Editors - The Back Room (2005)

Jij ookal? Ik blijf erbij, het laatste nummer is wat van dit album een meesterwerk maakt i.p.v. een zeer goed album.

Ik ben het wel met je eens hoor Lost highway, met name Camera is gewoon een van de beste nummers van dit album. Zoals ik al zei is het erg confronterend en geeft het prachtig een moeilijke relatie weer tussen twee mensen, waarbij beiden met de neus op de feiten worden gedrukt.
Met Distance heb ik wel minder dan met Camera, maar het staat wat mij betreft ook wat laag. Ik heb persoonlijk wat minder met open your arms en Fingers in de factories. Dat irritante hakkelende spel van het refrein van laatstgenoemde vind ik bijvoorbeeld lichtelijk irritant.

Dat vind ik nu net een van de sterkste momenten van het album. Zeer intense zang, beetje a la Curtis.
Verder ben ik het eens met LH. 'Distance' behoort tot het beste van het album.
Vind dit album ook stukken beter dan de tweede. Ik vrees dat Editors toch meer en meer de Coldplay kant opgaan. En dat is niet de juiste weg.

Erg sterk album met geweldige nummers als Lights en Munich. Helaas neemt het album per nummer steeds meer in kracht af. Na Bullets zet ik het dan ook meestal af.

Mis je net 2 hoogtepuntjes, nog niet gesproken over de extra nummers met bv. You Are Fading & Crawl Down the Wall
Probeer Someone Says / Open Your Arms anders eens apart te draaien zodat het niet overkomt als het zoveelste zelfde kunstje op dit album.

Weer echt zo'n groep die velen voor mij ontdekt hebben en ik nog niet. Terwijl dit echt een kolfje naar mijn hand is.
Ja, je word ouder en dan gaat je soms iets als je je niet altijd meer bezig houd met het hedendaagse muzikale landschap.
Maar niet getreurd, de zoveelste nieuwe muzikale ontdekking voor mij, en wat voor eentje.
Muziek waar ik altijd zo´n passie voor gehad heb, en nog steeds.
Galmende tonen alla U2 en Joy Division, daar vind ik dit het meest op lijken.
Origineel, nee dat vind ik deze muziekstroming al lang niet meer, maar moet dat dan.
Voor mij niet. Ik kan hier nog dagelijks van genieten,..dan maar niet zo origineel. New Wave en galm liggen bij mij nou eenmaal erg goed.
Nummers als ´Munich´ maar vooral ´Someone says´ van heb ik jouw daar behoren voor mij tot het heiligste der heiligste op deze cd.
Leve de galm en bombast.

Ik zou die laatste twee in ieder geval zeker niet willen missen

Behoorlijk veel gedraaid deze, en nog steeds kan ik hem goed aanhoren. Er zit gewoon een lekkere drive achter de meeste nummers. Lekker baswerk, heerlijke wave gitaarloopjes en een zanger die zijn boodschap op een overtuigende, urgente manier brengt waardoor je aandacht er stevig bij blijft.

"I've got a million things to saaaaaaaaay!"

Laat maar horen Tom. Ik luister graag

Vooruit, tis een oke album. Maar wel een beetje eenheidsworst. Er zit veel variatie in de sound en tempo van de nummer een enkeling daargelaten. Vooral de eerste drie nummers. Stuk voor stuk goed. Maar bij nummer 3 heb je nog steeds het idee dat ze niet van track gewisseld zijn als geeft de display anders aan. An end has a start vind ik vooralsnog een betere mix. Distance is een van mijn favorieten.

Een wisselvallig album, en daarom redelijk moeilijk te beoordelen. All Sparks, Munich en Open Your Arms vind ik zeer mooie nummers (vooral laatstgenoemde), maar daartegenover staan dan gedrochten als Fall en Fingers in the Factories. Beginnen bij 3.5 dan maar.

