht, heb ik ook eens het boekje gelezen ( leuk boekje trouwens) en alle teksten staan er in.
En alle 15 teksten zijn gewoon schitterend!

Het moeten geen leuke tijden geweest zijn voor E toen zijn moeder stierf aan kanker en zijn zus zelfmoord pleegde, maar het verdriet die hij toen had zette hij om in een donkere plaat met op het einde een lichtpuntje.

De opener: Elizabeth on the Bathroom Floor is een rustige song, met een klein stukje tekst uit het dagboek van zijn zus ( als Wikipedia gelijk heeft) uit haar dagboek of niet het is en blijft een prachtig stukje tekst. Bij het laatste stukje uit de tekst moet ik altijd lachen.

My name's Elizabeth. My life is shit and piss.

De volgende song: Going To Your Funeral Part I is één van mijn favorieten misschien zelfs mijn favoriet. Dat baslijntje samen met de drums is fantastisch en ook de tempowisselingen van de verzen naar het refrein zijn leuk en houden de song spannend. Eigenlijk is hetn iet echt een refrein maar de twee stukjes beginnen allebei met hetzelfde zinnetje.


Cancer For The Cure is met zijn 4 minuten en 45 seconden al direct de langste onder de 16 songs. Het heeft ook een aanstekelijk ritme. Het is niet mijn favoriet maar zulke nummers heeft een plaat als Electro-Shock Blues wel nodig zo zit er voldoende variatie in de plaat.

Wat me vooral aan My Descent into Madness opvalt is dat de drums even goed in een Hip-Hop song zouden kunnen zitten. Ook de tekst is weer bijzonder goed:

Springfield's looking pretty dusty today
I see their dreams coming undone
The view from inside ward nine affords this much
A town teeming with the unloved
Close the window and lock it so it's good and tight

Nu zijn we weer aangekomen bij één van die heerlijke rustige songs: 3 Speed.
De gitaarmelodie is heerlijk, en E zijn stem past gewoon zeer goed bij de gitaar.
Ook het refrein is goed. Ook in deze song zit er weer een grappig zinnetje:

Life is Funny.
But not ha ha funny.

Hospital Food is opnieuw een wat sneler nummer ook de saxofoon past zeer goed in het nummer, en ook de tekst is opnieuw zeer sterk.

Het titelnummer: Electro-Shock Blues is een wat kale song, E zijn stem past goed bij de piano. En in mijn boekje staat dat de tekst gebaseerd is op aantekeningen van Elizabeth.

Efil's God is ook een van mijn favoriete nummers, de cello in de song is heerlijk.
En ook de drums zouden wel weer passen in een Hip-Hop song.

Going To Your Funeral Part II is een leuke instrumentale song. En een heerlijk rustpuntje.
Het voelt ook zeer ontspannen aan.

Last Stop: This Town is de hit van deze plaat en ook al ken ik deze plaat nog maar twee weken, herkende ik de clip en de song nog van vroeger op tv.
Nu nog vindt ik het een fantastische song, de samenwerking met Elton Jones, Butch en E is heerlijk. Het stukje waarin Elton Jones(?) Of Butch(?)

I'm gonna fly on down for the last stop to this town.
I'm gonno fly on down then fly away on my way.

zingt is heerlijk. Baby Genius is maar een tussendoortje tussen Last Stop: This Town en Climbing To The Moon. De strip in het boekje over Baby Genius is wel zeer grappig.

Climbing To The Moon is een song die aanvoelt als hoop. En de gitaar daarbij is gewoon te mooi om het in woorden te kunnen uitleggen.

Ant Farm ik heb een zwak voor violen en ook hier vindt ik de viool fantastisch, het stukje waarmee de song begint en eindigt is ook mooi.

Hate a lot of things.
But i love a few things.
And you are one of them.

Dead Of A Winter heeft een schitterende tekst, en je beseft hoe eenzaam en verdrietig Mark toen was.

In The Medication Is Wearing Off merk je dat er wat meer lagen zijn dan in de vorige songs.
Het klopt allemaal, een fantastisch stukje muziek een goed zingende E en een schitterende tekst.

See this watch she gave me?
Well it still ticks away.

P.S. You Rock My World misschien is dit wel mijn favoriet, de tekst is hier het mooist, E klinkt weer wat "vrolijker" . Laying in bed tonight i was thinking
And listening to all the dogs
And the sirens and the shots
And how a careful man tries
To dodge the bullets
While a happy man takes a walk


Conclusie: sommige nummers zijn zeer moeilijk om in woordente zeggen hoe goed ik ze vindt.
Het is een gevoel, je voelt opeens hoop, of je voelt je verdrietig. Het zijn allemaal gevoelens en al die gevoelens heeft E ook gevoeld en hij vertaald die gevoelens met muziek.

And maybe it is time to live

hospital Food, ofwel Beck meets Morphine

Voor mij absoluut de beste van E en zijn mannen, sowieso qua tekst. Ook mijn kinderen zijn dol op het clipje met de zingende wortel...

Van welk nummer is dat de clip?

Ja stiekem ben ik nu ook wel beneiuwd!

Last Stop: This Town is de clip met de wortel.

Je top 10 zegt wat anders.

Om met Theo Maassen te spreken: ik ben wel consequent, maar niet de hele tijd!
Ach ja, die top 10 gaat nog wel een paar keer veranderen. Ik wilde er een toffe eelsplaat in hebben.

Hilarisch, ja.

Komisch ja. Gaat over zijn zus Elizabeth die zelfmoord pleegde (But waking up is harder
when you wanna die, snapt u?) Emotioneel geladen lied, erg pijnlijk, niet komisch. Dat je het weet, hè?

Haha, tuurlijk, Tomas, tuurlijk. smh

Ik gniffel overigens ook altijd bij 'Going to Your Funeral Part I'

Ik weet dat het erg is maar gewoon de zin My life is shit and piss samen met de titel: Elizabeth on the Bathroom Floor.

Ik geloof dat ik de humor een beetje mis.

Ik ook, beetje respectloos in mijn opinie

Natuurlijk heb ik respect voor die situatie, maar E heeft zelf wel de song zo genoemd en die laatste zin geschreven, en inderdaad ik vind het niet slecht gevonden nee. Maar ik heb er wel respect voor.

Nee, die laatste zin komt uit het dagboek van z'n zus Dat verzwaard het nummer een beetje

Ik geloof wel dat je respect er voor hebt, net alsof E merkt dat je gniffelt als het langs komt.
Maar toch.

Ik wist dat er een stuk tekst uit haar dagboek kwam (check mijn recensie) maar ik wist niet welk.

Misschien zit kobe bryant fan nog een beetje in de poep- en pieshumor fase.

Donkerder tweede album,mooi maar zet hem toch niet zo vaak op merk ik.

Pracht album , ik voel een hoge waardering aankomen!

Geweldig album, wat een opening met Elizabeth en Going To Your Funeral. Het kom wel een klein beetje gedateerd over.

Gedateerd? Ik vind het nog perfect klinken in 2011, iedere melodie iedere tekst klinkt nog fris en vernieuwend in mijn oren.

Ja, ik vind dit ook niet gedateerd, totaal niet juist.

Neem bijvoorbeeld Last Stop: This Town. Dit nummer komt erg gedateerd op mij over.

Mwa, ik snap wel waar je naar toe wil.
Maar E zou zijn albums nog zo maken, zijn eigenlijk tijdloos.

Wat vind je dan zo gedateerd klinken aan Last Stop: This Town?
Ik vind hem nog altijd fris en vernieuwend klinken.