Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

Wat ben ik blij dat ik dit klassiekertje eens tegenkwam voor 1 euro, tweedehands, hoesje was een beetje beschadigd dus ik mocht hem zo voor een euri meenemen. Effe van een nieuw hoesje voorzien en het ding is als nieuw.
Eenmaal thuisgekomen zet ik het plaatje op, de volumeknop wordt verder opgengedraaid, het riffje van het alom bekende Whole Lotta Love wordt tot mijn gehoor gebracht via mijn koptelefoon, ik draai het album af, en nog een keer, en een dag later nog een keer. En zo gaat het door. Een maand is deze briljante CD mijn CD speler niet uitgeweest, wat mss enigszins vreemd lijkt naar mijn top 10 kijkende. Maar niets is minder waar, zo langzamerhand ben ik in de band van Led Zep geraakt, de ruwe stem van Plant, de geweldige riffjes van Page, het hele sfeertje. Ik heb al hun oudere werk beluisterd en wat ben ik blij dat ik deze oude klasiekertjes ben gaan opgraven.

Persoonlijk vind ik dit de beste uit de reeks eerste Led Zep platen, ook beter dan IV, deze plaat heeft net dat ongepolijste randje wat IV niet heeft. Alleen jammer van die drumsolo.. wat was dat toch met die vreslijk irritante drumsolo's destijds?

Beste album ooit in de categorie non-klassiek. Nee, Led Zep is niet heilig, maar II komt toch aardig in de buurt. De wetenschap dat het één en ander gejat is doet daar niets aan af.

Ik heb op een livealbum niet zo'n moeite met drumsolo's,maar Bonham nam er wel uitgebreid de tijd voor.Nogmaals op studioplaten moeten liedjes staan.Individuele krachtpatserij doe je op de buhne ,en dat deed de groep dan ook heel regelmatig.Ook wel eens te overheersend,als Jimmy Page met zijn strijkstok op de gitaar te keer ging.Het zal wel bij het tijdsbeeld horen.

Deze plaat behaalt na 1 luisterbeurt al 4* voor mij. Wat een songs.
Heartbreaker springt er voor mij wel echt volledig uit momenteel

Dat ik deze muziek nu pas leer kennen. Foei mezelf!!!! ( hetzelfde gevoel heb ik bij CCR ( ook John Fogerty solo ) en Dire Straits ( ook Mark Knopfler solo )

Zijn er nog van deze absolute topbands die het ontdekken waard zijn vraag ik me dan af.

Cream (en Eric Clapton solo + projecten), The Doors, Rory Gallagher komen zo in mij op. Maar natuurlijk is er nog zoveel moois dat je aan het ontdekken blijft

Beter goed gejat dan slecht. (Borsato?)

Dit is in mijn ogen na het vierde deel de beste Zeppelin plaat.
Stevige Blues met superaanstekelige riffjes.
Heerlijk gewoon, de eerste 6 cd's zijn gewoon allen 5 sterren cd's.
Er staan wel altijd een paar nummers op die iets minder zijn, maar het blijven zulke goede cd's.

Stukje religie eigenlijk Led Zeppelin.
5*

Tja gejat.. ze hebben het dan in ieder geval goed gedaan haha.

Hier heb je zowaar gelijk. Deze moet in mijn top 10. Deep Purple vind ik ook geweldig, maar dan wel weer stukken minder dan Led Zeppelin, die voor mij toch wel ''heilig'' zijn.

Ik vind dit het beste album van Led Zeppelin.
Omdat elk nummer (op Living Loving Maid) iets heeft waar ik kippenvel van krijg.
Whole Lotta Love heeft een riff dat je nooit weer vergeet.
De volgende 2 vind ik de stem van Robert Plant prachtig.
Als ik het nummer Thank You luister krijg ik een gevoel van binnen wat niet te beschrijven is.
Heartbreaker is gewoon een geweldig rocknummer met een solo die eigelijk totaal niet bijzonder is maar daarom juist mooi.
Ramble On is geniaal,rustig en tegelijkertijd weer die verhoging van Robert Plant zn stem en een prachtige solo van Page.
Moby Dick heeft ook weer een lekker riff wat mooi op het einde word herhaald.
De overgang bij Bring It On Home moet ik gewoon minimaal 1x per week horen,Prachtig!!!
Dit is toch echt het album dat het dichtst bij een 10 in de buurt komt,maar naar mijn mening vind ik een 10 geven voor een album niet kunnen,er is toch altijd wel iets wat ontbreekt of er niet op hoort.

Ik kan wel een paar albums noemen waar niets aan ontbreekt en die volmaakt zijn .

Volmaakte albums bestaan niet, Hans Brouwer, bij ieder album zijn er nummers die ik beter vind dan andere, en als je blijft zoeken zul je op elk album zwakke punten vinden. Maar de albums die ik 5* geeft komen volgens mij wel in de buurt van volmaaktheid.

