menu

Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

mijn stem
4,15 (1077)
1077 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Whole Lotta Love (5:34)
  2. What Is and What Should Never Be (4:46)
  3. The Lemon Song (6:19)
  4. Thank You (4:49)
  5. Heartbreaker (4:14)
  6. Living Loving Maid (She's Just a Woman) (2:39)
  7. Ramble On (4:34)
  8. Moby Dick (4:20)
  9. Bring It on Home (4:19)
  10. Whole Lotta Love [Rough Mix with Vocal] * (5:40)
  11. What Is and What Should Never Be [Rough Mix with Vocal] * (4:33)
  12. Thank You (Backing Track) * (4:20)
  13. Heartbreaker [Rough Mix with Vocal] * (4:25)
  14. Living Loving Maid (She's Just a Woman) [Backing Track] * (3:11)
  15. Ramble On [Rough Mix with Vocal] * (4:44)
  16. Moby Dick (Backing Track) * (1:38)
  17. La La [Intro / Outro Rough Mix] * (4:09)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 41:34 (1:14:14)
zoeken in:
avatar van iggy
4,0
Maar zelfs als het je smaak niet is vind ik het onzin om Bonham als een matige drummer neer te zetten. Zo vind ik niks aan Yngwie Malmsteen. Maar desondanks hoor ik dat de beste man een uitstekende gitarist is !

avatar van Droombolus
5,0
spinout schreef:
Rich had een hekel aan rock drummers. "Wat Bonham kan, kan iedereen", zei ie in een interview.


Buddy Rich had kwa techniek het recht om op alle drummers neer te kijken, maar het herkennen van andere dan hem bekende faktoren die een muzikant apart maken was hem blijkbaar niet gegeven.

bikkel2 schreef:
Wat hij bijv. met zijn bassdrum deed, daar hadden andere slagwerkers een dubbele bassdrum voor nodig.


Psies ! Mensen die twijfelen aan het fenomeen Bonham moeten de Zep DVD-boks maar eens gaan bekijken. Zien is geloven.

avatar van spinout
5,0
In die korte tijd dat Bonzo op aarde rondliep, is zijn drumstijl toch wel geëvolueerd. Net als Miles Davis geloofde Bonham in minder is meer. Hij drumde steeds spaarzamer. Op een gegeven moment sloeg hij ook nog slechts vanuit z'n polsen. Geen wilde gebaren meer, maar (voor hem) ingetogen drummen. Een geweldenaar die man.

avatar van Jake Bugg
5,0
Een plaat die me van het begin tot het einde volledig weet te boeien.
Ik kan gewoon niet stil blijven zitten als ik deze op heb staan.

5*!!!!

5,0
Ik weet niet of Bonham technisch goed drumde of dat elk kind zijn drumwerk kan naspelen, maar ik weet wel dat a) zijn drumspel opvalt b) zijn drumspel boeit c) zijn drumspel elk nummer van de band naar een kwalitatief hoger niveau brengt. Ik ken geen andere drummer die dat deed. Dat maakt Bonham voor mij de beste rockdrummer aller tijden.

Goede hardrock lijkt op jazz in de zin dat het niet gaat om een zanger met begeleiding maar om gelijkwaardige muzikanten die alle het podium voor zich opeisen in samenspel en in solo's. Led Zeppelin is dergelijke goede hardrock (zoals ook de andere klassieke bands als Deep Purple en Black Sabbath): je geniet niet alleen van de zang van Plant maar ook van het gitaarspel van Page, het drumwerk van Bonham en zelfs van het basspel van J.P. Jones welke laatste met name op het nummer The Lemon Song domineert en schittert.

avatar van pmac
4,5
[quote]De Filosoof schreef:
Ik weet niet of Bonham technisch goed drumde of dat elk kind zijn drumwerk kan naspelen, maar ik weet wel dat a) zijn drumspel opvalt b) zijn drumspel boeit c) zijn drumspel elk nummer van de band naar een kwalitatief hoger niveau brengt. Ik ken geen andere drummer die dat deed. Dat maakt Bonham voor mij de beste rockdrummer aller tijden.

