Led Zeppelin - Led Zeppelin (1969)

Een van de 1e echte hardrock albums. Alleen al voor 'Dazed And Confused' zou je dit album in je bezit moeten hebben. Mijn God wat is dat een heerlijk nummer. De rest mag er ook wezen, behoudens het verschríkkelijke 'You Shook Me'. Bah wat een misbaksel. 4,5 ster.

Ik ben nooit zo kapot geweest van het eerste album van Led Zeppelin, hoewel ik best kan begrijpen dat dit album invloedrijk was (en is) voor het hard rock en heavy metal-genre. Vooral in het openingsnummer Good Times Bad Times is de invloed goed te horen: Het is een lekker hard nummer, met John Bonham die lekker hard op zijn drumstel mept, een scheurende gitaarsolo van Jimmy Page, de ondersteunende baslijnen van John Paul Jones en een krijsende Robert Plant (Die ik overigens niet altijd kan waarderen, zijn ge-'baby' en zijn 'a-au's (luister maar naar het einde van You Shook Me ) werken bij mij nogal op mijn zenuwen. Ik vind het bijna net zo irritant als Ronnie James Dio (van Rainbow en Black Sabbath) met zijn ge-'oh yeah' en 'all right').

Het album als geheel vind ik niet echt super (hoewel Good Times Bad Times en Communication Breakdown steengoede nummers zijn en Babe I'm Gonna Leave You en Dazed And Confused best aardig zijn), er is niet echt veel variatie, het zijn veelal langzame bluesnummers/ballads die hierop staan. Opzich is het allemaal prima aan te horen, maar nergens weet het mij echt te raken. En zoals ik al een paar keer eerder zei bij andere albums: ik beoordeel een album níet op basis van hoe invloedrijk het is (geweest), maar of het album mij 'pakt', en dat doet dit album niet echt. Meer dan 3* kan ik echt niet geven. Ik vind Led Zeppelin IV beter.

Een van de mooiste debuten in de muziekgeschiedenis vind ik toch wel. Led Zeppelin is een prachtig afwisselend album waarop de kwaliteit van de band al volledig tot uiting komt.
Het openingsnummer is een heerlijke bluesy nummer, dat een mooie sfeer neer weet te zetten. Sommigen zullen het ‘gedateerd’ noemen, ik noem het authentiek. Niet dat dit qua betekenis ook maar iets verschilt. Het is heerlijk opgetogen, en staat in een heerlijk contrast met het volgende nummer ‘Babe, I’m gonna leave you’.
Of het opzettelijk is gedaan, weet ik niet, maar ik vind het in ieder geval erg grappig, dat de laatste zin van ‘Good Times, Bad Times’
“Realize, sweet babe, we ain't ever gonna part.”
is, om vervolgens ‘Babe, I’m gonna leave you’ te beginnen met:
“Babe, baby, baby, I’m Gonna Leave You.”
Het nummer zelf is overigens iets neerslachtiger dan de opener. Verwonderlijk is dit echter niet, gezien de tekst van het nummer. Het nummer lijkt door een zelfverzekerde man te worden gezongen, waarvan langzaam maar zeker duidelijk wordt, dat hij zelf enorm veel pijn heeft van breuk. De twee nummers vormen mijns inziens een mooi tweeluik en een perfecte opening van de plaat. Contrasterend, humoristisch en toch kwalitatief erg goed.

De gitaarsolo van ‘You Shook Me’, is echt geniaal. Het heerlijke bluesy geluid dat Jimmy Page uit zijn gitaar weet te toveren is ongehoord. Het kenmerkende element is bas, die het hele nummer door dezelfde solide basis blijft spelen. Daarop bouwend lijkt er voor iedereen ruimte om te soleren om zo tot een prachtig eindresultaat te komen. Het nummer lijkt een grote improvisatie, maar kent tegelijkertijd een prachtig samenspel en versmelting van de verschillende instrumenten.
Waar de Jimmy Page You Shook Me geweldig inluidt, doet Robert Plant dat bij ‘Dazed And Confused’. Het nummer is redelijk te vergelijken met You Shook Me, hoewel hier de zang centraal staat in plaats van de gitaar. Bovendien kent het nummer iets minder blues-elementen en is het iets experimenteler. Welke van de twee mijn favoriet zou moeten zijn, zou ik niet kunnen zeggen. Dan is de reactie ‘Ik wil ze allemaal!’ van de multivlaai-reclame wel toepasselijk denk ik…
‘Your Time Is Gonna Come’ is mijns inziens het zwakste nummer op de plaat. De synthesizers mogen deze keer de opening verzorgen en kunnen dat niet zo overtuigend als de vorige twee. Bovendien raakt Led Zeppelin hier een verkeerde snaar met een enorm cheesy refrein tot gevolg. Verder is het geen slecht nummer. Uitblinken zal het echter nooit doen, en dan kun je een dergelijk refrein zeker niet gebruiken.
Verrassender is het instrumentale ‘Black Mountain Side’, waarin de eerste tonen worden gespeeld door een acoustische gitaar om vervolgens met een compleet ander geluid het nummer te vervolgen. Het zorgt voor een gezonde afwisseling op de plaat. Het werkt, na de misser, enorm verfrissend en dat is wel zo prettig. Verder heeft het nummer niet zo veel om het lijf, maar gezien de duur van het nummer is dat dan ook helemaal niet vervelend.
Vooral niet waneer dan ingezet kan worden voor ‘Communcation Breakdown’. Een nummer dat ik in het rijtje ‘You Shook Me’ en ‘Dazed And Confused’ schaar. Hoewel het nummer sneller en korter is dan voorgaande twee, passen de nummers voor mijn gevoel perfect bij elkaar. De solo’s komen weer terug en de blues is ook weer van de partij. Prachtig nummer gewoon. Led Zeppelin herpakt zich hier volledig.

‘I Can’t Quit You Baby’ is een rasecht blues-nummer. Het herpakt het gevoel van de eerste twee nummers weer. Heerlijke solo’s die de bijna fluisterende zang begeleiden. Alles staat hier in het teken van Jimmy Page, en eigenlijk is dat wel terecht.
De afsluiter is meteen het langste nummer van de plaat. De sfeer van de eerste twee nummers wordt weer herpakt en zo vormt het album in zijn geheel een mooi afsluitend geheel. Het nummer zelf, daar valt weinig op aan te merken. Een heerlijk nummer, dat je doet snakken naar meer. En dat hoort een afsluiter eigenlijk ook voort te brengen, toch?

Al met al is Led Zeppelin (I) een mooi afgerond en prachtig debuut. De indeling klopt gewoon, alles is een geheel maar toch kennen de afzonderlijke nummers genoeg variatie. Jammer van ‘Your Time Is Gonna Come’, maar deze misser wordt snel genoeg goedgemaakt. Het lijkt een natuurlijke overgang van een minder nummer, naar iets compleet anders om vervolgens keihard en goed terug te komen. Verder, luister en geniet.

4,5*( vanwege You Time Is Gonna Come)

Led Zepellin speelt hard, maar eveneens subtiel. Elk individu soleert op dit album, meer dan op welk ander album dan ook. De leden van Led Zeppelin vormden nog geen band, maar lieten een ieder hun ding doen en reageerden daarop. Jammen op z'n best, georchestreerd door de twee beste studiomuzikanten met de beste opnametechnieken van hun tijd tot hun beschikking, misschien wel van alle tijden. Boy, wat hou ik van de late sixties, early seventies sound, wat op dit album is geperfectioneerd, juist door er zo minmogelijk aan te doen. Lenny Kravitz kwam er in de jaren '80 met heel veel moeite nog het dichtst bij en af en toe een garageband die op tijd de de opnameknop activeert. Magie laat zich maar één keer vangen. Dat is Led Zeppelin met dit debuutalbum gelukt. Duivels lijkt het wel, zeker als ik zie hoe mijn kat er op reageert. Elk stuk muziek gaat langs hem heen alsof het niet wordt gedraaid, maar van Led Zepplin gaan zijn haren onmiddellijk recht overeind staan. Elke keer weer. Dit is wat Robert Johnson voor ogen had, waar Elvis om werd vervloekt. Alleen dit.

Je zal maar met zo'n debuutalbum op de proppen komen. Vol met goede tot ijzersterke nummers en met een geweldige sound. Van bluesrock tot hardrock tot briljante rustige rock, oh zo mooi. En dat alles fantastisch neergezet: de zuigende vocalen van Robert Plant, de briljante dynamische gitaren van Jimmy Page en de uitstekende backbone van de band: bassist John Paul Jones en drummer en geweldenaar John Bonham.

Opener Good Times Bad Times alleen al: hoe lekker kan een rocksong zijn? Tijdloos ook. Afwisselend is dit debuutalbum ook: Babe I'm Gonna Leave You is rustige maar wel dynamische rock. Ik vind dit zo'n prachtig nummer! Ik waardeer de stampende bluesrock van You Shook Me juist wel: alleen die orgelsolo al. Side A wordt afgesloten met één van de eerste hardrocknummers, en wat voor één: Dazed and Confused staat ook in 2012 nog steeds als een metalen huis met een betonnen fundering. Wat een dijk van een nummer is dat toch!

Side B is wat afwisselender in kwaliteit, hoewel de meeste van de songs toch van vrij goed tot super zijn, zeker het knallende Communication Breakdown en het hele mooie Your Time Is Gonna Come.
Een fantastisch debuutalbum kortom van een hele grote band, die in hetzelfde jaar met nog zo'n geweldige album zou komen.

De gelijknamige debuutplaat van Led Zeppelin wordt gezien als een mijlpaal in de muziekgeschiedenis; de geboorte van de hardrock. Dat valt mijn inziens te betwisten, maar ik hoor op "Led Zeppelin" vooral dat deze Britse heren de mosterd bij de blues hebben gehaald (en nee ik ga niet de overbekende discussie over de credits opnieuw aanhalen). Uiteraard klinkt het allemaal wat zwaarder met die opzwepende gitaren van Jimmy Page, de dreunende drums van John Bonham en de rollende bas van John Paul Jones. Daarnaast zorgt Robert Plant met zijn vocalen ook nog eens voor de nodige psychedelische trekjes. De plaat opent met "Good Times Bad Times", een heerlijk rocknummer met een gitaarriff zoals alleen Jimmy Page die kan produceren. Strak en tegelijk toch nonchalant, misschien zelfs wel een tikkeltje slordig. Maar dat is juist de charme van Page. Dan volgt "Babe I'm Gonna Leave You". Het eerste echte hoogtepunt. Dit is gewoon meeslepende blues. "You Shook Me" wordt veelal gezien als het minste nummer van de plaat, maar ik stoor me er eigenlijk niet aan. Het is een oude bluesklassieker met een flinke overdrive in de gitaar, een jankende Robert Plant en een fijne orgelsolo. Het absolute hoogtepunt is "Dazed and Confused". Een explosieve mix van blues en psychedelische rock. Intenser kan bijna niet. "Communication Breakdown" vind ik een aardige rocker, maar ook niet meer dan dat. Maar de laatste twee tracks zijn weer om te smullen. Weer de blues in "I Can't Quit You Baby" en als afsluiter "How Many More Times", waar alle elementen eigenlijk mooi samenvallen. "Led Zeppelin" is een weergaloos debuut en betekent de start van de grootsheid van Led Zeppelin.

Wat mij betreft werd de essentiële uitspraak over deze band gebezigd door Prince in een interview met Rolling Stone: "Led Zeppelin were masters of color and shading at even the heaviest moments." En zo is het maar net: hoe hard en hoe zwaar deze band ook speelt, altijd liggen er nuances en subtiliteiten verscholen onder de oppervlakte – en soms ook ruimschoots daarboven. Al die kleine geluidjes, effecten, echo's, stemmen, toetsenpartijen, "ambient" opnametechnieken en afwijkende instrumenten maken deze muziek rijk op een bijna doortrapte wijze.

Onbegrijpelijk dat een plaat die 45 jaar geleden werd opgenomen nog altijd zo fris klinkt, hoe vaak ik hem ook gedraaid heb en hoeveel bands hier ook hun inspiratie hebben opgedaan. Prachtig ook hoe spannend sommige nummers in elkaar overlopen: You shook me in Dazed and confused, Your time is gonna come in Black Mountain side en I can't quit you baby in How many more times – misschien een heel simpel procédé, maar het werkt wel en het geeft de plaat een enorme vaart.

Het enige minpuntje zit wat mij betreft in Your time is gonna come, dat prachtig wordt opgebouwd met akoestische gitaar, orgel en steelgitaar, maar dan vervolgens een zouteloos refrein krijgt met een suf koortje en een tandeloze oplopende melodielijn. Maar goed, in het geheel van de plaat valt het eigenlijk nauwelijks op, net zoals de nummers die ik in theorie het minst interessant vind (de beide Willie Dixon-covers) in de enorme flow van de rest van het album meegezogen worden. Een extreem rijk en gevarieerd album, en één van de overdonderendste debuten ooit.

Dazed and confused lijkt mij het sleutelnummer van de plaat, zowel omdat het in de kiem al zoveel bevat van wat ze op de latere albums zouden gaan opbouwen als omdat het met Page's strijkstok zo'n showstopper tijdens concerten werd, maar mijn persoonlijke favoriet is toch Babe I'm gonna leave you, dat eigenlijk de hele tijd praktisch hetzelfde akkoordenpatroon herhaalt maar dat met zóveel vernuft doet en met zóveel variatie en brille in het arrangement dat het nummer de volle 401 seconden blijft boeien.

Het meest magische moment vindt echter in Dazed and confused plaats, op 3'27, na Page's gitaargeluidjes en Plants "ah-ha-haah…". Dan gaan na drie hi-hat-tikken van Bonham de bas en de drums los, en de spanning die in die paar maten vóórdat Page er weer inkomt wordt opgebouwd is als de onheilspellende stilte voor een afschrikwekkende storm. Color and shading indeed.
 

Doe ik meestal ook, maar deze is nogal lang.

Bij deze:

Minstens een jaar geleden werd er al over gesproken en sindsdien waren de verwachtingen hooggespannen. Ik heb het natuurlijk over de reissues van de platen van Led Zeppelin.

Ik ben zelf vooral verknocht aan Houses Of The Holy, maar voor de reissue van deze plaat moet ik helaas nog wat langer geduld hebben. Vorige week verschenen immers slechts de reissues van de eerste drie platen van Led Zeppelin, die de overzichtelijke titels Led Zeppelin i, Led Zeppelin ii en Led Zeppelin iii hebben meegekregen.

Zoals inmiddels gebruikelijk bij reissues kan worden gekozen uit een groot aantal versies, variërend van de gunstig geprijsde versie op 1 cd en de versie met een extra bonus-disc tot luxere versies bestaande uit 3 LP’s of zelfs 5 schijven en een fraai boekwerk. Ik kan zelf prima uit de voeten met de versies met een extra bonus disc met live-materiaal; materiaal dat zeker wat toevoegt aan het studiomateriaal.

Van de eerste drie platen van Led Zeppelin kende ik tot dusver vooral de derde. Ik stapte wat later in wanneer het gaat om de muziek van Led Zeppelin en ging vooral voor het latere werk, maar de derde LP van de band met een hoes met een ingenieuze draaischijf kon ik destijds natuurlijk niet laten liggen. Natuurlijk ken ik van Led Zeppelin i en Led Zeppelin ii de Led Zep klassiekers, maar de rest van het materiaal op de overigens prachtig klinkende reissues heeft me aangenaam verrast.



Op Led Zeppelin i zijn alle belangrijke ingrediënten van het inmiddels uit duizenden herkenbare geluid van Led Zeppelin al aanwezig. Het veelzijdige gitaarspel van Jimmy Page, de rauwe strot van Robert Plant, de beukende drums van John Bonham en de vaak wat onderschatte baspartijen van John Paul Jones (die overigens ook de keyboards en orgels voor zijn rekening neemt).

Led Zeppelin i bevat vooral invloeden uit de psychedelica en de bluesrock en gebruikt deze invloeden om een geluid neer te zetten dat uiteindelijk zou leiden tot het ontstaan van de hardrock. Led Zeppelin bevat echter ook invloeden uit de folk, al moeten deze invloeden op deze plaat nog genoegen nemen met een bescheiden rol. Met name de bluesy tracks op de plaat klinken nog altijd fantastisch, zeker wanneer Robert Plant en Jimmy Page de ruimte en de tijd nemen. De stem van Robert Plant blijft volkomen uniek en ook de dynamiek in het gitaarspel van Jimmy Page is ongeëvenaard.

Het debuut van Led Zeppelin uit 1969, met songs als Good Times Bad Times, Dazed And Confused en Communication Breakdown, is inmiddels een onbetwiste klassieker en daar valt niets op af te dingen.



Toch vind ik Led Zeppelin ii, eveneens uit 1969, nog net wat indrukwekkender, wat in dit geval overigens iets anders is dan beter (want het debuut bevat betere songs).

Op haar tweede plaat heeft Led Zeppelin haar eigen geluid ontwikkeld. De plaat, die vooral bekend is vanwege de single Whole Lotta Love, klinkt anders dan de platen van soortgenoten van Led Zeppelin en heeft tot op de dag van vandaag invloed op iedere band die stevige rockmuziek maakt.

Led Zeppelin ii werd in een vloek en een zucht opgenomen tijdens de tour die volgde op de release van het debuut en klinkt daarom eenvoudiger en directer dan het debuut. De plaat klinkt ook consistenter dan het debuut van de band dat alle kanten op schoot, al is er ook op Led Zeppelin ii plaats voor uitbijters als een folky track of een bijna popsong.

Op de plaat domineren echter de stevige gitaarsongs en het zijn songs die nog altijd staan als een huis. Led Zeppelin heeft zich op haar tweede plaat ontwikkeld tot een band die grossiert in meedogenloze gitaarriffs en door merg en been gaande vocalen; allemaal gebouwd op het solide fundament van de ritmesectie. Het zou ongelooflijk veel invloed hebben, maar klinkt ook nog altijd bijzonder lekker.



Led Zeppelin iii uit 1970 bouwt voort op de eerste twee platen van de band, maar laat een enorme groei horen. Waar op Led Zeppelin i blues en psychedelica domineerden en op Led Zeppelin ii de hardrock werd geboren, schiet Led Zeppelin op Led Zeppelin iii alle kanten op.

De band kan nog steeds stevig rocken, maar experimenteert ook met folk en psychedelica. De elektrische gitaren maken af en toe plaats voor akoestische gitaren en krijgen gezelschap van onder andere strijkers.

Op Led Zeppelin iii weet de band haar middelen te doseren. Robert Plant kan nog steeds flink uithalen, maar zingt ook gevoelig en ingetogen. Jimmy Page kan nog steeds imposante gitaarmuren neerzetten, maar kan ook prachtige folky spelen. Dat John Bonham opeens ingetogen of complex kan drummen valt minder op, net als de prachtige bijdragen van de nog altijd zwaar onderschatte John Paul Jones. Led Zeppelin iii bevat parels als Immigrant Song, Since I’ve Been Loving You en Gallows Pole en is na al die jaren nog altijd een buitengewoon indrukwekkende plaat. Zeker de folky tracks op de plaat zijn prachtig en blijven maar intrigeren, wat mij betreft meer dan de stevigere tracks op de eerste twee platen.

Al met al ben ik zeer tevreden over deze eerste worp Led Zeppelin reissues. De verpakking is mooi, het geluid is prachtig en het bonusmateriaal is waardevol. Volgende keer iv en Houses Of The Holy dus er ligt nog veel meer moois in het verschiet. Mooi voor op de tafel, maar nog mooier uit de speakers. Erwin Zijleman

Jimmy Page had al de nodige ervaring opgedaan in de band The Yardbirds, welke samen met de John Mayall & The Bluesbreakers uit die tijd wel gezien kan worden als de school voor beginnende blanke bluesgitaristen.
Uit John Mayall & The Bluesbreakers ontstond ook als het ware Fleetwood Mac.
Behalve Jimmy Page deden ook Eric Clapton en Jeff Beck de nodige ervaringen op bij The Yardbirds.
Jimmy Page was wel al op televisie te zien als 13 jarig jochie, en de muziek is niet vergelijkbaar met wat hij later zou maken. Jimmy Page 1957 - YouTube
Led Zeppelin.
Als kind zijnde dacht ik altijd dat de ontploffende zeppelin op de albumhoes een reusachtige laars was.
En achteraf gezien zou dat beeld ook prima bij Led Zeppelin passen.
Een grote allesvernietigende stap in de muziekwereld.
De vermorzelende reus Led Zeppelin was geboren.
Maar vergeet even Jimmy Page.
Led Zeppelin is de som der delen.
De synergie tussen de vier leden.
Vier elementen.
De krijs van Robert Plant welke je als water in ijs doet verstillen.
De pompende bas welke als energiebaan je weer terug op aarde waant; bespeeld door John Paul Jones.
De donderslagen van John Bonham welke een dreigend noodweer vormen.
En natuurlijk nog het pittige gitaarspel van Jimmy Page uiteraard; welke de songs definitief doet ontvlammen.
Het beste voorbeeld hiervan is denk ik wel Babe I'm Gonna Leave You.
Niet hun beste nummer uiteraard, maar wel voor mij het duidelijkste voorbeeld.
Het debuut is duidelijk een gevormd huwelijk tussen rock en blues.
Elkaar nog aftastend.
Maar dan komt vervolgens de minnaar folk in beeld.
Een driehoeksrelatie tot gevolg, welke hier al hoorbaar is op Black Mountain Side.
Deze femme fatale zal op de komende albums steeds meer invloed uit oefenen.

In de tijd dat ik bij de bekende cd winkel met de duim werkte had ik een collega die deze band nogal veel speelde. Zoveel zelfs dat ik het echt spuugzat was om te horen. Dat is natuurlijk eeuwig zonde. Maar gelukkig heb ik de draad (vele) jaren later weer opgepakt. Eerst met Led Zeppelin - Remasters (1990) (wat een mooie kennismaking met de band is) en daarna was ik klaar voor het echte werk. Enorm blij was ik dan ook toen alle lp's opnieuw uitkwamen, omdat de originele bijna dezelfde prijs hadden. Ik ben er tevreden mee, het zijn mooie re-releases.

1.Good Times Bad Times (2:46)
De 1e tonen bepalen meteen de sfeer. Ik ga een rock plaat beluisteren. Het nummer komt voor mij pas echt op gang bij de geweldige solo van Page. Fijne opener, zeker.

2.Babe I'm Gonna Leave You (6:42)
Er wordt meteen al een rustmoment ingezet met deze prachtige ballad. Doordat het zo mooi, en rustig begint gaat het volume wat omhoog. Zodra de rest van de band inzet wordt het alleen maar interessanter, maar als Bonham en Page zich kwaad gaan maken is het nummer echt op zijn hoogtepunt. Geniale vocalen van Plant op dit nummer. Wat een klasse nummer is dit! Als je een nummer kan zingen met zoveel gevoel ben je een hele grote!

3.You Shook Me (6:28)
Een heerlijk blues nummer. Lekker tergent langzaam, mooi samenspel tussen Page en Plant. Jones laat ook eens van zich horen vanaf de toetsen. Dat past er fantastisch in. Puur genot!

4.Dazed and Confused (6:28)
de overgang naar het volgende nummer verloopt vloeiend, en is weer een kunstwerk. Machtig jankende gitaar van Page en Plant blijft maar doorgaan met zijn mooie stem. De ongekend mooie roffels van Bonham zijn om door een ringetje te halen. De versnelling halverwege nummer is zo heerlijk, en de overgang naar de trage eigenlijke song net zo makkelijk weer gemaakt. Dit is dé definitie van muziek!

5.Your Time Is Gonna Come (4:34)
Kant B laat me in de kerk belanden. In deze kerk speelt Bonham de drums. Dat is een interessante kerk! Het loopt uit in een mooie ballad waarin het gitaar gepingel van Page erg mooi uit de voeten komt. Het geluid van de steel gitaar past mooi in dit nummer. De dominee genaamd Plant vertelt me dat mijn tijd ook nog wel komt... (in feite gaat het over een dame die overspelig is, en een lesje gelezen wordt) het zal wel, voorlopig hoeft het nog niet. Ik blijf nog even zitten tot de dienst is afgelopen. Wat zou de kerk vol zitten als elke dienst zoals deze was.

6.Black Mountain Side (2:12)
De invloed van de Indiase muziek is ook bij Zep doorgedrongen. Een instrumentaal nummer wat een mooie sfeer heeft, maar niet zoveel indruk maakt.

7.Communication Breakdown (2:30)
Een echte rocker. Naar mijn smaak neigt dit iets teveel naar Rock 'n Roll, iets waar niet echt mijn smaak ligt. De solo is echter wel heel erg de moeite waard, maar het nummer als geheel houdt mijn interesse niet vast.

8.I Can't Quit You Baby (4:42)
Het is weer tijd voor de blues. Meteen heb ik weer de volle aandacht. Ze hadden wat mij betreft wel een heel album met dit soort nummers mogen opnemen. Mooie hoofdrol voor Page in dit nummer, die een duet "zingt" met Plant.

9.How Many More Times (8:27)
Een jazzy start zet me op een verkeerd been. Al snel neemt Page me mee naar het juiste pad. En dat mondt uit in een zeer catchy rock nummer wat door de ritme wisselingen alleen maar boeiender wordt. Bonham laat zijn drums werkelijk gewoon meezingen. Knappe afsluiter, van een net zo knappe plaat.

Deze muziek is werkelijk tijdloos. Kant A is compleet genieten, en kant B struikelt een beetje met Communication Breakdown (maar da's puur mijn smaak), als geheel is dit album natuurlijk een document voor de rock muziek. Werkelijk elk bandlid speelt een hoofdrol op dit album. 4 mannen die allemaal heel goed zijn in wat ze kunnen. Hoe hebben deze heren elkaar toch gevonden? Wat een fantastisch album.

TIjd voor Led Zeppelin! De band die ik in mijn tienerjaren nooit echt begreep en waar ik in mijn studententijd mijn eerste marathon aan wijdde. Ik kocht maar gewoon het debuut en luisterde er verschillende keren naar. Downloaden gebeurde al langer, maar ik had toen geen internet (en achteraf geloof ik niet dat YouTube toen al in trek was, laat staan dat daar hele albums op stonden) Ik ben alleen nooit verder gekomen dan het vierde album.

De eerste is altijd een soort favoriet gebleven. Heerlijke bluesy hardrock met vier topmuzikanten. Allemaal dragen ze wat belangrijks bij aan de muziek, al blijven het gitaarspel van Jimmy Page en de schreeuwende zang van Robert Plant me het meest trekken. Tegelijkertijd vraag ik me ook af wat Dazed & Confused zou zijn zonder het hypnotiserende basspel van John Paul Jones. De meeste songs zijn prachtig. Dazed & Confused blijft na al die jaren nog steeds wel mijn favoriet. Misschien omdat het de meest psychedelische is. Heel spannend nummer! Dit album is ook ondenkbaar zonder Good Times Bad Times, You Shook Me en How Many More Times. Een nummer als Baby, I'm Gonna Leave You haalt het daar gewoon niet bij, al blijft het op zichzelf prima muziek.

Tof begin van de reis van Led Zeppelin, al blijft de schaduw van de vele rechtszaken erover hangen. Ik weet nog goed hoe pijnlijk het was toen ik op tv zag hoe Leo Blokhuis doodleuk alle nummers afging en liet horen waar de mosterd vandaan werd gehaald.

Goed, de Black Sabbath marathon hebben we al gedaan en ondanks dat de meeste mensen claimen dat Black Sabbath toch de eerste heavymetalband ooit is, kan ik de invloed van Led Zeppelin echt niet ontkennen op het genre. De band zelf wil er niets mee te maken hebben en weigerde ook om meerdere documentaires over het genre mee te doen. Dit in tegenstelling tot Deep Purple waarbij de bandleden allemaal erg sympathiek naar het genre toe waren en hun invloed wel degelijk erkenden.

Goed, of de bandleden wel of geen kapsoneslijers zijn laat ik voor de muziek maar even in het midden. Dat de band een kwartet van uitstekende muzikanten is, staat namelijk niet ter discussie. Vooral John Paul Jones' baswerk spettert echt uit je speakers en zorg ervoor dat de songs bijna constant van een flinke portie energie voorzien blijven. Dat wil zeggen, bijna constant, want de twee pure bluesnummers You Shook Me en I Can't Quit You Baby kan ik gewoon helemaal niets mee. Bij het debuut van Black Sabbath waren de pure bluestracks ook al iets waar ik niets mee kon, maar het scheelt dat Led Zeppelin verder een combinatie van blues, folk, hardrock en lichte psychedelica door elkaar gooit en voor het gros gewoon fantastische songs neerzet. Babe I'm Gonna Leave You is in ieder geval een absolute favoriet. Topzang, fantastisch snarenwerk en John Bonham was eveneens een van de groten der Aarde. Lekker debuut!

Indrukwekkend debuut, waarop het geluid van de legendarische rockband feitelijk al volledig gevormd is. Het songmateriaal is even afwisselend als energiek, zij het hier en daar iets aan de langdradige kant. De meer blues-gerichte tracks, You Shook Me en I Can't Quit You Baby, gaan een beetje langs me heen, maar de rest van het album is behoorlijk sterk.

Eigenlijk is het vreemd. Ik heb alle studioalbums van Led Zeppelin met uitzondering van Coda in huis alsook de verzamelaar Mothership en de DVD van The Song Remains the Same en toch is het een band die ik an sich niet zo heel veel draai. Ik hoorde echter een tijd geleden nog eens Achilles Last Stand en werd weer helemaal verliefd, dus het leek me wel fijn om eens wat albums te gaan herluisteren en waar dan beter te beginnen dan bij het titelloze debuut. Een album met veel kwaliteit (met Good Times Bad Times als opener kun je weinig verkeerd doen) maar waar toch niet alles even goed tot zijn recht komt. Het collectieve meezingmoment genaamd Your Time Is Gonna Come heeft nog wel zijn charme en hoewel je je vragen kunt stellen hoe origineel sommige nummers zijn (Led Zep was niet vies van het verdraaien van songwriting credits of het hergebruiken van riffs), staan nummers als Dazed And Confused of Communication Breakdown na al die jaren nog altijd als een huis overeind. Het grootste probleem voor mij zit hem echter in You Shook Me waar Plant gewoon zo enorm zeurderig klinkt. Het is een stem die je moet liggen (en ik moet toegeven dat ik sowieso al niet zo'n fan ben van zangers die gitaarmelodieën nadoen zoals Plant hier geregeld doet) maar hier spant hij toch echt wel de kroon. Black Mountain Side is een tussendoortje en ook met How Many More Times kan ik uiteindelijk niet zo veel.

Naar aanleiding van dit topic beluisterde ik dit album.

Band met een megagrote naam natuurlijk. Maar ik had me nooit echt geïnteresseerd in hun muziek.
Ik associeer Led Zeppelin toch echt met top2000 muziek. Dat is bij het beluisteren van dit album niet anders. Rockmuziek die voor mijn gevoel echt helemaal bij deze jaren ’70 (oké eind jaren ’60) hoort. Gitaarsolo’s lijken altijd belangrijk, een volle sound ook. Heel onprettig vind ik dit niet, misschien mede door het soms bluesy karakter (luisterend naar bv een You Shook Me).

Wat een binnenkomer. LZ vol gas, flinke afwisseling in songs, beste zanger, beste drummer, beste bas, beste gitarist. Niet aan slijtage onderhevig, best knap.