Ik heb besloten toch maar wel een 5* te geven.

Fijne plaat, maar geef mij maar nummer 1.

Wat een prachtige plaat van Led Zeppelin toch weer. Was het niet voor het gefreak in Whole Lotta Love en de eindeloze drums in Moby Dick had dit toch zeker 5* behaald. Ik kan er gewoon niet over uit hoe een band zo snel achter elkaar zo veel albums uit kan brengen die allemaal van zo een hoge kwaliteit zijn. 4.5*

Weer een uitstekend album van de Zeps, maar het is bij mij het 3e album van de eerste 4 . Ik weet het , het klinkt tegenstrijdig. Ik bedoel ermee dat het niet mijn voorkeur heeft om hem af te spelen. Tuurlijk, het begint super met Whole lotta love. Dan komen er echter 3 nummers die objectief wel goed zijn , maar die mij persoonlijk iets minder doen, tot de 'slepende' riff van Heartbreaker.
Van kant B (LP) vind ik Ramble on een pareltje, Living loving maid wel lekker, Moby Dick toch wat een opvuller en Bring it on home een waardige afsluiter.

In 1969 was ik nog maar drie jaar, dus ik heb die periode niet bewust meegemaakt. Toch ben ik in de jaren daarna opgegroeid met deze muziek in het huis. Ik heb drie oudere broers, allen muziekliefhebbers. Dit album, maar ook alle andere albums van Led Zeppelin, werden veel gedraaid in mijn aanwezigheid. Het is een deel van mijn opvoeding geweest

Zelf ben ik meer een liefhebber geworden van muziek uit de jaren 80, maar ik vond dat ik verplicht was om minstens 1 album van Led Zeppelin in mijn bezit te hebben. Dat werd dan deze "Led Zeppelin II", omdat ik Whole Lotta Love geweldig vind, met die stereo-effecten. Misschien volgen in de toekomst nog meer albums van Led Zeppelin in mijn collectie.

De beste (in mijn ogen dan) is in ieder geval al binnen

Op naar het (eerste) kwartet!

Toen ik een paar jaar geleden begon met veel muziek luisteren, kwam mijn vader aanzetten met een paar Led Zeppelin cds, of ik dat ook leuk vond. Ik ben meteen gaan luisteren, en het was inderdaad geweldig! Led Zeppelin IV draaide ik bijna dagelijks.

Ik heb daarna blind Led Zeppelin II gekocht, een cd die mijn vader nog niet had. Daar heb ik geen spijt van gekregen, wat een kracht heeft deze muziek!

De opener Whole Lotta Love is een opvallende mix tussen keiharde dirty blues rock en psychedelische rock. De nu zowat al legendarische riff met het rauwe geluid, samen met de krachtige stem van Robert Plant, het gebeuk op de drums, en de duidelijke bas geven dit nummer echt een heel stevig geluid, maar datzelfde geluid vliegt opeens om je oren van links naar rechts, dan hoor je Robert Plant opeens gillen in je linkeroor, en rechts een verdwaalde gitaar.

Het hele album heeft een bepaald geluid dat dit album uniek maakt, het is het meest rauwe, bluesy hard rock album van Led Zep. De gitaar heeft een soort rauw groovegeluid, en de bas is heel duidelijk en krachtig.

Het tweede nummer What Is and What Should Never Be is een wat rustiger nummer met een geweldige baslijn en op het einde nog een echt geweldige gitaarriff.

The Lemon Song is de rauwste vuilste blues die ik ooit gehoord heb, de krijsende Robert Plant over de groovende bas van John Paul Jones, en Jimmy Page scheurt er op los met solo's en riffs.
Mooie afwisseling van snelle stukken met veel gitaar, en langzame stukjes met veel duidelijk baswerk.

Thank You is een heel ander soort nummer, een rustig nummer met een hammond orgel en akoestische gitaar.

Heartbreaker is daarna weer echt hard rock, met middenin misschien wel een van Jimmy Page z'n bekendste gitaarsolo's, de climax van het nummer daarna is misschien wel een van de beste stukjes van deze cd, de power is echt geweldig!

Dan komt met Living Loving Maid (She's Just a Woman) een snel nummertje, dat niet de beuk heeft van de wat meer bluesy nummers, maar wel een ongelooflijke swing, het is Jimmy Page minst favoriete Led Zep song, maar hier is wat mij betreft helemaal niks mis mee.

Hierna komt Ramble On, met een sfeervol akoestisch gitaartje en een goeie baslijn, en dan een geweldig refrein met een mooie afwisseling van harde en zachte stukjes, maar het is vooral een geweldig sfeervol nummer.

De drumsolo Moby Dick begint en eindigt met een vette riff, en daartussenin zit de solo van John Bonham. Kan ik eigenlijk niet veel over zeggen, gewoon goede solo, en ook niet te lang zodat het ook leuk blijft om ernaar te luisteren.

Bring It on Home begint met een stoffige bluesriff met een diepe bas, mondharmonica en een Robert Plant die zingt alsof hij zijn tanden kwijt is, aan de ene kant duidelijk een intro met een beetje humor, maar aan de andere kant heeft het ook de typische groove van dit album, een wat dreigend geluid. Middenin gaat het nummer opeens los met wat mij betreft een van Jimmy Page z'n beste gitaarriffs. Tegen het einde is er nog heel even een stukje van die blues waar het nummer mee begon, en dat sluit het album goed af.

Gewoon een heel goed album van een geweldige band!

Na Black Sabbath - Paranoid is dit de 2e LP die ik als jochie van 14 gekocht heb. Nog steeds draai ik dit super album.
Led Zeppelin is een band met zeer goede muzikanten: Jimmy Page, een waanzinnig veelzijdige gitarist, Robert Plant, veelzijdig zanger, John Paul Jones, de bassist op de achtergrond en John Bonham, een fantastische drummer, helaas veel te voreg overleden maar hij heeft zijn drum genen aan zijn zoon Jason Bonham doorgegeven.
Een band die veel heeft beteked voor de rockmuziek.
En leuk om te horen dat de 'jeugd' ze ook waardeerd.
Ander goede albums: LZ 1, LZ 3, LZ 4 en de verzamelaar Mothership.

Papartis

Andere goede albums: LZ I, III, IV, Physical Graffiti en Houses of the Holy. En naar mijn mening ook Presence en In Through the Out Door. Schrap die waardeloze verzamelaar Mothership maar.

Die verzamelaar is nochtans voor mensen die Led Zep niet kennen een mooie instapper ( zeker de versie met live-dvd materiaal )

Rory Gallagher is ondertss ook opgenomen in mijn collectie, wonderbaarlijk sterk.

Als ik aan mijn kennismaking met Led Zeppelin terugdenk moet ik toch altijd weer lachen. Zat ik een proefwerk muziek te maken, komt de solo in Stairway to Heaven langs. Wat de vraag erbij was weet ik helaas niet meer,de grootste moeite om stil te blijven zitten op die stoel had ik in ieder geval wel haha.

Ja, het is een album vol met klassiekers maar toch vind ik deze minder dan Led Zeppelin I. Nummers van het kaliber Dazed and Confused, I can't quit you, maar ook How many more times en You shook me kom ik minder tegen op dit album. Living loving maid vind ik iets te poppy en simpel en ook de klassieker What is and what should never be spreekt mij - ondanks de vernieuwing die ze in dit nummer ten toonspreidden - minder aan. Ik heb van whole lotta love ooit een andere versie gepindakaast die ik eerder kende dan die van het album. Er zat meer power in en ook het stuk na het middengedeelte was heftiger. Misschien kent iemand een alternatieve (geen live) versie waar ik over spreek. De albumversie vind ik minder dan bijvoorbeeld Dazed and Confused.

Ik klink nu erg negatief maar ik ben over veel van het album te spreken. The lemon song met die heerlijke basloopjes van John Paul Jones, Heartbraker met het fingerpicking avant la lettre van Jimmy Page, de live-favoriet Moby Dick en de blues-standard Bring it on home zijn niet te versmaden. Na 1 en 4 het beste Led Zep-album. 4****

@Chrono85;

Voor mij 1 van de beste Rock-albums uberhaupt en zekerrrr de best van Led Zep. Zelf vind ik 4 idd een goede 2e (op gepaste afstand) en maakt hun eerste de top 3 compleet.
Motivatie: naast het gestelde door Chrono, vind ik de gehele plaat prima te pruimen maar bovenal is het openingsnr. 1 van de beste Rock-nrs evah...

Door flink te jatten uit 25 jaar muziekgeschiedenis. Wie wil weten hoe dit mijn stemgedrag beïnvloedt hoeft alleen maar naar mijn top-4 te kijken.
Led Zep II komt zo dicht bij het perfecte album als mogelijk is, inclusief de drumsolo. Het enige zeer minieme minpuntje is het wat stereotype Livin' lovin' maid, dat op vele andere (mindere) rockalbums een positieve uitschieter zou zijn.

@ M.Nieuweboer; fijn om te lezen dat er nog echte Zepfans rondlopen. Ik vind die muziek ook zo... eeuwig, of hoe noem je dit?
Onverwoestbaar.
Natuurlijk hebben Page & Plant ontzettend de bluescatalogus geplunderd en zijn ze flink aan het jatten geweest, maar ze deden met dat brute grondmateriaal tenminste iets origineels. Hoezee!


Nieweboer; iets tegen Whitesnake, zo te zien? Ik kàn er niets tegen hebben, omdat ik die muziek nooit gehoord heb, echt niet, ik ken dat echt niet!