Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969)

Ben ik 't mee eens. Het lijkt wel eens alsof de muziek ineens minder wordt gevonden omdat ze nogal asociaal met credits en vergoedingen zijn omgegaan. Bij bijv. Cream hoor je nooit iemand over coveren.

dazed and confused is het eerste hardrock nummer. sabbath begon pas na het beluisteren van dit album rock te spelen en ook purple gooide het roer om na het beluisteren van zep 1.en roger glover was zelf verbaasd bij purple te mogen bassen omdat hij niet zo goed was. een juiste constatering lijkt me.

Blue Cheer en Iron Butterfly waren al eerder.

Die diskjockeys zijn de meest irritante kleuters op tv.

Hebben ze het b.v. over een Lou Reed, oh geweldig hier, oh geweldig daar....en dan .b.v. over zijn laatste album, nee dat kan niet, is echt zo slecht.

Wat ik bedoel, ze lopen maar achter helden aan in adoratie (omdat ze zelf nooit echt iets gekund hebben en maar discjockey geworden zijn), maar dan als puntje bij paaltje komt staan ze opeens boven de artiest, zullen zij wel even zeggen of iets goed of slecht is, en is het helemaal niks die laatste plaat, zo vreselijk hypocriet volk.

Dus iemand mag geen negatieve mening hebben over een band omdat ze zelf nooit verder zijn gekomen ? Dan kunnen we maar beter niet meer recenseren.

Het is die houding die ik bekritiseer, maar je hoeft het niet te snappen hoor, dat doet 99% van de mensen niet, die zien dat soort dingen niet.

Ja, het zal dat wel zijn.

Ik irriteer me gewoon mateloos aan die Leo, zit er ook bij met een uitstraling van...dat mij dit allemaal nog mag overkomen, god allejezus waar heb ik dit aan te danken?

Neemt niet weg dat ik het ansich een hele prima vent vind.

Als ie nou gewoon zou zeggen, ach ik ben maar een simpele ziel die veel gelezen heeft over muzikanten en veel geluisterd, dan was hij mijn man.

Ach er is nog zo een ex disc jockey Felix Meurders, die van arre moede maar consumenten programmas ging presenteren, dit soort mensen is het spoor zo ontzettend bijster.

Gelukkig heeft dit allemaal wel heel veel met LZ te maken.

Laten we het erop houden dat je Dazed & Confused bent ......

Stijg iets te ver boven de middelmaat uit, dat maakt het leven niet eenvoudig. En ja ik ben fan van eenvoud en nederigheid.

Inderdaad, want de versie van Jake Holmes is hierbij vergeleken maar slappe hap.


Nope.
The Kinks - You really Got me, All Day and all of the Night
The Who - My Generation
Jimi Hendrix - Purple Haze

met excuses aan iedereen die ik vergeten ben.

Grapjas ! Die uitvoeringen zijn toch niet te vergelijken

Dit is voor mij het beste album dat ze ooit gemaakt hebben. sterke zang en opbouw op how many more times met daarbij een dijk van een gitarenrif en een prachtige gitarenklank.

Dazed en confused met geweldig drumwerk!

Kortom knap en sterk gitarenwerk op vele nummers!

Ook enkele rustigere nummers zorgen voor een goede balans op dit album;

Baby i'm gonna leave you, your time is gonna come,black mountain side


mijn favorieten: how many more times,dazed en confused en good times bad times!!

Je eerste posting in 3 jaar, hoe komt dat zo favorito10?

Neehoor. Zit juist erg veel spanning in

Ik verzamel cd's en dat is toch wel een cd die erbij moest.
Voor 6,99 bij de FRS heb ik gister de cd binnen gehaald.
Prima cd met heerlijke nummers die ik stiekem allemaal al kende.
Het hoogte punt voor mij is Babe i'm gonna leave, geweldige climax.

****

nieuweboer, the who hebben nooit hardrock gemaakt,de kinks ook niet maar om volledig te zijn , jimmy page schreef de riff voor you really got me (volgens jon lord die erbij was en het aan blackmore vertelde, die het ook echt een pageriff vindt), all day is een replica van you really got me en hendrix maakte lijkt mij pas met voodoo chile(slight return) zijn eerste echte hardrock opname. had iets obscuurs genoemd, dan had ik je niet kunnen repliceren.

Op Wiki staat dat het om de solo gaat i.p.v. de riff. Misschien is het een idee om eerst even te controleren of het klopt, want je bent nogal slordig met feiten.

En met reageren...