Open Your Arms vind je geweldig, maar Fall vind je een gedrocht? En wat met Camera en Distance? Vaak ben ik het met je eens, deze keer echter niet

Excuses, omdat ik de titels nog niet volledig kan linken aan de nummers heb ik een foutje gemaakt. In plaats van Fall moest er Camera staan.
Dat nummer staat me niet echt aan omdat ik werkelijk de indruk heb dat deheer Smith me in slaap tracht te wiegen met het monotone ritme van zijn zang: "I/just/close/my/eyes/bla/bla". Daar komt nog eens bij dat het nummer begint gelijk een kerstliedje. En eens je die link hebt gelegd in je hoofd is het moeilijk het nummer nog serieus te nemen .
Fingers in the factories vind ik iets te 'gemaakt opgefokt'. Op de een of andere manier komt dat nummer niet natuurlijk over. En dat ligt denk ik vooral aan het schokkende refrein dat me wat op de zenuwen werkt..
De overige 9 nummers kunnen me allemaal wel bekoren, maar over de hele lijn is het me iets te wisselvallig (bijvoorbeeld ook het contrast tussen het naar mijn mening schitterend Bullets en het matige Someone Says). Maar ik ben natuurlijk nog maar net begonnen met dit album te draaien, dus in feite kan mijn stem nog alle kanten uit .

You Are Fading zou ik ook downloaden als extra bonusnummer. Werkelijk geweldig!
Someone Says vind ik net een erg goed nummer, en beter dan Fingers in the Factories, Bullets & Blood bijvoorbeeld.

Bij de eerste luisterbeurt vond ik The Back Room maar zwakjes, maar nu begint het toch langzaamaan (hoewel, vrij snel, eigenlijk) te komen. Vooral Fall is erg mooi, net als Blood. Het valt me wel op dat de singles die ik al kende enorm snel gaan vervelen; een slecht teken voor de rest van het album. Toch, voor zolang het duurt klinkt dit heel aardig.

Een paar keer beluisterd, vervolgens een maandje of twee laten verdwijnen in de kast en totaal niet gemist. Bij herbeluistering blijkt het maar een saaie plaat te zien, waarvan Blood en Fall de enige twee nummers zijn die een beetje de moeite waard zijn. De vergelijkingen met Interpol liggen voor de hand, maar die band staat toch echt een trapje of twee hoger dan de Editors, wat mij betreft.
Ik verlaag naar 2,5*.

Hm, deze vind ik ook niet zo sterk. De opvolger 'An end has a Start' deed met véél meer! Misschien een aanrader voor jou Karl?

Oja, en Interpol 2 trapjes hoger? Op z'n minst hetzelfde niveau als de Editors, met de Editors een streepje voor ....

Ik zie de Editors nog geen Turn On The Brigt Lights maken - zelfs niet met An End Has A Start, of 'ie moet zeker twee keer zo goed zijn als dit album, en dat betwijfel ik ten zeerste

Tsja, Turn on the Bright Lights is fenomenaal..... Het blijft een moeilijke discussie: Editors vs. Interpol. De toekomst gaat nog wel uitwijzen welke band de langste/beste adem heeft, verwacht ik.

Ongetwijfeld. Maar de andere albums van Interpol (vooral Antics; Our Love To Admire haalt het toch niet helemaal bij hun eerste twee) zijn ook gewoon heel goed, hoor. Ik weet niet of An End Has A Start het daarbij kan halen; want de singles die ik ken gingen na drie keer luisteren wel behoorlijk vervelen.

Dat is het probleem van de Editors: de houdbaarheidsdatum is al bijna verstreken op de dag dat je hun album hebt gekocht. Het is op zich geen slechte muziek; het is alleen... ook geen goeie muziek. (In die zin, dat goede muziek goed blijft.)

Wellicht een eentonige discussie, maar je kunt het inderdaad niet ontkennen: Editors strijdt samen met Interpol om de nalatenschap van Joy Divison.

De donkere klanken maken van The Back Room een desolate plaat zoals alleen Joy Division, The Cure of Echo & The Bunnymen dat vroeger deden.

En dus gaan wanhoop en schoonheid hand in hand op het beste debuutalbum van 2005. Epische gitaren vol galm, striemende synthesizers en de gekwelde bariton van zanger Tom Smith laten het donderen en bliksemen boven Birmingham.

Het Editors geluid kopieert de duistere wave uit de kille jaren 80 naar de 21e eeuw. En dat doen ze hard, snel en dynamisch.

De eerste tien minuten van The Back Room zijn weergaloos: Lights, Munich (wat een nummer) en Blood zijn kanjers die in een razend tempo voorbij scheuren.

Het rustige Fall is een welkome adempauze. Bij All Sparks schiet het vuur weer uit de hemel.

De tweede helft van de plaat staat in de schaduw van de eerste. De songs missen de scherpte en dynamiek van het begin al grenzen het serene Camera (met prachtige opbouw) en het bijtende Fingers In The Factories opnieuw aan het briljante.

Bij de laatste tonen van Distance is de lucht nog steeds niet opgeklaard maar de voorspellingen zien er voor Editors goed uit. Die band gaat een grootse toekomst tegemoet.

Zo kom je een half jaar niet in een discussie en lees je dat die, net als een slordige drie, vier jaar geleden, nog steeds over Interpol en Joy Division vergelijkingen gaat. Gaap.

Tsja, er zijn steeds weer mensen die denken dat ze dat voor het eerst ontdekken, mijzelf incluis ongeveer 1,5 jaar geleden. We zullen er langs heen moeten lezen .

Ik weet niet welk Editors Album ik beter moet vinden, An End Has A Start heeft allemaal wel leuke nummers, terwijl er in The Back Room een par keigoede nummers (Munich, All Sparks, Fingers in the Factories) afgewisseld met rustige nummers die net wat minder in mijn straatje passen

Desalniettemin toch een 3,5

Is het nieuw dat Bestel The Back Room op Cosmox.nl. Altijd alles gratis bezorgd! erboven staat?

Ik heb er ook een halfje afgehaald, ik vind het tenslotte een redelijk doorslagje van de vroege U2 platen, maar dan zonder de glans en de grandeur, lees; zonder de ijzersterke songs.... dus ik vind dit ook nogal middelmatig, jawel. Het zal bij die ene aankoop van een plaat van dit bandje blijven.... zoals wel zo vaak, als ik me aan "jonge bandjes" waag..... helaas!

Ik heb de plaat nog eens beluisterd, ik blijf dit soort muziek kut met peren vinden, I'm sorry, krek hetzelfde met Interpol, twee bands die ik puur door hier te komen heb "ontdekt", maar die me beiden tegenvallen en zuur opbreken.
Die 2 bands stonden constant in de updates, nu een tijdje geleden, dat wel, maar dat "moest wel iets zijn", zovaak stonden die platen daarin te blinken....

Ik vind er met de beste wil echt geen bal aan, echt niet, ongeïnspireerde rock met galm, vroege U2 stijl, maar dan zonder geniale songs.
Nou ja, it's all perception, ik weet dat wel, maar ik vrees dat mijn muzikale smaak teveel is opgeschoven of geëvolueerd om hier nog veel aan te kunnen vinden.
Smaak laat zich niet dicteren, zo is dat. IK heb nog wat van mijn kwotatie afgehaald, want méér kan ik echt niet geven, eerlijk is eerlijk.

En nu blijf ik bij Editors en Interpol (en Kaiser Chiefs èn Franz Ferdinand én Kings of Leon....) definitief weg, vecht het maar onder elkaar uit wat je hier van moet vinden, it's not my cup of tea, not my peace of cake.

Tsja....als je het echt niets aan vindt...dat kan natuurlijk. No problem.
Ik vind alleen niet dat je in jouw geval mag spreken over een geëvolueerde smaak als jouw meest recente Top 10 plaat stamt uit 1987!

P.S. het is overigens piece of cake.

Peace man!

dat kan, maar ik durf ook te wedden dat al die bands dat jij noemt niet wakker zullen liggen van iemand die Bruce Springsteen - Born to Run nog steeds als hun beste album ooit heeft staan!

Het is niet omdat in mijn toptien niets anders dan sixties en seventies staat, dat in mijn top 30 of top 50 alltertijden niets van meer recente datum zou staan, maar ja, toevallig vind ik die sixties en seventies nogal zwaar doorwegen, muzikaal gezien dan.
Mocht je hier een top 30 kunnen invoeren, dan zou je wel zien dat er véél recentere dingen zouden instaan, maar helaas pindakaas zo'n top tien is niets dan frustratie, l'embarras du choix zoals men in het Frans zo goed uitdrukt...

Nou ja, ik moet we natuurlijk niet verantwoorden waarom ik het ene muziekje lekker vind en waarom het andere me niets doet. Smaak valt niet erg te sturen of te bevelen, toch?

En Hell Yeah; peace for everybody!

Denk dat de heren van the Editors e.d. wel degelijk veel respect hebben voor Bruce Springsteen hoor! De man zijn muziek heeft voor velen eeuwigheidswaarde en ik denk dat de meeste genoemde bands nog niet in de schaduw van Bruce Springsteen mogen staan. Wel vind ik the Editors amusanter dan Springsteen, want dat is niet echt mijn cup of tea.
Denk overigens niet dat de gemiddelde Bruce Springsteen fanaat deze muziek zal waarderen, dus in die zin zullen ze er niet wakker van liggen nee!

The Back Room vind ik een erg goede plaat, zelfde desolate gevoel als Closer geeft het voor mij weer.