Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

Geniet gewoon van elk album van LZ. Ze zijn het allemaal waard om te beluisteren.

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. In Through the Outdoor vind ik maar matigjes. Presence is ook al een stuk minder, maar wel een prettig album.

IV vind ik beduidend minder, sterke nummers afgewisselt met wat inspiratieloze nummers

daarna had ik het met zep zon beetje wel gehad

tot en met 3 is het gaan met de banaan, III als absolute topper

op III hoor je een uiterst creatieve zep zonder leentjebuur en dat maakt de plaat imo mede zo sterk

Tja , dit blijf je houden ; ik vind III interessant en goed, maar wel de minste van de eerste 4. Je kunt bij wijze van spreken beter een beetje 'leentjebuur' spelen, zoals bij de eerste 2, dan een ietwat wisselvalliger plaat met geheel eigen materiaal en dan komen met je meesterwerk IV. Wat zeggen ze ook maar weer...'beter goed gejat dan slecht gemaakt'.....al is dat bij Zeps 1e 4 albums natuurlijk zwaar overdreven. Inspiratie is prima, maar als dat leidt (imo) tot een iets minder constente plaat zit , hek ik liver de andere drie; maar goed, daar wordt hier verschillend over gedacht.

Maar toch zijn die platen het waard om ze te beluisteren. Ik zeg ook niet dat het nog even briljante platen zijn, maar er staan nog een aantal parels op hoor.

De eerste vier Led Zeppelin platen zijn echt top. Dit album is ook echt de max. Whole lotta love en Ramble On

Grappig dat de fanbase van LZ zo verdeeld is. We zijn het absoluut niet eens over wat het beste album is.
Voor mij alleen maar een bevestiging dat LZ een geweldige band is!

idd, bijna de enige band waar je die discussie over kan voeren.

Het drumgeluid op Ramble On vind ik vaak vervelend. Best jammer, aangezien het verder een geniaal nummer is!

Het drumwerk klinkt inderdaad alsof mr. Bonham op zijn bovenbeen drumt i.p.v. op een drumpan . Ik vind dat juist 1 van de charmes van 'Ramble On'.

Echt, dit album word per luisterbeurt genialer. Je hoort aan de productie wel dat het een oud album is, maar toch is het zo geniaal. De eerste drie nummers zijn fantastisch, en groeien naarmate je ze luistert. Thank You is ook zo'n wonderbaarlijk mooi nummer, en de nummers die daar op volgen zijn ook schitterend. Ik hou van deze plaat!

Ik hou er zelfs nog meer van. Magistraal werk van LZ en iets wat ik altijd zal blijven koesteren

Ik ken eigelijk nog maar twee albums, maar binnenkort volgen er zeker meer. Dit is zo'n band waar ik alle albums wil gaan luisteren, en dat zeer grondig. Zoals bij deze plaat. Op het eerste gehoor wist ik al dat het geweldig was, maar nu groeien de songs ook, en kan ik ze wel dromen. Ik zal mijn stem trouwens verhogen met een halfje. Heel waarschijnlijk zal het ooit wel de maximum score halen.

Toen ik als 17-jarige met een tweederangs electrische gitaar vocht met het intro van Smells Like Teen Spirit, speelden goede vrienden met hun band covers van The Who en Led Zeppelin.

Ik vond die ouwe lullen muziek toen maar niets. Ik was doof.

Een half leven verder, heb ik me alsnog bekeerd. Wat een band is dit.

Smerige blues in combinatie met dampende hardrock. Songs die roken en branden, maar ook ontroeren. Led Zeppelin II heeft het allemaal, inclusief een duivelse Plant en een onnavolgbare Page.

Jimmy Page, wat een gitarist, eist de hoofdrol op.

De moddervette rif van Whole Lotta Love zet meteen de toon. Dit is geen muziek van/voor lieverdjes. Een briljante rocksong, hall of fame waardig. Met een krijsende Plant, een diabolisch intermezzo en een vlammende gitaarsolo als toetje. Een dijk van een nummer, nog steeds.

What Is And What Should Never Be is andere koffie. Alsof deze song geen keuze maken kan tussen het slaapwiegende effect van een intiem liefdeslied en de decibellen van de bluesrock. Dat levert een spannend pareltje op, dat beide kanten van Led Zep laat horen.

Dat ze de blues in hun genen hadden, hoor je op The Lemon Song. Bluesrock in zijn meest elementaire vorm, gruizig, smerig en stinkend naar diesel. Alsof Page geen electrische gitaar, maar er eentje op mazout bespeelt. En die meesterlijke solo weer...

Thank You is het volgende hoogtepunt. Ditmaal gewapend met hammond orgel en fantastische melodielijnen. Meer pop dan rock, bij vlagen Byrdsiaans en met een leuk boeketje flower power.

De trage maar niet minder grandioze rif van Heartbreaker luidt weer een paragraafje oerdelijke rock in.

Living Love Maid sluit zich daarbij aan. Het minste nummer (lees: het meest doorsnee of het minst verrassend) maar wel een lekkere meezinger natuurlijk.

Dat akoestische gitaren ook kunnen rocken hoor je op Ramble On, al mist dit nummer een vonkje heilig vuur.

Moby Dick is een exercitie van de kunsten van Jimmy Page en John Bonham en aan afsluiter Bring It On Home (weer zo'n superrif) zul je je ook geen buil vallen.

Klassieker die het waard is om te ontdekken. Ik was er blij mee in ieder geval.

Mooi vervolg op hun debuut

Thank You is verbluffend sterk. Beter dan het bekende Whole Lotta Love.

Thank You is toch een heel andere song dan Whole Lotta Love? Dat hij wat ondergewaardeerd is ten opzichte van andere Zeppelin songs kan ik alleen maar beamen.

Ik word niet goed van dat eeuwige ''gejat of niet'' discussie/gezeik over Page en zijn kornuiten.
Mensen, het gaat om de muziek, en die is werelds.
Een van de beste bands ooit, ik heb niet voor niets een tattoo van Jimmy Page op mijn rechter schouder staan.

Dus luister nu maar gewoon hun muziek, zonder je af te vragen of deze riff misschien wel (half) ''gejat'' is door een andere artiest.

vanewge die tatoe natuurlijk die ferme reactie

je zou toch eens moeten toegeven dat page niet helemaal is wat je dacht dat ie was

kuttatoe

het maakt in zoverre een reet uit dat wanneer page netjes bronvermeldingen zou hebben gedaan, de band misschien minder populair was geworden omdat het alemaal niet zo bijster origineel bleek te zijn

just a note

Wat maakt dat nou uit man. Iedere artiest heeft wel ooit ergens een riff of een stuk muziek gejat. Vooral in begin van carrieres, toen van div artiesten muziek nog vorm moest krijgen. Bijna iedereen gaat voor het grote geld en wat goed verkoopt. Ik vind Led Zep zo authentiek, dat het mij niet uitmaakt of er gedeeltes gejat zijn of niet. Niet veel artiesten komen qua rockgehalte en niveau in de buurt van Led Zep. Beluister het live album How The West was Won maar eens.

maakt mij voor de muziek ook gene reet uit maar wat meer eerlijkheid over bronnen zou toch netjes zijn

Daar ben ik het mee eens. Ik heb er meer respect voor als iemand zelf z'n riffs bedenkt, maar als dat minder goede riffs oplevert (dus minder goede muziek) dan moet hij dat niet doen. Die 'gejatte' riffs heeft Page voorzien van een eigen draai, en ze klinken gewoon geweldig. Het had hem echter wel gesierd als hij overal de 'bronvermeling' bij had gegeven (en dat geld ook voor Plant met zijn teksten).

Kan je niet helemaal volgen met In Through The Outdoor.
Het is natuurlijk niet zo sterk op muzikaal vlak, mede door (bijna) geen inbreng van Page en Bonham. En toch is iedere song goed. Er staan geen pareltjes op als Babe, I'm Gonna Leave You of Kashmir,... maar er staan ook geen vullers op waarvan je denkt : "Pf, even overslaan dit nummer!". Het bevat vele catchy (Fool In The Rain,...) , één a twee hardere songs (Hot Dog, In The Evening,...) en ook enkele 'love songs'. Nu moet ik zeggen, normaal haat ik zulke songs. En toch vind ik All My Love één van Zeppelin's beste, ook I'm Crawling is goed. In mijn opinie is In Through The Outdoor beter dan Prescense, en kan hij zelf ook tippen aan Led Zeppelin III.

All My Love is geen liefdesliedje. Het is een nummer dat Plant heeft gemaakt omwille van zijn overleden zoontje

Echt?
Wel, dat maakt het nummer nog beter, door de diepgang van de song.

Gelukkig, toch een medestander gevonden !!

Hier staat geeneen slecht nummer op, net zoals op Led Zeppelin 4

Zorg maar dat ik jou niet tegen kom!

zorg maar dat je mij nie tegenkomt!

hahaha

Eigenlijk vind ik deze nog beter dan 4.