Je zal maar met zo'n debuutalbum op de proppen komen. Vol met goede tot ijzersterke nummers en met een geweldige sound. Van bluesrock tot hardrock tot briljante rustige rock, oh zo mooi. En dat alles fantastisch neergezet: de zuigende vocalen van Robert Plant, de briljante dynamische gitaren van Jimmy Page en de uitstekende backbone van de band: bassist John Paul Jones en drummer en geweldenaar John Bonham.

Opener Good Times Bad Times alleen al: hoe lekker kan een rocksong zijn? Tijdloos ook. Afwisselend is dit debuutalbum ook: Babe I'm Gonna Leave You is rustige maar wel dynamische rock. Ik vind dit zo'n prachtig nummer! Ik waardeer de stampende bluesrock van You Shook Me juist wel: alleen die orgelsolo al. Side A wordt afgesloten met één van de eerste hardrocknummers, en wat voor één: Dazed and Confused staat ook in 2012 nog steeds als een metalen huis met een betonnen fundering. Wat een dijk van een nummer is dat toch!

Side B is wat afwisselender in kwaliteit, hoewel de meeste van de songs toch van vrij goed tot super zijn, zeker het knallende Communication Breakdown en het hele mooie Your Time Is Gonna Come.
Een fantastisch debuutalbum kortom van een hele grote band, die in hetzelfde jaar met nog zo'n geweldige album zou komen.

Hoe goed LZ1 ook is die 2de worp hebben ze voor mij nooit meer overtroffen. Elk nummer zit daar perfect waar hier bijvoorbeeld Black mountain side & I Can't Quit You Baby voor mij minder zijn.

Ik ga mee met fantastisch debuutalbum van een hele grote band.
Al is het niet hun beste. Kun je nagaan.
Led Zeppelin II was de eerste LP die ik had van hen (gekregen van een klasgenootje die ineens helemaal into symfo en jazzrock was) en een aantal jaren later, toen ik wat meer geld had, deze toen ook gekocht.
Zoals gezegd een fantastische debuutplaat met een voor die tijd een ongekend heavy geluid.
Want je kunt zeggen wat je wilt: voor mij zijn het toch de mede-uitvinders van de hardrock en hun albums staan nog steeds als een huis.
Jimmy Page met prachtig gitaarwerk, de bonkende drummer John Bonham, de solide bassist Jones (die ik ook erg graag op de toetsen hoor) en de fantastische zanger Robert Plant die net zo goed mooi ingetogen kan zingen, als krijsen als een krolse kat.

Voor de rest is hier natuurlijk alles al over gezegd.
Mijn favorieten zijn hier het geweldige Dazed And Confused, het dynamische Babe, I'm Gonna Leave You, het ietwat spiegedeliese Your Time Is Gonna Come, Black Mountain Side en de in elkaar overlopende afsluiters.
Hebben we natuurlijk al bijna weer alles gehad...
Alleen You Shook Me had van mij de helft korter mogen duren.
Een 4-sterren debuut voor een van de invloedrijkste rockbands ooit.

Hiermee begon mijn LP carrière, bij een vriendje op zolder met nog wat klasgenoten waar je verder niks mee had, een duistere R&R sekte.
Mooie tijd was dat.

De gelijknamige debuutplaat van Led Zeppelin wordt gezien als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis; de geboorte van de hardrock. Dat valt mijn inziens te betwisten, maar ik hoor op "Led Zeppelin" vooral dat deze Britse heren de mosterd bij de blues hebben gehaald (en nee ik ga niet de overbekende discussie over de credits opnieuw aanhalen). Uiteraard klinkt het allemaal wat zwaarder met die opzwepende gitaren van Jimmy Page, de dreunende drums van John Bonham en de rollende bas van John Paul Jones. Daarnaast zorgt Robert Plant met zijn vocalen ook nog eens voor de nodige psychedelische trekjes. De plaat opent met "Good Times Bad Times", een heerlijk rocknummer met een gitaarriff zoals alleen Jimmy Page die kan produceren. Strak en tegelijk toch nonchalant, misschien zelfs wel een tikkeltje slordig. Maar dat is juist de charme van Page. Dan volgt "Babe I'm Gonna Leave You". Het eerste echte hoogtepunt. Dit is gewoon meeslepende blues. "You Shook Me" wordt veelal gezien als het minste nummer van de plaat, maar ik stoor me er eigenlijk niet aan. Het is een oude bluesklassieker met een flinke overdrive in de gitaar, een jankende Robert Plant en een fijne orgelsolo. Het absolute hoogtepunt is "Dazed and Confused". Een explosieve mix van blues en psychedelische rock. Intenser kan bijna niet. "Communication Breakdown" vind ik een aardige rocker, maar ook niet meer dan dat. Maar de laatste twee tracks zijn weer om te smullen. Weer de blues in "I Can't Quit You Baby" en als afsluiter "How Many More Times", waar alle elementen eigenlijk mooi samenvallen. "Led Zeppelin" is een weergaloos debuut en betekent de start van de grootsheid van Led Zeppelin.

