Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

Net ietsje pietsje minder dan het debuut, maar ook dit album krijgt 4,5 ster. Er staan een paar fantastische nummers(Thank You is echt waanzinnig mooi) en de enkele mispeer(Moby Dick, ja sorry ik moet echt niks hebben van drumsolo's) is ze vergeven. Ik draaide het album de laatste tijd vaak op de fiets en ik werd er erg vrolijk van. Erg prettig.

Nou op naar deel III dan maar, al schijnt dat de minste te zijn van de klassieke Zeppelin platen.

Alweer een zeer sterk album van Led Zeppelin. Net iets minder dan IV, maar toch nog geweldig. Vooral Heartbreaker en natuurlijk Whole Lotta Love. De drumsolo's in Moby Dick zijn ook erg leuk.
4,5*

Toen ik als 17-jarige met een tweederangs electrische gitaar vocht met het intro van Smells Like Teen Spirit, speelden goede vrienden met hun band covers van The Who en Led Zeppelin.

Ik vond die ouwe lullen muziek toen maar niets. Ik was doof.

Een half leven verder, heb ik me alsnog bekeerd. Wat een band is dit.

Smerige blues in combinatie met dampende hardrock. Songs die roken en branden, maar ook ontroeren. Led Zeppelin II heeft het allemaal, inclusief een duivelse Plant en een onnavolgbare Page.

Jimmy Page, wat een gitarist, eist de hoofdrol op.

De moddervette rif van Whole Lotta Love zet meteen de toon. Dit is geen muziek van/voor lieverdjes. Een briljante rocksong, hall of fame waardig. Met een krijsende Plant, een diabolisch intermezzo en een vlammende gitaarsolo als toetje. Een dijk van een nummer, nog steeds.

What Is And What Should Never Be is andere koffie. Alsof deze song geen keuze maken kan tussen het slaapwiegende effect van een intiem liefdeslied en de decibellen van de bluesrock. Dat levert een spannend pareltje op, dat beide kanten van Led Zep laat horen.

Dat ze de blues in hun genen hadden, hoor je op The Lemon Song. Bluesrock in zijn meest elementaire vorm, gruizig, smerig en stinkend naar diesel. Alsof Page geen electrische gitaar, maar er eentje op mazout bespeelt. En die meesterlijke solo weer...

Thank You is het volgende hoogtepunt. Ditmaal gewapend met hammond orgel en fantastische melodielijnen. Meer pop dan rock, bij vlagen Byrdsiaans en met een leuk boeketje flower power.

De trage maar niet minder grandioze rif van Heartbreaker luidt weer een paragraafje oerdelijke rock in.

Living Love Maid sluit zich daarbij aan. Het minste nummer (lees: het meest doorsnee of het minst verrassend) maar wel een lekkere meezinger natuurlijk.

Dat akoestische gitaren ook kunnen rocken hoor je op Ramble On, al mist dit nummer een vonkje heilig vuur.

Moby Dick is een exercitie van de kunsten van Jimmy Page en John Bonham en aan afsluiter Bring It On Home (weer zo'n superrif) zul je je ook geen buil vallen.

Klassieker die het waard is om te ontdekken. Ik was er blij mee in ieder geval.

De manier waarop een album opent, is naar mijn mening zeer belangrijk voor het verloop van de rest van de desbetreffende langspeelplaat. Het zorgt ervoor dat ik wordt uitgenodigd om verder te luisteren en me te laten verdrinken in de belevingswereld van de band. Sommige groepen weten hierin te slagen maar anderen falen hier jammerlijk in. Als de openingsriff van “Whole Lotta Love” mijn trommelvliezen echter doet trillen, kan mijn plezier niet meer op. De bluesrock van “Led Zeppelin I” was al zeer heftig voor het publiek maar met de opvolger van de laatstgenoemde plaat is het officieel. Nadat bands als Steppenwolf (bekend van “Born to be Wild”) al in 1968 een beetje experimenteerde met de scheurende gitaren, gaat Led Zeppelin nog een stapje verder. De hardrock heeft officieel zijn intrede gemaakt in de popmuziek.

