Je zou natuurlijk ook een begin kunnen maken met de uitsluiting. Avant-garde en klassiek kun je alvast weglaten. Bepaalde vormen van jazz ook (Ella Fitzgerald mag je bijv. wel pop noemen). 'Electronische genres' blijven dan een beetje lastig, maar verder heb je met wat overblijft al een aardige selectie van wat pop is. Je kan wel nog dieper graven, maar wat heeft dat eigenlijk voor zin? Zelfs academici nemen die moeite vaak niet. Mensen begrijpen de bedoeling waarschijnlijk toch wel.

Rock = pop. Pop is hier op de site een nogal foutieve benaming voor hitparadepop, gok ik.

Dat zeg ik toch,: beperkt referentie kader.


Precies wat ik zeg: beperkt referentie kader.
Ik heb een maand of twee heel veel geklaagd dat het een behoorlijke lijst aan rockisme aan. Hier is echter vanaf eind jaren 70 tot nu heel veel verandering in gekomen.

En het mooiste is nu eigenlijk ook nog dat je klaagt dat het te veel rock is terwijl er nu een album is die dat in de verste verte NIET is.



De afbakening in deze lijst is dat het een essentiële plaat moet zijn voor de pop en/of rockmuziek. Aangezien in de muziektheorie alles wat geen klassiek, jazz, niet-westers, folk of blues is tot de popmuziek wordt gerekend is het dus een zeer breed begrip.
Als we ons dan op dit album richten, is dit voor een subgenre van het subgenre binnen de electronische muziek een zeer belangrijk, ik mag wel zeggen essentieel, genre definiërend, album geweest dus past dit zeer goed binnen de hier gestelde lijnen.
Maar jij hebt blijkbaar moeite dit te accepteren. Wellicht omdat je het niet kent, je het niet leuk vindt of gewoon.


Wellicht als je hier moeite mee hebt zou je je er gewoon afzijdig van moeten houden en mensen die hier minder moeite mee hebben dat voor jou laten doen. Maakt je leven een stuk makkelijker en voorkomt domme vragen (ik zou willen zeggen ze bestaan niet maar word iets te vaak op mijn ongelijk hier in gewezen).

Morgen:




biatch...

Ah, het eerste MuMe-album. Mij is even ontschoten of de Nieuwe Cultuurkenner van na 2004 is, maar als dat zo is, kunnen ze daar natuurlijk niet aan voorbijgaan.

Waarbij het tussenhaakjes gedeelte nog wel een extra verdiend

Wat GrafGantz wél goed gegist heeft deze keer is het jaartal: Nogmaals een album uit 1992....



Henry's Dream (1992), Nick Cave & The Bad Seeds





Uit het internet gepikt begeleidend stukje bij het album gepost.




>Topic overzicht (Alle albums tot nu toe.)

Toelichtingen:

> Introductie + Toelichtingen 1&2:

> Toelichting 3:

> Toelichting 4:

> Toelichting 5:

> Toelichting 6:

> Introductie tot "De Cultuurkenner-2"

"Let's take the average Caveman"

Nick Cave hoort hier zeker thuis, al zou ik voor Let Love In zijn gegaan.

Ik zou gaan voor het heerlijke rauwe Tender Prey(mercy seat ).

Ik ben zelf verre van een Cave-kenner, maar dat hij hier niet misplaatst is lijkt mij zelfs zo klaar als een klontje. Maar met welk album? Dat lijkt me niet zo duidelijk.

Die indruk kreeg ik ook een beetje toen ik bij het album het stukje van Lukk0 doornam. Deed mij terug denken aan de keuze van "Revolver", wat ook als een overlappend overgangsalbum tussen twee artistieke periodes werd omschreven.

Bij mijn speurwerk naar meer info ben ik ook meermaals tegengekomen dat Cave zelf niet zo gelukkig zou zijn geweest met de productie van David Briggs voor dit album. Wat mij dan toch weer een wenksbrouw deed fronsen aangaande de nominatie van juist dit album voor dit plekje.

Heb het album nooit beluisterd, maar wel een aantal andere van Cave. Heb een tijd wat moeite gehad met dergelijke stemmen, maar nu gaat het wel. Alleen kan ik nou niet echt zeggen dat ik zijn muziek vaak opzet...

Geweldig nummer en clip van Jimmy Castor Bunch hierboven trouwens

Indeed .