Goede hardrock lijkt op jazz in de zin dat het niet gaat om een zanger met begeleiding maar om gelijkwaardige muzikanten die alle het podium voor zich opeisen in samenspel en in solo's. Led Zeppelin is dergelijke goede hardrock (zoals ook de andere klassieke bands als Deep Purple en Black Sabbath):
(quote)



Keith moon had als drummer ook een gelijkwaardige rol al had Pete Townshend daar zal nog wel eens andere gedachten over. Verder zie ik Deep purple of Black Sabbath echt twee nivootjes lager staan als Led Zeppelin. Deze tweede wordt over het algemeen gezien als hun beste. Page heeft zijn telecaster ingeruild voor een Les Paul en het dikke geluid en Bonhams drums voelen aan alsof de Hindenburg zojuist laag overvliegt. Het voelt gewoon machtig. Plant zingt en krijst maar iets minder gejaagd dan op het debuut. De groep laat hier al zien dat bluesrock niet twee plaatkanten knetterhard en snel hoeft te zijn. Een klassieker

avatar van pmac
4,5
Ps ik heb ooit Led Zeppelin nog eens live gezien (1980). Een knetterhard concert maar wat ze niet speelde; Whole lotta love. Ik kan er nog van wakker liggen....

avatar van De buurman
4,0
pmac schreef:
Verder zie ik Deep purple of Black Sabbath echt twee nivootjes lager staan als Led Zeppelin.


Hiermee doe je die bands echt wat te kort hoor. Ik denk dat Sabbaths debuut en Purples In Rock hier weinig voor onderdoen.

avatar van pmac
4,5
De buurman schreef:
(quote)


Hiermee doe je die bands echt wat te kort hoor. Ik denk dat Sabbaths debuut en Purples In Rock hier weinig voor onderdoen.
[quote][/quote
Nou voorruit 1 nivootje minder dan.

avatar van RuudC
5,0
Oh nee, ik vind dit album gerust veel beter dan het debuut van Black Sabbath. Is dit ook een album met eigen materiaal? Volgens mij is dat bij Led Zeppelin altijd al discutabel geweest en dat veel bands bloed geroken hebben, zal dat imago ook niet verbeterd hebben.

Anyway, Led Zeppelins tweede werk. Een meesterwerk! Het rockt meer dan het debuut en Zep krijgt hier ook meer een eigen smoel door. Opvallend vind ik wel dat Iommi de meester van de riff genoemd wordt, maar Jimmy Page is in mijn oren veel effectiever aan het spelen. frivoler in elk geval. En dan niet te vergeten dat dit album de ene na de andere klapper voorbij laat komen. Onbegrijpelijk dat ik zelf vroeger nooit verder kwam dan Whole Lotta Love, terwijl Heartbreaker minstens zo hard knalt. Geen slecht nummer te vinden hier. Ook de ballads (Thank You) zijn mooi. Terecht de koploper!

Tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin

avatar van bikkel2
4,0
Ja, dat Zepp wel eens iets jatte her en der, is algemeen bekend.
Maar het smoelwerk bleek eigen genoeg om er iets unieks van te maken.
Hier speelt een ware geoliede rockmachine met de juiste mensen op de juiste plaats.
II is beter dan het debuut, omdat het samen spelen sterker is geworden en de composities meer uitdragen.
Fijn album nog altijd, al gaat mijn voorkeur wat meer naar Led Zepp v.a 1970 t/m 1975.

avatar van lennert
4,0
Een tandje beter dan het debuut, voor mij persoonlijk nog het meeste omdat de echt pure bluessongs (die ik gewoon altijd echt saai vind) achterwege blijven en de band de sound nog meer uitbreidt. Ik vind zo'n ballad als Thank You persoonlijk beter dan een song als Heartbreaker, waar ik me vooral erger aan de vrij lelijke break met eveneens brakke gitaarsolo (ja, die klinkt echt veel te haperend om goed te zijn). Ook Ramble On is een fantastische track en over de genialiteit van Whole Lotta Love hoeven we ook geen discussies te hebben. Toch blijf ik een drumsolo op een album (Moby Dick) nooit interessant vinden en doet ook The Lemon Song me niet heel veel. Benieuwd in dat opzicht hoe deel III me gaat bevallen.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin

avatar van AbleMable
4,5
Op Moby Dick na een geweldig album.

