menu

Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

mijn stem
4,15 (1054)
1054 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. Whole Lotta Love (5:34)
  2. What Is and What Should Never Be (4:46)
  3. The Lemon Song (6:19)
  4. Thank You (4:49)
  5. Heartbreaker (4:14)
  6. Living Loving Maid (She's Just a Woman) (2:39)
  7. Ramble On (4:34)
  8. Moby Dick (4:20)
  9. Bring It on Home (4:19)
  10. Whole Lotta Love [Rough Mix with Vocal] * (5:40)
  11. What Is and What Should Never Be [Rough Mix with Vocal] * (4:33)
  12. Thank You (Backing Track) * (4:20)
  13. Heartbreaker [Rough Mix with Vocal] * (4:25)
  14. Living Loving Maid (She's Just a Woman) [Backing Track] * (3:11)
  15. Ramble On [Rough Mix with Vocal] * (4:44)
  16. Moby Dick (Backing Track) * (1:38)
  17. La La [Intro / Outro Rough Mix] * (4:09)
toon 8 bonustracks
totale tijdsduur: 41:34 (1:14:14)
zoeken in:
avatar van west
4,5
Ik luister inmiddels naar de remaster op 180 gram vinyl en die is gewoonweg briljant!

buizen
Van de zouteloze albumhoezen ben ik minder gecharmeerd maar hoe anders is dit met de songs op dit album! Regelrechte juweeltjes als Whole Lotta Love en The Lemon Song en verder geen enkel slecht nummer (luister maar eens goed) nopen opnieuw tot een 4,5 sterren. Zoals eigenlijk elk Led Zeppelin album.

avatar van west
4,5
Die score was ik tot vandaag met je eens, maar ik heb deze Rock 'N Roll gigant net toch naar de ultieme 5,0 sterren verhoogd. Heeft ook te maken met alle mooie (extra) details die je kan horen op de fraaie remaster. Ramble On & Moby Dick bijvoorbeeld alleen al...

avatar van Obscure Thing
4,5
Heel lang deze plaat niet geluisterd, maar dit is toch wel een meesterwerkje hoor. Ik heb alleen van mijn 18e tot mijn 20e alles van Led Zeppelin dood gedraaid. Zo erg dat ik het bijna niet meer kan aanhoren.

buizen
Jammer dat John Bonham heen is gegaan, anders had Led Zeppelin nu wellicht nog bestaan en nog veel meer prachtige muziek afgeleverd.

avatar van bikkel2
4,0
buizen schreef:
Jammer dat John Bonham heen is gegaan, anders had Led Zeppelin nu wellicht nog bestaan en nog veel meer prachtige muziek afgeleverd.


Misschien wel, misschien niet. Page en Jones willen wel een doorstart maken ( met Jason Bonham) maar Robert Plant ziet het niet meer zitten.
Hij heeft gelijk. De reden om toendertijd te stoppen was de dood van John Bonham.

Zep is van toen. Geweldige band, prachtige muziek. Maar life goes on.

buizen
bikkel2 schreef:
(quote)


Misschien wel, misschien niet...

..Zep is van toen. Geweldige band, prachtige muziek. Maar life goes on...


Yes I know, en dat waardeer ik met terugwerkende kracht ook nog steeds enorm dat ze zo omgingen met de dood van John. "Nu is het Led Zeppelin niet meer" en hup, stoppen. Geweldig.
Maar toch word ik overspoeld door melancholie als ik even stil sta bij de gedachte dat Bonham er nog zou zijn en Led Zeppelin ook.
Dat had ik liever dan die levende fossielen die je tegenwoordig nog steeds ziet 'optreden', ik noem verder maar geen namen..

avatar van EwoudK
5,0
Ik heb dit album al een poos in huis. Nou vroeg ik mij af of het wel de moeite waard is om de nieuwe remaster ook aan te schaffen en zo ja of de bonusdic de duurdere prijs waard is. Ik verwacht zelf de bonus cd met rough mixes niet vaak te zullen beluisteren.

buizen
EwoudK schreef:
Ik heb dit album al een poos in huis. Nou vroeg ik mij af of het wel de moeite waard is om de nieuwe remaster ook aan te schaffen en zo ja of de bonusdic de duurdere prijs waard is. Ik verwacht zelf de bonus cd met rough mixes niet vaak te zullen beluisteren.