De virtuositeit van de bandleden zorgde er namelijk voor dat ze het in zich hadden het nieuwe genre aan het publiek te presenteren. Jimmy Page staat namelijk nog steeds bekend als een van de beste gitaristen aller tijden. Het mag dan ook geen toeval heten dat hij in de recent verschenen documentaire “It Might Get Loud” zijn mede-gitaristen the Edge (U2) en Jack White (the White Stripes) er verschrikkelijk makkelijk uitspeelt. De ritmische sectie mag natuurlijk ook zeker niet vergeten worden, zowel John Bonham (drummer) als John Paul Jones (bassist) worden geprezen voor hun vakmanschap op het door hun bespeelde instrument. Zo zijn bijvoorbeeld de fills van Bonham in de balade “Thank You” van een uitermate hoog niveau (om nog maar te zwijgen over de geweldige drumsolo in “Moby Dick”), terwijl Jones zijn basgitaar bijna als een lead-instrument laat klinken op “the Lemon Song”.

Een aparte vermelding moet natuurlijk gemaakt worden voor de zang van Robert Plant. Net als op het eerste album zingt de beste man zijn longen uit het lijf met geweldige uithalen en andere dergelijke oerschreeuwen. Samen met Page schreef hij ook het grootste gedeelte van de teksten waardoor de vocalist ook oprecht op de luisteraar overkomt. Daarbij komt ook nog eens dat de band heerlijk op elkaar is ingespeeld, beste voorbeeld hiervan is “Bring It On Home”. Het ietwat flauwe en geforceerde intro zorgen ervoor dat de overgang van ouderwetse blues in venijnige hardrock extra hard aankomt bij de luisteraar. Wat volgt is een catchy riff die op de hielen wordt gezeten door een geweldige baslijn van Jones gecombineerd met het drumwerk van Bonham. Tot slot komt Plant daar nog eens overheen om het geheel compleet te maken.

Toch is dit niet de beste song van het album, die eer is namelijk gereserveerd voor “Heartbreaker”. Een smerige song die een en al doem en verderf uitstraalt, een herkenbare riff leidt het nummer in en zoals de titel al doet vermoeden wordt er in ieder geval niet gezongen over de liefde van iemands leven. Door dit soort hoogtepunten is het extra jammer dat de productie niet altijd even goed gedaan is. Zo zijn vrijwel alle tracks op het album zeer sterk als een op zichzelf staand nummer maar wanneer het album als een geheel beluisterd wordt, klinkt het op momenten wat rommelig. Een kleine smet dus op dit fantastische album.

Al met al kunnen we “Led Zeppelin II” dus met recht een verschrikkelijk goed werkstuk noemen. De plaat doet naar mijn mening namelijk mee in de grote reeks klassiekers die het prachtige jaar 1969 rijk was (onder andere “Abbey Road” van the Beatles en “Tommy” van the Who). Het album heeft namelijk veel een veel meer impact gehad op de muziekgeschiedenis van de afgelopen 50 jaar dan bijvoorbeeld zijn voorganger of de eerder genoemde plaat van Steppenwolf. Na een bruisend jaren zestig was het Led Zeppelin die een nieuwe stroming inwijdden, de jaren zeventig konden beginnen…

Some people cry and some people die by the wicked ways of love;
But I'll just keep on rollin' along with the grace of the Lord above.

Jimmy Page, Robert Plant, John Bonham, John Paul Jones (Heartbreaker)

Als er één Zeppelin plaat is die er uitspringt voor mij, dan is het wel hun tweede. Het album is duidelijk diverser dan hun debuut, maar nog niet zo wispelturig als ze op latere albums zouden worden. Helaas, ook hier staan er wel enkele mindere nummers op (Whole Lotta Love heb ik altijd ongelooflijk overschat gevonden), maar het merendeel blijft toch wel uitstekende bluesrock. Eén van de sterke punten is de constante drive die het album bezit, met dank aan de geniale ritmesectie. Vanaf dit album maken ze ook meer gebruik van opbouw (bv. What Is And What Should Never Be) om de nummers meer dynamisch potentieel te geven. Verder blijft Plant natuurlijk een erg goede zanger (wat is Thank You toch mooi), en Jimmy Page weet ook wel aardige riffjes uit zijn gitaar te schudden . II was één van mijn allereerste kennismakingen met rockmuziek, en ik blijf hem met plezier draaien. 4*

Tja, allemaal klassiekers, dus echt goede plaat.
Kleine anekdote bij deze plaat:
Ik was vroeger fan van Red Hot chili peppers en op 14 jarige leeftijd (rond 1998) kwam een concert van de band ergens in scandinavie op TMF. Dit had ik opgenomen op videoband. Ze hadden een jamsessie, van een minuut, maar die vond ik zo vet! je ziet op de video duidelijk kwaliteitsverschil, omdat ik dat stukje van een minuut telkens herhaalde. Voor geïnteresseerden: luister.
ik wilde dat op cd, maar kon het nergens vinden. Youtube en downloadcultuur was er nog niet. Wist ook niet hoe het nummer heette. (hoopte dat het 'special secret song inside' van de peppers was, maar dat bleek een ander nummer te zijn, 'party in your pussy', ook leuk) Na vijf jaar had ik de moed opgegeven. Acht jaar later (!) luisterde ik met n vriend deze plaat van Led Zeppelin. En bij het allerlaatste nummer verscheen een grote glimlach op mijn gezicht!
Later bleek dat ook dit weer een cover was, maar goed, ging met name om dat riffje.

Dan heb je een dijk van een debuutalbum en kom je 'gewoon' in hetzelfde jaar met een opvolger van zo'n hoge kwaliteit als dit Led Zeppelin II. Zoiets zal toch in de muziekgeschiedenis zelden tot nooit zijn gebeurd. Want oh boy: wat is dit toch ook een geweldig album zeg!
Het is iets afwisselender dan het debuut, met wat meer rustiger stukken tussendoor. Maar ook dit album heeft die fraaie instense rocksound van het debuut. En ook hier heel veel goede tot geweldige nummers.

Persoonlijk favoriete tracks van mij staan hierop: Heartbreaker en vooral het utterly brilliant Ramble On. En ik ben en blijf Whole Lotta Love met zijn knallende gitaren fantastisch vinden.
Ik heb de Led Zeppelin albums Japans geremastered op Shm cd en Moby Dick is een echte masterclass in sublieme geluidskwaliteit: die draai ik hard. Vooral het percussie / drum gedeelte.

Een tijdloos album dus, vol met afwisselende, mooie, harde, ruige en fraaie rockmuziek. Een geweldenaar.

Waar Led Zeppelin op hun debuutplaat nog diep in de blues stond geworteld, vormen ze op "Led Zeppelin II" al steeds meer een eigen rockgeluid. De blues is er natuurlijk nog steeds, bijvoorbeeld in het afsluitende "Bring It On Home". Dat is niet zo gek aangezien het een nummer van Willie Dixon is. Bovenal rockt "Led Zeppelin II" van begin tot eind en profileert Jimmy Page zich als de koning van de riff. In nummers als "Whole Lotta Love", "The Lemon Song" en "Heartbreaker" vuurt Page de ene na de andere onweerstaanbare riff en licks op je af. Daarnaast valt het baswerk van John Paul Jones me veel meer op dan op het debuut. Met name in "The Lemon Song" is het smullen geblazen, maar over de gehele plaat eist Jones een bescheiden hoofdrol op. De drumsolo in Moby Dick had van mij niet gehoeven, sterker nog van dat nummer vind ik, ja daar is die weer, de riff van Jimmy Page nog het mooist. Tenslotte vind ik "Thank You" een van de mooiste liefdesliedjes ooit. "Led Zeppelin II" is minstens even sterk als het debuut en zet Led Zeppelin als rockmonument nog steviger neer.

Toen ik me in Led Zeppelin begon te interesseren, heb ik dit album overgeslagen. I vond ik goed (maar vind hem nu minder dan eerst), III vond ik nog beter, IV was een tegenvaller. Daarna In Through the Out Door nog gekocht en toen verloor ik mijn interesse in deze band ook wel weer. In ieder geval had ik er genoeg van gehoord.
Dat was toch jammer, aangezien dit een goed album is. Een van de betere albums die ik van Led Zeppelin ken. Dit album is op dezelfde blues(rock)georienteerde leest geschroeid als het debuutalbum, maar II klinkt beter en de nummers klinken meer beheerst en doordacht.

Whole Lotta Love vond ik aanvankelijk een rotnummer, met name het middenstuk. Nu kan ik het stukken beter waarderen. Samen met What Is And What Should Never Be en The Lemon Song opent het nummer dit album op een intense wijze. Dat niveau kan de band helaas niet volhouden. Heartbreaker en Bring it on Home vind ik net zo goed als de drie eerste nummers op dit album, de rest is wat wisselend van kwaliteit.
Dieptepunt is Moby Dick. Vind ik drumsolo’s live al niets, op studio-album wordt het er niet beter op. Living Loving Maid is qua geluid een buitenbeentje en klinkt als een makkelijke single. Wat betreft Thank You hink ik op twee gedachten. Aan de ene kant is het een erg mooi nummer, maar aan de andere kant past het niet goed tussen het geweld van de overige nummers.

Zonder Moby Dick en Living Loving Maid had hier nog wel eens een hogere score uit kunnen rollen, nu houd ik het op vier sterren.

4.0*

Album nummer twee van de heren is er één die moest bewijzen dat het zeer sterke debuut geen toevalstreffer was. De opener, en kant A nemen die twijfel al meteen weg. Het album schoot destijds naar de hoogste posities in de album charts, en schopte zelfs The Beatles - Abbey Road (1969) van de nummer 1 positie af. Dan moet je toch wel wat spierballen hebben.

1.Whole Lotta Love (5:34)
Ik denk één van de meest bekende gitaarrifs die dit nummer openen? Alleen al omdat het dit ook de openingstune was voor Top of the pops? Uiteraard ook omdat het simpelweg een fantastische rif is. Lekker overspannen, samen met Plant's zang. Goed opgefokt begin van dit album. Het psychedelische tussenstuk duurt mij wat te lang. Het moment dat Bonham de roffel inzet, en Page zijn gitaar laat spreken in de solo zit ik er weer helemaal in. Fantastische opener!

2.What Is and What Should Never Be (4:46)
Wat een mooi en ingetogen begin heeft dit nummer. Het blijft niet lang rustig, want het refrein wordt al steviger om vervolgens weer in rust te vervallen. Vooral de relaxte deel muziek bevalt me erg goed. De solo wordt er ook in gespeeld voor een deel. De overgang naar het wat steviger deel in die solo is wel om van te snoepen.

3.The Lemon Song (6:19)
Een song met een vrij sexueel getinte tekst. squeeze me baby, till the juice runs down my leg gaat niet over een lekker potje koken. De start van de song vind ik muzikaal erg lekker. De versnelling vind ik er helaas niet lekker inpassen, en verstoort naar mijn smaak de song enigszins. Wat er na de versnelling volgt is wel weer enorm lekker. Blues achtig, en prachtige vocalen en mooi baswerk. Bonham is (zoals altijd) prachtig aanwezig, en Page duelleert met Plant. Ondanks de versnelling wel een verdomd lekker nummer.

4.Thank You (4:49)
Dit nummer kende ik eerder van Duran Duran - Thank You (1995). Nu ik het origineel ook ken, blijf ik de Duran Duran cover een hele mooie vinden. Knap in eer gehouden. Toen ik de begin tekst hoorde deed me dat ook meteen terug denken aan de Freddie Mercury tribute, waar Robert Plant de tekst songs alvorens een slecht vertolkte Queen song te zingen (Innuendo) Dit nummer is een liefdesverklaring aan zijn (toen) vrouw. Mooie tekst, mooi nummer. Plant laat zien ook een goede tekstschrijver te zijn. Jones op de orgel geeft me het gevoel bij een kerkdienst te zitten. Past mooi in het nummer.

5.Heartbreaker (4:14)
Weer een lekker pakkende rif. De bas van Jones brult ook lekker mee. De solo in het nummer schijnt een spontane opname te zijn geweest. Mooi hoe de hele band stil valt, en Page het vinyl voor zichzelf heeft om te exceleren in wat hij zo verdomd goed kan. Daarna mag iedereen los, wat ze dan ook met beide handen aanpakken. Het rock feest is losgebarsten. Wat gaat Bonham heerlijk te werk in dit nummer!!

6.Living Loving Maid (She's Just a Woman) (2:39)
Een plotseling einde van voorgaand nummer brengt me naar dit nummer. Vergeleken met het eerder gespeelde materiaal vind ik dit nummer een stuk minder. Het is te makkelijk, en past er eigenlijk niet bij. Ik lees dat dit ook geen favoriet van Page is, en daar ben ik het dus mee eens. Even een terugval.

7.Ramble On (4:34)
Het intro wekt de indruk dat dit een lief liedje lijkt te worden, maar schijn bedriegt. Zodra Plant zijn stem al iets gaat verheffen weet ik hoe laat het is. Het refrein maakt het nummer een stuk boeiender. Mooi samenspel tussen Jones en Bonham! De tekst refereert naar Lord of the Rings, ik hoor Gollum en Mordor voro bij komen. Dat is interessant. Daar ga ik me later eens meer in verdiepen.

8.Moby Dick (4:20)
Het volgende nummer heeft ook een verwijzing naar een verhaal, net als de voorganger. Het betreft hier een instrumentaal nummer. Vooral een speeltje voor Page, totdat Bonham het spreekwoordelijke, maar ook letterlijke stokje overneemt, en ook volledig de ruimte krijgt om zijn kunsten te vertonen. Voor Bonham begrippen vind ik de solo wat mat en ingetogen. Niet slecht, maar juist bij hem zou je verwachten dat hij lekker er op los zal rammen als ie eindelijk eens de kans kreeg. Het laatste deel gebeurt dat toch ook nog wel een beetje, maar de drum sound blijf ik bescheiden vinden. Een aardige toevoeging op het album, maar geen essentiële. Ik had persoonlijk liever nog een nummer met Plant op vocalen er voor in de plaats gehad.

9.Bring It on Home (4:19)
De blues sluit de plaat af. De harmonica geeft een mooie sfeer mee aan het nummer. Dit intro is een kopie van Bring it on home van Sonny Boy Williamson. Ze hebben het als tribute op plaat gezet, maar er een hoop gezeik over gehad. Het rock deel was wel een Page/Plant compositie. Persoonlijk had ik liever gehoord dat ze die één op één cover volledig hadden afgemaakt. Dat klinkt zo enorm sterk. Hun eigen compositie is nog steeds lekker, maar nu er vergelijkingsmateriaal is, kan ik dat wel zeggen. Het eindigt zoals het begon, op de lekkerste manier.

Net als de voorganger valt dit album op door de grote klasse van alle 4 de bandleden. Iedereen valt op door wat ze enorm goed kunnen. De composities op dit album zijn vaak ook erg goed, maar als geheel net iets minder dan de voorganger. Het instrumentale Moby Dick en Living Loving Maid (She's Just a Woman) zorgen voor dit gevoel. Nog steeds wel een ruime voldoende: 4 sterren

Oh nee, ik vind dit album gerust veel beter dan het debuut van Black Sabbath. Is dit ook een album met eigen materiaal? Volgens mij is dat bij Led Zeppelin altijd al discutabel geweest en dat veel bands bloed geroken hebben, zal dat imago ook niet verbeterd hebben.

Anyway, Led Zeppelins tweede werk. Een meesterwerk! Het rockt meer dan het debuut en Zep krijgt hier ook meer een eigen smoel door. Opvallend vind ik wel dat Iommi de meester van de riff genoemd wordt, maar Jimmy Page is in mijn oren veel effectiever aan het spelen. frivoler in elk geval. En dan niet te vergeten dat dit album de ene na de andere klapper voorbij laat komen. Onbegrijpelijk dat ik zelf vroeger nooit verder kwam dan Whole Lotta Love, terwijl Heartbreaker minstens zo hard knalt. Geen slecht nummer te vinden hier. Ook de ballads (Thank You) zijn mooi. Terecht de koploper!

Tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin

Een tandje beter dan het debuut, voor mij persoonlijk nog het meeste omdat de echt pure bluessongs (die ik gewoon altijd echt saai vind) achterwege blijven en de band de sound nog meer uitbreidt. Ik vind zo'n ballad als Thank You persoonlijk beter dan een song als Heartbreaker, waar ik me vooral erger aan de vrij lelijke break met eveneens brakke gitaarsolo (ja, die klinkt echt veel te haperend om goed te zijn). Ook Ramble On is een fantastische track en over de genialiteit van Whole Lotta Love hoeven we ook geen discussies te hebben. Toch blijf ik een drumsolo op een album (Moby Dick) nooit interessant vinden en doet ook The Lemon Song me niet heel veel. Benieuwd in dat opzicht hoe deel III me gaat bevallen.

Voorlopige tussenstand:
1. Led Zeppelin II
2. Led Zeppelin

Van led Zeppelin had ik met gemak de eerste 4 albums in mijn top 10 lijstje kunnen zetten, maar dat zou wel een eenzijdig beeld van mijn muzikale favorieten geven...... Geeft wel aan hoe goed deze band is geweest en tot op de dag van vandaag tot de verbeelding spreekt. Ik heb dus gekozen voor II want deze vind ik het meest constant en van de 9 tracks halen er 6 de 5 sterren status.... Lemon Song, Living Loving Maid en Moby Dick zijn de tracks die het (net) niet gehaald hebben. Let wel het zijn nog steeds topsongs! We praten hier over minimale verschillen/details. Bovendien staan hier ook 2 tracks op die in mijn beleving in de buitencategorie vallen (=5 sterren plus). Heartbreaker en de weergaloze ballade Thank You.
Dit album wordt in het algemeen ook gezien als de opmaat naar het nieuwe genre "Hard Rock". Niet veel later volgde Black Sabbath en Deep Purple ..... de rest is geschiedenis zullen we maar zeggen.

Schreef ik een paar dagen geleden nog dat ik vond dat The Doors een gevaarlijke zet deden door zowel hun debuut alsook hun tweede plaat in hetzelfde jaar uit te brengen, deden die van Led Zeppelin dat 2 jaar later ook. Er moet in die jaren toch iets in het water hebben gezeten, als je kijkt tegen wat voor tempo er in die tijd fenomenale muziek is uitgekomen.. In ieder geval ben ik over Led Zeppelin II wel iets minder positief. Net zoals de eerste plaat kun je niet naast de kwaliteit van de songs kijken/luisteren en hoewel ik echt wel snap waarom dit zo gelauwerd wordt, zijn er toch ook hier elementen waar ik weinig mee kan. Moby Dick is er daar eentje van, die Bonham was een geweldige drummer en toch is het een hap-slik-weg nummer dat niet blijft hangen. Hetzelfde kan ook gezegd van hekkensluiter Bring It on Home en ook van The Lemon Song (hoewel ik het qua tekst wel nog een grappig nummer vind door de dubbelzinnigheid) ben ik niet helemaal weg. Verder staan hier echter wel een aantal Led Zep klassiekers op en kun je moeilijk ontkennen dat je een gigantische adrenalinestoot krijgt wanneer die heerlijke gitaar bij Whole Lotta Love inkickt. Vreemd genoeg duurt het altijd even wanneer mijn CD begint te spelen op mijn installatie en elke keer denk ik dat er iets mis is om dan een halve meter omhoog te springen wanneer het nummer effectief start.. Toch ook wel een hernieuwde appreciatie trouwens voor Living Loving Maid (She's Just a Woman). Ik had totaal geen herinnering meer aan het nummer maar het is de laatste paar dagen uitgegroeid tot één van de beste tracks op het album. De juiste combinatie van Led Zeppelin I & II had een legendarische plaat opgeleverd maar kom, dit is an sich ook niet verkeerd en dat is best een understatement. Op naar nummer III, in mijn herinnering de beste van de titelloze releases.