avatar van ZAP!
3,5
Leuke plaat - sorry fans. Ik kom er rijkelijk laat achter dat ik niet zo'n fan ben van de zang van Robert Plant (terwijl ik een soortgelijke 'schreeuwlelijk' als Shannon Hoon weer geweldig vind). Verder is dit voor mij te weinig origineel (hoeft op zich niet erg te zijn) en teveel bluesy (er is maar weinig blues die me echt raakt). Ik snap het helemaal als je dit geweldig vindt, want het klinkt allemaal wel lekker, maar voor mij is dit gewoon een... leuke plaat. 'Whole Lotta Love' heeft zich dan nog wel als iconisch in mijn oren genesteld. Vooruit, heel leuke plaat dan, zo erg is de zang van Plant ook echt niet.

Dik 3,5*.

avatar van milesdavisjr
4,5
Ooit de platenverzameling van mijn ouders doorgespit en ik kwam toen, naar mijn weten een 45 toerenplaatje tegen met op de A-kant (wederom naar mijn weten) de single Heartbreaker, op zich een prima nummer, maar op de b-kant stond Whole Lotta Love, wat een monsterlijke riff kwam tot mij, tot op de dag van vandaag een van beste songs van de heren. Als Sabbath qua opwinding de nieuwe loodzware kant van de rock belichaamde, deed Zeppelin dat wel voor de Folk/Bluesrock genres. Wat een intensiteit, talent en zelfverzekerdheid spreiden de heren op deze worp ten toon en dan te bedenken dat het album in hetzelfde jaar uitkwam als het debuut, kom daar tegenwoordig nog maar eens om. Enorme verschillen met de eersteling zijn op 1 hand te tellen, hoewel ik het gevoel heb dat de heren zich op deze plaat nog meer senang voelen in het geen ze doen, het aan arrogantie grenzende geloof in eigen kunnen (en terecht) uit zich in uitgebalanceerde nummers waarin geen noot teveel wordt gespeeld. Op het debuut was daar voor mijn gevoel af en toe nog wel sprake van. Het songmateriaal op II is coherent, de songs lopen mooi in elkaar over, en langzaamaan sluipen er wat meer folky elementen in. Kortom een fractie beter dan het debuut, met 1 misser (Moby Dick, waarom?) en het magere Living Loving Maid, dit nummer heeft mij altijd weinig gedaan. Als je echter met Ramble On, What Is and What Should Never Be, Whole Lotta Love en Thank You op de proppen komt wie ben ik dan om te klagen. Een terechte klassieker.

Tussenstand:

1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin

avatar van spinout
5,0
Whole Lotta Love (a-kant) werd gekoppeld aan Living Loving maid. Ikzelf had de Nederlandse/Belgische/Duitse versie van Wole Lotta Love gekoppeld aan Immigrant Song. In Iran gooide ze er Lennons Instant Karma aan vast. Heartbreaker was in Italië gekoppeld aan Bring It On Home. Maar misschien hadden je ouders de EP uit Mexico waar zowel Wole Lotta Love, Living Loving Maid als Heartbreaker opstaan.

avatar van rider on the storm
4,5
Mozes kriebel...schrijf ik zojuist dat Zep III favoriet is, draai ik deze (over de koptelefoon) blijkt ie toch minstens zo lekker te zijn. En zoals Plant beschrijft hoe zijn Lemon wordt uitgeknepen tot de juice over zijn been loopt daar komt alleen Plant mee weg. Zou dat nog mogen in deze tijd van nieuwe preutsheid??

Vanaf de geweldige opener Whole lotta love tot het hitsige the lemon song (mijn persoonlijke favoriet), de ruige opener van kant 2 Heartbreaker, het fraaie Ramble On tot het afsluitende bluesje Bring it on Home. Het is allemaal even fraai.