Wat mij betreft werd de essentiële uitspraak over deze band gebezigd door Prince in een interview met Rolling Stone: "Led Zeppelin were masters of color and shading at even the heaviest moments." En zo is het maar net: hoe hard en hoe zwaar deze band ook speelt, altijd liggen er nuances en subtiliteiten verscholen onder de oppervlakte – en soms ook ruimschoots daarboven. Al die kleine geluidjes, effecten, echo's, stemmen, toetsenpartijen, "ambient" opnametechnieken en afwijkende instrumenten maken deze muziek rijk op een bijna doortrapte wijze.

Onbegrijpelijk dat een plaat die 45 jaar geleden werd opgenomen nog altijd zo fris klinkt, hoe vaak ik hem ook gedraaid heb en hoeveel bands hier ook hun inspiratie hebben opgedaan. Prachtig ook hoe spannend sommige nummers in elkaar overlopen: You shook me in Dazed and confused, Your time is gonna come in Black Mountain side en I can't quit you baby in How many more times – misschien een heel simpel procédé, maar het werkt wel en het geeft de plaat een enorme vaart.

Het enige minpuntje zit wat mij betreft in Your time is gonna come, dat prachtig wordt opgebouwd met akoestische gitaar, orgel en steelgitaar, maar dan vervolgens een zouteloos refrein krijgt met een suf koortje en een tandeloze oplopende melodielijn. Maar goed, in het geheel van de plaat valt het eigenlijk nauwelijks op, net zoals de nummers die ik in theorie het minst interessant vind (de beide Willie Dixon-covers) in de enorme flow van de rest van het album meegezogen worden. Een extreem rijk en gevarieerd album, en één van de overdonderendste debuten ooit.

Dazed and confused lijkt mij het sleutelnummer van de plaat, zowel omdat het in de kiem al zoveel bevat van wat ze op de latere albums zouden gaan opbouwen als omdat het met Page's strijkstok zo'n showstopper tijdens concerten werd, maar mijn persoonlijke favoriet is toch Babe I'm gonna leave you, dat eigenlijk de hele tijd praktisch hetzelfde akkoordenpatroon herhaalt maar dat met zóveel vernuft doet en met zóveel variatie en brille in het arrangement dat het nummer de volle 401 seconden blijft boeien.

Het meest magische moment vindt echter in Dazed and confused plaats, op 3'27, na Page's gitaargeluidjes en Plants "ah-ha-haah…". Dan gaan na drie hi-hat-tikken van Bonham de bas en de drums los, en de spanning die in die paar maten vóórdat Page er weer inkomt wordt opgebouwd is als de onheilspellende stilte voor een afschrikwekkende storm. Color and shading indeed.
 

Verschrikkelijk goede blues-plaat, de leden tillen elkaar naar ongekende hoogtes, ook best wel donker voor muziek uit die tijd. Het heeft ook wel wat progressieve trekjes. Dat naar het schijnt een hoop gejat is maakt me niks uit, het eindproduct mag er wezen
Verhoogd van 4* naar 5*

Off-topic bericht verwijderd.

Heeft iemand de nieuwe remasters al beluisterd?

Jazeker! Ik heb ze in mp3 vorm en die zijn al véél beter dan alle digitale versies die ik ooit van hun gehoord heb. Al was die aparte remasters box ook best oke, dit is beter. Heb daarnaast de voorkeur ook aan de losse albums.
Niet altijd pakt een remastering even goed uit en soms is het helemaal geen geld waard. Daarom ben ik blij dat Jimmy Page het zelf heeft gedaan. Led Zeppelin digitaal klonk tot nu toe voor geen ene meter, zeker niet nadat je de LP's gehoord hebt of gewend bent. Hij dacht er net zo over: Jimmy Page Digs Up 'Substantial' Rarities for New Led Zeppelin Remasters | David Fricke | Rolling Stone - rollingstone.com
Ik ga ze zeker aanschaffen, dit is veel beter gedaan dan bijvoorbeeld de Beatles remasters, qua geluidsverbeteringen dan. Het klinkt hoorbaar flink ruimtelijker, dieper en helderder.
Eindelijk komt deze band digitaal en onderweg ook tot zijn recht! Is dus een aanrader!
(als je geluidskwaliteit belangrijk vindt, de toegevoegde nrs kan ik nog niet over oordelen)

Thx