Net als de eerste Soft Machine-plaat leerde ik dit album kennen op een leeftijd waarop ik nog maar weinig andere alternatieve muziek kende, dus klonk deze plaat "zoals het kennelijk hoorde" zonder dat ik me afvroeg of hier iets bijzonders gebeurde. Pas toen ik veel later met frisse oren opnieuw ging luisteren viel het me op hoe subtiel en rijkgeschakeerd het geluidsbeeld van dit album is, vol stereo-effecten, echo's, wegstervende koortjes, stiekeme percussie en ver in het geluidskanaal weggestopte gitaren. Ook merkte ik toen pas hoe vaak Page voor "een vrije rol" kiest terwijl hij de begeleiding aan Jones overlaat, zoals op What is and what should never be, The lemon song, Ramble on en (het mooiste voorbeeld) Heartbreaker – hoe kom je er nou op om tijdens een couplet voor de begeleiding van een zangpartij niet een slaggitaar of een riff van een sologitaar te gebruiken maar een loodzware vervormde basgitaar? Het werkt hoe dan ook briljant, maar pas toen ik een keer niet naar de zang maar speciaal naar de gitaarriff van dit nummer begon te luisteren viel me op wat er allemaal gebeurt wanneer de sologitaar stilvalt en het couplet begint.
        Dat zijn de details. Een stap terug en ik zie weer wat een monster deze plaat is, vaak genoemd als het begin van de heavy metal, maar tegelijk zoveel meer dan dat, met folk, blues, rock en pop in de mix, het geheel gebracht met een schandalig zelfvertrouwen, alsof ze de wereld met deze plaat aan hun voeten zouden krijgen. En verdomd als het niet waar was... Misschien wel al honderd keer gedraaid, maar nog steeds niet op uitgeluisterd.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Met een vader die enorm van dit soort muziek houdt moet ik dit album toch al een ontelbaar keer hebben gehoord. Ik weet ook wel zeker dat hij deze in de kast heeft. Maar het is even geleden dat ik het gehoord had.
Opener Whole Lotta Love is natuurlijk een wereldberoemd nummer en is ongeveer het enige wat ik wel al kende van dit album. Het is muzikaal ook precies wat ik zelf associeer met die klassieke rockmuziek. Led Zeppelin voegt daar vaak wel een bepaalde groove (zit vooral in de drums heb ik het idee) aan toe die ik wel wat fijner vind. Sterke zanger ook wel moet ik zeggen en boordevol energie. Thank You vind ik verder een mooi nummer. En Bring it On Home kende ik al van Sonny Boy Williamson(waar volgens mij ook het origineel van is). Ze maken er een aardig eigen versie van.

Snelle opvolger van grote klasse, ramble on is prachtig, evenals thank you en … alle overige nummers. Remaster klinkt als een klok.

Ik ben opgegroeid in een tijd dat je als 12-jarige jongen ontdekte dat er buiten de niemandalletjes uit de Top 40 nog een hele andere popwereld bestond die volwassener en ruiger was. Led Zeppelin was meteen mijn favoriet. Inmiddels weten we allemaal dat het werk van Led Zeppelin van diefstal aan elkaar hangt maar dat doet niets af aan de magische kwaliteit van hun bewerkingen die de originelen ver ontstijgen: de band is als Midas bij wie alles in goud verandert wat hij aanraakte.

Ik heb vaak gedacht dat 'classic rock' eigenlijk een voortzetting van jazz met andere middelen is: het betreft geen zanger met begeleidingsbandje maar alle muzikanten zijn even belangrijk en proberen elkaar af te troeven met virtuoze solo's. Zeker in het geval van Led Zeppelin - en dit blijft voor mij hun beste album - levert dat orgastisch spektakel op waarbij blues of rock 'n' roll en seks heel dicht bij elkaar blijven. Dit is het klassieke album van de klassieke rock.