Minpuntje voor mij Moby Dick, verder uitstekende plaat.

avatar van Hans Brouwer
rider on the storm schreef:
Mozes kriebel...schrijf ik zojuist dat Zep III favoriet is, draai ik deze (over de koptelefoon) blijkt ie toch minstens zo lekker te zijn.
Dat moet je Led Zeppelin IV ook maar eens over de koptelefoon draaien. En dan heel goed opletten als track nummer 5 aan de beurt is... Als je dan geen "Mozes kriebel", "God allemachtig" of "Mijn hemel" roept....

avatar van milesdavisjr
4,5
Als je dan geen "Mozes kriebel", "God allemachtig" of "Mijn hemel" roept....
Dat roep ik regelmatig bij nummer 5 op de plaat maar dan niet in positieve zin

avatar van Hans Brouwer
milesdavisjr schreef:
Dat roep ik regelmatig bij nummer 5 op de plaat maar dan niet in positieve zin.
Dat weet ik. Mijn opmerking is dan ook bedoeld voor Rider on the Storm en andere muzikale fijnproevers....

avatar van jorro
4,5
geplaatst:
Nummer 3 in de 100 Greatest Albums of 1969 en dezelfde positie in de Best Ever Albums chart over 1969.
Het bijzondere is dat Whole Lotta Love verre van een favoriet nummer voor mij is. Ik heb het inmiddels te vaak gehoord denk ik. Thank You en Heartbraker daarentegen bevallen me steeds beter.
In de breedte vind ik het debuutalbum en Led Zeppelin IV sterker, maar ik verhoog deze wel naar 4,5*. Absoluut een hoogtepunt uit 1969!

avatar van OzzyLoud
5,0
geplaatst:
Van led Zeppelin had ik met gemak de eerste 4 albums in mijn top 10 lijstje kunnen zetten, maar dat zou wel een eenzijdig beeld van mijn muzikale favorieten geven...... Geeft wel aan hoe goed deze band is geweest en tot op de dag van vandaag tot de verbeelding spreekt. Ik heb dus gekozen voor II want deze vind ik het meest constant en van de 9 tracks halen er 6 de 5 sterren status.... Lemon Song, Living Loving Maid en Moby Dick zijn de tracks die het (net) niet gehaald hebben. Let wel het zijn nog steeds topsongs! We praten hier over minimale verschillen/details. Bovendien staan hier ook 2 tracks op die in mijn beleving in de buitencategorie vallen (=5 sterren plus). Heartbreaker en de weergaloze ballade Thank You.
Dit album wordt in het algemeen ook gezien als de opmaat naar het nieuwe genre "Hard Rock". Niet veel later volgde Black Sabbath en Deep Purple ..... de rest is geschiedenis zullen we maar zeggen.

avatar van spinout
5,0
geplaatst:
Uit interviews heb ik begrepen dat zowel Tomy Iommi als Ritchie Blackmore na het beluisteren van Led Zeppelin I wisten welke richting hun muziek op moest gaan. Een stuk harder dan ze tot dan toe gespeeld hadden dus.

avatar van Funky Bookie
4,0
geplaatst:
Ook de opvolger is een fijne plaat. Leuk dat het laatste nummer Bring It On Home heet nagenoeg dezelfde riff heeft als de opener.

avatar van dumb_helicopter
3,5
geplaatst:
Degelijke rockplaat, maar niet het meesterwerk dat sommigen er van willen maken. Enkele meeslepende songs, maar anderzijds ook oeverloze drumsolo's die me minder kunnen aanspreken.

avatar van vielip
4,5
geplaatst:
Nou, met 4:20 is die drumsolo (Moby Dick) niet zo heel erg oeverloos eigenlijk. Ik vond het zelf ook altijd echt een skip nummer moet ik eerlijk bekennen. Vond er nooit veel aan. Totdat ik een jaar of wat terug de lp als heruitgave kocht. En bij het luisteren viel me 'ineens' op dat het eigenlijk een verdomd fijne gitaarrif is die het nummer een soort van vorm geeft. Vind het nu na jaren stiekem een heerlijk nummer zelfs. Lekker afwijkend ook ten opzichte van de rest van het album.

avatar van Pinsnider
5,0
geplaatst:
Mijn favoriete plaat aller tijden is Mellon Collie van de Pumpkins. Een groot argument voor die keuze is het feit dat ze over drie LP's zo'n beetje het complete spectrum van de pop/rock bestrijken; van Beatle-liedjes tot metal, van lieve liefdesverklaringen tot scheurende wanhoopskreten.
Maar eigenlijk is dit kunstje al 26 jaar eerder gedaan, maar dan op slechts twee plaatkanten; openen met een knallend breekijzer, halverwege een schitterende rustpunt, een lied met drumsolo en een bluesy knaller aan het einde. Eigenlijk showcasen de heren hier alles wat ze in hun mars hebben en leggen ze een ijkpunt neer voor de rockmuziek.
Voor mij nog steeds het ultieme zeppelin-album.

avatar van gaucho
5,0
geplaatst:
Ik kwam toevallig zojuist dit artikel tegen op de homepage van Discogs. Gewoon over de speakers - zoals ik mijn muziek toch het liefste hoor - merk je al dat dit album op een bijzonder kundige manier gemixt is, zeker voor de tijd waarin het werd uitgebracht. Maar beluistering op een goede koptelefoon geeft nog leuke extra details prijs in zowel het linker- als het rechterkanaal. Dat had Jimmy Page goed voor elkaar. En het is voor het eerst dat ik lees dat er een theremin gebruikt wordt in de 'break' van Whole lotta love. Prachtige, onaardse, maar zeer muzikale geluidseffecten - ook zonder tripmiddelen kan ik hier nog steeds van in vervoering raken.

avatar van metalfist
Schreef ik een paar dagen geleden nog dat ik vond dat The Doors een gevaarlijke zet deden door zowel hun debuut alsook hun tweede plaat in hetzelfde jaar uit te brengen, deden die van Led Zeppelin dat 2 jaar later ook. Er moet in die jaren toch iets in het water hebben gezeten, als je kijkt tegen wat voor tempo er in die tijd fenomenale muziek is uitgekomen.. In ieder geval ben ik over Led Zeppelin II wel iets minder positief. Net zoals de eerste plaat kun je niet naast de kwaliteit van de songs kijken/luisteren en hoewel ik echt wel snap waarom dit zo gelauwerd wordt, zijn er toch ook hier elementen waar ik weinig mee kan. Moby Dick is er daar eentje van, die Bonham was een geweldige drummer en toch is het een hap-slik-weg nummer dat niet blijft hangen. Hetzelfde kan ook gezegd van hekkensluiter Bring It on Home en ook van The Lemon Song (hoewel ik het qua tekst wel nog een grappig nummer vind door de dubbelzinnigheid) ben ik niet helemaal weg. Verder staan hier echter wel een aantal Led Zep klassiekers op en kun je moeilijk ontkennen dat je een gigantische adrenalinestoot krijgt wanneer die heerlijke gitaar bij Whole Lotta Love inkickt. Vreemd genoeg duurt het altijd even wanneer mijn CD begint te spelen op mijn installatie en elke keer denk ik dat er iets mis is om dan een halve meter omhoog te springen wanneer het nummer effectief start.. Toch ook wel een hernieuwde appreciatie trouwens voor Living Loving Maid (She's Just a Woman). Ik had totaal geen herinnering meer aan het nummer maar het is de laatste paar dagen uitgegroeid tot één van de beste tracks op het album. De juiste combinatie van Led Zeppelin I & II had een legendarische plaat opgeleverd maar kom, dit is an sich ook niet verkeerd en dat is best een understatement. Op naar nummer III, in mijn herinnering de beste van de titelloze releases.

Gast
geplaatst: vandaag om 20:11 uur

geplaatst: vandaag om 20:11 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.