Als jij nu al verwacht een cd niet vaak te zullen beluisteren zou ik hem niet kopen.
Over remasters op vinyl weet ik te weinig maar dacht dat iemand hier er wel eens wat over had geschreven, bij een ander Zeppelin-album.

avatar van bikkel2
4,0
John Bonham; fantastische drummer. In de docu die gemaakt werd van de knotsgekke, maar tevens geniale drummer Ginger Baker, zei hij over Bonham; " Hij had de techniek, maar totaal geen swing".
Baker dweept dan ook vrijwel alleen met jazzdrummers.

Net als Keith Moon is Bonham een legend. Ten eerste om het feit dat hij een volkomen eigen uniek geluid had. Mokerslagen maar met een bepaalde speelsheid. Een inmense bassdrum die doorkwam als een gek.
Bonham kon nog veel harder slaan. Je ziet dat hij zich live nog aan het in houden was.
Maar net als Moon was hij als mens tragisch.
On the road een beest, die zich vol liet lopen met liters drank, maar dat deed omdat hij al snel zijn thuis mistte.

Een voorbeeld voor velen als drummer. En natuurlijk had hij nu nog steeds gedrumt.
Bonham was drums.

avatar van west
4,5
buizen schreef:
(quote)


Over remasters op vinyl weet ik te weinig maar dacht dat iemand hier er wel eens wat over had geschreven, bij een ander Zeppelin-album.


Ik zou zeggen: kijk eens bovenaan DEZE pagina bij dit album...

avatar van lennon
4,0
west schreef:
Ik luister inmiddels naar de remaster op 180 gram vinyl en die is gewoonweg briljant!


Helemaal eens... eindelijk een goede versie op vinyl waar je een redelijke prijs voor betaald (nb ik heb m in Polen gekocht voor 25 euro) en dan heb je nog een bonus lp cadeau.

avatar van WoNa
3,5
Alweer mijn derde recensie van een Led Zep plaat dit jaar. Het album dat start met een monument. 'Whole lotta love' heeft natuurlijk een van de coolste riffs uit de classic rock. Plant zingt alsof hij een heel nonnenklooster leeg moet zingen. De magie zit echter in de John Paul Jones gedomineerde songs als 'What is and what never should be' en 'Thank you'. De riff in 'Heartbreaker' is natuurlijk heerlijk, maar daarna gaat het tweede Led Zep album toch een beetje uit als een nachtkaars. Hij haalt het niet bij de eerste, maar dat is in dit geval bijzonder relatief vergeleken bij heel veel andere bands. De 3,5 is dan ook in een Led Zep perspectief.

Wo.

Het hele verhaal staat op WoNo Magazine.

avatar van Deranged
Nog nooit zo hard op Zeppelin gefapt als momenteel met Heartbreaker.

Rest van het album begint ook aardig te dagen.

Nog even en ook deze groep voegt zich bij de recente trend van zaken die mij vroeger nooit echt konden grijpen maar nu ineens wel.

Lekker is dat, hoe het dan plotseling alsnog binnenkomt, geheel onverwacht.

Toen iedereen je eigenlijk allang had afgeschreven, die plots twistende wending, weer eens te voorbarig geweest.

Genieten.

Wat ik er wel eerlijk bij moet zeggen, je zult wel echt die koffie van George Clooney moeten hebben voor net dat beetje extra effect in dit soort situaties.

Je kent het wel, zo'n minuscuul knalbakkie.

De een die de ander zomaar zo viesjes staat te naaien waar je bij staat, alles om maar zo snel mogelijk weer een bietje te bemachtigen.

Exact dat waar iedereen je altijd voor had gewaarschuwd.

Klein maar geil, hard maar krachtig.

Alleen vlak voor slapengaan niet vermijden als je het liefst rondom de ochtend heel de tijd wakker wil blijven.

Simpel genoeg op dit moment veel betere dingen te doen.

Liever nog even blijven hangen met het zaligmakende vlammen van staalharde palen en bazende gitaren.

Dikke ballen gezang.

Doe mij anders nog maar zo'n bakske.

Blijven gaan.