Het enige Cave album dat ik heb is Murder Ballads, en die vind ik schitterend. Tot nu toe heb ik nog geen andere dingen van Cave gehoord die ik nog beter zou kunnen vinden, maar ik merk nu net dat deze hier op MuMe niet zo hoog gewaardeerd word. Ik heb ook altijd gedacht dat Murder Ballads een verzamelalbum was, maar hij staat hier tussen de reguliere...

edit: Blijkt weer maar eens hoeveel ik van Nick Cave ken...

Nick Cave & The Bad Seeds horen zeker in de lijst, maar inderdaad, met welk album...

Mijn persoonlijke favoriet is No More Shall We Part, maar Henry's Dream is wat opzienbarender.

Goede keuze.

Samen met zijn laatste, het enige album dat ik niet heb.

Lijkt me voor de MuMe Cave fans alvast wel: Cave - top (tussenstand, tot herman roet in het eten kwam gooien )

Het wordt eens tijd dat ik wat door doe aan dit lijstje, ik zit nog altijd maar aan The Doors.

Van Henry's Dream heb ik wel gelijk de cd single I Had A Dream, Joe gekocht, met live versies van The Mercy Seat, The Carny en The Ship Song.
Vrij snel de overige albums gekocht, en naar een concert van Cave gegaan.
Mijn verwachtingen lagen hoog bij de opvolger, die het voor mij meer dan waar maakte.

Ik vind dit overwegend wel zijn beste album, het is in elk geval het meest kompleet wat betreft de verschillende stijlen van de man, rustiger nummers en de wat opgefokter en hysterische nummers, allemaal wel met een countryrandje eromheen. Maar dat maakt dat het ook een mooie eenheid vormt. Weer uiterst tevreden met deze keuze en 1992 blijkt toch wel een ernstig cruciaal muziekjaar te zijn geweest

Deze ken ik nog niet van Herr Cave, misschien moet ik me hier toch eens aan gaan wagen.

Desondanks durf ik de stelling wel aan dat het debuut van Dre of bijvoorbeeld die eerste van Snoop "essentiëler" zijn dan welk Cave album dan ook (die aanhalingstekens staan er met reden, voor het geval chevy een 100% waterdichte definitie van essentieel verlangt). Terwijl ik overigens wel verwacht dat deze van Cave me persoonlijk beter zal bevallen, voor het geval me verweten wordt dat ik persoonlijke smaak hier laat prevaleren.

Ik ben sowieso wel benieuwd hoeveel hiphop albums er de komende week de revue zullen gaan passeren, aangezien dat een van de genres is geweest (samen met electronische muziek) waar in de jaren '90 de meeste vernieuwingen plaats hebben gevonden.

Eensch met Graf, hoe hoog ik dhr. Cave ook heb zitten.

'Henry's Dream', dat is de beste die ik ken van Nick Cave. Zeker een aanrader, Micha en Maarten!

Een contradiction interminalis, gezien de laagte waarop men normaal een 'cave' aantreft. Vond samenwerking met buurmeisje Kylie op Murder ballads echt 1 van het soort "the beauty and the beast"

Bovenstaande heeft blijkbaar nooit Phantasy Star III gespeeld: daarin is er toch echt sprake van een grot in de lucht.

Volledig mee eens. (even voor de duidelijk heid: ik ken Henry's Dream wel en heb hem op 4,5* staan)

Het toppunt van Verfremdung: een Neerlanditzie die zich bij wijze van immanente poetica beroept op een Game!

De essentiële jaren van Nick Cave liggen jaren vroeger vind ik persoonlijk, maar hij hoort wel in dit rijtje thuis. Als essentieel voor '92 zou ik eerder Check Your Head kiezen.

Als ik maar één album van Nick Cave zou mogen hebben zou ik ontegenzeggelijk voor Henry's Dream gaan, maar of dit nou een essentieel album is durf ik met wat minder zekerheid te stellen. Aphex Twin bijvoorbeeld definieerde een sub-genre, evenals Joy Division, The Velver Underground etc. Dat zou ik Nick Cave niet direct nadragen, maar feit is wel dat zijn naam bij nieuwe afwisselend ruige zangers al erg snel valt. Namen die in mij opkomen zijn bijvoorbeeld The Veils en Mark Lanegan, zeker niet de minste namen. Uiteindelijk wel een terechte keuze denk ik.

Ik persoonlijk vind dat Nick Cave hier mooi aansluit bij het rijtje artiesten zoals o.a. Van Morrison, Tom Waits en Elvis Costello, die ik vooral hun plaats hier verdiend zie onder punt 4 van mijn eigen quote: