Editors - The Back Room (2005)

Fingers in the Factories is inderdaad erg sterk. Lekkere muziek met een monotoon klinkende stem die toch melodieus is. Toppertsie.

Ik vond Editors nooit zo geweldig, totdat ik het 2de album won bij een prijsvraag van 3fm. Die cd geluisterd, en die vond ik toch echt wel erg goed! Naar aanleiding daarvan ook pas deze gekocht, ik heb hem pas 2x geluisterd, maar ook deze bevalt me wel. Muzikaal is hij idd wat 'duisterder'en alternatiever dan de AEHAS, en dat vind ik ook wel zo leuk:)

Waarschijnlijk ben ik 1 van de enige, maar ik vind het tweede album beter. Het klinkt wat meer, ervaren ofzo.

Ja, maar soms is het minder ervarene dan beter, zoals in dit geval (volgens mij dan )
Ik denk dat het zowat gelijk ligt met het aantal dat deze/de andere liever heeft dan de andere/deze.

dit is een goed album met vooral het fantastische ' camera ' , de rest valt me wat tegen , te veel hetzelfde

Ik heb dit album wat laat ontdekt, eigenlijk pas nadat ik de Editors een tijd geleden met An End Has A Start leerde kennen. The Back Room kent veel meer afwisseling dan An End Has A Start, is minder bombastisch en dat bevalt me toch veel beter. Zwakke nummers kent dit album eigenlijk niet: Munich, Blood, Fall, All Sparks, Camera, Fingers, Bullets, Open Your Arms... stuk voor stuk geweldige nummers. Mooie teksten, meeslepende melodieën en heerlijk gitaarwerk, wat wil je nog meer. Urbanowicz doet me met zijn spel trouwens wat denken aan de hele vroege The Edge.

De Cuttings bonusnummers laat ik in m'n beoordeling even buiten beschouwing, maar ook hier zitten een aantal erg mooie nummers tussen, al vind ik ze wel wat minder sterk dan de (meeste) nummers die het album wél gehaald hebben. Let Your Good Heart, You Are Fading, Crawl Down The Wall, erg goede nummers.

4.5 *

Klopt dat vind ik ook! Trouwens inderdaad een ijzersterk album dit. Open Your Arms is een prachtig nummer

2 sterren voor een goed album?
Het is te hopen dat jij geen leraar bent.

nou dat vind ik verreweg het slechtste nummer van het album. Bijna een vullertje. Het refrein wordt ook zo lelijk gezongen. Doe mij maar 'Distance' en 'Fingers in Factories'!

Overigens is dit debut aanmerkelijk beter dan het tweede album. Die is mij veel te bombastisch en hemelbestormend......en dat laatste kun je beter overlaten aan de vroege U2 en Simple Minds.

Het refreintje van Someone Says zat de hele tijd in mijn hoofd. Kon er niet achter komen waar het vandaan kwam, bleek het dit nummer te zijn. Ik hou wel van dat melancholieke. Fingers in the Factories heeft dat ook wel een beetje.. Klinkt een beetje dat industriële engelse sfeertje in door.

Ik vind naast de muziek vooral ook de tekst erg goed van Open Your Arms! En de versie die hier als clip staat is gewoon prachtig. Wat een climax!

Qua sound een erg sterk album. Maar als ik naar de nummers 2,3 en 5 luister heb ik het idee dat ik drie keer hetzelfde hoor.
Naar mijn idee wordt er iets te vaak hetzelfde trucje gebuikt. Welkome afwisselingen zijn Fall, open your arms en distance. Maar laten dat (afgezien van open your arms) nou ook de mindere nummers zijn.

Maar live moet dit wel erg lekker zijn. We zullen zien op Werchter.

all sparks,munich,blood en bullets zijn stuk voor stuk topnummers.

geweldig album

Lights opent gelijk al met de sterkste kracht van Editors namelijk het aan Ian Curtis verwante stem van Tom Smith (geen familie van Robert zo ver ik weet). Zeker niet de sterkste song van het album, maar een prima start van een geweldig album.

Munich is dus wel het sterkste nummer; het intro heeft wat weg van het oude gitaargeluid van The Edge, maar het verdere gitaarspel ademt weer de sfeer van een Johnny Marr (The Smiths).De drumpartijen hebben weer gelijkenissen met New Order. En voor een Wave liefhebber is het dus smullen.

Zo, nu heb ik de voorbeelden uit de popmuziek genoemd, zal ik verder dus niet meer doen.
Het valt trouwens op dat het thema Smoking vaak terug komt in de songs van Editors.

Blood kondigt de herfst aan, het wordt allemaal wat grimmiger; ook een van de sterkere nummers.

Fall heeft een Shoegazer- achtig begin en heeft wel wat weg van ...... (nee, ik zal geen namen meer noemen). Persoonlijk vind ik dit een van de mindere nummers, dit in vergelijking met de rest; maar dus zeker een ruime voldoende.

Werd de snelheid er bij Fall uit gehaald, bij All Sparks wordt die langzaam aan weer op gevoerd, voor velen een favoriet, voor mij toch ook een van de mindere nummers.

Camera heeft een geweldige opbouw, ik heb hier altijd het beeld van een uitgerekte steppelandschap bij, hier wordt op de juiste subtiele manier met de instrumenten om gegaan; bijna breekbaar. Zeker een van de topnummers.

Fingers in the Factories is dan weer een stapje terug, maar heeft wel een lekker dansbaar refrein.

Bullets is ook weer een meesterwerk, hier klopt wel alles aan. Mooi intro, wat verder in het nummer terug komt; prachtige zang met een mooie muzikale omlijsting.

Bij Someone Says klinkt de zang het meest krachtigst van alle nummers; past hier ook goed bij, al spreekt het breekbare stemgeluid mij dus meer aan.

Open Your Arms blijft een aparte keuze op dit album, op de een of andere manier past het er niet helemaal tussen. Muzikaal wel wat afwijkender van de rest.

Distance is weer een mooie sfeervolle afsluiter; zet de warme chocomelk maar klaar, en laat de winter beginnen.

Als debut album is dit toch wel een van de mooiste albums van de laatste jaren, dus krijgt The Black Room de volledige 5 sterren.

P.S. Voor liefhebbers van dit album raad ik ook de bands ILIKETRAINS en Dragons aan.

Stapje terug?? Dat vind ik nou juist niet. Het refrein heeft een zeer sterke Joy Division intensiteit. Vooral de zang doet hier erg aan "Mr. C." denken. Ik denk dat Mr. C. hier met genoegen wat spastische bewegingen op los zou laten.



En vooral ook Cut City en (iets minder) Decorate Decorate.

Ik heb me de laatste tijd wat proberen te verdiepen in meer obscure post-punk band (zowel van vroeger als nu), en heb daar al heel erg fijne dingen mogen ontdekken. Dus kom ik hier maar eens vertellen wat een commercieel trolbandje dit is en dat het in vergelijking met andere bands een niemendalletje is. Niet dus. Deze Back Room hoort er helemaal bij.

Fall, Distance en vooral Camera zijn geweldige 'slepers', vooral Camera vind ik hartverscheurend mooi. Andere nummers, zoals Blood en Munich, bevatten alle goede ingrediënten van de Indiewave van de laatste jaren; ze houden het midden tussen enerzijds beklijvend en aangenaam luistervoer en anderszijds dansbaar en catchy. Fingers in The Factories schopt er ook wel flink tegen aan; het zijn stuk voor stuk heerlijke nummers; bovendien vind ik het gitaarwerk hier beter dan op de tweede worp.

Eén van de weinige acts die tegenwoordig een middenweg vindt tussen kwaliteit en commercieel succes. Al moet erbij gezegd worden dat het commercieel succes ( hoewel dat relatief is, zo succesrijk zijn ze nu ook weer niet ) vooral kwam met het tweede album, wat toch iets minder is dan The Back Room.

Ik kan na drie jaar wel stellen dat The Back Room een blijvertje is.

Prima plaat van deze band.
Misschien toch eens een kijkje nemen @ Lowlands dit jaar..
Al ben ik bang dat ze me verder toch weinig doen,
ondanks dat ik de plaat van goede kwaliteit vind en het stemgeluid van de zanger wel kan waarderen..
Toch blijft het dan niet helemaal mijn genre, desalniettemin vind ik het een goed geslaagde cd.

Ik neig naar de volle mep!!!
Wat een fantastisch debuutalbum, kreeg een gebrande versie van dit album ten tijde van het verschijnen via een vriend in mijn handen gedrukt met de mededeling dat ik dit op zeker een goede plaat zou vinden.
Nou dat kun je wel zeggen,binnen 2 dagen was de gebrande versie retour en het origineel in mijn bezit.
Luister naar het nummer Open Your Arms wat een adrenaline nummer is dat zeg!!!!!!

Ben het geheel met je eens, ook ik neig bijna naar de volle mep. Onvoorstelbaar, ik heb hem ook sinds de release, en hoewel dit niet de meest ontoegankelijk plaat is ontdek ik nu maar de ware schoonheid van dit album. Mijn liefde groeit voor Open Your Arms, maar ook Fall, Camera, en Distance. De uptempo songs blijven heerlijk, maar het zijn nu vooral de tragere songs waar ik echt ga voor zitten.
Ook ik onderschrijf de stelling dat dit één van de beste debuutplaten sinds '00 is.

je bent heus niet de enige, vind ik ook wel
maar The Back Room blijft gewoon het album waar iedereen ze ontdekte (daarom ook dat ie in mijn top 10 blijft)

Dat is bij mij ook het geval. Het kan eraan liggen dat ik eerst de tweede heb gehoord en dan pas deze. Hetgeen me wel opvalt aan deze is dat het 'geluid' van veel nummers nogal op elkaar trekken. Ok, dat is dan misschien wel de sound van de band, maar dat had ik bij de tweede toch minder. Niettemin sterk album.

Een collectie middelmatige vlakke songs, weliswaar live met passie gebracht

Dat sommige nummers behoorlijk catchy zijn, hoeft nog niet te betekenen dat ze middelmatig of vlak zijn.
Laat het album wat groeien, zul je net zien dat de iets langzamere nummers net de betere zijn.

The back room is wat mij betreft samen met albums als Silent alarm, Hof fuss, Franz Ferdinand en Inside In / Inside Out een van de betere debuutplaten van de laatste 4 a 5 jaar.
De krachtige en lichtelijk monotome (maar toch warme) stem van zanger Tom Smith in combinatie met het bombastische (bass)gitaargeluid doet wat denken aan Joy division en volgens sommige ook aan Interpol. Deze vergelijkingen vind ik allemaal maar deels terecht, doordat het vooral zit in het overeenkomstige wat zware stemgeluid van de heren Banks, Curtis en Smith.
Het geluid van the Editors is wat frisser en minder duister dan van eerder genoemde bands. Het mooie bombastische gitaarspel in combinatie met de sterke zang van Smith heeft een erg sferische, stevige en toch toegankelijke rockplaat opgeleverd die ik drie jaar na dato nog altijd goed kan waarderen.
Persoonlijke favorieten zijn Munich, All sparks, Blood en Camera.

Silent Alarm even buiten beschouwing gelaten, vind ik The Back Room absoluut superieur aan al die andere albums. FF en co hebben een aantal topsingles op hun debuut, maar dat is het dan ook. The Back Room vind ik als album een klein masterpiece, van A tot Z. Camera is één van de meest ontroerende en confronterende songs die ik ken.

Eens Camera is werkelijk een prachtige song die als boodschap heeft jezelf met een harde waarheid te confronteren, vooral tekstueel gezien een van de mooiste nummers inderdaad!

Ik vind Silent Alarm en deze ook zeer zeker er bovenuit steken bij de door mij genoemde albums. Al vind ik Hot fuss ook beter dan FF en het debuut van the Kooks. Vergat trouwens het zeer aardige debuut van de Arctic Monkeys nog! Maar goed ik zal maar op houden met een hele rits (redelijk) recente debuutalbums op te noemen!

Distance = werkelijk elk nekhaartje overeind. Recht naar de strot, intens mooi. Het kan toch echt niet zijn dat dit nummer als voorlaatste staat bij de favorieten? En die andere parel Camera slechts achtste? Ik weet het, van de smaken verschillen enzo, maar ik kan toch niet de enige zijn die zo geraakt wordt door deze nummers? Alle mensen die de indie hitjes als favoriet aanvinken moeten toch maar eens beter ( en vaker ) luisteren denk ik, de ware schoonheid van dit album zit dieper.

Ik heb Fall, Someone Says & You Are Fading nu tot favorieten aangeduid. Camera & Distance vind ik nu ook niet zo geweldig als de 2 andere 'ballads' Fall & Open Your Arms die ik eens zo goed vind. Niet dat het slechte nummers zijn, maar Distance houdt mij voorlopig weg van de 5. Camera is een goed nummer, maar niet zo heel goed als alle andere

Onmogelijk. Vind dit werkelijk één van de mooiste afsluiters ooit. Waarschijnlijk een nummer dat je helemaal aanspreekt of net helemaal niet. Jouw keuzes mogen er anders ook wel zijn; Fall is ook een heerlijke sleper, You are fading staat niet op mijn versie maar is veel te goed voor B-kantje of bonustrack te zijn.

Fantastisch album van Editors. Ik vind alle nummer zeer goed alhoewel ik de laatste 2 iets minder vind. Ik luister hier liever naar dan An End Has A Start. 4,5*