Swingt nog eens onverstoord lekker de pan uit dit plaatje.

avatar van FrodoK
4,5
Bijna alleen maar toppers op deze plaat. Kan deze blijven draaien, onlangs herontdekt!

buizen
bikkel2 schreef:

Bonham was drums.



avatar van lennon
4,0
Album nummer twee van de heren is er één die moest bewijzen dat het zeer sterke debuut geen toevalstreffer was. De opener, en kant A nemen die twijfel al meteen weg. Het album schoot destijds naar de hoogste posities in de album charts, en schopte zelfs The Beatles - Abbey Road (1969) van de nummer 1 positie af. Dan moet je toch wel wat spierballen hebben.

1.Whole Lotta Love (5:34)
Ik denk één van de meest bekende gitaarrifs die dit nummer openen? Alleen al omdat het dit ook de openingstune was voor Top of the pops? Uiteraard ook omdat het simpelweg een fantastische rif is. Lekker overspannen, samen met Plant's zang. Goed opgefokt begin van dit album. Het psychedelische tussenstuk duurt mij wat te lang. Het moment dat Bonham de roffel inzet, en Page zijn gitaar laat spreken in de solo zit ik er weer helemaal in. Fantastische opener!

2.What Is and What Should Never Be (4:46)
Wat een mooi en ingetogen begin heeft dit nummer. Het blijft niet lang rustig, want het refrein wordt al steviger om vervolgens weer in rust te vervallen. Vooral de relaxte deel muziek bevalt me erg goed. De solo wordt er ook in gespeeld voor een deel. De overgang naar het wat steviger deel in die solo is wel om van te snoepen.

3.The Lemon Song (6:19)
Een song met een vrij sexueel getinte tekst. squeeze me baby, till the juice runs down my leg gaat niet over een lekker potje koken. De start van de song vind ik muzikaal erg lekker. De versnelling vind ik er helaas niet lekker inpassen, en verstoort naar mijn smaak de song enigszins. Wat er na de versnelling volgt is wel weer enorm lekker. Blues achtig, en prachtige vocalen en mooi baswerk. Bonham is (zoals altijd) prachtig aanwezig, en Page duelleert met Plant. Ondanks de versnelling wel een verdomd lekker nummer.

4.Thank You (4:49)
Dit nummer kende ik eerder van Duran Duran - Thank You (1995). Nu ik het origineel ook ken, blijf ik de Duran Duran cover een hele mooie vinden. Knap in eer gehouden. Toen ik de begin tekst hoorde deed me dat ook meteen terug denken aan de Freddie Mercury tribute, waar Robert Plant de tekst songs alvorens een slecht vertolkte Queen song te zingen (Innuendo) Dit nummer is een liefdesverklaring aan zijn (toen) vrouw. Mooie tekst, mooi nummer. Plant laat zien ook een goede tekstschrijver te zijn. Jones op de orgel geeft me het gevoel bij een kerkdienst te zitten. Past mooi in het nummer.

5.Heartbreaker (4:14)
Weer een lekker pakkende rif. De bas van Jones brult ook lekker mee. De solo in het nummer schijnt een spontane opname te zijn geweest. Mooi hoe de hele band stil valt, en Page het vinyl voor zichzelf heeft om te exceleren in wat hij zo verdomd goed kan. Daarna mag iedereen los, wat ze dan ook met beide handen aanpakken. Het rock feest is losgebarsten. Wat gaat Bonham heerlijk te werk in dit nummer!!

6.Living Loving Maid (She's Just a Woman) (2:39)
Een plotseling einde van voorgaand nummer brengt me naar dit nummer. Vergeleken met het eerder gespeelde materiaal vind ik dit nummer een stuk minder. Het is te makkelijk, en past er eigenlijk niet bij. Ik lees dat dit ook geen favoriet van Page is, en daar ben ik het dus mee eens. Even een terugval.

7.Ramble On (4:34)
Het intro wekt de indruk dat dit een lief liedje lijkt te worden, maar schijn bedriegt. Zodra Plant zijn stem al iets gaat verheffen weet ik hoe laat het is. Het refrein maakt het nummer een stuk boeiender. Mooi samenspel tussen Jones en Bonham! De tekst refereert naar Lord of the Rings, ik hoor Gollum en Mordor voro bij komen. Dat is interessant. Daar ga ik me later eens meer in verdiepen.

8.Moby Dick (4:20)
Het volgende nummer heeft ook een verwijzing naar een verhaal, net als de voorganger. Het betreft hier een instrumentaal nummer. Vooral een speeltje voor Page, totdat Bonham het spreekwoordelijke, maar ook letterlijke stokje overneemt, en ook volledig de ruimte krijgt om zijn kunsten te vertonen. Voor Bonham begrippen vind ik de solo wat mat en ingetogen. Niet slecht, maar juist bij hem zou je verwachten dat hij lekker er op los zal rammen als ie eindelijk eens de kans kreeg. Het laatste deel gebeurt dat toch ook nog wel een beetje, maar de drum sound blijf ik bescheiden vinden. Een aardige toevoeging op het album, maar geen essentiële. Ik had persoonlijk liever nog een nummer met Plant op vocalen er voor in de plaats gehad.

9.Bring It on Home (4:19)
De blues sluit de plaat af. De harmonica geeft een mooie sfeer mee aan het nummer. Dit intro is een kopie van Bring it on home van Sonny Boy Williamson. Ze hebben het als tribute op plaat gezet, maar er een hoop gezeik over gehad. Het rock deel was wel een Page/Plant compositie. Persoonlijk had ik liever gehoord dat ze die één op één cover volledig hadden afgemaakt. Dat klinkt zo enorm sterk. Hun eigen compositie is nog steeds lekker, maar nu er vergelijkingsmateriaal is, kan ik dat wel zeggen. Het eindigt zoals het begon, op de lekkerste manier.

Net als de voorganger valt dit album op door de grote klasse van alle 4 de bandleden. Iedereen valt op door wat ze enorm goed kunnen. De composities op dit album zijn vaak ook erg goed, maar als geheel net iets minder dan de voorganger. Het instrumentale Moby Dick en Living Loving Maid (She's Just a Woman) zorgen voor dit gevoel. Nog steeds wel een ruime voldoende: 4 sterren

avatar van teus
1. Whole Lotta Love ! (vooral tss 1.20 en 3.20 min !! )

2. Bring It On Home
3. Heartbreaker

avatar van haythijs
Kleine voetnoot Lennon mbt Thank You. Plant zong idd een stukje telkst van dit nummer tijdens het FM tribute concert, echter niet voor Innuendo. Dat nummer had hij net volbracht ( en was idd niet echt geweldig) maar Thank You kwam daarna als een soort intro op Crazy little thing called love

Voor de rest, prima recensie!!

avatar van John Self
bikkel2 schreef:
John Bonham; fantastische drummer. In de docu die gemaakt werd van de knotsgekke, maar tevens geniale drummer Ginger Baker, zei hij over Bonham; " Hij had de techniek, maar totaal geen swing".
Baker dweept dan ook vrijwel alleen met jazzdrummers.

Net als Keith Moon is Bonham een legend. Ten eerste om het feit dat hij een volkomen eigen uniek geluid had. Mokerslagen maar met een bepaalde speelsheid. Een inmense bassdrum die doorkwam als een gek.
Bonham kon nog veel harder slaan. Je ziet dat hij zich live nog aan het in houden was.
Maar net als Moon was hij als mens tragisch.
On the road een beest, die zich vol liet lopen met liters drank, maar dat deed omdat hij al snel zijn thuis mistte.

Een voorbeeld voor velen als drummer. En natuurlijk had hij nu nog steeds gedrumt.
Bonham was drums.


Volgens mij is Bonham de meest gehypte drummer. Hij is vreselijk log alsof hij altijd te veel gedronken heeft en je vraagt je voortdurend af of hij het einde van het nummer nog zal halen. Technisch is het erg amateuristisch en creatief is het zelden. Neem een nummer als Black Dog, dat hij daar op half speed speelt is pure armoe. Dat heeft niets met creatief te maken. Of Rock and Roll, mijn zoon speelde dat nummer al na toen hij 8 was en nog nooit een drumles had gehad. Bonham is een erg middelmatige drummer, die inderdaad niet kan swingen. En om te swingend hoef je heus geen jazz te spelen, je moet er een goede drummer voor zijn. En dat was hij niet, hij was een boer op klompen en die kunnen niet dansen omdat ze geen ritmegevoel hebben. Het is tekenend dat Zep na zijn dood er mee stopte, een andere drummer zou te veel de nadruk op de matigheid van Bonham hebben gelegd. Dus waren ze wijs te stoppen, het geld was tenslotte al dik binnen .

buizen
Jij drumt John Bonham er hoogstpersoonlijk met twee vingers in de neus uit als ik het goed begrijp, John Self? Of anders je zoontje.

avatar van teus
buizen schreef:
Jij drumt John Bonham er hoogstpersoonlijk met twee vingers in de neus uit als ik het goed begrijp, John Self? Of anders je zoontje.


avatar van Stijn_Slayer
4,5
Laat idd maar zien dan!

avatar van De buurman
4,0
John Self schreef:
Volgens mij is Bonham de meest gehypte drummer. Hij is vreselijk log alsof hij altijd te veel gedronken heeft en je vraagt je voortdurend af of hij het einde van het nummer nog zal halen. Technisch is het erg amateuristisch en creatief is het zelden.


Ik dacht lange tijd ook dat John Bonham wat overgewaardeerd was. Tot dat ik hoorde dat mijn ´70´s drumheld Ian Paice groot fan van hem was. Ik ben er toen anders naar gaan luisteren. Ik denk dat er meer techniek in zijn spel zit dan je op het eerste gehoor waarneemt. Verder: hij was geen jazzdrummer of zelfs -liefhebber. Hij was een rockdrummer. Dat kun je in de muzikale rangorde misschien als lager betitelen, maar het is wat het is. En in nummers als The Rover (Paice drumde deze eens op een Bonham-tribute, echt te gek), The Song Remains The Same, Nobody's Fault But Mine, For Your Life en noem maar op vind ik het een zeer goede, overtuigende en uiterst herkenbare rockdrummer. De zin dat LZ niet is doorgegaan, omdat anders zou blijken wat een middelmatige drummer Bonham zou zijn... dat is echt enorme kolder.

avatar van spinout
5,0
JB was een fan van Buddy Rich, Elvin Jones & andere jazz drummers, dus zal hij naast James Brown funk ook wel van jazz gehouden hebben. Rich had een hekel aan rock drummers. "Wat Bonham kan, kan iedereen", zei ie in een interview. En toch vind ik niemand als Bonzo klinken. Als iemand een LZ nummer speelt, klinkt het vaak als Bonham, maar zet zo'n drummer terug in zijn eigen band en weg is Bonham, terwijl Bonham natuurlijk (gelukkig) altijd als zichzelf klonk.

avatar van vielip
4,0
Het mooie aan Bonham vind ik dat hij een zeer herkenbare eigen stijl had. Technisch zal het allemaal inderdaad niet zo buitencategorie zijn. Maar ritmisch was hij ijzersterk. De man deed alles puur op gevoel zo leek het. En vooral lomp en hard lag 'm goed. Al wil ik daarmee niet zeggen dat hij het meer verfijnde werk niet aan kon.

avatar van De buurman
4,0
Goed mogelijk dat hij ook van jazz hield natuurlijk, maar zag toevallig laatst Ritchie Blackmore in een interview vertellen dat Bonham (net als Blackmore dus) vooral van "popmusic" hield. Maar anyway, grootse rockdrummer wat mij betreft dus.

avatar van bikkel2
4,0
Bonham was technisch zeker een kundige drummer. Wat hij bijv. met zijn bassdrum deed, daar hadden andere slagwerkers een dubbele bassdrum voor nodig.
Zijn stijl was wel wat lomp, maar dat was zijn signature. De man had een ongekende power, en dan hield hij zich nog in.
In Zeppelin werkte het uitstekend. Zijn stuw was uniek en de man heeft heel veel drummers beinvloedt, van amateurs tot sterdrummers.
Dat zijn stijl niet iedereen aanspreekt kan, en die discussie is zinloos om aan te gaan.
Maar Bonzo een matig drummer noemen.
Nee, gaat er niet in bij mij.

avatar van teus
Die drumdiscussie's zijn wss ook zinloos ,ik heb ook zoiets gehad met een heel goede drummer van een regio rockband die vond Bonham vrij simpel en Keith Moon een rommelaar ,hij voegde er aan toe die doet maar wat ... Ik zei dat vooral Moon mss wel mijn favoriete drummer is en blijft ,doe het maar eens na die Power en dat stuwende dat die 2 hadden,die drive hoor ik bij jou niet hoe technisch jij ook bent,nou... weer een vriend minder,...
Mooiste intro van Bonham ..When The Levee Breaks

Cured
Zinloos idd......

Gast
geplaatst: vandaag om 06:09 uur

geplaatst: vandaag om 06:09 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.